“Anong ginawa mo, Alina?”

Halos sumabog ang boses ni Marco Villareal sa kabilang linya.
Ang lalaking sampung araw akong hindi kinumusta, ngayon nanginginig sa galit dahil nawala sa kamay niya ang kumpanyang ipinagmalaki niya sa buong Pilipinas.

“Binenta mo ang 60% shares mo?” sigaw niya. “Alam mo bang wala na akong control sa Estrella Media?”

Nakasandal ako sa sofa ng hotel suite sa BGC, hawak ang cellphone sa isang kamay, habang nasa mesa ang unsigned annulment papers namin.

Ngumiti ako nang malamig.

“Sir Marco, baka wrong number ka. Dating empleyado lang ako na ikaw mismo ang nagtanggal. Kung kanino mapupunta ang Estrella Media, anong pakialam ko?”

Tumahimik siya.

“Alina,” pilit niyang hininaan ang boses. “Hindi ito oras para sa tampo. Sabihin mo kung sino ang bumili.”

Tiningnan ko ang huling pahina ng annulment papers. Matagal ko nang pinirmahan ang pangalan ko roon.

“Gusto mong malaman?”

Huminga siya nang mabigat.

“Tanungin mo si Rhea Manalo.”

Bago pa siya makasagot, binaba ko ang tawag.

Pagkatapos, blinock ko siya.

Sampung araw bago iyon, nasa boardroom ako ng Estrella Media sa Makati. Nasa gitnang upuan si Marco, suot ang navy suit na ako mismo ang pumili noong anniversary namin. Sa kanan niya nakaupo si Rhea, ang babaeng dati kong assistant, ngayon bagong paborito ng buong kumpanya.

Nakasuot siya ng puting blazer na regalo ko noong unang promotion niya. Namumula ang mata niya, mahigpit ang hawak sa folder, parang siya ang biktima.

“Ate Alina,” nanginginig ang boses niya, “ayoko po sanang umabot sa ganito. Pero may problema sa Project Bahaghari. May nawawalang ₱180 million sa media budget.”

Itinulak ni Marco ang folder sa harap ko.

“By decision of the board, tanggal ka na bilang Executive Vice President, effective today.”

Tiningnan ko siya.

“Dahilan?”

Umiwas ang mata niya.

Si Rhea ang sumagot. “Ikaw ang final approver ng releases, Ate. Lahat ng dokumento may pirma mo.”

Maraming director sa loob ng boardroom ang yumuko. May ilang nagkatinginan. Walang nagsalita.

Tinanong ko si Marco, “Naniniwala ka sa kanya?”

“Hindi ito tungkol sa paniniwala,” malamig niyang sabi. “Nasa papel ang ebidensiya.”

“Hindi mo man lang iimbestigahan?”

“Alina,” napailing siya, “huwag mo nang pahirapan ang sarili mo. Mas pangit tingnan kapag lumaban ka pa.”

Napangiti ako.

Tatlong taon na ang nakalipas, nang muntik nang malugi ang Estrella, isinangla ko ang condo na naiwan ng nanay ko para mailigtas ang kumpanya niya.

Dalawang taon na ang nakalipas, nang gusto niyang bigyan ng chance si Rhea, ako ang nagturo rito. Ako ang nagpagabi-gabi para gawing director ang babaeng hindi pa marunong humawak ng client pitch.

Isang buwan bago iyon, nang sumabog ang problema sa Project Bahaghari, ako rin ang sumalo sa lahat ng reklamo ng kliyente.

At ngayon, ako ang isasakripisyo nila.

Isinara ko ang folder.

“Sige.”

Umangat ang ulo ni Marco. Siguro akala niya iiyak ako. Magmamakaawa. O gaya ng dati, lulunukin ang sakit para hindi siya mapahiya.

Pero tumayo lang ako.

“Good luck, President Villareal. Congratulations din, VP Rhea.”

Paglabas ko ng boardroom, humabol si Rhea.

“Ate Alina, huwag mo sanang sisihin si Marco. Iniisip lang niya ang kumpanya.”

Huminto ako.

“Rhea.”

Agad namang namuo ang luha sa mata niya.

“Huwag ka nang umarte,” sabi ko. “Lahat ng kinuha mo sa akin, babawiin ko. Paisa-isa.”

Namuti ang mukha niya.

Umuwi ako sa penthouse namin ni Marco sa Rockwell. Naroon pa rin sa foyer ang wedding photo namin. Sa litrato, hawak niya ang kamay ko, nakangiting parang kaya niya akong protektahan habang buhay.

Inimpake ko ang damit ko sa isang maleta.

Wala pang trenta minutos, bumukas ang pinto.

Dumating si Marco.

Kasunod niya si Rhea, may hawak pang pastel pink gift bag.

Pagkakita sa maleta ko, agad siyang nagtago sa likod ni Marco.

“Ate Alina, hindi ko po sinasadya pumunta rito. Pinakuha lang po ako ni Marco ng project files.”

Hindi ko siya tiningnan.

Si Marco ang nagsalita. “Saan ka pupunta?”

“Aalis.”

“Kailangan mo ba talagang palakihin ito?”

Tiningnan ko siya nang diretso.

“Hindi ba ikaw ang nagpapaalis sa akin?”

“Company matter ang board decision. Iba ang bahay natin.”

Halos matawa ako.

“Kinuha mo ang posisyon ko, binigay sa kanya ang proyekto ko, dinurog ang pangalan ko. Tapos sasabihin mong bahay pa rin natin ito?”

Sumingit si Rhea. “Ate, pressured lang si Marco. Huwag mo siyang pahirapan.”

“Tumahimik ka.”

Agad tumulo ang luha niya.

Kumunot ang noo ni Marco. “Alina, Rhea did nothing wrong.”

“Talaga?” Lumapit ako kay Rhea. “Noong nilasing ka ng client at ako ang sumalo hanggang maospital ako dahil sa ulcer bleeding, ano ang sinabi mo sa akin?”

Umiwas siya ng tingin.

“Ate Alina,” ako mismo ang sumagot, “babayaran ko po lahat ng kabutihan ninyo.”

Tumango ako. “Ang bilis mong nagbayad.”

Humakbang si Marco para harangan siya.

“Tama na.”

Inilapag ko ang isang envelope sa console table.

“Annulment papers. Pirmahan mo.”

Nanlaki ang mata niya.

“Gusto mong tapusin ang kasal natin?”

“Hindi ba iyon ang matagal na ninyong hinihintay?”

Hinawakan niya ang handle ng maleta ko.

“Alina, huwag kang gagawa ng bagay na pagsisisihan mo.”

Tinignan ko ang kamay niya.

“Hindi ako ang magsisisi.”

Lumipat ako sa hotel nang gabing iyon.

Sampung araw, hindi siya tumawag. Ni isang text, wala.

Si Rhea ang nag-message.

“Ate, huwag n’yo po sanang isipin na may masama sa amin ni Marco. Gusto ko lang po siyang tulungan.”

Dalawang salita lang ang sagot ko.

“Panindigan mo.”

Kinabukasan, nakita ko sa balita ang press conference ng Estrella Media. Magkatabi sina Marco at Rhea. Ang headline:

“Marco Villareal and New Vice President Rhea Manalo Lead Estrella Media Into a New Era.”

Sa litrato, nakangiti si Rhea habang nakatingala kay Marco. Si Marco naman, nakayuko para ayusin ang microphone niya.

Pinatay ko ang balita.

Tinawagan ko ang isang numerong matagal ko nang hindi ginagamit.

“Alina?” Natigilan ang lalaki sa kabilang linya. “Sa wakas, tumawag ka rin.”

“Gabriel, tulungan mo ako.”

“Sabihin mo lang.”

“Ibenta mo lahat ng 60% shares ko sa Estrella Media.”

Tahimik siya sandali.

“Sigurado ka?”

“Sigurado.”

“Alam ba ni Marco?”

“Hindi siya karapat-dapat malaman.”

Mahinang tumawa si Gabriel Santos, ang abogado at dating kaibigan ng pamilya namin.

“Three days. Aayusin ko.”

“Mas maaga, kung kaya.”

“Alina,” seryoso niyang sabi, “kapag naibenta mo ito, wala ka nang koneksiyon sa Estrella.”

Tiningnan ko ang basag na wedding frame sa mesa.

“Matagal na akong walang koneksiyon doon.”

Pagkalipas ng tatlong araw, tumawag si Gabriel.

“Tapos na ang transfer,” sabi niya. “Pero may nakita kaming kakaiba.”

“Anong kakaiba?”

“Ang buyer ay Luna Azul Holdings.”

Kumunot ang noo ko. “Hindi ko kilala.”

“Hindi mo nga kilala ang company,” sagot niya, “pero kilala mo ang authorized representative.”

Humigpit ang hawak ko sa cellphone.

“Alina,” mababa ang boses ni Gabriel, “si Rhea Manalo ang pumirma. At ang perang ginamit nila… mukhang galing sa nawawalang ₱180 million ng Project Bahaghari.”

PARTE2

Hindi ako agad nakasagot.

Sa loob ng ilang segundo, tanging ugong ng aircon sa hotel suite ang naririnig ko. Nasa harap ko ang annulment papers, ang basag na picture frame, at ang mukha kong nakalarawan noon—nakangiti, nagtitiwala, walang kamalay-malay na isang araw, ang lahat ng itinayo ko ay gagamitin para idiin ako.

“Alina?” tawag ni Gabriel.

“Sigurado ka ba?”

“Hindi pa namin masasabing final hangga’t hindi dumadaan sa forensic audit,” sabi niya. “Pero ang path ng pera, malinaw ang pattern. Project Bahaghari released ₱180 million to three media vendors. Lahat ng vendors, bagong rehistro. Lahat connected sa iisang accounting firm. At ang beneficial owner ng Luna Azul Holdings…”

“Si Rhea.”

“Hindi lang siya,” sagot niya. “May isa pang pangalan.”

Kumapit ang lamig sa batok ko.

“Sino?”

“Marco Villareal.”

Napapikit ako.

Hindi dahil nasaktan pa ako.

Kundi dahil sa loob ng maraming taon, kahit paulit-ulit akong tinalikuran ni Marco, may maliit na parte sa akin na umaasang hindi siya ganoon kasama.

Mali pala ako.

“Puwede nating i-freeze ang transfer,” sabi ni Gabriel. “May clause ang sale agreement. Kapag proven na galing sa illegal fund source ang buyer money, hindi lang void ang purchase. Babalik sa’yo ang shares, at liable sila sa damages.”

“Hindi,” sabi ko.

Nagulat siya. “Hindi?”

“Hayaan mong makapasok sila sa board.”

“Alina, delikado iyon.”

“Mas delikado kung maaga silang makakatakas.”

Tumahimik si Gabriel.

“Gusto mong mahuli sila sa aktong inaangkin ang kumpanya gamit ang perang ninakaw nila.”

“Gusto kong marinig ng buong board ang sariling bibig nila.”

Kinabukasan, nakatanggap ako ng formal notice.

Emergency board meeting ng Estrella Media. Agenda: change of control, ratification of new majority owner, removal of existing executive officers.

Nakakatawa.

Ginamit ni Rhea ang perang ipinambintang nila sa akin para bilhin ang shares ko. Akala niya dahil naka-Luna Azul Holdings ang pangalan, hindi ko siya maaabot.

Pero hindi niya alam, ang 60% shares ko ay hindi ordinaryong shares.

Iyon ang inheritance ng nanay ko. Siya ang unang investor ng Estrella Media noong maliit pa lang itong production house sa Quezon City. Bago pa yumaman si Marco, bago pa siya naging “visionary CEO” sa mga magazine cover, nanay ko ang naniwala sa pangarap niya.

At bago namatay si Mama, may isang bilin siya.

“Anak, ang taong totoong mahal ka, hindi matatakot sa lakas mo. Kapag kailangan mong gawing espada ang iniwan ko, huwag kang magdalawang-isip.”

Noon, inakala kong sobra lang siyang nag-aalala.

Ngayon, naiintindihan ko na.

Pumasok ako sa Estrella boardroom nang alas-diyes ng umaga.

Natahimik ang lahat.

Si Marco ang unang tumayo. Halatang hindi niya inaasahang darating ako. Sa kanan niya, nakaupo si Rhea, naka-red dress ngayon imbes na puting blazer. Wala na ang kunwaring mahina. Nakataas na ang baba niya, parang reyna na siya ng buong kumpanya.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ni Marco.

Umupo ako sa dulong bahagi ng mesa.

“Shareholder meeting ito. Invited ako.”

Ngumiti si Rhea.

“Ate Alina, technically, former shareholder ka na.”

Ngumiti rin ako.

“Technically, hindi pa tapos ang lahat.”

Kumunot ang noo niya.

Pumasok si Gabriel kasama ang dalawang auditor at isang matandang babae na halos mapatayo ang lahat ng board members.

Si Carmen Del Rosario, dating CFO ng Estrella Media.

Isang buwan siyang nawala matapos magsimula ang isyu sa Project Bahaghari. Ang sabi ng lahat, nag-resign daw dahil sa stress.

Ang totoo, siya ang unang nakakita sa anomalya.

At siya ang unang tinakot ni Rhea.

Namuti ang mukha ni Rhea pagkakita sa kanya.

“Ma’am Carmen?” halos pabulong niyang sabi.

Naglagay si Gabriel ng makapal na folder sa gitna ng mesa.

“Before this board ratifies the transfer of 60% controlling shares to Luna Azul Holdings,” sabi niya, “we need to present due diligence findings.”

Agad tumayo si Marco.

“Hindi ito kailangan. Legal ang sale.”

“Legal ang sale,” sagot ni Gabriel. “Pero hindi legal ang source of funds.”

Nag-iba ang hangin sa loob ng boardroom.

Binuksan ni Carmen ang unang folder.

“Ang ₱180 million ng Project Bahaghari ay na-release sa tatlong vendors: Northline Creatives, MNL Reach Partners, at Vistara Ads. Lahat sila walang previous campaign record. Lahat registered two months bago ang release.”

Nagpalitan ng tingin ang board members.

Nagpatuloy si Carmen.

“Ang approval file na may pirma ni Ms. Alina Reyes ay forged. Hindi tugma ang timestamp. Noong oras na na-approve raw niya ang release, nasa St. Luke’s BGC siya para sa endoscopy.”

May isang director na napabulong, “Hospital record…”

Tumango si Gabriel.

“Attached.”

Hindi gumalaw si Marco.

Si Rhea naman ay biglang namula ang mata.

“Ate Alina,” nanginginig na naman ang boses niya, “bakit mo ginagawa ito? Akala ko ba ayaw mo na sa kumpanya?”

Tumingin ako sa kanya.

“Rhea, ilang beses kang umiyak sa harap ko noon. Kaya alam ko kung kailan totoo at kailan rehearsal.”

Napalunok siya.

Inilabas ni Gabriel ang susunod na dokumento.

“After the vendors received the money, ₱162 million was transferred to a private account, then to Luna Azul Holdings. The authorized representative is Ms. Rhea Manalo.”

May kumalabog na baso. Isa sa board members ang napabitaw.

“Hindi sa akin iyon,” sigaw ni Rhea. “Pinapirma lang ako!”

Tumayo si Marco. “Enough. This is harassment. Alina, kung gusto mong gumanti sa akin, ako ang harapin mo. Huwag mong idamay si Rhea.”

Napatingin ako sa kanya.

Hanggang sa huling sandali, siya pa rin ang pinoprotektahan niya.

Kaya inilabas ko ang huling ebidensiya.

Isang audio recording.

Pinindot ni Gabriel ang play.

Boses ni Rhea ang unang lumabas.

“Kapag nawala si Alina, ikaw ang CEO, ako ang EVP. Hindi na siya makakabalik.”

Sumunod ang boses ni Marco.

“Siguraduhin mong hindi matutunton sa atin ang Project Bahaghari funds.”

Huminto ang mundo sa loob ng boardroom.

Namumutla si Marco.

Si Rhea naman, tuluyan nang natanggal ang maskara.

“Marco…” bulong niya.

Hindi siya tinignan ni Marco. Nakatingin siya sa akin.

“Alina, listen to me.”

Tumayo ako.

“Hindi. Anim na taon akong nakinig sa’yo. Noong sinabi mong kailangan mong mag-overtime, naniwala ako. Noong sinabi mong talent lang si Rhea, naniwala ako. Noong sinabi mong company decision ang pagtanggal sa akin, naniwala ako na kahit paano, may natira ka pang respeto.”

Lumapit ako sa mesa.

“Pero ninakaw ninyo ang pera ng kumpanya, ipinahid sa pangalan ko, at ginamit para bilhin ang sariling libingan ninyo.”

Lumuhod bigla si Rhea.

“Ate Alina, patawarin mo ako. Natakot lang ako. Mahal ko si Marco. Akala ko kapag nawala ka, pipiliin niya ako.”

Napatingin siya kay Marco, umaasang sasalo siya.

Pero umatras si Marco.

Doon ko nakita ang tunay na relasyon nila.

Hindi pagmamahal. Gamitang may halong ambisyon.

Napatawa ako nang mahina.

“Rhea, hindi mo ako tinalo. Kinopya mo lang ang buhay ko, pero hindi mo kayang panindigan ang bigat nito.”

Lumapit naman si Marco.

“Alina,” mahina na ang boses niya ngayon, “we can fix this. Tayo ang nagtayo ng Estrella. Huwag mong hayaang masira ang lahat dahil sa isang pagkakamali.”

“Isang pagkakamali?” tanong ko. “Ang pagtataksil, pagkakamali? Ang pag-frame sa asawa mo, pagkakamali? Ang pagnanakaw ng ₱180 million, pagkakamali?”

Hindi siya nakasagot.

Inabot ko sa kanya ang annulment papers.

“Pirmahan mo.”

Nanginginig ang kamay niya.

“Kapag pumirma ako… tapos na talaga tayo?”

“Tapos na tayo noong pinili mong hindi ako paniwalaan.”

Sa harap ng buong board, pinirmahan niya ang papel.

Pagkatapos, inihayag ni Gabriel ang final clause ng sale agreement.

“Because Luna Azul Holdings failed beneficial ownership disclosure and used funds now subject to fraud investigation, the transfer of shares is suspended and placed under legal hold. Voting rights revert temporarily to Ms. Alina Reyes pending court and regulatory action.”

Napahawak si Rhea sa mesa.

“Hindi… hindi puwede…”

Tumingin ako sa board.

“As majority voting holder, I move to suspend Marco Villareal as CEO and Rhea Manalo as Vice President, effective immediately, pending full investigation.”

Isa-isang nagtaas ng kamay ang mga director.

Lahat pumayag.

Si Marco, ang lalaking dati’y hindi marunong yumuko, bumagsak sa upuan.

Si Rhea naman ay tuluyang napaupo sa sahig, umiiyak, hindi na maganda, hindi na kaawa-awa—hubad na hubad ang kasakiman.

Paglabas ko ng Estrella Media, nakatayo si Gabriel sa tabi ko.

“Anong gagawin mo ngayon?” tanong niya.

Tumingala ako sa gusali. Anim na taon kong ibinigay ang sarili ko rito. Anim na taon kong inakalang kapag sinagip ko ang pangarap ng taong mahal ko, mamahalin niya rin ang akin.

Mali iyon.

“Lilinisin ko ang kumpanya,” sabi ko. “Pagkatapos, ibebenta ko ito sa taong marunong rumespeto sa pinaghirapan ng iba.”

“Paano ka naman?”

Huminga ako nang malalim.

Sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, hindi mabigat ang dibdib ko.

“Ako?” ngumiti ako. “Magsisimula ulit. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako magiging anino ng kahit sinong lalaki.”

Makalipas ang tatlong buwan, lumabas sa balita ang kaso laban kina Marco at Rhea. Si Carmen bumalik bilang CFO. Ang mga empleyadong pinatahimik noon, isa-isang nagsalita.

At ako?

Hindi ako bumalik bilang asawa ng CEO.

Bumalik ako bilang babaeng minsang sinubukan nilang burahin—pero natutong gawing liwanag ang sariling sugat.

Minsan, ang pinakamalaking paghihiganti ay hindi ang sirain ang nanakit sa’yo. Kundi ang tumayo nang buo, hawak ang katotohanan, at ipaalala sa mundo na ang babaeng marunong magmahal nang todo ay marunong ding lumayo nang walang pagsisisi.