Matapos Akong Iwan ng Nobyo at Matanggal sa Trabaho sa Loob ng Isang Linggo

Pumayag Akong Pakasalan ang Matalik Kong Kaibigan Dahil Akala Ko Ay Bakla Siya

Hanggang Sa Unang Gabi Namin Bilang Mag-asawa, Natuklasan Kong Ako Pala ang Naloko…

Natanggal ako sa trabaho noong Lunes.

Iniwan naman ako ng fiancé ko noong Miyerkules.

Pagsapit ng Biyernes, opisyal na akong naging pinakakawawang babae sa buong barangay.

Sa loob lamang ng isang linggo, nawala sa akin ang parehong pag-ibig at karera.

Dalawampu’t walong taong gulang.

Walang asawa.

Walang trabaho.

Walang ipon.

Maging ang maleta na dala ko pauwi ay nabili ko lang noon sa clearance sale.

Akala ko pag-uwi ko sa probinsya ay yayakapin ako ng nanay ko at aaluin.

Pero nang marinig niyang nakansela ang kasal ko, halos habulin niya ako ng walis sa buong eskinita.

— Tingnan mo ang mga kaedad mo!

— May asawa na, may mga anak na!

— Ikaw?

— Iniwan na ng lalaki, nawalan pa ng trabaho!

— Hanggang kailan ka ba aasa sa amin ng tatay mo?!

Umiiyak akong tumatakbo.

— Ma! Ako ang biktima rito!

— Biktima ang mukha mo!

At ganoon nga.

Pinalayas talaga ako.

Naupo ako sa isang bangko malapit sa simbahan.

May hawak na maleta sa isang kamay.

At tinapay naman sa kabila.

Halos burado na ang makeup ko sa kakaiyak.

Saka tumunog ang cellphone ko.

Si Marco Villanueva ang tumatawag.

Ang kapitbahay kong nakatira sa tapat ng bahay namin sa loob ng mahigit dalawampung taon.

Mula pagkabata, mas marami pa kaming away kaysa magagandang alaala.

Pagkasagot ko pa lang ng tawag ay narinig ko na agad ang boses niya.

— Narinig ko, iniwan ka raw?

Nainis ako agad.

— Ano naman ngayon?

— Nagtatanong lang.

— Para pagtawanan ako?

Tahimik siya ng ilang segundo.

Pagkatapos ay nagsalita.

At sa isang iglap, napatayo ako.

— Pakasalan mo kaya ako?

Halos mahulog ang cellphone ko.

— Nababaliw ka na ba?!

— Seryoso ako.

— Anong seryoso?!

— Kailangan ko ng asawa.

Natigilan ako.

Sampung minuto ang lumipas.

Nasa condo na niya ako sa siyudad.

Pagkapasok ko pa lang ay itinuro ko agad siya.

— Magpaliwanag ka.

Kalmado siyang nagsalin ng tubig sa baso.

— Pinipilit akong magpakasal ng tatay ko.

— E di magpakasal ka.

— Ayoko.

— Bakit?

— Nakakainis.

Napapikit ako.

— Dahil lang doon, mag-aasawa ka na?

— Oo.

— Alam mo bang kasal ang pinag-uusapan natin?

— Alam ko.

— Hindi ito parang pagbili ng gulay sa palengke!

— Alam ko rin.

Gusto ko nang sabunutan siya.

Pero kalmado pa rin siya.

— Ikaw naman, pinipilit ng pamilya mo.

— Ako rin, pinipilit ng pamilya ko.

— Pareho tayong kawawa.

— Kaya bakit hindi na lang tayo magtulungan?

Napatahimik ako.

Kung iisipin…

May punto naman siya.

Kilala ko siya nang husto.

Alam ko kung ano ang gusto niyang kainin.

Kung ano ang kinaiinisan niya.

Kahit kung paano siya humilik kapag natutulog.

Mas mabuti na iyon kaysa magpakasal sa estranghero.

Nang makita niyang nagdadalawang-isip ako, inilabas niya ang huling alas niya.

— Isa pa.

— Ano?

— Narinig kong ikakasal na raw ang ex-fiancé mo sa babaeng sumira sa relasyon ninyo.

Nanlaki ang mata ko.

— Totoo?!

— Totoo.

— Kailan?

— Dalawang buwan mula ngayon.

Bigla akong tumayo.

— Sige!

— Magpapakasal tayo!

— Ngayon na!

Napalingon siya para itago ang ngiti niya.

Pero hindi ko iyon napansin.

Ang nasa isip ko lang noon ay ang eksenang mas maganda ang wedding dress ko kaysa sa babae niya.

At doon natapos ang usapan.

Pagkaraan ng dalawang linggo.

Naging asawa ako ni Marco.

Napakabilis ng lahat.

Akala ng buong barangay ay matagal na kaming lihim na nagmamahalan.

Pero kami lang ang nakakaalam.

Isa itong kasunduang kasal.

Tutulungan ko siyang umiwas sa mga blind date.

Tutulungan naman niya akong iligtas ang natitira kong dignidad.

Pareho kaming may pakinabang.

Dumating ang unang gabi namin bilang mag-asawa.

Pagkatapos maihatid ang lahat ng bisita.

Pumasok ako sa kwarto namin.

Nakaupo si Marco sa kama habang nagbabasa.

Humiga ako sa kabilang bahagi ng kama.

Parang nasa sarili ko lang bahay.

— Simula ngayon, magkakampi tayo ha.

— Oo.

— Walang pakikialaman sa personal na buhay.

— Sige.

— Kapag may nagustuhan kang iba, sabihin mo sa akin.

— Sige.

— Ako rin.

— Sige.

Masayang-masaya ako.

Ganito talaga kapag matalik na magkaibigan.

Napakadaling pakisamahan.

Pagkatapos kong maligo ay nagsuot ako ng pambatang pajama at nahiga habang nagse-cellphone.

Makalipas ang ilang minuto.

Lumabas din si Marco mula sa banyo.

Basang-basa pa ang buhok niya.

Naka-puting t-shirt.

At itim na shorts.

Napatingin ako sa kanya.

Pagkatapos ay natigilan.

Hindi ko maipaliwanag.

Pero parang may kakaiba sa hangin ngayong gabi.

Nakatayo siya sa tabi ng kama.

At iba ang tingin niya sa akin.

Hindi iyon ang pamilyar na tingin ng matalik kong kaibigan.

May kung anong kakaiba.

Napakabahan ako.

— Ba-bakit ganyan kang tumingin?

Hindi siya sumagot.

Unti-unti siyang lumapit.

Isang hakbang.

Isa pa.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

— Marco…

— Ano bang ginagawa mo?

Sumandal siya sa kama.

At yumuko palapit sa akin.

Ilang sentimetro na lang ang pagitan namin.

Napaurong ako.

— Hoy! Huwag kang magbiro ng ganyan!

Tumingin siya sa akin.

Pagkatapos ay ngumiti.

Isang ngiting hindi ko maintindihan.

— Bianca.

— Ha?

— May nakalimutan akong sabihin sa iyo.

Bigla akong kinabahan.

— Ano iyon?

Lumapit siya sa tenga ko.

At mahina niyang sinabi:

— Sa totoo lang…

— Hindi kita kailanman itinuring na kaibigan.

Parang tumigil ang mundo ko.

Tuluyang nawalan ng laman ang utak ko.

Dahan-dahan niyang hinubad ang singsing niya.

At inilagay iyon sa palad ko.

Pagkatapos ay ngumiti.

— At sa tingin ko…

— Medyo huli ko na yata itong sinabi.

Eksakto sa sandaling iyon.

Biglang umilaw ang cellphone niya.

May bagong mensahe.

Ang pangalan ng sender ay:

“Miss na kita.”

At ang larawang kalakip ng mensahe…

Ay larawan ng isang babae…

Na suot ang polo ng asawa ko.
…

Narito ang isang maikling pagpapatuloy na may masayang wakas sa Filipino:

Napatitig si Bianca sa litrato sa screen.

Nanlamig ang buo niyang katawan.

Parang biglang nawala ang lahat ng hangin sa loob ng silid.

Ilang oras pa lamang silang kasal.

Ilang minuto pa lamang mula nang sabihin ni Marco na hindi niya ito kailanman itinuring na kaibigan.

At ngayon, may babae nang nagsesend ng mensaheng “Miss na kita.”

Napakalupit naman yata ng tadhana.

Napalunok si Bianca.

— Sino siya?

Tahimik na tanong niya.

Napatingin si Marco sa cellphone.

Pagkatapos ay napakunot-noo.

Makalipas ang isang segundo, bigla itong natawa.

— Diyos ko.

— Ano?

— Bianca, bago ka gumawa ng eksena, tingnan mo muna.

Kinuha niya ang cellphone at binuksan ang profile ng nagpadala.

Nakatulala si Bianca.

Dahil ang babaeng nasa profile picture ay isang estudyanteng naka-uniform.

— Ate ko siya?

— Hindi.

— Ex mo?

— Hindi rin.

— Huwag mong sabihing kabit mo?

Napahawak si Marco sa noo.

— Pinsan ko.

— Ha?

— Anak ng tiyahin ko.

Parang huminto ang oras.

— Pinsan mo?

— Oo.

Binuksan ni Marco ang mas mahabang usapan.

Makikita roon ang sunod-sunod na mensahe.

“Kuya, salamat sa pagpapahiram ng polo.”

“Kuya, malamig dito sa dorm.”

“Kuya, huwag mong kalimutan ang graduation ko.”

“Kuya, miss na kita.”

Dahan-dahang namula ang mukha ni Bianca.

Gusto niyang maglaho sa kahihiyan.

Samantalang si Marco naman ay hindi mapigilan ang pagtawa.

— Kaya pala parang gusto mo akong patayin kanina.

— Tumahimik ka!

Humampas siya ng unan sa mukha nito.

Tumawa lalo si Marco.

Sa unang pagkakataon sa buong araw, napuno ng masayang ingay ang silid.

Ngunit matapos ang tawanan, muling bumalik ang katahimikan.

At sa katahimikang iyon, bumalik sa isip ni Bianca ang sinabi ni Marco.

“Hindi kita kailanman itinuring na kaibigan.”

Unti-unti siyang naging seryoso.

— Marco.

— Hmm?

— Kanina…

— Totoo ba iyon?

Huminto ang lalaki.

Nawala rin ang ngiti sa mga labi nito.

— Oo.

Mabilis na tumibok ang puso ni Bianca.

— Ano ang ibig mong sabihin?

Matagal siyang tinitigan ni Marco.

Parang pinag-iisipan kung dapat ba niyang sabihin ang lahat.

Pagkatapos ay napabuntong-hininga ito.

— Naalala mo noong high school tayo?

— Alin doon?

— Iyong araw na umiyak ka dahil bumagsak ka sa Math.

Napakurap si Bianca.

Siyempre naaalala niya.

Dahil napakahalaga noon para sa kanya.

— Ikaw ang nagturo sa akin buong gabi.

— At ikaw rin ang dahilan kung bakit hindi ako nakasama sa basketball finals.

— Dahil mas inuna kitang tulungan.

Unti-unting lumambot ang tingin ni Bianca.

— Akala ko mabait ka lang.

Napangiti si Marco.

— Masyado kang mabagal umintindi.

Pagkatapos ay nagsimula siyang magkuwento.

Tungkol sa mga taong lihim niyang tinanggihan.

Sa mga babaeng ipinakilala sa kanya ng pamilya.

Sa mga pagkakataong sinubukan niyang kalimutan si Bianca.

At sa bawat pagkakataong bumabalik pa rin siya rito.

Tahimik lamang na nakinig si Bianca.

Unti-unti niyang naalala ang lahat.

Noong kolehiyo, tuwing may problema siya, si Marco ang unang dumarating.

Kapag nasisiraan siya ng sasakyan, si Marco.

Kapag may nilalagnat siya, si Marco.

Kapag umiiyak siya dahil sa ex-boyfriend niya, si Marco.

Kapag may kailangan siyang tulong, si Marco pa rin.

Parang lagi itong nasa tabi niya.

At dahil sobrang natural ng presensya nito sa buhay niya, hindi niya kailanman naisip kung bakit.

Hindi niya kailanman naitanong kung bakit hindi ito nagsasawa.

Hanggang ngayong gabi.

— Gaano katagal?

Mahina niyang tanong.

Ngumiti si Marco.

— Labindalawang taon.

Napatakip si Bianca ng bibig.

Labindalawang taon.

Halos kalahati ng buhay nila.

— Baliw ka.

— Alam ko.

— Bakit hindi mo sinabi?

— Takot ako.

— Ikaw? Takot?

— Oo.

Ngayon ay siya naman ang umiwas ng tingin.

— Dahil kung sinabi ko noon at tinanggihan mo ako, baka hindi na kita naging kaibigan.

Parang may humigpit sa dibdib ni Bianca.

Ngayon niya lang naunawaan.

Hindi siya ang nag-iisang nasaktan sa nakalipas na mga taon.

Habang umiiyak siya dahil sa lalaking iniwan siya, may isang tao palang tahimik na naghihintay.

Hindi humihingi ng kapalit.

Hindi nagrereklamo.

Hindi umaalis.

Nanatili lamang sa tabi niya.

Laging handang sumalo kapag bumabagsak siya.

Biglang uminit ang kanyang mga mata.

— Marco.

— Hmm?

— Salamat.

Nagulat ang lalaki.

— Bakit?

— Dahil hindi ka umalis.

Sa unang pagkakataon, walang biro sa mukha ni Marco.

Wala ring ngiti.

Lumapit lamang ito.

At marahang hinawakan ang kanyang kamay.

— Hindi ako aalis.

— Hindi na.

Mabilis na yumuko si Bianca.

Dahil pakiramdam niya ay iiyak siya.

At ayaw niyang makita iyon ni Marco.

Ngunit nakita pa rin nito.

Dahil sa sumunod na segundo, marahan siyang hinila nito papalapit.

Hindi pilit.

Hindi nagmamadali.

Parang binibigyan siya ng pagkakataong umatras.

Pero hindi siya umatras.

Sa halip, siya mismo ang lumapit.

At sa unang pagkakataon simula nang ikasal sila, niyakap niya ang kanyang asawa.

Mahigpit.

Mainit.

At puno ng damdaming hindi niya pa lubos maipaliwanag.

Napangiti si Marco habang yakap siya.

— Bianca.

— Ano?

— Sigurado ka bang gusto mong yakapin ang isang taong akala mo kanina ay may kabit?

Napasinghap siya.

Pagkatapos ay muling hinampas ito.

Tumawa silang dalawa.

At sa gabing iyon, sa wakas ay natulog silang magkatabi nang walang anumang kasinungalingan sa pagitan nila.

Pagkalipas ng anim na buwan.

Nakahanap si Bianca ng bagong trabaho.

Mas maganda.

Mas mataas ang posisyon.

Mas maayos ang sahod.

Samantalang si Marco ay unti-unting naging sentro ng mga araw niya.

Magkasama silang nag-aalmusal.

Magkasamang umuuwi.

Magkasamang nanonood ng pelikula tuwing weekend.

At sa hindi niya namamalayan, nahulog na rin ang loob niya.

Hindi dahil asawa niya ito.

Hindi dahil matagal na silang magkakilala.

Kundi dahil sa lahat ng tao sa mundo, si Marco lang ang piniling manatili.

Isang taon matapos ang kasal.

Muling nagkaroon ng malaking pagtitipon sa kanilang barangay.

Naroon din ang ex-fiancé ni Bianca at ang babaeng ipinagpalit sa kanya.

Tahimik na napatingin ang mga ito nang makita siyang paparating.

Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na nasaktan si Bianca.

Hindi na rin siya galit.

Dahil hawak-hawak ni Marco ang kamay niya.

At sapat na iyon.

— May pinagsisisihan ka ba?

Bulong ni Marco.

Ngumiti siya.

At tumingin sa lalaking matagal nang nagmamahal sa kanya.

— Meron.

Biglang kinabahan si Marco.

— Ano?

Tumawa si Bianca.

— Sana pala noon pa kita pinakasalan.

At sa harap ng lahat, tuluyan nang napawi ang huling bakas ng sakit sa kanilang nakaraan.

Dahil minsan, ang pinakamagandang pag-ibig ay hindi iyong bigla na lang dumarating.

Kundi iyong matagal nang naghihintay.

Tahimik.

Matapat.

At handang manatili hanggang sa wakas.