SAMPUNG TAON AKONG NAGLAHO SA BUHAY NG MGA DATI KONG KAKLASE

Nang muli akong bumalik, inakala nilang mahal ko pa rin ang dati kong kasintahan.

Hanggang sa bumukas ang pinto ng silid at lumitaw ang babaeng dapat ay tatlong taon nang patay…

Nang dumating ako sa pinakamagarang hotel sa lungsod para dumalo sa birthday celebration ng isang mahalagang kliyente, wala akong kaalam-alam na sa katabing function hall ay ginaganap pala ang reunion ng dati kong batch noong high school.

Ang unang nakakita sa akin ay si Bianca Santos.

Bigla siyang napatayo sa gulat.

— Angela?

Paglingon ko ay malakas na siyang tumawa.

— Diyos ko! Ikaw nga! Akala ko hindi ka na magpapakita sa amin habambuhay!

Hindi pa man ako nakakapagpaliwanag na may trabaho lang ako roon, hinawakan na niya ang balikat ko at halos kaladkarin ako papasok sa reunion hall.

Agad na nagsigawan ang lahat.

— Bumalik na si Angela!

— Ang dating campus queen!

— Sa wakas nagpakita rin!

Bahagya akong napakunot-noo.

Sampung taon na akong hindi umaattend ng kahit anong reunion.

Hindi dahil busy ako.

Kundi dahil ayaw ko nang makita ang mga taong ito.

Lalo na si Bianca.

Ang babaeng ginawang bangungot ang tatlong taon ng buhay ko noong high school.

Noong panahong iyon, paborito niyang gawing biro ang kahihiyan ng iba.

Minsan sa PE class, itinago niya ang sports uniform ko.

Pagkatapos ay sumigaw sa harap ng buong klase.

— Angela, plano mo bang pumasok na naka-pajama?

Naghalakhakan ang lahat.

Habang desperado akong naghahanap ng damit, nakahalukipkip lang siya.

— Biro lang naman.

— Kailangan bang seryosohin?

Tuwing ganoon, lahat ay kinakampihan siya.

Dahil kilala siyang masayahin.

Palakaibigan.

At mahusay makisama.

Samantalang ako ang tahimik na babae sa sulok.

Tahimik na nagtitiis.

Hanggang sa araw ng graduation.

Pinutol ko ang lahat ng koneksyon sa kanila.

At hindi na lumingon pa.

Ngunit ngayon.

Narito na naman ako.

Ilang minuto pa lamang akong nakaupo nang may lalaking lumapit.

Bahagyang kumabog ang puso ko.

Si Marco Villanueva.

Ang dati kong matalik na kaibigan.

At ang unang taong nagtaksil sa akin.

Umupo siya sa tabi ko.

Pareho pa rin ang mga mata niya gaya noon.

— Angela…

— Matagal na tayong hindi nagkita.

Hindi ako sumagot.

Naging awkward ang paligid.

Ngunit agad na sumingit si Bianca sa pagitan namin.

— Huwag ninyong sabihing galit pa rin kayo sa isa’t isa?

Biglang natahimik ang mesa.

Lahat ng tingin ay napunta sa akin.

Piliting ngumiti si Marco.

— Bianca, tama na.

Pero hindi siya tumigil.

— Angela, biro lang naman ang lahat noon.

— Sampung taon kang nawala dahil lang sa mga simpleng bagay?

Nagsimula ang mga bulungan.

— Tama nga.

— Ang tagal nang nakalipas no’n.

— Hindi ba sobra naman iyon?

Isa-isa kong tiningnan ang mga pamilyar na mukha.

Mga taong nanood habang pinapahiya ako.

Mga taong pinakamalakas tumawa.

At mga taong hindi kailanman humingi ng tawad.

Dahan-dahan kong ibinaba ang baso.

At ngumiti.

— Oo.

— Galit pa rin ako sa inyong lahat.

Parang nagyelo ang buong silid.

Nawala ang ngiti ni Bianca.

Agad namang tumayo si Marco.

— Angela…

— Matagal nang tapos ang lahat.

— Matanda na tayo ngayon.

— Hindi ba puwedeng magsimula ulit?

Tiningnan ko siya.

Ang lalaking nangakong kakampi ko palagi.

Pero siya ring unang tumalikod.

Noong huling taon namin sa high school.

Nag-confess siya sa akin sa harap ng buong paaralan.

Pinaniwala niya akong totoo iyon.

Pinaniwala niya akong espesyal ako.

Ngunit makalipas lamang ang ilang minuto.

Lumabas ang mga kaibigan niya.

Nagtatawanan.

At sumabay rin siya sa pagtawa.

— Prank lang iyon.

— Huwag mong sabihing naniwala ka?

Noong araw na iyon.

Tumakbo akong umiiyak palabas ng paaralan.

At hindi na bumalik pa.

Biglang itinaas ni Bianca ang kanyang baso.

— Halika na.

— Kalimutan na natin ang lahat.

— Humihingi ako ng tawad.

— Kung may nasaktan man ako noon.

— Pasensya na.

Sabay-sabay na sumang-ayon ang lahat.

— Tama!

— Isang tagay lang!

— Tapos na ang lahat!

Tiningnan nila ako na para bang ako ang may kasalanan.

Na para bang ako ang makitid ang isip.

Na para bang ako ang hindi marunong magpatawad.

Napatawa ako.

Marahan kong hinaplos ang aking tiyan.

At kalmadong sinabi.

— Pasensya na.

— Hindi ako puwedeng uminom.

— Buntis ako.

Biglang natahimik ang buong silid.

Nalaglag ang baso sa kamay ni Marco.

Basag.

Lahat ay natulala.

Nanlaki ang mata ni Bianca.

— Ano?!

Kalmado akong sumagot.

— Dalawang taon na akong kasal.

— Kasama ko rito ang asawa ko.

Namutla si Marco.

Parang hindi siya makapaniwala.

— Hindi maaari…

— Angela…

— Nagbibiro ka lang, hindi ba?

Hindi pa ako nakakasagot nang biglang bumukas ang pinto.

Isang empleyado ng hotel ang nagmamadaling pumasok.

— Paumanhin po sa pag-abala.

— Hinahanap na po kayo ng chairman.

— Tapos na raw po ang meeting niya.

Natahimik ang lahat.

Napakunot-noo si Bianca.

— Chairman ng anong kumpanya?

Magalang na sumagot ang empleyado.

— Ang pinakamalaking kumpanya sa rehiyon.

— Ang asawa po ni Mrs. Angela Villanueva.

Sa sandaling iyon.

Sabay-sabay silang napatingin sa akin.

Gulat.

Hindi makapaniwala.

Walang makapagsalita.

Ngunit sa mismong sandaling iyon.

Isang malamig na boses ng babae ang narinig mula sa labas.

— Mrs. Villanueva?

— Nakakatuwa naman.

— Bakit hindi mo sabihin sa kanila…

— Na kontrata lang naman ang kasal na iyan?

Napatigil ang lahat.

Dahan-dahan akong lumingon.

At nang makita ko ang babaeng nakatayo sa pintuan…

Nahulog ang hawak kong baso.

“Crash!”

Dahil ang babaeng iyon…

Ay dapat tatlong taon nang patay.
…

Dưới đây là phần kết nối tiếp bằng tiếng Filipino, theo đúng mạch truyện, kết có hậu và nhiều cú lật hấp dẫn.

Sa loob ng ilang segundo, walang sinuman ang nagsalita.

Parang huminto ang buong mundo.

Nakatayo lamang ako sa gitna ng silid habang nakatitig sa babaeng nasa pintuan.

Hindi maaari.

Imposible.

Tatlong taon na ang nakalipas nang mabalitaan naming namatay si Vanessa Cruz sa isang aksidente sa bangka.

May burol.

May libing.

May death certificate.

Ako mismo ang nakakita sa lahat ng iyon.

Ngunit ngayon.

Nakatayo siya roon.

Buhay na buhay.

At nakangiti.

Ang unang nakabawi ay si Bianca.

— Vanessa?

— Hindi ba… patay ka na?

Tumawa si Vanessa.

Ngunit walang init ang tawang iyon.

— Mukhang maraming tao ang naloko ng palabas na iyon.

Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.

Biglang may isang malalim na boses ang narinig mula sa labas.

— Tama na.

Lahat ay napalingon.

At sa pagkakataong iyon.

Pumasok ang asawa ko.

Si Lucas Villanueva.

Chairman ng pinakamalaking conglomerate sa bansa.

Agad na tumayo ang manager ng hotel.

Pati ang mga empleyado.

Maging ang ilang negosyanteng naroroon ay napayuko sa paggalang.

Ngunit si Lucas ay diretso lamang na lumapit sa akin.

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.

Parang sinisiguradong hindi ako mawawala.

— Ayos ka lang?

Bahagya akong tumango.

Ngunit hindi ko maalis ang tingin kay Vanessa.

Napansin iyon ni Lucas.

At saka siya humarap sa lahat.

— Dahil nandito na rin naman tayong lahat.

— Siguro oras na para malaman ninyo ang buong katotohanan.

Natahimik ang buong silid.

Maging si Marco ay nakatitig lamang.

Si Bianca naman ay halatang hindi mapakali.

Dahan-dahang nagsalita si Lucas.

— Tatlong taon na ang nakalipas, hindi namatay si Vanessa.

Parang bomba ang sumabog sa gitna ng silid.

Nagkagulo ang lahat.

— Ano?!

— Paano nangyari iyon?

— Bakit?

Ngunit agad silang tumahimik nang muling magsalita si Lucas.

— Dahil may gustong pumatay sa kanya.

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

Maging ako.

Kahit alam ko na ang bahaging iyon.

Tatlong taon na ang nakalipas.

Nalaman ni Vanessa na ang sariling tiyuhin niya ang naglustay ng bilyun-bilyong pondo ng kanilang kumpanya.

Nang matuklasan niya ang ebidensiya.

Sinubukan siyang patahimikin.

Kung hindi siya mawawala.

Maraming makapangyarihang tao ang babagsak.

Kaya gumawa sila ng plano.

Isang pekeng aksidente.

Isang pekeng kamatayan.

At isang lihim na pagtatago sa ibang bansa.

Si Lucas ang tumulong sa kanya noon.

Tahimik na nakinig ang lahat.

At sa unang pagkakataon.

Nakita kong namutla si Bianca.

Parang may naalala siya.

At tama ako.

Dahil biglang nagsalita si Vanessa.

— Bianca.

Parang natigil ang paghinga ng babae.

— B-bakit?

Ngumiti si Vanessa.

— Kilala mo pa ba ako?

— O nakalimutan mo na ang lahat ng ginawa mo noon?

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Bianca.

Nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay.

Napansin iyon ng lahat.

— Ano ang ibig sabihin niya?

— Magkakilala ba kayo?

Dahan-dahang inilabas ni Vanessa ang kanyang telepono.

Pagkatapos ay ipinakita ang isang lumang larawan.

Isang larawan noong high school.

Sa larawan.

Nakatayo ako sa sulok habang umiiyak.

At si Bianca ay tumatawa kasama ang iba.

Ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit nagulat ang lahat.

Sa likod ng larawan.

May isa pang tao.

Si Vanessa.

Tahimik siyang nakatayo noon sa parehong paaralan.

Parehong batch.

Ngunit kakaunti lamang ang nakakakilala sa kanya.

— Hindi ninyo ba naaalala?

— Ako ang babaeng pinagbintangan ninyong magnanakaw.

Biglang natahimik ang lahat.

Unti-unting bumalik ang mga alaala.

Noong fourth year.

May nawawalang alahas na pagmamay-ari ng isang guro.

At si Vanessa ang sinisi.

Dahil si Bianca mismo ang nagturo sa kanya.

Dahil doon.

Napilitan siyang lumipat ng paaralan.

Nawasak ang reputasyon niya.

Naiyak si Vanessa.

— Pero ang totoo…

— Hindi ako ang kumuha noon.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Bianca.

— Ikaw.

Parang nawalan ng kulay ang mukha ni Bianca.

— Hindi totoo iyan!

Ngunit inilabas ni Vanessa ang isa pang dokumento.

Isang lumang police report.

At isang written confession.

Mula sa dating kaklase nilang matagal nang umamin.

Na si Bianca ang totoong kumuha ng alahas.

At siya rin ang nag-utos na isisi iyon kay Vanessa.

Parang bumagsak ang langit sa ulo ni Bianca.

Nagsimula siyang manginig.

— Hindi…

— Hindi ko sinasadya…

Ngunit wala nang naniwala.

Isa-isang lumayo ang mga tao sa kanya.

Tulad ng ginawa nila noon kay Vanessa.

Tulad ng ginawa nila noon sa akin.

At sa wakas.

Naranasan niya ang pakiramdam ng pagiging mag-isa.

Tahimik akong nakatingin.

Wala akong naramdamang tuwa.

Wala ring galit.

Pagod lamang.

Sampung taon.

Sampung taon kong pasan ang sakit.

At ngayon.

Parang unti-unti na itong nawawala.

Biglang lumapit si Marco.

Namumula ang kanyang mga mata.

— Angela.

— Puwede ba kitang makausap?

Hindi ako sumagot.

Ngunit tumango si Lucas.

At bahagyang umatras.

Huminga nang malalim si Marco.

— Alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad.

— Pero araw-araw kong pinagsisisihan ang ginawa ko noon.

— Hindi prank ang nararamdaman ko para sa’yo.

Parang may bumara sa kanyang lalamunan.

— Minahal kita.

— Totoo iyon.

— Natakot lang ako sa sasabihin ng iba.

— At naging duwag ako.

Tahimik akong nakinig.

Pagkatapos ay ngumiti.

Hindi dahil nasaktan pa ako.

Kundi dahil wala na akong nararamdaman.

Tapos na.

Matagal nang tapos.

— Marco.

— Pinatawad na kita noon pa.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

— Talaga?

Tumango ako.

— Pero ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang babalik ako.

Unti-unting napayuko siya.

At sa unang pagkakataon.

Ngumiti rin.

Isang mapait ngunit malayang ngiti.

— Naiintindihan ko.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Lucas.

— Alagaan mo siya.

Agad na sumagot ang asawa ko.

— Habambuhay.

Natawa si Marco.

At umatras.

Tapos na rin ang kanyang sampung taong paghihintay.

Makalipas ang ilang buwan.

Nahatulan ang tiyuhin ni Vanessa at ang mga kasabwat nito.

Nabawi niya ang kumpanya ng kanyang pamilya.

At nagsimula siyang muli.

Samantala.

Tuluyan nang nawala si Bianca sa dating mundo niyang kinabibilangan.

Wala nang gustong makisama sa kanya.

Wala nang naniwala sa mga dahilan niya.

At sa unang pagkakataon.

Natuto siyang harapin ang mga bunga ng sarili niyang ginawa.

Ako naman.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon.

Natutong huminga nang maluwag.

Isang gabi.

Nakatayo ako sa balkonahe ng aming bahay habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod.

Naramdaman ko ang dalawang kamay na yumakap sa akin mula sa likuran.

Si Lucas.

— Ano’ng iniisip mo?

Ngumiti ako.

At inilagay ang kamay niya sa aking tiyan.

Sa loob ng ilang linggo.

Manganganak na ako.

— Wala.

— Iniisip ko lang kung gaano kalayo ang narating natin.

Marahan niya akong hinalikan sa noo.

— Hindi pa tayo tapos.

— Simula pa lang ito.

Napangiti ako.

At sa sandaling iyon.

May naramdaman kaming munting sipa mula sa loob ng aking tiyan.

Pareho kaming napatawa.

Habang sa likod namin.

Patuloy na sumisikat ang mga ilaw ng lungsod.

At sa unang pagkakataon matapos ang sampung taon.

Hindi ko na iniisip ang nakaraan.

Dahil nasa harapan ko na ang lahat ng dahilan para maging masaya.

At sa wakas.

Natagpuan ko rin ang tahanang matagal kong hinahanap.