Bahagi 3: Ang Pekeng Kasal, Ang Totoong Asawa, at ang Lihim na Binayaran ng Pamilya
Bahagi 3: Ang Pekeng Kasal, Ang Totoong Asawa, at ang Lihim na Binayaran ng Pamilya
Tatlong beses kong binasa ang mensahe ni Benjamin bago ko nagawang huminga nang maayos.
Hindi ko agad pinaniwalaan ang sinabi niya.
Sa panahon ngayon, madaling magpadala ng larawan, gumawa ng pekeng kuwento, at siraan ang isang tao sa internet.
Kaya sa halip na magalit agad, nagtanong ako.
“Paano ko malalaman na totoo ang sinasabi mo?”
“Makipagkita po kayo sa akin. Dadalhin ko ang mga dokumento. Hindi ako hihingi ng pera sa inyo.”
Nagkasundo kaming magkita sa isang maliit na kapihan sa Alabang pagkatapos ng trabaho ko.
Hindi ko sinabi kay Adrian.
Sa unang pagkakataon sa aming pagsasama, natakot akong ipaalam sa sarili kong asawa ang ginagawa ko.
Hindi dahil may masama akong balak.
Kundi dahil hindi ko na alam kung kaninong panig siya nakatayo.
Pagdating ko sa kapihan, may lalaking nasa tatlumpu’t anim na taong gulang na naghihintay sa sulok.
Nakasuot siya ng simpleng polo at lumang relo.
Sa harap niya ay isang malinaw na lalagyan ng mga dokumento.
“Ako si Benjie,” pagpapakilala niya.
Iniabot niya ang kaniyang pagkakakilanlan.
Pagkatapos, inilabas niya ang isang sertipikadong kopya ng sertipiko ng kasal mula sa Philippine Statistics Authority.
Nandoon ang pangalan ni Katrina.
Hindi Katrina Salcedo.
Kundi Katrina Mendoza Vargas.
May petsa ng kanilang kasal noong 2019 sa San Pedro, Laguna.
May kasama ring mga larawan.
Sa isang larawan, nakasuot si Katrina ng puting damit-pangkasal, habang nakangiti sa tabi ni Benjamin.
Sa isa pa, hawak niya ang isang sanggol.
Siya mismo.
Ang babaeng nakaupo sa sala ng biyenan ko, umiiyak dahil daw sinisira ko ang pangarap niyang kasal.
“Bakit kayo nagkahiwalay?” tanong ko.
Napayuko si Benjamin.
“Matagal kaming hindi nagkasundo. May pagkukulang din ako bilang asawa. Pero umalis siya dalawang taon na ang nakararaan. Hindi ibig sabihin noon na wala na ang kasal namin.”
“Alam ba ni Jomar?”
“Hindi ko alam. Ngayon ko lang nalaman na may balak siyang pakasal ulit.”
“Bakit ka nagkomento tungkol sa pangongolekta ng pera?”
Doon nagbago ang mukha niya.
Inilabas niya ang ilang resibo at kopya ng mga reklamo.
Noong nagsasama pa sila, nagpatakbo raw si Katrina ng maliit na negosyong nag-aayos ng mga pagdiriwang.
Sa simula, maayos ang takbo.
Ngunit nang mawalan ng kliyente at magkaroon ng mga pagkakautang, nagsimula siyang tumanggap ng mga paunang bayad kahit hindi pa niya nakukuha ang mga kinakailangang serbisyo.
May dalawang pamilyang nagreklamo.
Isang magkasintahan sa Laguna ang nagbayad ng ₱120,000 para sa kasal na hindi natuloy sa napagkasunduang lugar.
Isa namang pamilya sa Parañaque ang nagpadala ng ₱85,000 para sa isang pagdiriwang na walang kumpirmadong reserbasyon.
May mga mensahe at katibayan ng paglilipat ng pera.
“Hindi ko sinasabing lahat ng detalye ay napatunayan na,” sabi ni Benjamin. “Pero nakita kong ako rin ang kinukulit ng mga taong naghahanap sa kaniya. Kaya nagbabala ako.”
Nagtagal akong nakatitig sa mga papel.
“Bakit hindi mo siya hinabol?”
“Sinubukan ko. Pero higit kong inasikaso ang mga anak namin. Ang ayoko lang, may iba na namang pamilyang mawalan ng ipon.”
Bago kami naghiwalay, may sinabi siyang hindi ko malimutan.
“Ma’am Maya, kahit malaman nilang may asawa siya, baka ipagtanggol pa rin nila. Kaya siguraduhin ninyong may ebidensiya rin kayo tungkol sa pera.”
Tama siya.
Ang pagiging kasal ni Katrina ay malaking katotohanan.
Pero hindi nito awtomatikong pinatutunayan na peke ang lahat ng hinihingi niyang bayad.
Kailangan kong malaman kung saan talaga mapupunta ang ₱950,000.
Kinabukasan, tumawag ako sa mismong hotel gamit ang numerong nasa opisyal nilang pahina.
Sinabi kong nais kong magtanong tungkol sa kanilang mga proseso sa pagpapatunay ng reserbasyon.
Ipinaliwanag nilang maaari nilang suriin ang mga dokumentong kusang ibibigay sa kanila ng mga taong sangkot sa pagpapareserba.
Kaya humingi ako kay Jomar ng kopya ng kontrata.
Nagulat siya.
“Ate, bakit?”
“Dahil hinihingi ninyo ang pangalan ko para sa utang. Karapatan kong makita ang paggagamitan.”
Hindi siya nakasagot.
Makalipas ang ilang minuto, ipinadala niya ang isang dokumento.
Nakalagay doon ang pangalan ng hotel, presyo ng bulwagan, at selyo ng Casa Luntian Events.
May lagda pa ni Katrina bilang tagapamahala.
Ipinadala ko iyon sa opisyal na tanggapan ng hotel upang itanong kung tunay itong galing sa kanila.
Pagkaraan ng pagsusuri, sinabi nilang hindi iyon ang kanilang kasunduan at hindi nila kinilala ang lagdang ipinakita.
Hiniling nilang panatilihin ko ang kopya dahil maaari nila itong gamitin sa sarili nilang pag-uusisa.
Nagsimula nang mabuo ang larawan sa isip ko.
Pero may isa pang bagay akong kailangang malaman.
Bakit napakadali para kay Ma Corazon na maglabas ng pera para kay Katrina?
At bakit napakahigpit niyang pinipilit na ako ang mangutang?
Nagkaroon ako ng pagkakataong malaman iyon nang tawagan ako ni Tita Lorna, nakatatandang kapatid ng biyenan ko.
“Maya, may problema ba kayo sa kasal?”
“Bakit po, Tita?”
“Kasi umutang sa akin si Corazon ng ₱70,000 noong nakaraang linggo. Sabi niya, ibabalik agad kapag lumabas na ang pautang mo.”
Napahawak ako sa noo.
“May iba pa po ba siyang hiniraman?”
Tahimik si Tita Lorna.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang bagay na nagpabilis sa tibok ng puso ko.
“Isinanla niya raw ang mga alahas na iniwan ng nanay namin.”
Nalaman ko kalaunan na umabot na sa ₱210,000 ang halagang nailabas ni Ma Corazon.
Kasama roon ang pera mula sa mga naisanglang alahas, utang kay Tita Lorna, at ipon niya mula sa maliit na tindahan.
Karamihan ay naipadala na kay Katrina.
Hindi pala ₱950,000 lang ang nakataya.
May perang nauna nang nawala.
At ang balak nilang utangin sa pangalan ko ang inaasahan nilang sasalo sa lahat.
Nang gabing iyon, kinausap ko si Adrian.
“Alam mo bang may asawa na si Katrina?”
Napatingin siya sa akin.
“Ano?”
“May sertipiko ng kasal. May mga anak. Walang napatunayang pagpapawalang-bisa sa kanilang kasal.”
“Baka kasinungalingan lang ng dating asawa.”
“May mga dokumento, Adrian.”
Napailing siya.
“Bakit ba parang gusto mong sirain ang buhay ng kapatid ko?”
Doon ko napagtanto kung gaano kalalim ang problema namin.
Kahit may malinaw nang babalang dapat suriin, mas mahalaga pa rin sa kaniya ang protektahan ang kapatid niya kaysa malaman ang katotohanan.
“Hindi ko sinisira ang buhay ni Jomar. Sinisikap kong pigilan siyang malinlang.”
“Ang taas talaga ng tingin mo sa sarili mo.”
Tumahimik ako.
Hindi ko inaasahang maririnig ko iyon mula sa lalaking pinakasalan ko.
Kinabukasan, habang nasa opisina ako, tumawag ang isang kawani ng kompanyang tumanggap sa aplikasyon sa pautang.
Nakatanggap na sila ng pagtutol ko.
Sinabi niyang pansamantalang itinigil ang pagproseso habang sinusuri ang mga dokumento.
Wala pang perang nailalabas sa ilalim ng aplikasyon.
Huminga ako nang maluwag.
Ngunit may kasunod siyang tanong.
“Ma’am, kilala ninyo po ba ang nagpadala ng inyong mga dokumento?”
“Opo. Mukhang asawa ko ang sangkot.”
“May kasamang mensahe ang pagpapadala. Maaari po naming ibigay sa inyo ang kopya sa pamamagitan ng opisyal na proseso.”
Humingi ako ng kopya at itinanong kung anong mga hakbang ang maaari kong gawin upang maprotektahan ang aking pangalan.
Ilang araw ang lumipas bago ko nakuha ang mahahalagang dokumento.
Samantala, nagsimulang magparinig si Ma Corazon sa Facebook.
“May mga taong nakapag-asawa lang ng anak ko, akala mo sila na ang may-ari ng buong pamilya.”
Hindi niya binanggit ang pangalan ko.
Pero malinaw sa mga kamag-anak kung sino ang tinutukoy.
May nagkomento pa.
“Ang tunay na asawa, hindi maramot sa pamilya ng mister.”
May isa namang nagsabing dapat akong matutong gumalang.
Hindi ako sumagot.
Nag-ipon ako ng mga kopya ng mga mensahe at pampublikong pahayag.
Pagkatapos, tumawag ako kay Tita Lorna.
“Tita, gusto ko pong malaman ninyo ang nangyayari bago pa mawalan ng mas maraming pera ang pamilya.”
Sa sumunod na Linggo, muli kaming nagtipon sa bahay ni Ma Corazon.
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi ako pumunta upang magpaliwanag kung bakit ayaw kong mangutang.
Pumunta ako dala ang katotohanan.
Naroon si Katrina, nakasuot ng puting blusa at may hawak na maliit na bag.
Katabi niya si Jomar.
Nasa gitna naman si Ma Corazon, nakahalukipkip.
“Kung pera lang ang pag-uusapan, umuwi ka na,” sabi niya.
Inilapag ko ang isang malinaw na lalagyan ng mga dokumento sa mesa.
“Hindi na po pera lang ang pag-uusapan natin.”
Una kong inilabas ang sagot mula sa hotel.
Walang kumpirmadong reserbasyon para sa kasalang sinasabi nila.
Pangalawa, ang kopya ng kontratang hindi kinilala ng hotel.
Pangatlo, ang mga resibo ng perang naipadala sa personal na account na ibinigay ni Katrina.
Napatingin si Jomar sa nobya niya.
“Babe, sinabi mong bayad na ang lugar.”
“May hindi lang pagkakaunawaan,” mabilis niyang sagot.
Pagkatapos, inilabas ko ang larawan ng kasal noong 2019.
Kasunod ang kopya ng sertipiko mula sa PSA na kusang ibinigay ni Benjamin.
“Katrina, sino si Benjamin Vargas?”
Nanigas ang mukha niya.
Biglang tumayo si Jomar.
“Sino ‘yan?”
Hindi sumagot si Katrina.
Kaya mahinahon kong sinabi:
“Siya ang lalaking pinakasalan ni Katrina noong 2019. May dalawa silang anak.”
Napatakip sa bibig si Tita Lorna.
Si Ma Corazon naman ay napaupo.
“Imposible,” bulong niya.
Lumapit si Jomar kay Katrina.
“Totoo ba?”
Umiiyak na ang babae.
“Jomar, magpapaliwanag ako.”
“May asawa ka?”
“Hiwalay na kami!”
“Pero sinabi mong hindi ka pa kailanman ikinasal!”
Walang lumabas na sagot mula sa kaniyang bibig.
Hindi pa roon natapos.
Ipinakita ko ang mga reklamo at dokumentong ibinahagi sa akin ni Benjamin.
Nilinaw kong hindi pa lahat ay napagpapasyahan ng kinauukulan.
Ngunit sapat ang mga iyon upang hindi sila basta-basta magtiwala sa mga pangako ni Katrina.
Tumingin ako kay Ma Corazon.
“Ma, kung nagpahiram ako ng pangalan at naglabas ng pera ang kompanya, sino ang magbabayad kapag nawala si Katrina?”
Tahimik siyang nakatitig sa sahig.
“Ang anak mo po, si Ella, ang maaaring mawalan ng seguridad. Ang bahay namin ang maaaring maapektuhan. Pero hindi ninyo iyon naisip.”
Biglang tumayo si Katrina.
“Ang dali ninyong husgahan ako! Hindi ninyo alam ang pinagdadaanan ko!”
Sinubukan niyang lumabas.
Ngunit bago siya makarating sa pintuan, nagsalita si Jomar.
“Sandali. Ibalik mo muna ang pera ni Mama.”
Napahinto siya.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
May kakaibang ngiti sa kaniyang mukha.
“Bakit ako lang ang sinisisi ninyo?”
Dahan-dahan niyang inilabas ang telepono.
“Kung talagang gusto ninyong malaman ang buong katotohanan, basahin ninyo ito.”
Ipinakita niya ang isang pag-uusap sa mensahe.
Nandoon ang pangalan ni Adrian.
Ang asawa ko.
At ang mensaheng ipinadala niya ilang araw bago ang aplikasyon.
“Huwag kang mag-alala kay Maya. Ako na ang bahala sa kopya ng mga dokumento at pirma niya. Basta siguraduhin mong kay Mama muna papasok ang pera.”
Pagkatapos, may isa pang mensahe.
“Sabi mo may ₱80,000 akong makukuha kapag natuloy ang pagpapautang. Siguraduhin mong hindi ako mapapahiya.”
Biglang tumahimik ang buong bahay.
Dahan-dahan kong nilingon ang asawa ko.
Hindi na siya makatingin sa akin.
At sa unang pagkakataon, hindi ang biyenan ko ang pinakakinatakutan kong tao sa silid.
Kundi ang lalaking sampung taon kong pinagkatiwalaan ng buhay ko.
