Bahagi 3: Ang babaeng nagpanggap na ako at ang mga ebidensiyang hindi nila kayang itanggi
Bahagi 3: Ang babaeng nagpanggap na ako at ang mga ebidensiyang hindi nila kayang itanggi
Hindi ako agad nagsalita matapos makita ang larawan.
Pinalaki ko pa ito sa telebisyon.
Ang babaeng nakatalikod ay may buhok na nakapusod, kulay-kremang blusa at maliit na relo sa kanang kamay.
Sa larawan, parang ako nga.
Ngunit may isang bagay na hindi kayang baguhin ng simpleng pagpapanggap.
Sa kaliwang kamay ng babae, malapit sa hinlalaki, may mahabang peklat na bahagyang maputi.
Alam ko kung kanino iyon.
Tatlong taon na ang nakalilipas, may isang empleyado kaming nasugatan habang nagbubuhat ng sirang kagamitan sa kusina.
Ako mismo ang nagdala sa kanya sa pagamutan.
Ako rin ang nagbayad sa kanyang pagpapagamot.
Ang pangalan niya ay Celina Ramos.
Dating tagapangasiwa siya ng mga imbentaryo sa aking kumpanya.
Anim na buwan na ang nakararaan, umalis siya at sinabing magtatrabaho sa ibang lugar.
Ngunit bago siya umalis, nalaman kong madalas siyang makipagkita kay Janelle.
Noong una, inakala kong magkakaibigan lamang sila.
Ngayon, nakikita ko na ang posibleng dahilan.
“Nasaan si Celina?” tanong ko.
Napatigil si Janelle.
“Anong pakialam ni Celina rito?”
“Siya ang nasa larawan, hindi ba?”
Hindi siya sumagot.
Lumapit ang tiyuhin ni Adrian sa telebisyon.
“Janelle, siguradong ikaw ang kumuha ng larawang iyan?”
“Oo naman,” mabilis niyang sagot.
“Kailan?”
“Noong Miyerkules nga.”
“Saan?”
“Sa isang opisina.”
“Anong opisina?”
“Basta opisina!”
Tumataas na ang boses niya.
Doon ko nakita ang unang malaking bitak sa kanilang kuwento.
Kung totoong naroon ako at kusang pumirma, bakit hindi niya maibigay ang eksaktong lugar?
At bakit kailangang kuhanan ng litrato ang isang taong pumipirma lamang ng dokumentong may kinalaman sa pamilya?
Hindi ako sumigaw.
Mas pinili kong magtanong.
“Janelle, tinitiyak mo bang ako ang babaeng nasa larawan?”
“Oo!”
“Kung mapatunayan kong hindi ako iyon, handa ka bang sabihin sa mga imbestigador kung sino ang nag-utos sa kanya?”
Nawala ang ngiti niya.
Si Lourdes naman ay biglang pumagitna.
“Napakabastos mo! Pinagmumukha mong kriminal ang buong pamilya!”
Tumingin ako sa namumula pa niyang palad.
“Hindi ko kayo kailangang gawing kriminal, Mama. Ang tanong ay kung ano ang ginawa ninyo.”
Doon unang nagsalita si Rodolfo.
“Lourdes, tama na.”
Nagulat ang lahat.
Sa walong taon kong pagkakakilala sa biyenan kong lalaki, bihira siyang sumalungat sa asawa niya.
Mahinahon siyang tao.
Madalas nakaupo lamang sa veranda, nagbabasa ng diyaryo o nakikinig sa radyo.
Kapag inaaway ako ni Lourdes, tumitingin siya sa ibang direksiyon.
Ngunit noong gabing iyon, hindi na siya umiwas.
“Hindi dapat umabot dito,” sabi niya.
“Papa, huwag kang makialam,” singhal ni Adrian.
Napatingin ako sa asawa ko.
Hindi ko siya nakilalang ganoon kabagsik magsalita sa kanyang ama.
Lalong lumalim ang kutob kong may itinatago silang lahat.
Ngunit bago ko sila muling tanungin, may isang bagay akong kailangang linawin sa harap ng mga bisita.
“Gusto kong malaman ninyo kung bakit ko itinapon ang natitirang pagkain,” sabi ko.
Itinuro ko ang mga larawan sa telepono ko.
Nang makita kong halos wala nang kaldereta sa kusina, kinuhanan ko ng larawan ang tatlong natitirang bandehado.
Makikita roon na nasa labas ang mga iyon.
May mga langaw sa paligid.
Bukas ang takip ng isa.
Hindi ko alam kung gaano katagal na nakalantad sa init ang pagkain.
“Hindi ko itinapon iyon para gumanti,” paliwanag ko. “Itinapon ko dahil hindi ko kayang pakainin ang mga bisita ng pagkaing hindi na ligtas.”
Tahimik na nakinig ang mga panauhin.
“Masakit sa akin ang masayang ang pagkain. Pero mas masakit kung may magkasakit dahil pinilit kong ihain iyon.”
May isang matandang babae sa likod ang nagsalita.
Si Tita Belen, pinsan ng biyenan kong lalaki.
“Kung ganoon, bakit kinuha ni Janelle ang halos lahat?”
Lumingon ako kay Janelle.
“Magandang tanong po.”
Kinuha ko ang telepono ko at binuksan ang pahina ng kanyang negosyo.
Ang pangalan nito ay Janelle’s Grand Celebrations.
Ayon sa kanyang mga ipinapaskil sa internet, isa siyang matagumpay na tagapag-ayos ng mga pagtitipon.
May magagandang larawan ng pagkain.
May mga dekorasyong mamahalin.
May mga larawan siyang nakatayo sa harap ng malalaking handaan.
Ngunit may nakita akong pamilyar na bagay sa ilan sa mga larawan.
Ang mga lalagyan.
Ang istilo ng paghahanda.
Maging ang mga palamuting ginagamit ng aming mga kusinero.
Maraming larawan ang kinunan pala sa kusina ko.
May ilan pang nagpapakita ng pagkain para sa mga kliyente ng Kusina ni Pilar.
Tinakpan lamang ang aming pangalan.
“Janelle,” sabi ko, “kanino mo ibebenta ang labintatlong bandehado ng kaldereta?”
“Hindi ko ibebenta!”
“Sigurado ka?”
“Para iyon sa mga kaibigan ko!”
Tumango ako.
Pagkatapos ay ipinakita ko ang isa pang larawan.
Kinuha iyon ng isa sa mga lalaking nagbubuhat ng pagkain.
Sa larawan, nakadikit sa isa sa mga lalagyan ang isang papel.
May pangalan ng isang kumpanya sa Taguig.
May oras ng paghahatid.
At may numero ng isang kasunduan.
Nang makita iyon ni Janelle, bigla niyang ibinaba ang telepono.
“Hindi mo dapat kinukunan ng litrato ang mga gamit ko!”
“Hindi mo gamit ang pagkain ko.”
Mula sa bulsa ng aking damit, kinuha ko ang isang maliit na kuwaderno.
Doon ko itinala ang bilang ng mga pagkaing inihanda namin.
Labing-anim na malalaking bandehado ng kaldereta.
Labintatlo ang kinuha.
Tatlo ang naiwan.
May mga marka ang bawat bandehado dahil bahagi iyon ng sistema namin sa pagkontrol ng dami ng pagkain.
Alam kong walang empleyado ko ang kusang magbibigay ng ganoon karaming pagkain nang walang pahintulot.
Ngunit alam ko ring may kakayahan si Adrian na mag-utos sa mga tauhan kapag wala ako.
Matagal ko siyang pinahihintulutang pumasok sa aming pangunahing kusina.
Akala ko, bilang asawa ko, magiging masaya siyang makita ang negosyong pinaghirapan ko.
Hindi ko inakalang gagamitin niya ang tiwalang iyon laban sa akin.
Habang pinag-uusapan namin ang pagkain, may tumawag sa telepono ko.
Si Maribel.
Labinlimang taon na siyang nagtatrabaho sa Kusina ni Pilar.
Siya ang isa sa mga unang empleyadong tumulong sa akin noong maliit pa lamang ang negosyo.
“Ma’am Nica,” sabi niya, “may kailangan po akong sabihin.”
Nang marinig kong nanginginig ang boses niya, lumayo muna ako sa ingay ng sala.
“Ano iyon?”
“May tumawag po sa opisina kanina. Nagtatanong kung nakumpirma na raw ang paglipat ng ilang kagamitan sa ibang kumpanya.”
“Anong kagamitan?”
“Dalawang malaking pampalamig, apat na makinang panghalo, at isang sasakyang naghahatid ng pagkain.”
Napapikit ako.
“May nagbigay ba ng pahintulot?”
“Wala po kayong pinirmahan. Pero may ipinakitang papel si Sir Adrian noong nakaraang linggo.”
“Ano ang nakasulat?”
“Pahintulot daw po para sa pansamantalang paggamit ng kagamitan.”
Huminga ako nang malalim.
Hindi lamang pagkain ang pinagplanuhan nilang kunin.
Pati kagamitan ng negosyo ko.
“Maribel, huwag kayong maglalabas ng kahit ano. Ipaalam mo sa lahat ng tagapangasiwa na ako lamang ang maaaring magbigay ng bagong pahintulot. Itabi mo rin ang lahat ng dokumentong ipinakita.”
“Opo, Ma’am.”
“Kung may pumilit, huwag kayong makipag-away. Tawagan ninyo ang guwardiya at ako.”
Pagkatapos ng tawag, bumalik ako sa sala.
Nasa gitna na si Lourdes.
Kinakausap niya ang mga panauhin.
“Hindi ninyo naiintindihan ang nangyayari,” sabi niya. “Matagal nang minamaliit ni Monica ang anak kong lalaki. Ngayong may pagkakataon silang umasenso, gusto niyang pigilan!”
Nakita kong may ilang kamag-anak na nagkakatinginan.
Siguro ay iniisip nilang may katotohanan ang sinasabi niya.
Kaya nagpasiya akong ipakita ang isa pang dokumento.
“Adrian,” tawag ko.
Lumingon siya.
“Ang sabi mo sa akin, naging direktor ka na sa trabaho mo.”
“Oo.”
“Kailan nagsimula ang bago mong posisyon?”
“Noong unang araw ng buwan.”
“May opisyal kang liham?”
“Alam mong mayroon.”
“Kung gayon, bakit may natanggap akong sulat mula sa dati mong kumpanya?”
Nanlaki ang kanyang mga mata.
Dahan-dahan kong binuksan ang isa pang mensahe.
Hindi ito galing sa bangko.
Galing ito sa isang taong matagal ko nang kilala sa kompanyang dating pinagtatrabahuhan ni Adrian.
May kalakip na liham na pinahintulutan niyang ibahagi sa akin matapos kong magtanong tungkol sa katayuan ng trabaho ng asawa ko.
Apat na buwan nang hindi empleyado si Adrian.
Natanggal siya matapos lumitaw ang mga iregularidad sa ilang kasunduan sa mga tagapagtustos.
Hindi pa iyon nangangahulugang napatunayan na ang lahat ng paratang laban sa kanya.
Ngunit malinaw ang isang bagay.
Wala siyang bagong posisyon.
Wala siyang bagong sahod.
At ang pagdiriwang na pinaghandaan ko ay nakabatay sa isang kasinungalingan.
“Hindi totoo,” sabi ni Lourdes.
Ipinakita ko ang petsa.
Ipinakita ko ang pangalan ng departamento.
Pagkatapos ay tumingin ako sa asawa ko.
“Sabihin mong mali sila.”
Nanatili siyang tahimik.
“Adrian, sabihin mong hindi totoo.”
Hindi pa rin siya nagsalita.
Doon napahawak sa bibig si Tita Belen.
“Anak, apat na buwan kang walang trabaho?”
Umiling si Adrian.
“May inaayos lang akong bagong oportunidad.”
“Pero sinabi mong na-promote ka,” singit ng kanyang tiyuhin.
Naglakad palapit sa akin si Adrian.
“Monica, pag-usapan natin ito sa taas.”
“Hindi.”
“Please.”
“Hindi ngayon.”
Mas lalo siyang lumapit.
Napaatras ako nang isang hakbang.
Biglang tumayo si Rodolfo.
“Adrian, huwag mong lapitan ang asawa mo.”
Doon huminto ang asawa ko.
Hindi ko alam kung ano ang mas nakakagulat.
Ang kasinungalingan niya.
O ang katotohanang ang taong pinakatahimik sa pamilya nila ang siya pang kailangang pumigil sa kanya.
Sa puntong iyon, humingi ako ng ilang minuto sa mga bisita.
Tumawag ako sa isang malapit na kainan at nag-order ng pagkain na sapat para sa lahat.
Binayaran ko iyon mula sa sarili kong pera.
Hindi ko hahayaang magutom ang mga taong dumating upang makisaya, lalo na ang mga hindi alam ang nangyayari.
Ngunit sinabi ko ring wala nang anumang pagdiriwang na magpapatuloy sa gabing iyon.
Ang isang salu-salo ay naging lugar ng pagbubunyag ng mga lihim.
At hindi pa kami tapos.
Habang naghihintay sa pagkain, lumapit sa akin ang isang pinsan ni Adrian na si Paolo.
“May ipapakita ako sa iyo,” bulong niya.
Ipinakita niya ang isang mensahe mula kay Janelle na natanggap niya noong nakaraang araw.
Nag-iimbita ito sa isang mamahaling pagtitipon sa Taguig.
May nakalagay na larawan ng kalderetang baka.
May pangakong espesyal na pagkain para sa mahigit isang daang bisita.
At sa ibaba, may kabuuang singil na ₱286,000 para sa buong serbisyo.
Hindi lamang pala basta ibinigay ang pagkain ko.
Ginamit iyon ni Janelle upang tuparin ang isang binayarang kasunduan.
Habang ako ay nagluluto nang halos walang tulog, may iba palang kumikita sa aking pagod.
“Hindi ba alam ng mga kliyente niya?” tanong ko.
Umiling si Paolo.
“Ang sabi niya, may sarili siyang malaking kusina at pangkat ng mga kusinero.”
Napatitig ako sa screen.
Naalala ko ang ilang pagkakataong may nawawalang mga lalagyan sa negosyo.
May mga order na hindi tugma ang bilang.
May mga panahong may tumatawag na kliyenteng hindi ko kilala at nagtatanong tungkol sa mga pagkaing hindi naman nila inorder sa amin.
Noong una, inakala kong karaniwang kalituhan lamang.
Ngayon, nagkaroon ng bagong kahulugan ang lahat.
Tinanong ko si Paolo kung maaari niyang ipadala ang mensahe sa akin.
Pumayag siya.
Sinabi rin niyang handa siyang magpaliwanag kung saan niya nakuha iyon.
Mahalaga sa akin ang bawat detalye.
Ayokong magbintang nang walang sapat na ebidensiya.
Ayokong magkaroon ng panibagong kasinungalingang maibabato laban sa akin.
Nang dumating ang inorder na pagkain, tinulungan ako ng ilang pinsan at tiyahin na mag-ayos ng mesa.
Si Janelle ay nakaupo sa isang sulok habang patuloy na tumatawag sa telepono.
Galit ang mukha niya.
Paminsan-minsan, sumisigaw siya na may naghihintay raw sa kanya.
Wala na ang sasakyan niya sa garahe.
Nauna nang umalis ang dalawang lalaking nagdala ng pagkain.
Hindi ko alam kung nakarating ang mga bandehado sa pinagdalhan.
Ngunit alam kong hindi ko na pananagutan ang pangakong ginawa niya sa mga taong nagbayad sa kanya.
Maya-maya, lumapit si Adrian.
Wala na ang kanyang galit na mukha.
Sa halip, nakasuot siya ng ekspresyong matagal ko nang kilala.
Iyon ang mukha niya kapag kailangan niya ng pera.
“Monica,” mahinang sabi niya, “nagkamali ako.”
Hindi ako sumagot.
“Hindi ko sinadyang umabot sa ganito.”
“Totoo bang alam mo ang tungkol sa pautang?”
Tumango siya.
“Bakit?”
“Maraming utang si Janelle. Nanganganib mawala ang negosyo niya. Akala namin, kapag naaprubahan ang malaking puhunan, maibabalik namin agad.”
“Akala ninyo?”
“Magkakaroon ng bagong mga kliyente. May plano kami.”
“Kung maganda ang plano ninyo, bakit hindi ninyo ako kinausap?”
Napayuko siya.
“Alam naming hindi ka papayag.”
Iyon ang pinakatapat niyang sinabi sa buong gabi.
“Kung alam mong hindi ako papayag, bakit mo pa ginawa?”
Naupo siya sa tapat ko.
“Akala ko, kapag naging matagumpay na kami, maiintindihan mo.”
“Maiintindihan ko ang pekeng pirma?”
“Hindi ko ginawa ang pirma.”
“Pero ginamit mo.”
Hindi siya sumagot.
“Alam mo bang kung natuloy iyon, maaaring mawala ang lugar na pinagtatrabahuhan ng apatnapu’t anim na tao?”
“Hindi naman hahayaang mangyari iyon.”
“Ganiyan din ang sinabi mo noong ginamit mo ang ipon natin para sa kotse mo.”
Napakagat siya sa labi.
“Ganiyan din ang sinabi mo noong nagbayad tayo ng utang ng kapatid mo.”
Tumingin siya sa akin.
“Pamilya natin sila.”
“Bakit kapag sila ang may kailangan, pamilya tayo? Pero kapag ako ang nasasaktan, ako lang ang kailangang umintindi?”
Wala siyang naisagot.
Doon ko napagtanto na hindi na ako naghihintay ng paliwanag.
Ang hinihintay ko ay pananagutan.
At malinaw na hindi niya kayang ibigay iyon nang kusa.
Pagkatapos kumain ang mga bisita, unti-unti silang umalis.
May ilan na lumapit sa akin upang magtanong kung maayos lamang ako.
May iba namang yumakap nang tahimik.
Hindi ko inaasahang kakampi ang lahat.
Ang mahalaga, hindi na nila maaaring sabihing wala silang nakita.
Bago tuluyang umalis si Tita Belen, hinawakan niya ang kamay ko.
“Anak, nakita ko ang sampal,” sabi niya. “Kung kailangan mong magsalita tungkol doon, huwag kang mag-alala. Hindi ako magsisinungaling.”
Napaluha ako.
Hindi dahil sa sampal lamang.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, may miyembro ng pamilya ni Adrian na hindi ako inutusang manahimik.
Bandang alas-diyes, halos wala nang tao sa bahay.
Nasa sala pa rin si Lourdes.
Galit na galit siyang nakatingin sa akin.
“Masaya ka na?” tanong niya. “Sinira mo ang pangalan ng pamilya.”
“Hindi ako ang gumawa ng mga dokumento.”
“Kung hindi ka madamot, hindi sana kami napilitang gumawa ng paraan.”
Hindi ko alam kung paano maaaring gawing dahilan ang pagiging madamot upang pekein ang pirma ng isang tao.
“Uuwi na po kayo,” sabi ko.
Napangisi siya.
“Paalisin mo ako sa bahay ng anak ko?”
“Sa bahay ko po.”
Tumayo siya.
“Hindi mo kayang palayasin ang asawa mo sa sarili niyang tahanan!”
Napatingin ako kay Adrian.
Nasa may hagdan siya.
Tahimik.
Alam niyang totoo ang sinabi ko.
Binili ko ang bahay dalawang taon bago kami ikasal.
Nasa pangalan ko ang titulo.
Ako ang nagbayad sa pagkukumpuni.
Ako rin ang nagbayad sa lahat ng mahahalagang pagbabago rito.
Ngunit sa loob ng walong taon, hinayaan kong tawagin iyon ni Lourdes na bahay ng anak niya.
Ngayon, hindi na.
“Hindi ko ipinagbabawal na makita ninyo ang anak ninyo,” sabi ko. “Pero hindi na kayo maaaring manatili rito ngayong gabi.”
“Adrian!” sigaw niya.
Lumapit ang asawa ko.
“Monica, huwag mo namang palalain.”
“Pinalala ninyo na.”
Ilang minuto silang nagbulungan sa may pintuan.
Pagkatapos, umalis si Lourdes kasama si Janelle.
Si Rodolfo ang huling lumabas.
Ngunit bago siya sumakay, bumalik siya sa akin.
May hawak siyang maliit na sobre.
“Monica,” sabi niya, “hindi ko alam kung mapapatawad mo pa kami.”
Tiningnan ko ang sobre.
“Ano po iyan?”
“Mga kopya ng mga dokumentong itinago ko.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong dokumento?”
“Mga tala ng mga pagpupulong nila. Mga petsa. Mga pangalan.”
Hindi ko agad kinuha.
“Bakit ninyo ito ibinibigay ngayon?”
Nangingilid ang luha niya.
“Dahil matagal na akong duwag.”
Pagkatapos ay inilagay niya ang sobre sa lamesa.
“Hindi ko kayang ibalik ang mga taong nanahimik ako habang nilalait ka ng asawa ko. Pero hindi ko na hahayaang mawala pati pinaghirapan ng nanay mo.”
Bago siya lumabas, may sinabi pa siya.
“Mag-ingat ka sa susunod na dalawang araw.”
“Bakit po?”
Tumingin siya sa madilim na garahe.
“Hindi pa tapos ang plano nila.”
Nang tuluyan siyang umalis, binuksan ko ang sobre.
May tatlong pahina roon.
Mga tala tungkol sa isang pagpupulong sa isang tanggapan sa Las Piñas.
May pangalan ni Celina.
May pangalan ni Adrian.
May pangalan ni Lourdes.
At may halagang ₱1.4 milyon na nakatala bilang bayad sa isang taong tinawag nilang tagapag-ayos ng mga dokumento.
Nang makarating ako sa huling pahina, halos mapaupo ako.
May tala tungkol sa pagkuha ng mga kagamitan mula sa pangunahing kusina ko.
Nakalagay ang petsa ng paglilipat.
Kinabukasan.
At may nakasulat na dahilan.
“Upang hindi na mabawi ng tunay na may-ari ang mga kagamitan matapos matuklasan ang transaksiyon.”
Naramdaman kong bumigat ang dibdib ko.
Hindi pala iyon simpleng planong mangutang.
Pinaghandaan din nilang kunin ang mga gamit bago ako makapigil.
Agad kong tinawagan ang abogado kong si Atty. Rafael Mendoza.
Matagal na niyang inaasikaso ang mga kontrata at dokumento ng Kusina ni Pilar.
Naipadala ko na sa kanya nang umaga ang email ng bangko.
Ngayon, mas marami na akong hawak na ebidensiya.
Ipinaliwanag ko ang nangyari sa bahay.
Ang sampal.
Ang pagkain.
Ang larawan ng babaeng nagpanggap na ako.
At ang sobre ni Rodolfo.
“Monica,” sabi niya, “huwag kang pipirma ng anumang ibibigay nila. Itabi mo ang mga orihinal na mensahe at dokumento.”
“Paano ang bangko?”
“Nakumpirma na nating nakahinto ang pagproseso ng pautang habang sinusuri ang pagtutol mo. Bukas, pupuntahan natin sila at ang mga kaukulang tanggapan.”
“Paano ang kusina?”
“Dagdagan ang seguridad at tiyaking walang makapaglalabas ng ari-arian nang walang malinaw na pahintulot.”
Tumango ako kahit hindi niya ako nakikita.
Sa gitna ng pag-uusap namin, may pumasok na mensahe mula kay Maribel.
May mga litrato.
Apat na malalaking sasakyang pangkarga ang nakaparada sa tapat ng aming pangunahing kusina.
May ilang lalaki sa labas.
At sa gitna nila, nakatayo si Adrian.
Nakasakay siya sa sasakyang nakita kong nasa garahe lamang ilang minuto ang nakalilipas.
Napatingin ako sa orasan.
Alas-onse y medya.
“Attorney,” sabi ko, “nasa kusina na sila.”
“Sinong sila?”
“Ang asawa ko. May dala silang mga trak.”
Mabilis niyang sinabi na kausapin ko ang guwardiya at ipaalam sa mga awtoridad ang nangyayari.
Tinawagan ko si Maribel.
“Nasaan ka?”
“Nasa loob po kami, Ma’am. Naka-lock ang pangunahing pinto ng imbakan.”
“May nasaktan ba?”
“Wala pa po. Pero pinipilit nilang palabasin ang mga kagamitan.”
Narinig ko sa kabilang linya ang boses ni Adrian.
“Buksan ninyo! Ako ang asawa ng may-ari!”
Sumagot ang guwardiya.
“Sir, kailangan po namin ng pahintulot mismo ni Ma’am Monica.”
“May papel ako!”
“Hindi po sapat iyon.”
Biglang may malakas na kalabog.
“Maribel!” sigaw ko.
Nawala sandali ang boses niya.
Pagkatapos ay narinig ko siyang umiiyak.
“Ma’am, tinutulak nila ang tarangkahan.”
Nanikip ang dibdib ko.
Ngunit ang sumunod niyang sinabi ang lalong nagpanginig sa akin.
“Ma’am, kasama po nila si Celina.”
Ang babaeng nagpanggap na ako.
Ang babaeng may peklat sa kamay.
Ang babaeng tumulong umano sa pagkuha ng ₱32 milyon gamit ang peke kong pirma.
Nasa mismong kusina ko na siya.
At nang lumapit siya sa kamera sa tarangkahan, narinig ko siyang sumigaw.
“Sabihin ninyo kay Monica na kung hindi niya kami papapasukin, ilalabas namin ang mga dokumentong magpapasara sa negosyo niya!”
Doon ko naintindihan.
May isa pa silang hawak laban sa akin.
At handa silang gamitin iyon kahit madamay ang lahat ng empleyado ko.
