Noong araw na nalaman kong buntis ako, iyon din ang araw na tinapos ako ng lalaking pinakamamahal ko.
BAHAGI 1
Noong araw na nalaman kong buntis ako, iyon din ang araw na tinapos ako ng lalaking pinakamamahal ko.
Tahimik na nakaupo si Adrian Monteverde sa malawak na sala ng penthouse niya sa Bonifacio Global City.
Nakatiklop ang manggas ng puting polo niya hanggang siko. Sa pagitan ng dalawang daliri niya ay isang kulay itim na ATM card.
Parang hindi kami naghihiwalay.
Parang business meeting lang.
“Tatlong milyong piso ang laman nito.”
Dahan-dahan niyang itinulak ang card sa harap ko.
“Kunin mo na. Pagkatapos… umalis ka na.”
Mahigpit kong hinawakan ang ultrasound result na nakatago sa likod ko.
Anim na linggo.
Anim na linggo pa lang ang batang nasa tiyan ko.
Hindi pa ako sigurado kung itutuloy ko ba ang pagbubuntis.
Pero isang bagay ang malinaw sa isip ko.
Hindi ako puwedeng palabasin nang wala man lang sapat na perang panimula.
Napatingin ako sa ATM card.
“Tatlong milyon lang?”
Pagkasabi ko noon, ako mismo ang natahimik.
Mukha akong mukhang pera.
Pero…
Totoo naman.
Hindi sapat.
Noong kami pa ni Adrian, kaya niyang gumastos ng tatlong milyon sa isang relo na hindi niya man lang isinusuot.
Binilhan niya ako ng condominium sa BGC.
May sarili akong walk-in closet na puno ng Chanel, Dior at Louis Vuitton.
Kapag nilalagnat ako, nagpapalipad pa siya ng private assistant papuntang Tagaytay para lang bumili ng paborito kong bulalo.
Ngayon?
Tatlong milyon?
Kung para sa isang normal na tao, napakalaking halaga noon.
Pero para sa batang hindi pa niya alam na dinadala ko…
Kulangan iyon.
Tumigil siya sa pagkuha ng sigarilyo.
Napatingin siya sa akin.
Halatang hindi niya inaasahang pera ang una kong iisipin.
Ilang segundo siyang natahimik.
Pagkatapos ay ibinaba niya ang sigarilyo.
“Sa susunod na linggo… magdadagdag pa ako ng dalawang milyon.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Talaga?”
Tumango siya.
“Oo.”
Wala na akong inaksayang segundo.
Mabilis kong isinuksok ang ATM card sa bag ko bago pa siya magbago ng isip.
“Sige.”
Tumayo ako.
Kinuha ang puting maleta na matagal ko nang inihanda.
Ngumiti ako.
“Congratulations, Mr. Monteverde.”
“Sana maging masaya ang buhay mo.”
Hindi siya gumalaw.
Nakaupo lang siya habang nakatingin sa akin.
Mabigat ang mga mata niya.
“Isabella.”
“Hm?”
“Kapag umalis ka…”
“Huwag ka nang babalik.”
Napahigpit ang hawak ko sa maleta.
Ngumiti ako.
“Huwag kang mag-alala.”
“Hindi ako taong bumabalik sa taong iniwan na ako.”
Pagkasabi ko noon…
Lumabas ako.
Pagkasara ng pinto…
Parang may humila sa lahat ng lakas ko.
Sumandal ako sa malamig na dingding ng hallway.
Unti-unti kong inilabas ang ultrasound.
Anim na linggo.
Maliit na maliit pa lang ang buhay na nasa loob ko.
Marahan kong hinawakan ang tiyan ko.
“Wala na tayo.”
“Ikaw at ako na lang.”
Hindi alam ng lalaking kakahiwalay lang sa akin…
Na ama na pala siya.
At mas mabuti na sigurong hindi niya malaman.
Hindi ako lumaki na umaasa sa lalaki.
Tatlong bagay lang ang kinatatakutan ko sa buhay.
Una…
Walang pera.
Ikalawa…
Mamatay.
At ikatlo…
Mabuhay nang walang pera.
Huminga ako nang malalim.
Isinilid ang ultrasound sa bag.
At pinindot ang elevator.
Ano ba naman ang mahirap?
Single mom?
Kayang-kaya.
Mas mahirap pa noong labing-walong taong gulang ako at muntik na akong mabiktima ng human trafficking matapos akong lokohin ng pekeng recruitment agency sa Maynila.
Kung nalampasan ko iyon…
Malalampasan ko rin ito.
Isa lang ang nasa isip ko habang bumababa ang elevator.
Bago pumasok ang limang milyong piso sa account ko…
Hindi ako puwedeng mamatay.
Lugi ako.
Makalipas ang isang buwan…
Nagmamaneho ako ng puting BMW sa tapat ng Uptown Mall sa BGC.
Bigla akong napapreno.
May nakita akong lalaking pamilyar.
Nakasuot siya ng berdeng uniporme.
May helmet na nakasabit sa motorsiklo.
May dalawang paper bag ng pagkain sa magkabilang kamay.
Nakatungo.
Abalang-abala sa cellphone.
Hindi ako makapaniwala.
Ipinarada ko ang kotse.
Tinanggal ang sunglasses.
Lumapit ako.
“Adrian?”
Nag-angat siya ng tingin.
Nanlaki ang mga mata niya.
Ako rin.
Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa.
Hindi ko napigilang matawa.
“Anong klaseng prank ito?”
“Nagsu-shoot ba kayo ng TV show?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Eh bakit ka…”
Tahimik siyang huminga.
Pagkatapos ay ngumiti nang mapait.
“Na-bankrupt ako.”
Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.
“Ano?”
“Lahat ng kumpanya ko.”
“Lahat ng investment.”
“Nawala.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Akala ko…” mahina kong sabi.
“Akala ko gusto mo lang akong hiwalayan.”
Bahagya siyang tumawa.
“Wala na akong kakayahang buhayin ka.”
“Ayaw kong makita mong bumagsak ako.”
“Kaya pinaalis na lang kita.”
Parang may kung anong bumigat sa dibdib ko.
Pero ang unang pumasok sa isip ko ay…
Kaya pala tatlong milyon lang ang ibinigay niya noon.
Ubos na pala talaga ang pera niya.
Hindi siya nagdadamot.
Wala na talaga siyang maibibigay.
Tahimik kaming dalawa.
Sa harap ng shopping mall kung saan dati siyang pumaparada ng Ferrari.
Ngayon…
Delivery rider na siya.
Pinagpapawisan sa ilalim ng matinding init.
Pagkaraan ng ilang segundo…
Naalala ko ang babaeng minsang sinabi niyang pinakamamahal niya.
“Nasaan na ang first love mo?”
Napayuko siya.
“Bumalik siya.”
“Tinanggap niya ako.”
“Hindi niya ako iniwan kahit wala na akong pera.”
Tumango ako.
Pinilit kong ngumiti.
“Maganda.”
“Sana maging masaya kayong dalawa.”
Tumalikod ako.
Naglakad papunta sa kotse.
Hindi ako lumingon.
Ayokong makita niyang nanginginig ang mga kamay ko.
Pagpasok ko sa BMW…
Mariin kong isinara ang pinto.
Saka ko lang nailabas ang hiningang kanina ko pa pinipigilan.
Pero bago ko pa mapaandar ang sasakyan…
May kumatok sa bintana.
Si Adrian.
Binuksan ko nang kaunti ang salamin.
“May kailangan ka pa?”
Hindi siya agad nagsalita.
Tiningnan niya lang ako.
Pagkatapos…
Mahina niyang sinabi,
“May sapat ka pa bang pera?”
Napakurap ako.
“Kung kulang…”
“Hahanap ako ng paraan.”
Natigilan ako.
Si Adrian na dating CEO ng isa sa pinakamalalaking real estate developers sa Metro Manila…
Nakasuot ngayon ng uniporme ng delivery rider.
Basang-basa ng pawis.
May mga order pang hindi naihahatid.
Pero ang iniisip pa rin…
Kung sapat ba ang pera ko.
Pinilit kong maging kalmado.
“Ayos lang ako.”
“Tamang-tama lang.”
Bigla siyang kumunot ang noo.
“Tamang-tama?”
Tumango ako.
“Sanay lang akong gumastos.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Pagkatapos ay bigla niyang itinanong ang bagay na hindi ko inaasahan.
“May iba ka na ba?”
Napatawa ako.
“Adrian.”
“Mas mabuti sigurong ihatid mo muna ang pagkain ng mga customer mo.”
“Baka ma-late ka.”
Hindi siya gumalaw.
Nakatitig lang siya.
Parang isang asong iniwan sa ulan.
Gusto kong maawa.
Pero pinigilan ko ang sarili ko.
Ang awa…
Pinakamapanganib na simula ng pagbalik sa taong iniwan ka na.
Isinara ko ang bintana.
At umalis.
Hindi na siya humabol.
Pagdating ko sa condominium…
Hinubad ko pa lang ang sapatos ko nang sunod-sunod na tumunog ang cellphone ko.
Si Mia.
Ang matalik kong kaibigan.
Mia:
“Grabe!!”
“Alam mo ba kung sino ang nag-deliver ng order ko ngayon?”
“Si Adrian Monteverde!”
“Yung lalaking dating bumibili sa’yo ng Hermes buwan-buwan?”
Napabuntong-hininga ako.
Nag-reply ako.
“Oo.”
“Bankrupt na siya.”
“Nakikipaglaban na lang para mabuhay kasama ng babaeng mahal niya.”
Halos isang minuto bago siya sumagot.
“Ang sakit naman.”
“Pero mukhang mabuting lalaki pa rin siya.”
Napailing ako.
“Hindi.”
“Ayaw lang niyang makita akong maghirap.”
Pagkasend ko ng mensahe…
Ako mismo ang natigilan.
Bakit ko siya ipinagtatanggol?
Mabilis ang reply ni Mia.
“Pero…”
“Mahal mo pa rin siya, hindi ba?”
Hindi ako agad nakasagot.
Dalawang taon.
Dalawang taong kasama ko siya.
Dalawang taong hindi ko kailangang mangamba kung may pambayad ba ako sa renta.
Dalawang taong may taong naglalagay ng bimpo sa noo ko kapag nilalagnat ako.
Dalawang taong akala ko…
May patutunguhan kami.
Hanggang sa maalala kong may babaeng naghihintay pala sa pagbagsak niya.
At pinili niyang balikan iyon.
Mahina akong nag-type.
“Hindi.”
“Ang naaawa lang ako…”
“Ay ang magiging anak ko.”
Kasunod noon…
Nagpadala ako kay Mia ng limampung libong piso.
“Pambili ng gamot ni Tita.”
Mabilis niya iyong ibinalik.
“Hindi na.”
“May bago na akong trabaho.”
“Sales Executive na ako sa isang malaking kumpanya.”
“Kaya ko nang buhayin si Mama.”
Napangiti ako.
Pero dahan-dahan ding nawala ang ngiting iyon.
Hindi alam ni Mia…
Na hindi lang sarili ko ang kailangan kong buhayin ngayon.
May isa pang maliit na pusong tumitibok sa loob ko.
At sa mismong sandaling inilapag ko ang cellphone sa mesa…
May biglang tumawag mula sa hindi kilalang numero.
Pagkasagot ko…
Isang malamig at pamilyar na boses ang narinig ko.
“Miss Isabella?”
“Ako ang abogado ni Mr. Adrian Monteverde.”
“May isang bagay na sa tingin ko… kailangan mo nang malaman.”
BAHAGI 2
Napatigil ang paghinga ko.
Mahigpit kong hinawakan ang cellphone.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Tahimik ang lalaki sa kabilang linya.
Pagkaraan ng ilang segundo, maingat siyang nagsalita.
“Ako si Attorney Gabriel Santos.”
“Limang taon na akong abogado ni Mr. Adrian Monteverde.”
“May ilang dokumentong iniwan siya sa akin isang buwan na ang nakalipas.”
Kumunot ang noo ko.
“Anong dokumento?”
“Mas mabuti pong magkita tayo.”
Napabuntong-hininga ako.
“Sabihin mo na lang sa telepono.”
Muli siyang natahimik.
“Kung sakaling mangyari ang anumang hindi maganda kay Mr. Monteverde…”
“…ikaw ang pangunahing benepisyaryo ng lahat ng natitira niyang ari-arian.”
Parang tumigil ang oras.
“Ano?”
“Imposible.”
“Wala na siyang pera.”
“Bankrupt na siya.”
Ilang segundo ang lumipas bago sumagot ang abogado.
“Iyon din po ang gusto niyang paniwalaan ng lahat.”
Tumigas ang likod ko.
“Hindi ko maintindihan.”
“Miss Isabella.”
“May mga bagay pong hindi maaaring ipaliwanag sa telepono.”
“Kung maaari, magkita tayo bukas.”
Pagkatapos noon ay ibinaba niya ang tawag.
Nanatili akong nakatitig sa cellphone.
Parang may kulang sa kuwento.
At hindi maliit na kulang.
Malaking bahagi.
Kinabukasan.
Nagkita kami sa isang maliit na coffee shop sa Makati.
Hindi ito ang klase ng lugar na pupuntahan noon ni Adrian.
Dati…
Limang bituin lang ang alam niyang pasukin.
Ngayon…
Isang tahimik na café sa kanto.
Nasa loob na ang abogado.
Halos singkuwenta anyos.
Maayos ang amerikana.
May makapal na folder sa mesa.
Pag-upo ko pa lang…
Inilapag niya agad ang folder sa harap ko.
“Hindi ko ito dapat ibinibigay.”
“Pero may karapatan kang malaman.”
Binuksan ko ang folder.
Mga kontrata.
Mga titulo.
Mga bank statement.
At isang makapal na sobre.
“Anong lahat ng ito?”
Tahina siyang humigop ng kape.
“Isang buwan bago ka niya hiwalayan…”
“Ipinagbili niya ang halos lahat ng personal niyang ari-arian.”
“Kabilang ang penthouse.”
“Ang sports cars.”
“Ang private yacht.”
“Ang vacation house sa Batangas.”
Natigilan ako.
“Akala ko nalugi lang siya.”
“Totoo.”
“Pero hindi iyon ang buong kuwento.”
Kinuha niya ang isa pang dokumento.
May malaking pulang tatak.
COURT RECEIVERSHIP.
Ipinaliwanag niya.
“May kumpanya siyang kasosyo.”
“May naganap na malaking financial fraud.”
“Kung nanatili ang pangalan niya sa lahat ng assets…”
“…maaari iyong ma-freeze o makuha habang iniimbestigahan ang kaso.”
“Pero wala naman siyang kasalanan.”
“Alam namin.”
“Ngunit hindi sapat ang pagiging inosente para hindi ka madamay.”
Parang unti-unting nagiging malinaw.
“Kaya…”
“Sinadya niyang ilayo ka.”
Tumango ang abogado.
“At sinadya rin niyang bigyan ka ng perang hindi madaling masundan.”
Napakurap ako.
“Yung limang milyon…”
“Oo.”
“Isa iyon sa iilang legal na pondong puwede pa niyang ilabas.”
Napatingin ako sa mesa.
Naalala ko ang mukha ni Adrian noong araw na pinaalis niya ako.
Akala ko…
Wala na siyang pakialam.
Hindi pala.
“Pero bakit hindi niya sinabi ang totoo?”
Tanong ko.
Ngumiti nang mapait ang abogado.
“Kilala mo naman siya.”
“Mas pipiliin niyang kamuhian mo siya…”
“…kaysa makita mo siyang bumagsak.”
Napailing ako.
“Napakatanga.”
“Oo.”
“Napakatanga nga.”
Tumayo ang abogado.
Pero bago siya tuluyang umalis…
May iniabot siyang maliit na brown envelope.
“Ito ang iniwan niyang sulat.”
“May bilin siyang ibigay lamang ito…”
“…kapag nakita kitang tunay na masaya nang wala siya.”
Hindi ko agad inabot.
“Bakit ngayon?”
Napangiti siya.
“Kasi kahapon…”
“Nakita ka niyang tumatawa.”
“Hindi niya alam na pagkatapos mong umalis…”
“…tatlumpung minuto siyang nakaupo sa motorsiklo.”
“At hindi siya nakatanggap ng kahit isang delivery.”
Parang may sumikip sa dibdib ko.
Tahimik kong kinuha ang sobre.
Hindi ko agad binuksan.
Pag-uwi ko.
Halos isang oras kong tinitigan ang sulat.
Hindi ko alam kung handa ba akong basahin.
Sa huli…
Binuksan ko rin.
Iisa lang ang papel sa loob.
Maikli.
At sulat-kamay.
Bella,
Kapag nababasa mo ito, ibig sabihin naging maayos ang buhay mo.
Mabuti.
Iyon lang naman ang gusto ko.
Alam kong sasabihin mong tanga ako.
Tama ka.
Hindi ako marunong makipaghiwalay.
Mas lalo akong hindi marunong magsabi ng totoo.
Pero may isang bagay akong alam.
Kapag nanatili ka sa tabi ko…
Mawawala sa iyo ang lahat.
Ayokong maging dahilan ng pagbagsak mo.
Kaya pinili kong ikaw ang magalit.
Mas madaling mabuhay kapag galit ka.
Kaysa araw-araw kang matakot kasama ko.
Kung may pagkakataon…
Sana makatagpo ka ng lalaking hindi ka paiiyakin.
Mas mabuting tao kaysa sa akin.
Maraming salamat…
Sa dalawang taong pinasaya mo ako.
— Adrian
Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang luha ko.
Agad kong pinunasan.
“Bwesit ka.”
“Bakit ngayon mo pa sinabi?”
Tahimik ang buong condominium.
Tanging hikbi ko lang ang naririnig.
Makalipas ang tatlong araw…
Sinubukan kong huwag isipin si Adrian.
Nag-focus ako sa prenatal check-up.
Nagpalit ng vitamins.
Naghanap ng mas malaking condominium.
Nagplano para sa magiging anak ko.
Paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko…
Tapos na.
Hindi na kami magkikita.
Pero…
Isang hapon.
Tumawag si Mia.
Halos hindi siya makahinga.
“Bella!”
“Saan ka?”
“Nasa clinic.”
“May nangyari kay Adrian!”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
“Ano?”
“Nabaril ba?”
“Hindi!”
“Mas malala!”
Nanigas ako.
“Ano’ng nangyari?”
Huminga siya nang malalim.
“May nakita akong balita.”
“May malaking raid ang National Bureau of Investigation.”
“May hinahanap silang dating executive.”
“Kasama ang pangalan ni Adrian!”
Parang nawalan ng tunog ang paligid.
“Imposible.”
“Ipinapakita na sa TV!”
“May warrant daw!”
Tumayo ako.
Nanghihina ang tuhod ko.
“Ano’ng kaso?”
“Iyan ang hindi ko alam!”
“Mabilis kang umuwi!”
Agad kong pinatay ang tawag.
Paglabas ko ng clinic…
Nakita kong nagkukumpulan ang mga tao sa electronics store.
Lahat nakatingin sa telebisyon.
May breaking news.
Sa gitna ng screen…
Isang litrato ni Adrian.
Nakasuot pa rin siya ng delivery rider uniform.
Pero sa ibaba ng larawan…
May malaking pulang headline.
“DATING BILYONARYO, HINAHANAP NG MGA AWTORIDAD MATAPOS ANG MULTI-BILLION PESO FINANCIAL SCANDAL.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
Hindi.
May mali.
Hindi ito ang Adrian na kilala ko.
Habang nakatitig ako sa telebisyon…
Biglang may isang kamay na marahang humawak sa balikat ko.
Napalingon ako.
Si Attorney Gabriel.
Maputla ang mukha niya.
Halatang kagagaling lang sa pagtakbo.
Mahina niyang sinabi ang mga salitang tuluyang nagpayanig sa mundo ko.
“Miss Isabella…”
“Hindi na ito simpleng bankruptcy.”
“May taong sadyang gustong ipakulong si Adrian.”
“At…” Napalunok siya.
“…ikaw na ang susunod nilang target.”
BAHAGI 3
Parang tumigil ang lahat ng ingay sa paligid ko.
Unti-unting lumabo ang mukha ni Attorney Gabriel.
“Ako?”
Halos pabulong ang lumabas sa bibig ko.
“Bakit ako?”
Mabilis niya akong hinila palayo sa kumpol ng mga taong nanonood ng balita.
“Pumasok muna tayo sa sasakyan.”
“Wala nang oras.”
Pagkasara pa lang ng pinto ng kotse, inilabas niya ang tablet.
May ilang larawan.
Mga screenshot.
Mga dokumento.
At isang listahan ng bank transfers.
“May grupo ng mga taong nagsagawa ng malaking financial fraud.”
“Pero kailangan nila ng taong pagbibintangan.”
“Naging pinakamadaling target si Adrian.”
Napakunot-noo ako.
“Bakit?”
“Dahil siya ang pinakamayaman sa board.”
“At siya rin ang tumangging pumirma sa mga ilegal na transaksyon.”
Tumigil siya sandali.
“Simula nang tumanggi siya…”
“Unti-unti na siyang pinabagsak.”
Naramdaman kong nanlamig ang mga kamay ko.
“Kaya ba siya nagbenta ng lahat?”
Tumango ang abogado.
“Hindi para iligtas ang sarili.”
“Kundi para mabayaran ang mga empleyado.”
“Mga supplier.”
“At mga utang ng kumpanyang hindi naman siya ang may kasalanan.”
Hindi ako makapaniwala.
“Pero bakit hindi siya lumaban?”
“Lumalaban siya.”
“Sa tahimik na paraan.”
Pagkatapos ay may ipinakita siyang video.
Kuha ito mula sa CCTV ng parking basement.
Si Adrian.
May kausap na tatlong lalaki.
Hindi ko marinig ang usapan.
Pero malinaw ang isang eksena.
May iniaabot silang makapal na envelope.
Hindi niya tinanggap.
Tumalikod siya.
Isa sa mga lalaki ang nagsabing malakas ang boses.
“Hindi mo kami matatakasan.”
Nagtapos ang video.
Tahimik akong nakaupo.
Pakiramdam ko, hindi ko pala talaga kilala ang lalaking minahal ko.
“Bakit ako ang susunod?”
Mahina kong tanong.
Inilabas ni Attorney Gabriel ang isa pang dokumento.
“Alam nilang ikaw ang dating pinakamalapit kay Adrian.”
“Akala nila…”
“May itinago siyang pera sa pangalan mo.”
Napailing ako.
“Wala.”
“Alam ko.”
“Pero hindi nila alam iyon.”
Biglang tumunog ang cellphone niya.
Isang tawag.
Pagkasagot niya…
Biglang nagbago ang kulay ng mukha niya.
“Ano?”
“Kailan?”
“Saan?”
Pagkababa niya ng tawag…
Hindi siya agad nagsalita.
“Attorney?”
Napahawak siya sa manibela.
“Si Adrian.”
“Nakita raw siya.”
“Saan?”
“Sa Port Area sa Maynila.”
“Bakit siya naroon?”
Huminga siya nang malalim.
“May kukunin siyang ebidensiya.”
“Dalhin mo ako.”
Mariin kong sabi.
“Ano?”
“Dalhin mo ako.”
“Hindi puwede.”
“Buntis ka.”
“Tatlong buwan pa lang.”
“Hindi pa halata.”
Napailing siya.
“Napakadelikado.”
“Hindi ako mananatiling nakaupo habang sinisira ang taong…”
Bigla akong tumigil.
Hindi ko naituloy.
Ang taong…
Mahal ko pa rin.
Hindi ko man sabihin.
Alam ko na.
Tahimik na napabuntong-hininga ang abogado.
“Sige.”
“Pero susundin mo lahat ng sasabihin ko.”
Mahigit apatnapung minuto kaming bumiyahe.
Madilim na nang makarating kami sa lumang warehouse district malapit sa pier.
Halos walang tao.
Mahina ang ilaw.
Malakas ang hangin.
Sa dulo ng pantalan…
May isang delivery motorcycle.
Kilalang-kilala ko iyon.
Kay Adrian.
Mabilis akong bumaba.
“Adrian!”
Walang sumagot.
Biglang may narinig kaming kalabog sa loob ng warehouse.
Tumakbo kami.
Pagpasok namin…
Nakita namin si Adrian.
Nakatayo siya sa gitna.
Sa paligid niya…
Apat na lalaki.
Lahat naka-itim.
Isa sa kanila ang may hawak na baril.
Napansin agad ako ni Adrian.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Bella!”
“Bakit ka nandito?”
Hindi ko pa siya masagot.
Lumapit na ang lalaking may baril.
Napangisi ito.
“Maganda.”
“Kompleto na kayo.”
“Mas madali.”
Tahimik na itinulak ni Adrian ang isang maliit na USB drive papunta sa likod niya gamit ang paa.
Halos hindi iyon mapansin.
Pero nakita ko.
Nakita ko rin kung saan ito tumigil.
Sa ilalim ng sirang kahon.
Biglang nagsalita ang lalaking may baril.
“Ibigay mo ang kopya.”
Umiling si Adrian.
“Wala sa akin.”
Sinuntok siya.
Malakas.
Tumama siya sa semento.
“Adrian!”
Sisigaw sana ako.
Pero hinawakan ako ni Attorney Gabriel.
“Huwag!”
Muli siyang pinilit ng mga lalaki.
“Nasaan ang files?”
Tahimik lang si Adrian.
Dumura siya ng dugo.
At ngumiti.
“Hanapin ninyo.”
Galit na galit ang lider.
Tinadyakan siya sa tagiliran.
Napapikit ako.
Hindi ko na kayang panoorin.
Biglang…
May isa sa mga lalaki ang napansin ako.
“Boss.”
“Nandito pala ang babae.”
Sabay-sabay silang napalingon.
Ramdam kong bumilis ang tibok ng puso ko.
Dahan-dahang lumapit ang lalaking may baril.
Ngumiti siya.
“Ikaw pala ang dahilan.”
“Mas mahalaga ka kaysa sa pera.”
Tumayo si Adrian kahit hirap na hirap.
“Huwag mo siyang gagalawin.”
Napatawa ang lalaki.
“Bakit?”
“Ex mo na lang naman.”
Mahina pero malinaw ang sagot ni Adrian.
“Hindi.”
“Siya…”
“…ang pamilya ko.”
Napaluha ako.
Hindi na mahalaga kung narinig man niya.
Hindi na mahalaga kung alam niya.
Hindi na rin mahalaga kung galit pa ako.
Sa sandaling iyon…
Isang kamay ang kusang napahawak sa tiyan ko.
At doon ko naisip—
Hindi puwedeng matapos ang lahat nang hindi niya nalalaman ang katotohanan.
Huminga ako nang malalim.
Tumingin diretso sa kanya.
At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong buwan…
Malinaw kong sinabi ang lihim na matagal kong itinago.
“Adrian…”
“Nasa tiyan ko…”
“…ang anak mo.”
Nanlaki ang mga mata niya.
Parang tumigil ang buong mundo.
Maging ang apat na lalaki ay natigilan.
Hindi makapaniwala si Adrian.
Unti-unti siyang napatingin sa tiyan ko.
Pagkatapos…
Bumalik ang tingin niya sa akin.
Namumula ang mga mata niya.
“Bella…”
Halos hindi lumabas ang boses niya.
“Buntis ka?”
Tahimik akong tumango.
“Anim na linggo na siya noong araw na pinalayas mo ako.”
“Ngayon…”
“Magiging tatlong buwan na.”
Napaatras siya ng kalahating hakbang.
Parang nawalan siya ng lakas.
Unti-unti siyang napangiti.
Kasabay ng pagpatak ng luha.
“Ako…”
“Magiging tatay na pala ako.”
Ngunit bago pa siya tuluyang makalapit…
Biglang itinutok ng lider ng grupo ang baril sa direksiyon ko.
“Sayang.”
“Kung ganoon…”
“Dalawa na kayong kailangang mawala.”
At sa mismong sandaling iyon…
Isang putok ng baril ang umalingawngaw sa buong warehouse.
WAKAS NG UNANG ARKO.
