Bumalik Akong Buntis Matapos ang Anim na Buwang Pagkawala

Akala ng Dating Kasintahan Ko na Anak Niya ang Dinadala Ko

Ngunit Nang Malaman Niya ang Katotohanan, Huli Na ang Lahat…

Anim na buwan matapos akong umalis, unang beses na muling bumalik si Angela Villanueva sa kanilang bayan.

Ang pakay niya ay tapusin ang mga dokumentong kailangan upang mailipat ang kanyang tirahan bago ipanganak ang kanyang anak.

Hindi niya inaasahang ang unang taong makikita niya ay si Marco Santos.

Ang lalaking minsan niyang minahal nang buong puso.

Ang lalaking naging dahilan kung bakit iniwan niya ang lugar na iyon dala ang napakaraming sugat sa puso.

Nakatayo noon si Angela sa harap ng opisina ng gobyerno.

Hindi maitago ng maluwag niyang damit ang halos siyam na buwang tiyan.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Tumigil ang tingin ni Marco sa kanyang tiyan.

Kaagad na dumilim ang kanyang mukha.

Pagkaraan ng ilang segundo ng katahimikan, malamig siyang ngumiti.

— Kaya nagpakita ka rin sa wakas?

— Anim na buwan kang nagtago para lang iluwal ang batang iyan?

— Angela, iniisip mo bang magagamit mo ang batang iyan para pilitin akong bumalik sa iyo?

Agad namang nagtawanan ang mga kasama niya.

— Hindi talaga nagbabago si Angela.

— Noon pa man ay hindi niya matanggap na wala na si Marco sa kanya.

— Siguradong nalaman niyang malapit nang magpakasal si Marco kaya bumalik siya.

Tahimik lang na tumingin si Angela sa kanila.

Wala nang anumang sakit sa kanyang puso.

Kung anim na buwan ang nakalipas, baka umiyak pa siya.

Ngunit ngayon…

Hindi na.

Marahan niyang hinaplos ang kanyang tiyan.

— Nagkakamali kayo.

— Walang kinalaman si Marco sa batang ito.

— Kasal na ako.

— Hinihintay ako ng asawa ko sa lugar na titirhan namin.

Mas lalo silang nagtawanan.

Walang naniwala.

Dahil alam ng lahat kung gaano kamahal ni Angela si Marco noon.

Dahil sa kanya, isinuko niya ang isang napakagandang oportunidad.

Dahil sa kanya, sinuway niya ang kanyang pamilya.

Dahil sa kanya, tiniis niyang pagtawanan ng buong bayan.

Ngunit walang nakakaalam.

Matapos ang aksidenteng nagdulot ng pagkawala ng ilang alaala ni Marco…

Ang taong pinili niyang pagkatiwalaan ay hindi na si Angela.

Kundi ang pinsan nitong si Bianca Reyes.

Ang babaeng laging dumarating sa tamang oras.

Ang babaeng unti-unting pumalit sa puwesto ni Angela sa kanyang puso.

Noong una, ginawa ni Angela ang lahat.

Ipinaliwanag niya ang katotohanan.

Sinubukan niyang ibalik ang alaala ni Marco.

Ngunit kapalit noon ay malamig na pagtanggi.

Hanggang sa isang araw.

Napagbintangan siyang nagnakaw ng mahahalagang dokumento ng kumpanya.

Hindi man lamang siya pinakinggan ni Marco.

Sa harap ng lahat, malamig nitong sinabi:

— Kung gusto mong gamitin ang mga kamay mo para gumawa ng masama…

— Dapat kang magbayad ng kapalit.

Araw na iyon.

Malubhang nasugatan ang kanang kamay ni Angela.

Kasabay noon ang pagkawasak ng pangarap niyang maging designer.

Sa mismong sandaling iyon.

Tuluyan siyang nawalan ng pag-asa.

Pagkatapos niyang umalis.

Nagpunta siya sa ibang bansa.

Doon niya nakilala si Adrian Villanueva.

Isang lalaking hindi kailanman nagtanong tungkol sa kanyang nakaraan.

Tahimik lamang itong nanatili sa tabi niya sa pinakamadilim na yugto ng kanyang buhay.

Nang hindi niya maigalaw ang kanyang kamay.

Si Adrian ang humawak dito at nagturo sa kanyang magsulat muli.

Kapag binabangungot siya sa gabi.

Ito ang nagpupuyat para samahan siya.

At nang malaman nitong buntis siya.

Mas masaya pa ito kaysa sa kanya.

Sa tuwing naiisip ni Angela ang kanyang asawa.

Hindi niya mapigilang ngumiti.

Ngunit ang ngiting iyon ay lalong nagpagalit kay Marco.

Lumapit ito.

Malamig ang boses.

— Angela.

— Tigilan mo na ang pagpapanggap.

— Kung gusto mong bumalik, maaari kong kalimutan ang nakaraan.

— Pero huwag mong ilalapit sa akin ang batang iyan.

Natigilan si Angela.

Pagkatapos ay napatawa.

Ngayon lang niya napagtanto kung gaano na kalayo ang lalaking nasa harapan niya.

— Huwag kang mag-alala.

— Hindi kailangan ng anak ko ang apelyido mo.

— Hindi rin niya kailangan ang pagkilala mo.

Pagkasabi noon.

Tumalikod siya at umalis.

Iniwan si Marco na nakatayo sa kinatatayuan nito.

…

Kinabukasan.

Nagpunta si Angela sa ospital para sa regular na check-up.

Paglabas niya ng elevator.

Nakita niya si Bianca.

Maputla ang mukha nito.

May hawak na medical report.

Ayaw na sana ni Angela ng anumang gulo.

Ngunit hinarangan siya ni Bianca.

Namumula ang mga mata nito.

— Masaya ka na ba?

— Dahil buntis ka kaya akala mo nanalo ka na?

Napakunot-noo si Angela.

— Hindi ko alam ang sinasabi mo.

— At wala akong interes na makipag-agawan ng kahit sino sa iyo.

Ngunit tila nawalan na ng katinuan si Bianca.

Mahigpit nitong hinawakan ang kanyang braso.

— Sinungaling ka!

— Kung hindi dahil sa iyo, matagal na kaming kasal ni Marco!

— Kasalanan mo ang lahat!

Sa gitna ng kanilang pagtatalo.

Bigla siyang hinila ni Bianca.

Napakabilis ng lahat.

Nawalan ng balanse si Angela.

At sabay silang nahulog pababa sa hagdanan.

BOOM!

Isang malakas na tunog ang umalingawngaw.

Malakas na tumama ang tiyan ni Angela sa gilid ng hagdan.

Agad siyang binalot ng matinding sakit.

Hindi siya makahinga.

At maya-maya…

May naramdaman siyang mainit na likidong dumadaloy pababa.

Nanlamig siya.

Ang anak niya…

Ang anak niya…

Niyakap niya ang kanyang tiyan habang nanginginig.

Eksakto namang may dumating na mga yabag.

— Bianca!

Dumating si Marco.

Nakita nito ang dalawang babaeng nakahandusay sa sahig.

Ngunit hindi man lamang siya nag-atubili.

Diretso siyang tumakbo papunta kay Bianca.

Maingat niya itong itinayo.

Agad namang umiyak si Bianca.

— Hindi ko alam ang nangyari…

— Bigla niya akong itinulak…

Malamig na tumingin si Marco kay Angela.

— Ikaw na naman.

— Hindi ka pa rin tumitigil?

Nanginginig si Angela sa sakit.

Basang-basa ng malamig na pawis ang kanyang noo.

Pilitan niyang iniabot ang kamay niya.

— Tulong…

— Pakiusap…

— Iligtas mo ang anak ko…

Isang saglit na pag-aalinlangan ang dumaan sa mga mata ni Marco.

Ngunit agad itong naglaho nang yumakap si Bianca sa kanyang braso.

— Marco…

— Umalis na tayo…

Muling nanlamig ang kanyang tingin.

— Angela.

— Hindi na ako magpapaloko sa iyo.

Pagkatapos noon.

Inakay niya si Bianca palayo.

Hakbang.

Pagkatapos ay isa pang hakbang.

Hanggang tuluyan silang mawala sa kanyang paningin.

Nakahiga si Angela sa malamig na sahig.

Unti-unti niyang nararamdaman na nanghihina ang buhay sa kanyang sinapupunan.

Pumatak ang kanyang mga luha.

Kinagat niya ang kanyang labi hanggang dumugo.

At ginamit ang natitirang lakas upang gumapang patungo sa pasilyo.

— Baby…

— Huwag kang matakot…

— Nandito si Mommy…

Hindi niya alam kung gaano katagal ang lumipas.

Hanggang sa halos mawalan na siya ng malay.

Biglang may sumigaw.

— Diyos ko!

— Tawagin ninyo ang doktor!

— Matindi ang pagdurugo ng buntis!

— Baka hindi na mailigtas ang bata!

Kasabay nito.

Bumukas ang elevator sa dulo ng pasilyo.

May isang matangkad na lalaki na lumabas.

Nang makita niya ang babaeng nakahandusay sa gitna ng dugo.

Nahulog ang cellphone mula sa kanyang kamay.

Namutla ang kanyang mukha.

At buong lakas siyang sumigaw—

— ANGELA!!!
…

Parang tumigil ang buong mundo sa sigaw na iyon.

Hindi na inisip ni Adrian Villanueva kung sino ang nasa paligid.

Hindi niya napansin ang mga taong nagkakagulo sa pasilyo.

Hindi rin niya nakita sina Marco at Bianca na papalayo lamang ng ilang metro.

Ang tanging nakita niya ay ang asawa niyang nakahandusay sa sahig.

Napaliligiran ng dugo.

Namumutla.

At halos wala nang malay.

“A-angela…”

Nanginginig ang kanyang mga kamay habang lumuluhod sa tabi nito.

Agad niyang hinubad ang suot niyang coat at marahang ibinalot sa katawan ng asawa.

“Tingnan ninyo siya!”

sigaw niya sa mga doktor.

“Pakiusap! Iligtas ninyo silang mag-ina!”

Hindi kailanman nakita ng mga tao si Adrian na ganoon.

Kilala siya bilang isang lalaking kalmado.

Matalino.

At laging kontrolado ang emosyon.

Ngunit sa pagkakataong iyon.

Para siyang batang takot na takot mawalan ng pinakamahalagang tao sa buhay niya.

Mabilis na isinugod si Angela sa operating room.

Naiwan si Adrian sa labas.

Namumula ang kanyang mga mata.

Mahigpit niyang hawak ang wedding ring sa kanyang daliri.

Paulit-ulit siyang nagdarasal.

Sa kabilang dulo ng pasilyo.

Napahinto si Marco.

Hindi niya alam kung bakit.

Ngunit nang marinig niya ang pangalan ni Angela mula sa bibig ng lalaking iyon.

May kakaibang kaba na bumalot sa dibdib niya.

Lalo na nang makita niyang hawak nito ang kamay ni Angela.

At nang marinig niyang tinawag itong asawa.

“Asawa?”

bulong niya.

Biglang namutla si Bianca.

“Marco, huwag mo na silang pansinin.”

Ngunit hindi na siya nakikinig.

May kung anong hindi maipaliwanag na pakiramdam na gumugulo sa isip niya.

Lumipas ang halos limang oras.

Sa wakas ay bumukas ang pinto ng operating room.

Lumabas ang doktor.

Agad na tumayo si Adrian.

“Kumusta po ang asawa ko?”

Napangiti ang doktor.

“Nalampasan nila ang panganib.”

“Tayong lahat ay muntik nang mahuli.”

“Pero ligtas na ang mag-ina.”

Parang nawalan ng lakas ang mga tuhod ni Adrian.

Napapikit siya.

At tahimik na napaluha.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming oras.

Nakahinga siya nang maluwag.

Habang si Marco naman ay tila binagsakan ng mabigat na bato sa dibdib.

Mag-ina?

Ibig sabihin…

Totoo ang lahat ng sinabi ni Angela.

Hindi siya nagsisinungaling.

Hindi siya nagpapanggap.

At higit sa lahat…

Hindi niya kailangan si Marco.

Makalipas ang ilang araw.

Unti-unting kumalat ang CCTV footage ng nangyari sa hagdanan.

Isang nurse ang lihim na nagsumite nito sa pulisya.

Kitang-kita sa video.

Si Bianca ang unang humila kay Angela.

Si Bianca ang naging dahilan ng pagkakahulog nilang dalawa.

At si Angela ay walang ginawang masama.

Nang makita iyon ni Marco.

Parang gumuho ang buong mundo niya.

Paulit-ulit niyang pinanood ang video.

Hanggang sa hindi na niya mabilang kung ilang beses.

Kasunod noon ay lumabas din ang iba pang katotohanan.

Isa-isang umamin ang dating mga empleyado ng kumpanya.

Lumabas ang mga ebidensiyang si Bianca rin ang nagplano ng pagkawala ng mahahalagang dokumento noon.

Siya rin ang nagmanipula ng maraming pangyayari.

At siya rin ang nagpakalat ng mga kasinungalingan laban kay Angela.

Lahat ng taong minsang naniwala kay Bianca ay natulala.

Ngunit walang taong mas nasaktan kaysa kay Marco.

Dahil unti-unti niyang napagtanto ang isang katotohanan.

Hindi si Angela ang nagtaksil.

Hindi si Angela ang nagsinungaling.

Hindi si Angela ang sumira sa relasyon nila.

Siya mismo.

Siya ang sumira sa lahat.

Sa mga sumunod na linggo.

Madalas siyang pumunta sa ospital.

Ngunit hindi siya pinapayagang makita si Angela.

Laging iisa ang sagot ni Adrian.

“Wala nang dahilan para makita ka niya.”

At tama naman ito.

Dahil sa tuwing maaalala ni Marco ang araw na iniwan niya si Angela sa pasilyo habang humihingi ito ng tulong para sa kanilang anak…

Pakiramdam niya ay hindi na siya karapat-dapat humarap dito kahit kailan.

Makalipas ang isang buwan.

Isang malusog na sanggol na babae ang isinilang.

Nagdiwang ang buong pamilya ni Adrian.

Punong-puno ng pagmamahal ang silid.

Habang si Angela naman ay umiiyak sa tuwa habang yakap ang kanyang anak.

“Kamukha mo siya.”

mahina niyang sabi kay Adrian.

Napangiti ang lalaki.

“Hindi.”

“Tingin ko mas kamukha siya ng pinakamagandang babae sa mundo.”

Napatawa si Angela.

At sa wakas.

Matapos ang napakaraming unos.

Nakaramdam siya ng tunay na kaligayahan.

Samantala.

Tuluyang bumagsak ang buhay ni Bianca.

Nahaharap siya sa mga kaso.

Nawala ang lahat ng taong dating nakapaligid sa kanya.

At maging si Marco ay tuluyan na siyang iniwan.

Ngunit wala na ring saysay iyon.

Dahil ang taong pinakagusto niyang talunin ay hindi na nakatingin sa kanya.

Masaya na si Angela.

At iyon ang bagay na hindi niya kailanman maagaw.

Tatlong taon ang lumipas.

Muling nagkrus ang landas nina Angela at Marco.

Sa pagkakataong ito.

Sa isang charity event.

Kasama ni Angela ang kanyang asawa at anak.

Masaya silang naglalakad na magkakahawak-kamay.

Habang ang maliit nilang anak ay masayang tumatawa.

Napatigil si Marco.

Hindi niya maialis ang tingin sa kanila.

Sa babaeng minsan niyang pinakamamahal.

Sa batang minsang inakala niyang kanya.

At sa lalaking naging mas mabuting tao kaysa sa kanya.

Napansin siya ng maliit na bata.

Ngumiti ito.

At kumaway.

Ngunit si Angela ay nanatiling kalmado.

Parang tumitingin lamang sa isang estranghero.

Walang galit.

Walang poot.

Wala ring pagmamahal.

Doon tuluyang naunawaan ni Marco ang pinakamasakit na katotohanan.

Ang kabaligtaran ng pag-ibig ay hindi galit.

Kundi kawalan ng anumang pakialam.

Tuluyan na siyang nabura sa puso ni Angela.

At iyon ang kaparusahang kailangan niyang dalhin habambuhay.

Habang pinagmamasdan niya ang masayang pamilya na unti-unting naglalakad palayo.

Tahimik siyang napangiti.

Kasabay ng pagpatak ng luha sa kanyang mga mata.

Dahil alam niyang sa wakas…

Natagpuan na ni Angela ang kaligayahang minsan niyang ipinangakong ibibigay.

Ngunit siya mismo ang sumira.

At wala nang paraan upang maibalik pa iyon kailanman.