Nang Akala Kong Suwerte na ang Murang Condo sa Quezon City, Narinig Kong Nagsalita ang Kama: “May Nakabalot sa Ilalim Ko… At Hindi na Siya Humihinga”
PARTE2:Ang Naka-lock na Pinto
Hindi ako makasagot.
Sa harap ko, nakatayo si Ramon na parang pader. Sa likod ko, si Nico ay walang kamalay-malay sa panganib. Sa paligid namin, halos mabaliw na sa sigaw ang mga gamit.
“Sabihin mo na! Sabihin mong nasa ilalim ako!” iyak ng kama.
“Wag! Baka patayin din kayo!” sigaw ng coffee table.
“Bakit ba hindi kayo tumawag ng pulis?” reklamo ng aircon. “Kanina pa ako barado, pati utak ninyo barado!”
Nilunok ko ang kaba.
“Ano?” ulit ni Ramon. “May problema ba sa unit?”
“Wala,” mabilis kong sagot. “Hindi lang talaga bagay sa akin. Malayo sa trabaho.”
Napasimangot si Nico. “Sir, di ba sinabi ko, thirty minutes lang po papuntang Ortigas?”
Gusto ko siyang batukan. Sa lahat ng oras na puwede siyang maging masipag, ngayon pa talaga.
Sumikip ang mga mata ni Ramon.
“Kung may ayaw ka, sabihin mo. Hindi ako mahirap kausap.”
Tumawa ang aparador. “Hindi mahirap kausap? Eh noong umiyak si Lira, hindi mo nga pinakinggan.”
Nanindig ang balahibo ko.
“May dating tenant po kayo?” tanong ko, kahit alam kong delikado.
Saglit na tumigil si Ramon.
“Sino nagsabi?”
Si Nico agad ang sumagot. “Ako po, sir. Sinabi ko lang kay Sir Mateo na babae raw po yung dating umuupa, umalis papuntang Singapore.”
Nakatitig lang si Ramon sa akin.
“Lira Santos,” sabi niya sa huli. “Umalis siya. Wala na siyang kinalaman sa unit.”
“Wala na?” bulong ng sofa. “E di bakit ang bigat-bigat pa rin ng alaala niya sa likod ko?”
Doon ko narinig ang bagong boses. Mula sa sofa sa sala. Mababa, malungkot, halos ubos na.
“Ako ang pinagdapaan niya noong hindi na siya makahinga. Ako ang huling nakaramdam sa pagkalampag ng mga kamay niya.”
Nanlambot ang tuhod ko.
Hindi ako pulis. Hindi ako detective. Isa lang akong bagong graduate na naghahanap ng murang tirahan. Pero sa sandaling iyon, malinaw ang isang bagay: kapag lumabas ako rito nang walang ginagawa, baka tuluyan nang mawala ang babae sa ilalim ng kama.
“Sir Mateo,” sabi ni Nico, “mukhang namumutla kayo.”
Biglang lumapit si Ramon. “Baka gusto mong umupo muna.”
“Wag!” sigaw ng sofa. “Huwag sa akin!”
Umiling ako. “Hindi na kailangan.”
Napansin ko ang cellphone ko sa bulsa. Kailangan kong makatawag. Pero nakatingin si Ramon sa bawat galaw ko.
Kaya nagkunwari akong nahihilo.
“CR lang,” sabi ko.
Hindi niya agad ako pinadaan.
“Bakit?”
“Nasusuka ako.”
Tinignan niya ako nang matagal, saka tumabi nang kaunti.
“Doon.”
Pumasok ako sa banyo at isinara ang pinto. Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ang phone. Walang signal.
“Diyos ko naman.”
Mula sa lababo, may mahinang boses.
“Mahina signal dito. Laging dito nagtatago si Lira kapag umiiyak. Sa may bintana, minsan may isang bar.”
Tumitig ako sa maliit na bintana malapit sa kisame. Umakyat ako sa takip ng toilet, iniangat ang phone.
Isang bar.
Tinype ko agad ang message sa pinsan kong si Mara, na nagtatrabaho sa barangay hall.
Mara, nasa condo ako sa Cubao. Possible may patay sa unit. Owner suspicious. Paki-send pulis. Location pinned. Wag tumawag.
Pinindot ko ang send.
Hindi gumalaw.
Walang internet.
Sa labas, kumatok si Ramon.
“Matagal ka.”
Halos malaglag ako sa toilet.
“Sandali lang!”
Biglang bumulong ang lababo, “I-on mo data. Tapos ilapit mo sa tubo. May signal minsan.”
Ginawa ko. Ilang segundo.
Sent.
Napapikit ako sa ginhawa.
Paglabas ko, mas madilim ang mukha ni Ramon.
“Ano ginawa mo sa loob?”
“Sumuka.”
“Walang tunog.”
“Mahiyain po ang suka ko,” nasabi ko sa sobrang kaba.
Tumahimik ang buong kuwarto.
Kahit ang mga gamit, sandaling hindi nagsalita.
Si Nico ang unang tumawa nang alanganin. “Hehe… joke po siguro ni sir.”
Pero hindi tumawa si Ramon.
Lumapit siya. Masyadong malapit.
“Alam mo, Mateo, marami nang tumingin sa unit na ’to. Pero ikaw lang ang biglang umatras pagkatapos pumasok sa bedroom.”
Nanikip ang dibdib ko.
“May nakita ka ba?”
“Wala.”
“May naamoy?”
“Pabango.”
“May narinig?”
Hindi ako gumalaw.
Mali ang tanong niya.
Hindi niya dapat itanong iyon.
Mula sa dining table, may bumulong, “Alam niyang may naririnig ka.”
Tumingin ako kay Ramon.
Ngumiti siya.
“Hindi ka unang taong nakarinig sa kanila.”
Pakiramdam ko tumigil ang mundo.
Si Nico, nalito. “Sir? Kanino po?”
Hindi siya pinansin ni Ramon.
“Si Lira rin,” sabi niya. “Sinabi niya noon na kinakausap siya ng unit. Akala ko drama lang. Akala ko nagpapapansin. Hanggang isang gabi, sinabi niyang may narinig siyang sikreto ng sofa.”
Umugong ang tenga ko.
“Sikreto?” tanong ko.
Lalong lumapit si Ramon.
“Sinabi niyang may babae raw na namatay dito bago pa siya tumira. Sinabi niyang hindi raw ako ang unang may-ari na naglinis ng baho sa unit na ’to.”
Biglang nag-iba ang bulungan ng mga gamit.
“Hindi…”
“Huwag mong palabasin na ganoon…”
“Sinungaling siya!”
Sumakit ang ulo ko sa ingay.
May mali.
Kung si Ramon ang pumatay kay Lira, bakit niya sinasabing may naunang patay? Bakit parang kilala niya rin ang takot na ito?
At bakit ang kama lang ang sigurado na nasa ilalim niya si Lira?
Kailangan kong makita.
Ngayon.
Bago dumating ang pulis. Bago ako pigilan ni Ramon. Bago niya mabura ang ebidensya.
Huminga ako nang malalim.
“Sir Ramon,” sabi ko, “kung wala kayong tinatago, puwede ko bang silipin ang ilalim ng kama?”
Nanlaki ang mata ni Nico.
“Sir Mateo!”
Nanigas ang mukha ni Ramon.
“Bakit?”
“Kasi,” sagot ko, hindi na maitago ang panginginig ng boses, “may nagsabi sa akin na may tao roon.”
Tahimik.
Napakabigat ng katahimikan.
Pagkatapos, mula sa ilalim ng kama, may narinig akong mahinang tunog.
Hindi boses ng gamit.
Hindi ungol ng kahoy.
Kundi isang mahinang katok.
Tok.
Tok.
Tok.
At kasabay noon, may babae akong narinig na bumulong:
“Tulungan mo ako.”
