PAGKATAPOS MAG-ASAWANG MULI NI PAPA, BIGLA NIYANG PINUTOL ANG BAON KO—PERO ANG LIHIM NA KONTRATA NI TITO ANG SIYANG NAGBUNYAG SA TUNAY NA PAMANA NI MAMA
Pagkatapos mag-asawang muli ni Papa, hindi mamahaling gamit ang una niyang tinanggal sa gastusin.
Kundi ang ₱8,000 buwanang baon na ipinapadala niya sa akin mula pa noong unang taon ko sa kolehiyo.
Nang wala na akong makain at pambayad sa matrikula, napilitan akong tumawag kay Tito Ramon para mangutang.
Iisa lamang ang kondisyon niya:
“Ako ang bahala sa pag-aaral mo. Pero pagkatapos mong grumadweyt, magtatrabaho ka sa kompanya ko nang tatlong taon. At kahit anong mangyari, huwag mong ipapaalam sa papa mo.”
Nang gabing iyon, limang beses kong ni-refresh ang mobile banking app ko.
Pareho pa rin ang nakikita ko.
₱412.50.
Iyon na lang ang laman ng account ko.
Karaniwang pumapasok tuwing unang araw ng buwan ang perang ipinapadala ni Papa. Hindi man kami mayaman, hindi niya iyon nakalimutan kahit minsan.
Pero isang linggo na ang lumipas.
Wala pa rin.
Kaya tinawagan ko siya.
Pitong beses tumunog ang telepono bago may sumagot.
Hindi si Papa ang narinig ko.
“Hello, Andrea?” sabi ng bagong asawa niya. “Naliligo ang papa mo. Ano’ng kailangan mo?”
Si Marissa iyon.
Wala pang isang taon mula nang ipakilala siya ni Papa sa akin. May dala siyang anim na taong gulang na anak na babae, si Chloe.
Hindi ako tumutol nang sabihin ni Papa na gusto niyang magpakasal ulit. Tatlong taon nang patay si Mama noon. Alam kong malungkot siya.
Tinanggap ko pa nga si Chloe bilang kapatid. Noong Pasko, binilhan ko siya ng sapatos at dalawang damit mula sa ipon ko.
Kaya hindi ko inasahan ang sumunod na sinabi ni Marissa.
“May itatanong lang po sana ako tungkol sa baon ko ngayong buwan.”
“Ah, iyon ba?”
Napakalamig ng tono niya.
“Hindi ka na padadalhan ng papa mo. Malaki ka na. Matuto kang buhayin ang sarili mo.”
Napahigpit ang hawak ko sa telepono.
“Pero nag-aaral pa po ako. Third year nursing po ako. Halos buong araw ang klase at duty namin.”
“Maraming working student, Andrea.”
Tumawa siya nang bahagya.
“Hindi lang ikaw ang nahihirapan. May pamilya na rin ang papa mo ngayon. May matrikula si Chloe, may bahay, may groceries, at may mga bayarin kami.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa dibdib ko.
“Pamilya rin naman po niya ako.”
Sandaling natahimik si Marissa.
Pagkatapos ay sinabi niyang parang wala lang:
“Matanda ka na. Si Chloe, bata pa. Mas kailangan niya ang suporta.”
Narinig kong may batang tumatawag sa likuran.
“Mommy, nasaan ang bagong tablet ko?”
“Sandali, baby!”
Bumalik ang boses ni Marissa sa akin.
“Kailangan ko nang ibaba. At huwag mo nang guluhin ang papa mo tungkol dito. Nai-stress siya sa negosyo.”
Naputol ang tawag.
Nakatayo ako sa gilid ng hallway ng dorm, hawak pa rin ang telepono sa tenga.
Bagong tablet.
Samantalang hindi ko alam kung may kakainin pa ako kinabukasan.
Kinaumagahan, tinawagan ko si Papa.
Siya mismo ang sumagot.
“Pa, totoo bang hindi mo na ako padadalhan?”
Natahimik siya.
Ilang segundo rin bago siya nagsalita.
“Andrea, mahirap ang negosyo ngayon. Marami tayong gastusin.”
“Tayong?”
“Alam mo naman ang ibig kong sabihin.”
Huminga siya nang malalim.
“May bago na akong pamilyang binubuhay. Hindi habang buhay aasa ka sa akin. Humanap ka ng part-time.”
“Pa, nursing ang kurso ko. May klase ako sa umaga, laboratory sa hapon, at hospital duty sa gabi.”
“Maraming paraan kapag gusto.”
Biglang tumigas ang boses niya.
“Huwag kang masyadong maarte. Noong panahon namin, nagtratrabaho kami habang nag-aaral.”
“Paano ang tuition ko sa susunod na semester?”
“Diskartehan mo muna.”
Hindi ako nakapagsalita.
Tatlong taon mula nang mawala si Mama, iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong parang wala na rin akong ama.
May tumawag sa kanya mula sa kabilang linya.
“May meeting ako. Basta matuto kang tumayo sa sarili mong paa.”
Ibinaba niya ang telepono.
Kinahapunan, ₱68 lamang ang ginastos ko sa pagkain.
Isang kanin, gulay, at libreng sabaw.
Napansin iyon ng roommate kong si Bea.
“Drea, ayos ka lang ba?”
“Oo.”
“Tatlong araw ka nang gulay lang ang kinakain.”
Tahimik siyang naglagay ng isang pirasong fried chicken sa plato ko.
“Bayaran mo na lang kapag may pera ka.”
Gusto kong tanggapin.
Pero alam kong kapos din siya.
Kaya ibinalik ko iyon.
Nang gabing iyon, nagpadala ang registrar ng final notice.
Outstanding tuition balance: ₱27,500.
Kapag hindi ako nakabayad sa loob ng dalawang linggo, hindi ako makakapag-enroll sa susunod na semester.
Paulit-ulit kong tiningnan ang contact list ko.
Wala akong ibang malapitan.
Namatay ang mga lolo’t lola ko bago pa ako mag-high school. Ang mga kamag-anak ni Mama ay nasa malalayong probinsiya at bihira ko nang makausap.
Isang pangalan lang ang paulit-ulit kong nakikita.
Tito Ramon Villareal.
Nakatatandang kapatid ni Papa.
May maliit siyang kompanya ng medical supplies sa Laguna. Noong namatay si Mama, siya ang tahimik na nag-abot sa akin ng sobre na may ₱10,000.
“Sarili mong pera iyan,” sabi niya noon. “Kapag may problema ka, tawagan mo ako.”
Tatlong taon ko iyong hindi ginawa.
Pero nang gabing iyon, pinindot ko rin ang call button.
“Andrea!” masiglang bati niya. “Bakit ngayon ka lang tumawag?”
“Nais ko lang po sanang kumustahin kayo.”
“Diretsuhin mo na ako.”
Biglang naging seryoso ang boses niya.
“May problema ka sa pera?”
Nabara ang lalamunan ko.
“Tito… pinutol po ni Papa ang baon ko. May tuition balance pa po ako. Mangungutang lang sana ako. Kapag nakapagtapos ako—”
“Magkano?”
“Dalawampu’t pitong libo po. Pero kahit kalahati lang—”
“Hindi ka mangungutang.”
Napapikit ako.
Akala ko tatanggihan niya ako.
Pero sumunod niyang sinabi:
“Ako ang magbabayad ng tuition mo hanggang grumadweyt ka. Kasama ang dorm, pagkain, libro, at duty expenses.”
Napatayo ako mula sa kama.
“Tito, hindi ko po kayang tanggapin iyon nang libre.”
“Hindi libre.”
Tumahimik siya sandali.
“May kondisyon ako.”
“Ano po iyon?”
“Pagkatapos mong grumadweyt, papasok ka sa Villareal Medical Solutions. Tatlong taon kang magtatrabaho roon. May tamang sweldo, benepisyo, at insurance. Hindi kita gagawing utusan.”
“Pero bakit po ako?”
“At isa pa.”
Lalong bumaba ang boses niya.
“Hindi dapat malaman ng papa mo na ako ang tumutulong sa iyo. Huwag mong sasabihing nagtatrabaho ka sa kompanya ko. Kahit pagkatapos mong grumadweyt.”
“Bakit po kailangang ilihim?”
“Dahil kapag nalaman niya, pipigilan ka niya.”
“Bakit naman niya gagawin iyon?”
Matagal na hindi sumagot si Tito Ramon.
Pagkatapos ay narinig ko siyang nagbukas ng isang drawer.
May mga papel na gumalaw sa kabilang linya.
“Andrea,” mahinang sabi niya, “may iniwan sa iyo ang mama mo bago siya namatay.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Ano po?”
“Isang bagay na matagal nang gustong mapasakamay ng papa mo.”
Bago pa ako makapagtanong, muli siyang nagsalita.
“Kaya makinig kang mabuti. Huwag kang pipirma ng anumang dokumentong ipadadala niya sa iyo. Kahit sabihin niyang para lang iyon sa paaralan, insurance, o mana.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“Tito… ano ba talaga ang iniwan ni Mama?”
Huminga siya nang malalim.
Pagkatapos ay binanggit niya ang isang bagay na hindi ko kailanman inakalang maririnig ko.
“Hindi maliit na medical-supply company ang pinamamahalaan ko, Andrea. At hindi rin talaga sa akin ang karamihan nito.”
PARTE2
“Hindi maliit na medical-supply company ang pinamamahalaan ko, Andrea. At hindi rin talaga sa akin ang karamihan nito.”
Hindi agad nakapasok sa isip ko ang sinabi ni Tito Ramon.
“Ano pong ibig ninyong sabihin?”
“Ang mama mo ang nagbigay ng puhunan para maitayo ang kompanya.”
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa dorm.
Naririnig ko ang electric fan, ang mahinang paghilik ng roommate ko, at ang sarili kong mabilis na paghinga.
“Pero public-school teacher si Mama.”
“Teacher siya noong nakilala mo siya bilang anak,” sagot ni Tito. “Pero bago kayo lumipat sa Batangas, nagtrabaho siya sa isang pharmaceutical distributor sa Maynila. Siya ang gumawa ng unang supplier network namin.”
Ipinaliwanag niyang noong nagsisimula pa lamang si Papa sa negosyo ng construction materials, ibinenta ni Mama ang lupang minana niya sa kanyang mga magulang.
Hindi iyon ipinuhunan sa negosyo ni Papa.
Ibinigay niya iyon kay Tito Ramon upang magtayo ng kompanyang nagbebenta ng medical equipment at hospital supplies.
“Bakit hindi niya sinabi sa akin?”
“Dahil ayaw niyang lumaki kang iniisip na may nakahandang kayamanan para sa iyo.”
Ayon kay Tito, nanatiling tahimik na investor si Mama. Hindi nakapangalan sa kanya ang operasyon, pero dokumentado ang lahat sa isang trust agreement.
Kapag umabot ako sa dalawampu’t isang taong gulang at nakapagtapos ng kolehiyo, ililipat sa akin ang 51 porsiyento ng kompanya.
Naupo ako nang marahan.
“Alam ba ito ni Papa?”
“Oo.”
Isang salita lang iyon, pero para akong sinampal.
“Matagal na niyang gustong ipabago ang kasunduan. Noong maysakit ang mama mo, ilang beses niya itong pinapirma sa mga dokumento. Mabuti na lang at nagduda ang abogado.”
“Pero bakit ngayon niya pinutol ang baon ko?”
“May hinala akong gusto ka niyang mapilitang huminto sa pag-aaral.”
Hindi ako makahinga nang maayos.
“Kapag hindi ako nakapagtapos…”
“Mananatili sa trust ang shares hanggang tatlumpung taong gulang ka. At habang wala kang kakayahang pamahalaan iyon, maaaring humiling ng temporary administrator ang legal guardian mo.”
“Si Papa.”
“Siya mismo.”
Doon ko naunawaan.
Hindi simpleng pagtitipid ang ginawa ni Papa.
Hindi iyon tungkol sa bagong pamilya niya.
Maaaring gusto niyang mapilitan akong huminto, umuwi, at manatiling nakadepende sa kanya.
“Sigurado po ba kayo?”
“Ayokong husgahan ang kapatid ko nang walang ebidensiya,” sagot ni Tito. “Kaya nga kailangan kong ilihim ito. Gusto kong makita kung ano ang gagawin niya kapag inakala niyang wala kang ibang matatakbuhan.”
Kinabukasan, pumasok sa account ko ang tuition payment.
Direkta itong binayaran sa paaralan.
Nagpadala rin si Tito ng sapat na allowance, pero hindi sobra. Sinabi niyang ayaw niyang masanay akong umasa.
Sa kapalit, tuwing bakasyon at ilang weekend, nagtatrabaho ako sa Villareal Medical Solutions.
Nagsimula ako sa pinakamababang gawain.
Nagbilang ako ng inventory.
Nag-check ng expiration dates.
Nag-ayos ng delivery records.
Sumama ako sa warehouse inspection at natutong makipag-usap sa mga nurse, pharmacist, purchasing officer, at hospital administrator.
Walang empleyadong nakakaalam kung sino ako.
Ang alam nila, scholarship student akong tinutulungan ni Tito Ramon.
Minsan, naisip kong baka mas madali kung ibubunyag na lamang niya ang totoo.
Pero palagi niyang sinasabi:
“Ang pagmamay-ari ay papel lang. Ang pamumuno, pinaghihirapan.”
Samantala, bihira akong tawagan ni Papa.
Kapag tumatawag siya, tungkol lamang iyon sa hinihingi niyang pirma.
Una, educational insurance form daw.
Tumanggi ako at sinabing ipabasa muna sa school legal office.
Pangalawa, family property declaration daw.
Hindi ko rin pinirmahan.
Pangatlo, authorization letter para raw maayos niya ang bank account na naiwan ni Mama.
Doon ako tuluyang kinabahan.
“Bakit hindi ka na lang magtiwala sa akin?” galit niyang tanong.
“Dahil hindi mo ipinapaliwanag kung para saan.”
“Ako ang ama mo!”
“At ako ang pipirma. Karapatan kong malaman.”
Ibinaba niya ang telepono.
Makalipas ang ilang araw, tumawag si Marissa.
“Sinusulsulan ka ba ng tito mo?”
Napatigil ako.
“Bakit n’yo naitanong?”
“Wala. Napapansin lang naming nagiging matigas ang ulo mo.”
Hindi ko sinabi ang totoo.
“Wala naman po kaming usapan ni Tito.”
Pagkatapos noon, lalong naging malamig si Papa.
Ni hindi niya ako binati noong birthday ko.
Pero sa social media, nakita kong nagdaos sila ng malaking party para kay Chloe sa isang resort. May balloon arch, catering, magician, at bagong bisikleta.
Pinatay ko ang telepono at bumalik sa pagrereview.
Masakit.
Pero bawat gabing pinili kong mag-aral sa halip na maawa sa sarili, para bang kaunti-unti kong binabawi ang buhay ko.
Lumipas ang dalawang taon.
Nakapagtapos ako ng nursing na may honors.
Sa araw ng graduation, dumating si Tito Ramon at umupo sa pinakadulong bahagi ng auditorium. Hindi siya lumapit hangga’t hindi nakaalis ang karamihan.
Si Papa ay hindi dumalo.
Nagpadala lamang siya ng mensahe.
Congratulations. Umuwi ka sa Linggo. May pag-uusapan tayo tungkol sa trabaho mo.
Pag-uwi ko, naroon si Marissa, si Chloe, at isang lalaking ipinakilalang abogado ng pamilya.
May nakahandang mga dokumento sa mesa.
“Maganda ang plano ko para sa iyo,” sabi ni Papa. “May kaibigan akong nagmamay-ari ng maliit na clinic. Maaari kang magtrabaho roon.”
“Tapos na po akong pumirma ng employment contract.”
Nanigas ang ngiti niya.
“Saan?”
“Sa isang medical-supply company.”
“Anong kompanya?”
“Hindi pa po final ang assignment.”
Humalukipkip si Marissa.
“Baka mababa ang sweldo roon. Mas mabuting dito ka na lang at tumulong sa pamilya.”
Itinulak ni Papa ang mga papel patungo sa akin.
“Pirmahan mo muna ito. Authorization lang para maayos natin ang estate ng mama mo.”
Hindi ko hinawakan ang bolpen.
“Anong bahagi ng estate?”
“Technicalities lang.”
Binasa ko ang heading.
Waiver and Assignment of Beneficial Interest.
Ibig sabihin, isinusuko ko ang karapatan ko sa anumang asset na nakapangalan sa trust ni Mama.
Tumingin ako kay Papa.
“Sinabi ninyong authorization lang ito.”
“Pareho lang iyon.”
“Hindi po.”
Biglang uminit ang mukha niya.
“Hindi mo naiintindihan ang mga legal na salitang iyan.”
“Naiintindihan ko ang salitang waiver.”
Tumayo si Marissa.
“Napakawalang utang na loob mo. Pinag-aral ka ng papa mo, tapos pagdating ng panahon na kailangan ka ng pamilya—”
“Hindi po ako pinag-aral ni Papa nitong huling dalawang taon.”
Naputol ang boses niya.
Tumingin sa akin si Papa na tila hindi niya narinig nang tama.
“Ano’ng sinabi mo?”
“Hindi ninyo binayaran ang tuition ko. Hindi rin kayo nagpadala ng baon.”
“Saan ka kumuha ng pera?”
Bago ako makasagot, bumukas ang pintuan.
Pumasok si Tito Ramon kasama ang dalawang tao.
Isang abogado at ang chief financial officer ng kompanya.
Namula agad ang mukha ni Papa.
“Bakit ka nandito?”
“Dahil oras na para matapos ito,” sagot ni Tito.
Inilapag ng abogado ang isang makapal na folder sa mesa.
“Ms. Andrea Villareal,” sabi niya, “alinsunod sa trust agreement ng inyong ina, kayo ay dalawampu’t isang taong gulang na, nakapagtapos na ng kolehiyo, at nakumpleto ang kinakailangang foundational training.”
“Anong foundational training?” sigaw ni Papa.
Tumingin sa kanya si Tito Ramon.
“Ang tatlong taong pagtatrabaho niya sa kompanya.”
“Tatlong taon?”
“Bilang trainee, intern, at ngayong regular employee.”
Biglang tumayo si Papa.
“Niloko mo ako!”
“Hindi kita niloko. Hindi mo lang alam na marunong tumayo sa sarili niyang paa ang anak mo.”
Itinuro ni Papa ang mga dokumento.
“Wala siyang alam sa negosyo!”
“Mas marami siyang alam kaysa sa iniisip mo.”
Inilabas ng chief financial officer ang performance reports ko.
Sa loob ng tatlong taon, nakagawa ako ng inventory system na nagpababa sa expired stock ng 38 porsiyento. Nakahanap ako ng maling billing pattern sa dalawang suppliers. Tumulong din ako sa paggawa ng bagong protocol para sa rural hospital deliveries.
Hindi ko ginawa ang mga iyon bilang tagapagmana.
Ginawa ko iyon bilang empleyadong gustong patunayan ang sarili.
Binuksan ng abogado ang trust document.
“Epektibo ngayong araw, ililipat kay Ms. Andrea Villareal ang 51 porsiyento ng Villareal Medical Solutions.”
Namutla si Marissa.
“Magkano ba ang kompanyang iyan?”
Tahimik na sumagot ang CFO.
“Batay sa pinakahuling valuation, humigit-kumulang ₱186 milyon.”
Napaupo si Papa.
Hindi siya makatingin sa akin.
Pero hindi pa roon natapos ang lahat.
May isa pang dokumentong inilabas ang abogado.
Mga kopya iyon ng tatlong petisyong inihanda ni Papa upang maitalaga siyang administrator ng trust kung mapapatunayang huminto ako sa pag-aaral at wala akong kakayahang suportahan ang sarili ko.
May mga draft affidavit pa mula kay Marissa na nagsasabing emosyonal akong hindi matatag at pabaya sa pera.
“Hindi pa naman namin isinumite!” sigaw ni Marissa.
“Dahil hindi siya huminto,” sagot ng abogado.
Tumingin ako kay Papa.
“Kaya n’yo ba pinutol ang baon ko?”
Hindi siya agad sumagot.
“Pinahirapan ninyo ba ako para mapilitan akong tumigil?”
“Hindi ganoon iyon.”
“Paano po?”
Tumayo siya at naglakad-lakad sa sala.
“Anak, pagkatapos mamatay ng mama mo, ako ang naiwan sa lahat. Ako ang nagbayad sa bahay. Ako ang humawak ng mga problema. Pero halos lahat ng ipon niya, inilagay niya sa kompanya ni Ramon.”
“Hindi po iyon kompanya ni Tito. Investment iyon ni Mama.”
“Ako ang asawa niya!”
“At ako ang anak niya.”
“Ilang taon akong nagtiis habang lumalaki ang kompanyang iyon!” sigaw niya. “Dapat may bahagi rin ako!”
Mahinang nagsalita si Tito Ramon.
“May bahagi ka sana kung hindi mo sinubukang kunin ang lahat.”
Nalaman kong inalok ni Mama si Papa noon ng 15 porsiyentong share, basta huwag niyang gagalawin ang bahagi ko.
Tinanggihan niya iyon.
Gusto niya ang buong kontrol.
Pagkamatay ni Mama, ilang taon niyang sinubukang kumbinsihin si Tito na ibenta ang kompanya at hatiin ang pera.
Nang mabigo siya, ako naman ang pinuntirya niya.
Napatingin ako kay Marissa.
“Alam mo ba ang tungkol sa trust?”
Hindi siya sumagot.
Sapat na iyon.
Kaya pala ilang buwan lamang matapos silang ikasal, biglang naging problema ang baon ko.
Kaya pala paulit-ulit ang mga dokumentong gusto nilang papirmahan.
Hindi lamang nila gustong makatipid.
Gusto nilang mawalan ako ng pagpipilian.
“Andrea,” mahinang sabi ni Papa, “pamilya pa rin tayo.”
Tumulo ang luha ko, pero hindi ako umiwas ng tingin.
“Pamilya rin po ba ako noong wala akong pambili ng pagkain?”
Hindi siya nakasagot.
“Pamilya rin po ba ako noong pinili ninyong bilhan ng tablet si Chloe habang hindi ko alam kung makakapag-enroll pa ako?”
“Bata si Chloe—”
“Hindi ko siya sinisisi.”
Tumingin ako sa batang nakatayo sa hagdan. Tahimik siyang umiiyak, halatang hindi nauunawaan ang kaguluhan.
“Walang kasalanan si Chloe. Pero may kasalanan ang mga matatandang ginamit ang pangangailangan ng isang bata para pabayaan ang isa pang anak.”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ko kayo idemanda, Pa.”
Napatingin siya sa akin na may pag-asa.
“Pero mula ngayon, wala kayong karapatang humawak ng kahit anong pag-aari o desisyon na iniwan sa akin ni Mama.”
Lumapit si Marissa.
“Paano naman kami? Nalulugi ang negosyo ng papa mo!”
“May bahay kayo. May negosyo. May kakayahan kayong magtrabaho.”
Ibinalik ko sa kanya ang mismong mga salitang sinabi niya sa akin.
“Malalaki na po kayo. Matuto kayong buhayin ang sarili ninyo.”
Hindi na sila nakapagsalita.
Tatlong buwan pagkatapos noon, opisyal akong naging bahagi ng board ng Villareal Medical Solutions.
Hindi ako agad naging presidente.
Hindi rin ako pumayag na tratuhing espesyal.
Tinapos ko ang tatlong taong kontrata ko kay Tito Ramon at nagtrabaho sa operations, hospital relations, at quality control.
Sa ikalawang taon ko, inilunsad namin ang programang Lunas Para sa Iskolar, na nagbibigay ng tuition assistance at living allowance sa mga estudyanteng kumukuha ng nursing, pharmacy, at medical technology.
Walang kondisyon na kailangang magtrabaho sila sa amin.
Ang tanging hinihingi namin ay huwag silang susuko sa pag-aaral dahil lamang wala silang makain o pambayad sa dorm.
Makalipas ang ilang taon, nagpadala sa akin si Papa ng sulat.
Hindi siya humingi ng pera.
Humingi siya ng tawad.
Sinabi niyang unti-unti nang bumagsak ang negosyo niya, at umalis si Marissa nang maubos ang kanilang ipon.
Hindi ako natuwa sa nangyari.
Pero hindi ko rin siya iniligtas mula sa lahat ng bunga ng kanyang mga desisyon.
Tinulungan ko siyang makahanap ng financial adviser at maayos na trabaho bilang sales consultant.
Iyon lamang.
Hindi ko ibinigay ang kompanya.
Hindi ko ibinalik ang kontrol.
At hindi ko kinalimutan ang gabing ₱412.50 na lamang ang laman ng account ko habang may sariling ama akong piniling hindi ako tulungan.
Pero pinili kong huwag mabuhay sa galit.
Dahil ang pinakamagandang paghihiganti ay hindi ang makita silang bumagsak.
Kundi ang patunayang kahit pinutol nila ang suporta, hindi nila kayang putulin ang kinabukasang itinayo mo para sa sarili mo.
MENSAHE SA MGA MAMBABASA
Hindi lahat ng taong tumatawag sa ating “pamilya” ay marunong magmahal nang patas. Minsan, ang totoong nagmamalasakit ay ang taong tahimik na nagbibigay ng pagkakataon, hindi ang taong laging ipinapaalala ang kanyang obligasyon. Matutong tumanggap ng tulong nang may dignidad, magsikap nang walang yabang, at huwag kailanman isuko ang kinabukasan dahil lamang may taong nagpaniwala sa iyong hindi ka karapat-dapat suportahan.
