Ang Flash Drive Na Iniabot Ng Tahimik Na Staff Ay Hindi Lang Naglantad Ng Pagtataksil, Kundi Ng Planong Kunin Ang Pera Ng Pamilya Ko Bago Ako Itapon
Bahagi 3: Ang Flash Drive Na Iniabot Ng Tahimik Na Staff Ay Hindi Lang Naglantad Ng Pagtataksil, Kundi Ng Planong Kunin Ang Pera Ng Pamilya Ko Bago Ako Itapon
Hindi ko alam kung paano ko napanatiling tuwid ang katawan ko.
Sa loob ng ilang segundo, ang tunog lang na naririnig ko ay ang sariling paghinga ko, mabilis, mabigat, at parang hindi sapat para punuin ang baga ko.
Perang galing sa pamilya namin.
Hindi lang pala katawan ko ang gusto nilang ipitin sa kasunduang iyon.
Hindi lang pala pangalan ko ang gusto nilang gamitin.
May pera.
May mas maruming dahilan.
Tumingin ako sa assistant coordinator. Sa nameplate niya, nakasulat: Ana.
Kanina pa siya nandoon, nakaitim na uniform, hawak ang clipboard, halos hindi pinapansin ng lahat. Pero siya pala ang may hawak ng pirasong kayang wasakin ang lahat ng pader na itinayo ng pamilya Dizon sa paligid ng kasinungalingan nila.
—Ana, sigurado ka ba? —tanong ni Kuya Paolo.
Tumango siya, kahit namumutla.
—Opo, sir. Hindi ko sinasadya noong una. Naiwan po ang phone ko sa control booth noong rehearsal dinner. Pagbalik ko, narinig ko po silang nag-uusap. Natakot po ako, kaya ni-record ko.
Biglang sumingit si Liana.
—Sinungaling iyan! Galit lang iyan sa akin dahil hindi ko siya pinili bilang head coordinator!
Napailing si Ana, nangingilid ang luha.
—Ma’am Liana, kaya po ako hindi nagsalita agad kasi buntis kayo. Pero hindi ko na po kaya nang makita kong pinapahiya ninyo si Ma’am Mara sa mismong kasal niya.
Sa loob ng hall, ang mga tao ay hindi na basta nanonood. Para silang nasa korte na walang hukom, pero lahat may sariling hatol sa mata.
Si Rafael ay lumapit kay Ana.
—Give me that.
Hindi niya hiniling.
Inutusan niya.
Bumalik si Ana ng isang hakbang at itinago ang flash drive sa likod niya.
—Hindi po.
Biglang umigting ang panga ni Rafael.
—Trabaho mo ito. Ako ang groom. Kami ang nagbayad sa event package.
Doon nagsalita ang manager ng resort, isang lalaking kanina pa tahimik sa likod ng sound booth.
—Sir, with respect, hindi kayo ang nagbayad ng full package. Si Ma’am Mara po at pamilya niya ang nag-settle ng seventy percent ng billing.
Para akong sinampal ng panibagong katotohanan.
Alam kong malaki ang ambag ng pamilya ko. Pero hindi ko alam na ganoon kalaki ang ipinasa sa amin.
Si Rafael ang laging nagsasabing “ako na ang bahala sa supplier.” Ako naman, dahil abala sa trabaho at gusto kong magtiwala, nagbibigay lang ng transfer kapag sinasabi niyang may kailangan pang bayaran.
Nanghina ang tuhod ko sa galit.
—Seventy percent?
Hindi nakatingin sa akin si Rafael.
Ang nanay ko ay napahawak sa dibdib.
—Mara, magkano ang naibigay mo sa kanila?
Hindi agad ako nakasagot.
Dahil bigla kong naalala ang isa pang bagay.
Dalawang linggo bago ang kasal, sinabi ni Rafael na may “emergency cash flow problem” ang family construction firm nila. May kliyente raw na na-delay ang bayad, at kung hindi sila makakapaglabas ng temporary fund, maaapektuhan ang payroll ng mga trabahador.
Ako ang nagpilit sa tatay ko na magpahiram.
Hindi maliit ang halaga.
Halos apat na milyong piso.
Sinabi ko pa noon sa tatay ko:
—Pa, magiging pamilya rin naman sila. Tulungan natin.
Tahimik ang tatay ko noon. Matagal bago niya pinirmahan ang transfer. Ang sabi lang niya:
—Para sa iyo, anak. Hindi para sa kanila.
Ngayon, gusto kong lumuhod at humingi ng tawad.
Pero hindi ako pinayagan ng galit ko.
—Rafael, saan napunta ang perang hiniram ninyo sa amin?
Nagtaas siya ng tingin.
—Business fund iyon.
—May resibo?
—Hindi ito tamang lugar.
—Tamang lugar ito. Dito ninyo ako pinapirma sa kasunduang gusto ninyong ikulong ako. Dito ninyo dinala ang buntis mong babae. Dito ninyo gustong gawing palabas ang buhay ko. Kaya dito mo rin sagutin.
Walang lumabas sa bibig niya.
Doon nagsalita si Don Ernesto, matigas ang boses.
—Utang iyon ng kompanya. Babayaran namin.
Tumawa ang tatay ko, pero walang saya iyon.
—Ernesto, dalawang beses akong humingi ng promissory note. Sabi mo, nakakahiya sa magiging magbalae kung puro papel ang usapan.
Napatigil ang mga tao.
Magbalae.
Salitang ginagamit ng mga pamilyang pinag-uugnay ng kasal.
Ginamit nila ang tiwala ng tatay ko.
Ginamit nila ang pagiging magulang niya.
Ginamit nila ako.
Si Kuya Paolo ay lumapit sa sound technician.
—May laptop ba kayo rito?
Tumango ang technician.
—Opo, sir.
Agad na nagreact si Rafael.
—Hindi ninyo puwedeng patugtugin iyan! Illegal recording iyan!
Sumagot si Kuya Paolo, kalmado pero matalim.
—Huwag kang mag-alala. Hindi ko ito isusumite bilang ebidensya dito mismo. Pero puwede itong pakinggan ng may-ari ng recording, at puwede itong maging dahilan para magsampa ng complaint. Ang mas mahalaga ngayon, may sapat nang basehan para ihinto ang kasal at protektahan si Mara.
Lumingon ako kay Kuya Paolo.
—Patugtugin mo.
Humawak sa akin ang nanay ko.
—Anak, kaya mo ba?
Tiningnan ko ang mga mukha sa harap ko.
Ang mga kamag-anak ni Rafael na kanina ay nakatingin sa akin na parang ako ang eskandalosa.
Ang mga bisita naming hindi alam kung maaawa o makikichismis.
Si Liana na hindi na umiiyak ngayon, kundi nakatitig sa flash drive na parang iyon ang tunay niyang kalaban.
Si Rafael na pawis na ang noo kahit malamig ang aircon.
At ang mga magulang niya, parehong nanigas.
—Kaya ko, Ma.
Dahil kung aalis ako roon nang walang binubunyag, habang buhay nilang ikukuwento na ako ang bride na nagwala dahil sa selos.
Hindi.
Hindi ko dadalhin ang kasinungalingan nila sa likod ko.
Ikakabit ko iyon sa leeg nila.
Inilagay ng technician ang flash drive. Ilang segundo ang lumipas bago lumabas ang audio.
Una, mahinang ingay ng kutsara at plato.
Pagkatapos, boses ni Doña Imelda.
—Siguraduhin ninyong nandoon ang folder sa araw ng kasal. Kapag nasa harap na ng mga tao, hindi na makakatanggi si Mara.
Sunod ang boses ni Rafael.
—Masyado siyang emotional. Kapag umiyak ang nanay niya, baka umalis sila.
Sumagot si Don Ernesto.
—Hindi aalis iyan. Alam kong mahal na mahal ka niyan. At mas takot ang pamilya Reyes sa kahihiyan kaysa sa away.
Parang may humawak sa lalamunan ko.
Ang pamilya Reyes.
Ang pamilya ko.
Ginawa nila kaming kalkulasyon.
Sunod na narinig ang boses ni Liana.
—Paano kung ayaw niyang alagaan ang bata?
Tumawa si Doña Imelda.
—Kapag kasal na sila, wala na siyang choice. Ang mahalaga, hindi magmumukhang anak sa labas ang apo ko. Si Mara ang may maayos na pangalan. Si Mara ang gagamitin natin.
May sumigaw na babae sa likod.
—Diyos ko!
Pero hindi pa tapos ang audio.
Narinig ang boses ni Rafael, mas mababa, mas malinaw.
—Kapag nailipat na sa account ko ang final money ni Mara para sa condo, saka natin ayusin si Liana. Huwag muna siyang masyadong demanding.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Condo.
Final money.
Doon ko naalala ang sinabi niya tatlong araw bago ang kasal.
Kailangan daw naming bumili agad ng maliit na condo sa Metro Manila dahil mas praktikal kapag may magiging anak kami. Ipinakita niya sa akin ang pre-selling unit, sinabi niyang “investment natin iyon.”
Humingi siya ng down payment.
Ako, tanga sa pagmamahal, nagbigay ng siyam na raang libong piso.
Akala ko para sa magiging tahanan namin.
Para pala sa kanya at kay Liana.
Biglang sumabog ang galit ng nanay ko.
—Hayop ka, Rafael!
Tumakbo siya papunta sa kanya, pero pinigilan siya ng tatay ko.
Hindi dahil ayaw niyang ipagtanggol ako.
Kundi dahil ayaw niyang madumihan pa ang kamay ng nanay ko sa lalaking walang halaga.
Huminto ang audio, pero sapat na ang narinig ng lahat.
Si Rafael ay parang nawalan ng wika.
Si Liana naman ay biglang umiyak ulit.
—Hindi ko alam ang tungkol sa pera! Hindi ko alam iyan!
Pero hindi na siya kapani-paniwala.
Lalo na nang may biglang tumawag sa cellphone ni Ana.
Tiningnan ni Ana ang screen at napalunok.
—Ma’am Mara, si Sir Nico po ito. Iyong driver na naghatid kina Sir Rafael kagabi.
Hindi ko kilala ang pangalang iyon.
Pero mukhang kilala siya ni Rafael.
Dahil bigla siyang sumigaw:
—Huwag mong sagutin!
Doon alam kong kailangan itong sagutin.
Inilagay ni Ana sa speaker.
—Hello?
Boses ng isang lalaking kinakabahan ang narinig namin.
—Ana, kumalat na ba? Nasa hall ka pa ba?
Tumingin sa akin si Ana.
Sumagot siya nang mahina.
—Opo.
—Sabihin mo kay Ma’am Mara, pasensya na. Pero hindi ko na rin kaya. Ako ang nagdala kina Sir Rafael at Ma’am Liana sa condo kagabi. Iyong unit na pinapa-reserve daw ni Ma’am Mara, doon sila natulog.
Tumigil ang paligid.
Parang kahit hangin ay nahiya nang gumalaw.
Hindi ko naramdaman ang luha sa pisngi ko hanggang sa tumulo iyon sa kamay ko.
Hindi dahil mahal ko pa siya.
Kundi dahil sa laki ng pagkasuklam ko sa sarili kong naging bulag.
Si Rafael ay lumapit sa akin.
—Mara, listen to me.
Umatras ako.
—Huwag mo akong hawakan.
—Nagkamali ako, pero mahal kita.
Doon ako napatawa.
Hindi malakas.
Hindi masaya.
Isang tawang galing sa pinakaubos na bahagi ng puso.
—Mahal mo ako? Gamit ang pera ko, bumili ka ng tahanan para sa ibang babae. Gamit ang pangalan ko, gusto mong linisin ang anak mo sa ibang babae. Gamit ang kasal ko, gusto mong iligtas ang sarili mo.
Hindi siya nakasagot.
Doon lumapit si Liana, lumuluha, pero ngayon ay sa akin nakatingin.
—Ate Mara, hindi niya sinabi sa akin na pera mo iyon.
—Pero alam mong ikakasal kami.
Tumigil siya.
—Alam mong ako ang bride ngayon.
Wala siyang sagot.
—Alam mong nakahanda ang pamilya ko sa labas, dala ang regalo, pera, at respeto.
Wala pa rin.
—Kaya huwag mong sabihin na inosente ka. Hindi ikaw ang pinakamasama rito, pero hindi ka rin biktima.
Napayuko siya.
Biglang sumingit si Doña Imelda.
—Mara, kahit ano ang narinig mo, puwede pa itong ayusin. Huwag mong sirain ang kinabukasan ng bata.
Humakbang ang tatay ko pasulong.
—Imelda, tigilan mo na ang paggamit sa bata. Ang bata ay walang kasalanan. Kayong matatanda ang marumi.
Doon pumalakpak ang isang tiyahin ko.
Isa lang muna.
Pagkatapos, may sumunod.
Hindi iyon palakpak ng saya.
Palakpak iyon ng mga taong nakakita ng babaeng tinangkang durugin pero tumayo pa rin.
Humarap ako sa manager ng resort.
—Sir, puwede po bang hatiin ninyo ang billing? Lahat ng under Reyes family, ituloy ang pagkain sa kabilang hall. Lahat ng expenses na personally charged sa akin, padalhan ninyo ako ng official statement. Lahat ng naka-charge sa Dizon side, sa kanila ninyo singilin.
Tumango ang manager.
—Opo, ma’am.
Humarap ako sa mga bisita.
Nanginginig pa rin ako, pero malinaw na ang isip ko.
—Sa lahat po ng bisita mula sa panig ng pamilya ko, pasensya na po sa nasaksihan ninyo. Hindi na po matutuloy ang kasal. Pero hindi masasayang ang pagkain. May hiwalay pong salu-salo para sa inyo. Ang anumang regalong ibinigay ninyo ay ibabalik namin.
Huminga ako nang malalim.
—Sa panig naman ng pamilya Dizon, kayo na po ang bahalang magpasya kung anong klaseng pamilya ang gusto ninyong kampihan.
Nagkaroon ng bulungan.
May ilang kamag-anak ni Rafael ang umiwas ng tingin.
May isa sa mga tita niya ang tumayo at umalis.
Pero bago pa kami makalabas, sumigaw si Rafael.
—Kung lalabas ka ngayon, Mara, tapos na tayo!
Napalingon ako.
Noon ko na-realize kung gaano siya katawa-tawa.
Akala niya banta iyon.
Akala niya, matapos ang lahat, takot pa rin akong mawala siya.
Ngumiti ako.
—Hindi, Rafael. Tapos na tayo noong pinili mong gawing plano ang kahihiyan ko.
Tumalikod ako.
Pero bago pa ako tuluyang makalabas, nagsalita si Don Ernesto sa likod ko, boses na mababa pero puno ng pananakot.
—Pag-isipan mo iyan, Mara. Kapag kinasuhan mo kami, hindi lang kami ang madadamay. Pati pangalan ng pamilya mo kakaladkarin namin.
Tumigil ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
—Ano ang ibig mong sabihin?
Ngumiti siya nang malamig.
—Ang perang ipinahiram ng tatay mo sa amin, hindi iyon malinis sa papeles kung wala kayong kontrata. Madali naming sasabihing investment iyon. Kapag nag-ingay kayo, lalabas na kayo ang nakikialam sa negosyo namin.
Biglang kumunot ang noo ng tatay ko.
Pero hindi siya natakot.
Ako ang mas lalong nagalit.
Dahil hanggang huli, blackmail pa rin ang hawak nila.
Akala ko iyon na ang pinakamasama.
Pero si Kuya Paolo, na tahimik na nakikinig, ay biglang ngumiti nang manipis.
—Mabuti at sinabi mo iyan sa harap ng maraming saksi.
Tumingin si Don Ernesto sa kanya.
—Ano?
Itinaas ni Kuya Paolo ang cellphone niya.
—At mabuti ring malinaw sa recording na kayo mismo ang nag-amin na pera iyon ng pamilya Reyes.
Namutla si Don Ernesto.
Pero ang mas nagpalamig sa lahat ay ang sumunod na sinabi ng manager ng resort.
—Sir Ernesto, pasensya na po. Pero may CCTV po ang buong hall. May audio rin ang main camera dahil wedding documentation package po ito.
Sa wakas, nakita ko ang pamilya Dizon na tunay na natakot.
At sa unang pagkakataon sa buong araw na iyon, hindi na ako ang nakatayo sa gitna ng kahihiyan.
Sila na.
