nang bumagsak ang luzon pay sa gitna ng ulan sa manila, biglang naalala ng kumpanya ang siyam na taong itinapon nila
bahagi 2: nang bumagsak ang luzon pay sa gitna ng ulan sa manila, biglang naalala ng kumpanya ang siyam na taong itinapon nila
Hindi ko sinagot ang tawag ni Enzo.
Hindi ko rin sinagot ang tawag ni Director Villanueva.
Pinatay ko ang cellphone ko habang patuloy na bumubuhos ang ulan sa labas ng karinderia.
Sa mesa, walang kumikibo.
Tanging ang tunog ng ulan sa yero, ang kalampag ng mga kutsara sa kusina, at ang mabigat na paghinga naming siyam ang naririnig.
Nakatitig si Nico sa screen ng cellphone niya.
Kahit naputol na ang access niya, may isang notification channel na hindi pa nila naisara. Doon pa rin pumapasok ang system alerts.
Isa-isa.
Sunod-sunod.
Parang mga bala.
“duplicate debit detected.”
“wallet reconciliation failed.”
“merchant settlement delayed.”
“user complaint volume rising.”
Namumutla si Gabriel.
“Hindi ito simpleng bug,” bulong niya.
Tumango si Ate Corazon, pero ang mata niya ay nakadikit sa screen.
“Kapag hindi nila na-pause ang transaction queue ngayon din, lalaki ang butas kada minuto.”
Si Jun, na kanina ay galit na galit, ngayon ay tahimik na.
Tinitigan niya ang kanin sa harap niya na hindi man lang nabawasan.
“Paano kung totoong pera na ng users ang nawawala?”
Walang sumagot.
Dahil alam naming lahat ang sagot.
Oo.
Totoong pera iyon.
Pera ng mga driver na tumatanggap ng bayad sa e-wallet.
Pera ng mga tindera sa palengke.
Pera ng mga OFW na nagpadala sa pamilya nila.
Pera ng mga estudyanteng nag-iipon ng pamasahe.
At dahil sa kayabangan ng ilang taong gustong magpakitang-gilas sa investor meeting, libo-libong account ang posibleng madamay.
Biglang tumunog ang cellphone ni Gabriel.
Hindi tawag.
Message.
Binasa niya ito, at lalo siyang namutla.
“Mula kay Mayen sa customer support.”
Tumingin kami sa kanya.
Dahan-dahan niyang binasa ang laman.
“‘Gab, ano nangyayari? Pumutok na ang hotline. May nanay na umiiyak, dalawang beses nabawas ang pambayad niya sa gamot. May driver na hindi ma-withdraw ang kita niya. Sabi ng management, huwag daw sabihin na system issue. Sabihin daw network delay lang.’”
Natahimik ang buong mesa.
Network delay.
Dalawang salitang pamilyar na pamilyar.
Ginagamit iyon kapag ayaw umamin ng kumpanya.
Ginagamit iyon kapag gustong bilhin ang oras ng publiko.
Ginagamit iyon kapag may taong sa loob na alam nang may mali, pero mas pinipiling iligtas muna ang imahe kaysa ayusin ang pinsala.
Mariing ipinikit ni Ate Corazon ang mga mata niya.
“Mga walanghiya.”
Tumayo si Nico.
“Kailangan nating bumalik.”
Agad siyang hinawakan ni Gabriel sa braso.
“Bumalik saan? Sa kumpanyang kakapaalis lang sa atin? Sa mga taong handang isisi sa atin lahat?”
“Hindi para sa kanila,” sagot ni Nico, halos nanginginig ang boses. “Para sa users.”
Muli kaming natahimik.
Doon kami hinuli ng konsensya.
Galit kami sa kumpanya.
Galit kami kay Enzo.
Galit kami kay Director Villanueva.
Pero hindi kami galit sa mga ordinaryong taong gumagamit ng Luzon Pay.
Sila ang hindi dapat magdusa.
Kinuha ko ang itim na USB sa mesa.
Mabigat ito sa palad ko.
Parang mas mabigat pa kaysa sa termination letter kaninang umaga.
“Sige,” sabi ko.
Lahat sila napatingin sa akin.
“Tutulong tayo.”
Nanlaki ang mata ni Jun.
“Ate Althea…”
Itinaas ko ang kamay.
“Pero hindi tayo babalik na parang aso na tinawag matapos palayasin.”
Humigpit ang hawak ko sa USB.
“Tutulong tayo sa ilalim ng kondisyon natin.”
Bago pa may makapagsalita, may humintong itim na van sa labas ng karinderia.
Bumukas ang pinto.
Dalawang lalaking naka-barong ang bumaba, may kasunod na babaeng may hawak na payong.
Si Atty. Ramos.
Head ng legal department.
Sa likod niya, basa ang buhok at halos nagmamadaling bumaba si Enzo.
Wala na ang ngiti niya sa Boracay post.
Wala na ang yabang.
Wala na ang puting polo sa beach.
Naka-office shirt siya, lukot, basa ang manggas, at halatang hindi makahinga sa takot.
Pagpasok nila sa karinderia, halos lahat ng tao sa loob napatingin.
Diretso silang lumapit sa mesa namin.
“Mara—”
Napahinto si Enzo.
Hindi niya alam kung bakit “Mara” ang muntik niyang sabihin. Siguro sa sobrang gulo ng utak niya, pati pangalan ko hindi na niya maalala nang tama.
“Althea,” ulit niya, pilit kinakalma ang sarili. “Kailangan ka namin.”
Napatawa si Ate Corazon.
Mapait.
“Mabilis naman. Kanina technical support lang kami.”
Hindi tumingin si Enzo sa kanya.
Sa akin lang siya nakatitig.
“Hindi oras para sa drama. Bumabalik ang duplicate debits. Hindi namin mahanap ang rollback trigger.”
“Hindi ninyo mahanap?” tanong ni Nico. “Akala ko kayo ang nagdisenyo ng core operational flow.”
Namula ang mukha ni Enzo.
Atty. Ramos ang nagsalita.
“Lahat tayo ay nasa parehong panig ngayon. May public risk. May regulatory exposure. Kailangan nating ayusin muna ito.”
“Kayo ang may regulatory exposure,” sagot ko. “Huwag ninyong sabihing ‘tayo.’ Kaninang umaga, hindi na kami bahagi ng kumpanya.”
Nanigas ang panga ni Atty. Ramos.
“May hawak pa rin kayong confidential company data. Ang USB na iyan, pag-aari ng kumpanya.”
Hinawakan ni Jun ang gilid ng mesa, parang pipigilan ang sariling tumayo.
Pero ngumiti lang ako.
“Interesting. Kanina ba, noong sinasabi ninyong hindi kami mahalaga, kasama ba ang logs sa hindi mahalaga?”
Hindi siya nakasagot agad.
Sumingit si Enzo.
“Althea, please. Mamaya na ang sisihan. Tumataas ang complaints. May investor call in thirty minutes. Kapag kumalat ito bago namin ma-control—”
“Ah.”
Tiningnan ko siya.
“Kaya pala kayo nandito. Hindi dahil may users na nawalan ng pera. Kundi dahil may investor call.”
Naiwas ang tingin niya.
Doon ko naramdaman ang init na umakyat mula dibdib hanggang lalamunan.
Tatlong buwan kaming nagpakamatay para sa sistemang iyon.
Isang umaga lang silang nangailangan ng sakripisyo, kami agad ang itinapon.
Ngayon na nasusunog ang bahay, bumalik sila para hanapin ang mga taong tinawag nilang walang halaga.
Inilabas ni Atty. Ramos ang isang folder mula sa bag niya.
“May emergency consulting agreement kami rito. Pipirma kayo ng temporary engagement. Babayaran kayo ng premium rate. Pero kailangan ninyong pumunta ngayon sa command center.”
Hindi ko kinuha ang folder.
“Nagkamali kayo.”
Kumunot ang noo niya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Hindi kami naghihintay ng bayad.”
Tumayo ako.
Isa-isa ring tumayo sina Gabriel, Nico, Jun, Ate Corazon, at ang iba pa.
Naramdaman kong nagbago ang hangin sa karinderia.
Pati ang may-ari, pati ang mga kumakain sa kabilang mesa, nakatingin na sa amin.
“May tatlong kondisyon,” sabi ko.
Tumingin si Enzo kay Atty. Ramos.
“Una,” sabi ko, “maglalabas ang kumpanya ng official statement sa loob ng isang oras. Aaminin ninyong ang data operations team ang bumuo at nagligtas sa core system ng Luzon Pay.”
Nanigas ang mukha ni Enzo.
“Hindi puwede iyan.”
“Pangalawa,” nagpatuloy ako, “i-freeze ang bonus payout ng sales department hanggang matapos ang internal investigation.”
“Althea!” sigaw niya.
“Pangatlo,” sabi ko, mas mababa ang boses, “ibibigay ninyo sa amin ang written confirmation na hindi kami mananagot sa anumang unauthorized change na ginawa matapos bawiin ang access namin.”
Tahimik.
Ulan lang ang maririnig.
Mabagal na nagsalita si Atty. Ramos.
“Hindi namin kayang aprubahan lahat iyan dito.”
“Kung ganoon, wala rin kaming kayang gawin dito.”
Kinuha ko ang bag ko.
Napaatras si Enzo, halatang nataranta.
“Althea, hintay!”
Tumunog ang cellphone niya.
Tinignan niya ang screen.
Biglang nawala ang kulay sa mukha niya.
Hindi niya sinagot.
Pero nakita ko ang pangalan ng tumatawag.
chairman dela cruz.
Makalipas ang dalawang segundo, tumunog naman ang cellphone ni Atty. Ramos.
Pagkatapos, cellphone ni Enzo ulit.
Sunod-sunod.
Parang sirena.
Sa labas, may sumigaw mula sa kabilang mesa.
“Nasa news na!”
Lahat kami napalingon.
Nakabukas ang maliit na TV sa sulok ng karinderia.
Sa ilalim ng screen, gumagapang ang breaking news banner:
“libo-libong luzon pay users, nagrereklamo ng nawawalang balanse at dobleng kaltas.”
Biglang nanghina ang tuhod ni Enzo.
At bago pa siya makapagsalita, tumunog ang phone ko.
Isang unknown number.
Sinagot ko.
Malamig at mabigat ang boses ng lalaki sa kabilang linya.
“Ms. Althea Reyes? This is Chairman Dela Cruz.”
Huminto ang paghinga ng lahat sa mesa.
“Sasabihin ko ito nang isang beses lang,” dagdag niya. “Pumunta kayo sa command center ngayon. At sabihin ninyo kung magkano ang halaga ng katotohanan.”