GINAMIT KO ANG MGA LARAWAN NG REYNA NG ESKWELA PARA LOKOHIN ANG ISANG MAYAMANG BINATA

Pagkalipas ng tatlong taon, natulala ako nang makita siyang muli sa unang araw ko sa trabaho.

At dala niya ang isang lumang voice recording na tuluyan nang sumira sa lahat ng lihim na itinago ko…

Ang nanay ko ay isang janitress sa isang eksklusibong subdivision.

At ako naman ang batang palaging pinagtatawanan dahil mahirap.

Sa loob ng tatlong taon sa high school, ang taong pinakamalaking bangungot ko ay si Bianca Villanueva.

Siya ang pinakasikat at pinakamagandang babae sa paaralan.

Maganda.

Mayaman.

At palaging nasa sentro ng atensyon.

Isang kibot lang niya, may sampung tao nang handang sumunod sa kanya.

Minsan, nawala ang isang mahalagang dokumento sa klase.

Kaagad akong itinuro ni Bianca.

Sinabi niyang ako raw ang kumuha ng pera ng guro.

Lahat ng tao ay tumingin sa akin na parang magnanakaw.

Kahit wala akong kasalanan.

Napilitang lumuhod ang nanay ko upang humingi ng tawad para sa akin.

Mula noon, nagsimula akong mapuno ng galit.

Gusto kong makaganti.

Pero isa lang akong mahirap na babae.

Wala akong kapangyarihan.

Hanggang sa isang gabi.

Nakita ko ang social media account ni Bianca.

Lahat ng larawan niya ay nakabukas sa publiko.

Mga selfie.

Mga bakasyon.

Mga larawan kasama ang mga kaibigan.

At doon nagsimula ang pinakamasamang desisyon ng buhay ko.

Gumawa ako ng bagong account.

Ginamit ko ang kanyang pangalan.

Ginamit ko ang kanyang mga larawan.

At nagsimula akong mamuhay bilang si Bianca Villanueva sa internet.

Noong una, gusto ko lang siyang ipahamak.

Nakikipag-away ako sa mga tao online.

Nag-iiwan ng masasamang komento.

At kapag may nagtatanong kung sino ako, pangalan niya ang ginagamit ko.

Hanggang sa makilala ko si Marco.

Isang mayamang lalaki.

Maginoo.

Mabait.

At hindi kailanman minamaliit ang ibang tao.

Palagi niya akong kinukumusta.

Kapag nalalaman niyang may problema ako, agad siyang tumutulong.

Siya ang nagbayad ng tuition ko.

Ng renta ko.

Ng laptop na kailangan ko sa pag-aaral.

Tahimik niyang binago ang buhay ko.

At habang tumatagal…

Hindi ko na siya tinitingnan bilang isang kasangkapan para sa paghihiganti.

Nagsimula akong hintayin ang mga mensahe niya gabi-gabi.

Nagsimula akong hanapin ang boses niya.

At bago ko namalayan…

Mahal ko na siya.

Pero habang mas lalo ko siyang minamahal…

Mas lalo akong natatakot.

Dahil hindi naman talaga ako ang minahal niya.

Ang minahal niya ay si Bianca Villanueva.

Nang hilingin niyang magkita kami nang personal…

Buong gabi akong hindi nakatulog.

Kinabukasan.

Binura ko ang account.

Pinutol ko ang lahat ng koneksyon.

At tuluyan akong nawala sa buhay niya.

Tatlong taon ang lumipas.

Nagtapos ako sa kolehiyo.

At nakapasok bilang intern sa isang malaking technology company.

Sa unang araw ng trabaho.

Pinatawag ang lahat ng empleyado sa lobby.

Dumating daw ang chairman mula sa overseas headquarters.

Wala akong pakialam.

Hanggang sa bumukas ang elevator.

At nakita ko ang lalaking bumaba mula rito.

Tumigil ang tibok ng puso ko.

Si Marco.

Ang lalaking niloko ko sa loob ng tatlong taon.

Mas matangkad siya kaysa sa naaalala ko.

Mas malamig ang ekspresyon.

Mas nakakatakot ang presensya.

Agad akong yumuko.

Umaasang hindi niya ako mapapansin.

Ngunit sa malas ko…

Nakatayo sa tabi ko si Bianca.

Pagkatapos ng maraming taon.

Siya pa rin ang sentro ng atensyon.

Siya pa rin ang pinakamaganda sa silid.

May narinig akong mga bulungan.

“Bagong hire yata siya sa strategic department.”

“Hindi nakakapagtaka. Napakaganda niya.”

Sa sandaling iyon.

Biglang huminto si Marco.

At tumingin kay Bianca.

Natahimik ang buong lobby.

Namula si Bianca.

At ngumiti nang matamis.

Malinaw na iniisip niyang interesado sa kanya ang chairman.

Dahan-dahang lumapit si Marco.

Huminto sa harapan niya.

Bahagyang yumuko si Bianca.

“Good morning po, Chairman.”

Hindi siya sumagot.

Matagal lang siyang nakatitig.

Napakatagal.

Hanggang sa nagsimulang magbulungan ang mga tao.

Pagkatapos ay bigla siyang nagtanong.

“Ano ang pangalan mo?”

Ngumiti si Bianca.

“Bianca Villanueva.”

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Marco.

Pero ang ngiting iyon ay walang kahit katiting na init.

Sa halip.

Parang nagyelo ang hangin.

“Tunay ngang nakakatuwa.”

“May isang taong tatlong taon kong hinanap.”

“At pareho kayo ng pangalan.”

Biglang tumigas ang ekspresyon ko.

Pakiramdam ko ay nagyelo ang dugo ko.

Alam kong malapit nang mabunyag ang lahat.

Ngunit ang mas nakakatakot ay ang sumunod niyang ginawa.

Kinuha niya mula sa bulsa ang isang lumang silver bracelet.

Ang regalong ipinadala ko sa kanya noon.

Tatlong taon na.

Pero dala pa rin niya.

Mahigpit ko itong tinitigan.

Habang si Marco naman ay hindi inaalis ang tingin kay Bianca.

“Tatlong taon na ang nakalipas.”

“Bigla siyang naglaho.”

“Ginawa ko ang lahat para mahanap siya.”

“Hanggang sa halos mabaliw ako.”

Hindi maintindihan ni Bianca ang nangyayari.

Ngunit pilit pa rin siyang ngumiti.

“Sa tingin ko po, nagkakamali kayo ng tao.”

Tahimik si Marco nang ilang segundo.

Pagkatapos ay bahagya siyang tumawa.

At ang ngiting iyon ay mas nakakatakot pa kaysa sa galit.

“Sana nga nagkamali ako.”

“Pero…”

Dahan-dahan niyang sinuyod ng tingin ang lahat ng interns.

At sa huli.

Huminto ang kanyang mga mata sa akin.

Eksakto.

Walang pagkakamali.

Parang bumagsak ang mundo ko.

Nakatitig siya sa akin.

Ang parehong mga matang minsang nagpatahan sa akin sa mga gabing hindi ako makatulog.

Pagkatapos.

Sa harap ng lahat.

Kinuha niya ang kanyang cellphone.

At pinatugtog ang isang lumang voice recording.

“Paano kung bigla na lang akong mawala isang araw?”

Boses ko iyon.

Tatlong taon na ang nakalipas.

Kasunod nito ang pamilyar na boses ni Marco.

“Kung mawawala ka…”

“Hahanapin kita.”

“Kahit saan ka pa magtago.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Nanghina ang mga tuhod ko.

Samantalang si Marco ay nakatitig pa rin sa akin.

At saka niya marahang sinabi.

“Sa wakas…”

“Nahanap na rin kita.”

Sa mismong sandaling iyon.

Biglang napalingon si Bianca sa akin.

Kasabay nito.

Lahat ng tao sa lobby ay tumingin sa direksyon ko.

At alam ko.

Ang lihim na itinago ko sa loob ng tatlong taon…

Ay malapit nang sumabog sa harap ng lahat…
…

Natahimik ang buong lobby.

Pakiramdam ko ay nawalan ako ng pandinig.

Lahat ng tingin ay nakatutok sa akin.

Si Bianca.

Mga kasamahan namin.

Mga manager.

Pati ang mga executive na kasama ni Marco.

Wala na akong matatakbuhan.

Sa wakas ay dumating na ang araw na pinakakinatatakutan ko.

Dahan-dahan akong tumayo.

Nanginginig ang mga kamay ko.

At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, direkta kong sinalubong ang mga mata ni Marco.

“Ako nga iyon.”

Halos pabulong kong sinabi.

Ngunit sapat iyon upang marinig ng lahat.

Napatakip ng bibig si Bianca.

“Ano?”

Hindi siya makapaniwala.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Pumikit ako.

At sa wakas ay sinabi ang katotohanan.

“Hindi ikaw ang nakausap niya noon.”

“Ako.”

“Ako ang gumamit ng pangalan mo.”

Parang may sumabog sa lobby.

Nagkagulo ang lahat.

Samantalang si Bianca ay tila nawalan ng kulay.

“Ano?”

“Imposible!”

Bigla siyang lumapit sa akin.

“Pinagnakawan mo ako ng pagkatao?”

Tumawa ako nang mapait.

“Pinagnakawan?”

“Totoo ba?”

“Hindi ba ikaw ang unang sumira sa buhay ko?”

Natigilan siya.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, nakita kong natakot siya.

Hindi sa akin.

Kundi sa katotohanan.

Huminga ako nang malalim.

At isa-isang ikinuwento ang lahat.

Kung paano niya ako pinahiya noong high school.

Kung paano napilitang lumuhod ang nanay ko.

Kung paano ako naging katatawanan ng buong paaralan.

Habang nagsasalita ako, unti-unting nawawala ang yabang sa mukha ni Bianca.

Dahil alam niyang totoo ang lahat.

Marami sa mga dating kaklase namin ang nakakaalam.

Hindi niya kayang tanggihan.

Nang matapos ako.

Tahimik ang buong lugar.

Maging si Marco ay hindi nagsalita.

Ilang segundo ang lumipas.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Bianca.

“At alam mo ba ang lahat ng ito?”

Napayuko si Bianca.

Hindi siya sumagot.

Ngunit sapat na iyon.

Naintindihan na ng lahat.

Makalipas ang ilang sandali.

Mahinang sinabi ni Marco.

“Lumabas ka muna.”

Akala namin ako ang pinapaalis niya.

Ngunit si Bianca ang kanyang tinitingnan.

Namutla siya.

“Chairman Marco…”

“Please.”

“Lumabas ka muna.”

Sa pagkakataong iyon.

Wala siyang nagawa kundi umalis.

At nang magsara ang pinto ng lobby.

Ako at si Marco na lamang ang tila natira sa mundo.

Matagal niya akong tinitigan.

Napayuko ako.

Hindi ko kayang salubungin ang tingin niya.

“Bakit?”

Mahina niyang tanong.

Simple lang ang tanong.

Pero parang kutsilyong tumama sa puso ko.

Bakit?

Bakit ko siya niloko?

Bakit ko siya ginamit?

Bakit ako nawala?

Tumulo ang luha ko.

“Dahil natakot ako.”

“Araw-araw akong natatakot.”

“Sa simula, gusto ko lang gumanti.”

“Pero habang tumatagal…”

“Minahal kita.”

Lalong tumulo ang luha ko.

“At iyon ang dahilan kung bakit kailangan kong mawala.”

“Dahil kapag nakita mo ang totoong ako…”

“Hindi mo ako magugustuhan.”

Tumahimik si Marco.

Hindi siya nagsalita agad.

Pagkatapos.

Bigla siyang natawa.

Hindi malamig.

Hindi galit.

Kundi parang wala siyang magawa.

Napatingin ako sa kanya.

Namumula ang mga mata niya.

“At sino ang nagsabi niyan sa iyo?”

Natigilan ako.

“Ha?”

“Sinong nagsabi na hindi kita magugustuhan?”

Hindi ako nakasagot.

Dahil ako mismo ang naniwala roon sa loob ng maraming taon.

Lumapit siya.

Isa.

Dalawa.

Tatlong hakbang.

Hanggang sa nasa harapan ko na siya.

“Alam mo ba kung bakit hindi kita nahanap sa loob ng tatlong taon?”

Umiling ako.

“Kasi maling tao ang hinahanap ko.”

Natigilan ako.

“Naghahanap ako ng isang magandang babae sa mga larawan.”

“Pero ang babaeng minahal ko…”

“Hindi naman siya ang nasa larawan.”

Parang tumigil ang mundo.

Unti-unti niyang inilabas ang kanyang cellphone.

Binuksan ang isang lumang folder.

Libu-libong screenshots.

Mga chat namin.

Mga voice message.

Mga tawanan.

Mga tampuhan.

Mga gabing magkasabay kaming nagpupuyat.

“Hindi ko minahal ang mukha.”

“Minahal ko ang taong kausap ko.”

“Minahal ko ang babaeng laging nag-aalala kung nakakain na ako.”

“Ang babaeng nagpupuyat kapag may sakit ako.”

“Ang babaeng nagsesend ng mahabang mensahe tuwing nalulungkot ako.”

Tumingin siya sa akin.

“Minahal kita.”

“Hindi si Bianca.”

Tuluyan akong napaiyak.

Sa loob ng maraming taon.

Ito lang ang gustong marinig ng puso ko.

Pero hindi ko kailanman inakalang mangyayari.

Biglang may pumalakpak.

Napalingon kami.

Ang buong lobby ay nakatingin sa amin.

May umiiyak.

May natatawa.

May kinikilig.

Namula ako sa hiya.

Samantalang si Marco ay parang walang pakialam.

Hinawakan niya ang kamay ko.

Sa harap ng lahat.

“May utang ka pa sa akin.”

Nagulat ako.

“Ano?”

“Tatlong taon.”

“Tatlong taon mo akong pinaghintay.”

Tumawa ang lahat.

At sa unang pagkakataon.

Natawa rin ako.

Pagkaraan ng araw na iyon.

Hindi naging madali ang lahat.

Kinailangan kong harapin ang mga pagkakamali ko.

Personal akong humingi ng tawad kay Marco.

Ibinalik ko ang lahat ng perang kaya kong ibalik.

At mas pinili kong magsikap gamit ang sarili kong kakayahan.

Samantala.

Lumabas din ang katotohanan tungkol kay Bianca.

Maraming dating kaklase ang nagsimulang magsalita.

Lumitaw ang mga lumang ebidensya ng pambubully.

Napilitang humingi ng paumanhin ang kanyang pamilya.

At sa unang pagkakataon.

Nakakuha rin ako ng hustisya para sa nanay ko.

Isang araw.

Dinala ako ni Marco sa isang maliit na restaurant.

Kasama namin ang nanay ko.

Habang kumakain.

Biglang tumayo si Marco.

May inilabas siyang maliit na kahon.

Nanlaki ang mga mata ko.

“Marco…”

Ngumiti siya.

Iyong ngiting minsang nakita ko lamang sa screen.

Pero ngayon.

Narito na siya.

Sa harapan ko.

Totoo.

“Tatlong taon kitang hinanap.”

“Dalawang taon kitang niligawan online.”

“At isang taon kitang pinatawad.”

Tumawa ang nanay ko.

Habang ako naman ay umiiyak na naman.

Lumuhod si Marco.

“At ngayong wala ka nang matatakbuhan…”

Napahalakhak ang buong restaurant.

“Pwede mo na ba akong pakasalan?”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Tumango ako nang paulit-ulit.

“Oo.”

“Oo, Marco.”

“Oo.”

Makalipas ang isang taon.

Ikinasal kami sa isang simpleng seremonya.

Walang marangyang palabas.

Walang media.

Walang engrandeng selebrasyon.

Mga taong tunay lang na nagmamahal sa amin.

Habang naglalakad ako patungo sa altar.

Nakita ko ang nanay ko sa unang hanay.

Umiiyak siya.

Pero sa pagkakataong ito.

Hindi dahil sa kahihiyan.

Hindi dahil sa sakit.

Kundi dahil sa kaligayahan.

At doon ko tuluyang naunawaan.

Hindi mababago ng paghihiganti ang nakaraan.

Hindi rin mabubura ng kasinungalingan ang sugat.

Pero minsan.

Kapag sapat ang tapang mong harapin ang katotohanan.

At sapat ang swerte mong mahalin ng tamang tao.

Kahit ang pinakamalaking pagkakamali sa buhay mo…

Ay maaaring maging simula ng pinakamasayang wakas.