Dalawampu’t Tatlong Piso Lang ang Pera Niya Nang Humingi Siya ng Trabaho sa Isang Luxury Hotel—Ngunit Nang Banggitin ng CEO ang ₱268 Milyong Nawawala, Bumalik ang Sikretong Sumira sa Buhay Niya
“Sir… marunong po akong maglinis, magluto, maglaba. Kahit ano. Kailangan lang po ng anak ko ng gatas.”
Halos pabulong iyon sinabi ni Mara Salazar sa gitna ng marangyang lobby ng Monteverde Grand Manila.
Dalawampu’t tatlong piso lang ang laman ng kanyang pitaka.
At ang gatas ng anim na buwang anak niyang si Lia ay sapat na lang para sa isang bote.
Akala niya, ipapakuha siya ng CEO sa security.
Sa halip, tumingin ito nang diretso sa kanya at nagsabi:
“Hindi kita bibigyan ng trabaho bilang cleaner.”
May ilang napangisi.
Ngunit sumunod ang sinabi nito.
“Gusto kitang umakyat sa opisina ko. Lumitaw ang pangalan mo sa imbestigasyon tungkol sa nawawalang ₱268 milyon.”
Parang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Mahigpit na niyakap ni Mara ang natutulog na anak.
Sa loob ng walong buwan, ginawa niyang lahat para kalimutan ang kumpanyang iyon.
Ngayon, ang kumpanyang sumira sa kanya ang naghahanap sa kanyang pangalan.
Malamig ang Enero sa Makati, ngunit mas malamig ang mga tingin ng mga taong nasa lobby.
Kupas ang beige coat ni Mara. Nakatali ang buhok niya gamit ang simpleng itim na goma. Sa balikat niya ay may lumang diaper bag, habang nakadikit sa dibdib niya si Lia.
Sa likod ng reception desk, nakataas ang kilay ni Denise Flores, lobby supervisor.
“Ma’am,” sabi nito, “hindi po basta kumukuha ng tao rito. Lalo na nang walang appointment.”
“Hindi ako humihingi ng limos,” sagot ni Mara.
Hindi niya alam kung bakit nanginginig ang boses niya—sa gutom, hiya, o takot.
Tatlong araw na siyang naghahanap ng trabaho.
Sa isang restaurant sa Pasay, sinabi sa kanyang overqualified siya.
Sa isang maliit na accounting office, nang tawagan ng employer ang dati niyang kumpanya para sa reference, bigla siyang pinauwi.
Sa housekeeping agency na pinuntahan niya kaninang umaga, dalawang linggo pa raw bago ang orientation.
Wala siyang dalawang linggo.
Kailangan ni Lia ng gatas ngayong gabi.
Sakto namang bumukas ang elevator.
Lumabas ang isang lalaking naka-charcoal suit, kasunod ang dalawang executive.
Nakilala agad ni Mara ang mukha.
Rafael Monteverde.
CEO ng Monteverde Hospitality Group.
Apatnapu’t isang hotel at resort sa buong bansa.
Daan-daang milyon ang taunang revenue.
At ang kumpanyang walong buwan nang dahilan kung bakit hindi makahanap ng disenteng trabaho si Mara.
“Mr. Monteverde,” tawag ni Denise.
Huminto si Rafael.
Doon na nagsalita si Mara.
“Sir… kahit housekeeping po. Marunong akong maglinis, magluto—kahit ano. May baby po ako. Kailangan lang niya ng pagkain.”
Naramdaman niyang lahat ay nakatingin.
Hindi sumagot agad si Rafael.
Tinitigan niya si Mara.
Pagkatapos, bumaba ang tingin nito sa batang natutulog sa kanyang dibdib.
“Anong pangalan mo?”
“Mara Salazar po.”
Nagbago ang mukha ng CEO.
Napakaliit ng pagbabago.
Pero nakita iyon ni Mara.
“Salazar?”
“Opo.”
“Dating procurement analyst?”
Napatigil siya.
“Senior procurement analyst po. Dati.”
Tumingin si Rafael sa executive na katabi niya.
Pagkatapos ay bumalik ang tingin kay Mara.
“Sumama ka sa akin.”
Sa ika-32 palapag, parang ibang mundo ang conference room.
Salaming dingding.
Mahabang mesa.
Tanaw ang Makati skyline.
Inilapag ni Rafael sa harap niya ang isang makapal na folder.
“May external forensic audit kaming sinimulan dalawang buwan na ang nakaraan,” sabi nito.
Hindi umimik si Mara.
“May problema sa renovation contracts ng tatlong properties namin sa Cebu, Tagaytay at Davao.”
Nanikip ang kanyang dibdib.
Alam niya agad.
“Magkano?”
“Sa ngayon? ₱268 million.”
Napapikit si Mara.
Eksaktong parehong klase ng irregularities na nakita niya walong buwan noon.
Inflated invoices.
Kumpanyang magkakaiba ang pangalan pero iisa ang mailing address.
Construction suppliers na ilang buwan pa lang rehistrado ngunit nakatatanggap ng kontratang mahigit ₱40 milyon.
At approval signatures na tila dumadaan sa iisang tao.
Renato Valdez.
Regional chief financial officer.
Dating boss niya.
“Sinabi ni Renato na tinanggal ka dahil pumasok ka sa confidential financial files nang walang authorization,” sabi ni Rafael.
Napangiti si Mara.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil pagod na siyang marinig ang parehong kasinungalingan.
“May sinabi pa ba siya?”
“Na emotionally unstable ka. Na may personal kang galit sa kanya. Na pagkatapos kang tanggalin, nagbanta kang sisirain ang kumpanya.”
Tumingin si Mara sa anak.
“Muntik na nga po akong masira.”
Tahimik si Rafael.
Walóng buwan noon, limang buwan buntis si Mara nang makita niya ang unang anomalya.
May isang renovation contractor na naniningil ng ₱11.8 milyon para sa materyales na, ayon sa market comparison niya, wala pang ₱7 milyon ang halaga.
Nang suriin niya ang susunod na dalawang kontrata, parehong pattern.
Hanggang sa nakita niyang ang tatlong supplier ay konektado sa isang lalaking nagngangalang Joel Valdez.
Kapatid ni Renato.
Nag-report si Mara sa internal compliance mailbox.
Makalipas ang dalawang araw, tinawag siya ng HR.
Tatlong oras lang ang lumipas, wala na siyang trabaho.
“Kung lalaban ka,” sabi noon ni Renato habang inaabot sa kanya ang termination notice, “sisiguraduhin kong walang malaking kumpanya sa Pilipinas ang kukuha sa iyo.”
Akala ni Mara, pananakot lang.
Hindi pala.
Dalawang buwan pagkatapos, iniwan siya ng asawa niyang si Paolo.
“Hindi ko kayang palakihin ang anak natin habang may kaso kang maaaring harapin,” sabi nito.
Wala namang kasong naisampa.
Hindi na kailangan.
Sapat na ang tsismis.
Sapat na ang blacklist.
Sapat na ang isang tawag mula sa dating employer.
Unti-unting naubos ang savings niya.
Naibenta ang kotse.
Naibenta ang engagement ring.
Lumipat siya mula sa condo sa Mandaluyong patungo sa isang basement unit sa Pasay na nanginginig ang bintana tuwing dumadaan ang truck.
Ngunit may hindi alam si Renato.
Hindi screenshot ang itinago ni Mara.
Kundi ang orihinal na electronic records.
Dahan-dahan niyang binuksan ang luma at basag na laptop.
“May backup ako.”
Napatitig si Rafael.
“Backup ng ano?”
“Original vendor registrations. Invoice history. Approval logs. Metadata. At email threads.”
“Nasaan?”
“Encrypted.”
“May access ka pa?”
“Opo.”
“Bakit hindi mo ibinigay noon?”
“Tried ko po.”
Huminto ang kamay ni Rafael.
“Ano?”
“Isinend ko sa corporate compliance. Dalawang beses.”
Parang nanigas ang mukha nito.
“Wala kaming natanggap.”
“I know.”
“Paano mo nasabing alam mo?”
Dahan-dahang iniikot ni Mara ang laptop para makita niya ang screen.
“Nag-set ako noon ng delivery tracking.”
May dalawang mensahe.
Parehong successfully delivered.
Parehong na-access.
Pagkatapos, parehong binura mula sa corporate archive wala pang dalawampung minuto matapos matanggap.
Lumapit si Rafael sa screen.
“May record kung sino ang nag-delete?”
“Hindi ko makita noon. Restricted ang admin logs.”
“Meron na kami ngayon.”
Mabilis na tumayo si Rafael.
Tinawagan niya ang IT security director.
Makalipas ang labinglimang minuto, may bagong file sa malaking monitor.
Tahimik ang lahat habang binabasa ni Rafael ang access history.
February 14.
10:18 a.m.
Natanggap ang report ni Mara.
10:31 a.m.
Binuksan.
10:37 a.m.
Permanenteng dinelete.
May account number sa gilid.
Pagkatapos ay lumabas ang pangalan ng taong gumamit nito.
Napaatras si Rafael.
Si Mara naman ay napahawak sa gilid ng mesa.
Dahil hindi pangalan ni Renato ang nasa screen.
Hindi rin pangalan ng kahit sinong regional employee.
Ang account na nag-delete sa ebidensiya niya ay pag-aari ng isang taong nasa mismong corporate headquarters.
Isang taong nagtatrabaho ilang palapag lamang mula sa opisina ng CEO.
At nang basahin ni Rafael nang malakas ang pangalan, parang biglang bumalik ang walong buwang takot ni Mara.
“Atty. Manuel Monteverde.”
Namutla siya.
Dahil ang lalaking iyon ay hindi lamang legal director ng kumpanya.
Siya ang tiyuhin ni Rafael.
At miyembro ng board.
Pagkatapos ay tumunog ang cellphone ng CEO.
Isang mensahe mula sa forensic audit team.
Binasa niya iyon nang dalawang beses.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Mara.
“May isa pa tayong problema.”
“Ano po?”
Iniharap niya ang cellphone.
May transfer na ₱74 milyon ngayong umaga.
At ang recipient company ay nakapangalan—
sa mismong pangalan ni Mara Salazar.
PART2
Hindi agad nakapagsalita si Mara.
Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.
“Ano?”
Ipinakita ni Rafael ang screen.
SALAZAR FACILITIES MANAGEMENT OPC.
Registered address: Parañaque City.
Beneficiary of transfer: ₱74,000,000.
Authorized representative:
Mara C. Salazar.
“Hindi akin ’yan.”
“I believe you,” mabilis na sagot ni Rafael.
“Hindi pa nga ako nakakahawak ng pitumpu’t apat na libo nitong nakaraang taon, pitumpu’t apat na milyon pa kaya?”
Nanginginig na ang kamay niya.
Biglang gumalaw si Lia at umiyak.
Agad siyang tumayo at marahang niyugyog ang bata.
“Shh… anak…”
Sa gitna ng milyon-milyong pisong fraud, board members at forensic investigators, ang tanging iniisip ni Mara ay kung may sapat pa siyang formula para sa susunod na feeding.
Napansin iyon ni Rafael.
“May nursery ang hotel clinic,” sabi niya. “May formula rin sila. Sabihin mo kung anong brand.”
Napatingin si Mara.
Hindi siya sanay tumanggap ng tulong nang walang kapalit.
“Babayaran ko.”
“Hindi iyon charity. Kailangan kita rito at kasama mo ang anak mo. Operational expense.”
Sa unang pagkakataon, bahagyang natawa si Mara.
“CEO talaga kayo.”
“Unfortunately.”
Makalipas ang isang oras, natutulog nang maayos si Lia sa portable crib sa katabing executive lounge.
Samantala, anim na tao ang nasa conference room.
Forensic auditors.
IT security.
Corporate compliance.
At si Mara.
Binuksan niya ang encrypted archive.
Isa-isang lumabas ang ebidensiya.
Mga invoice.
Purchase orders.
Supplier registrations.
Approval timestamps.
Bank account references.
Hanggang sa lumitaw ang pattern.
Ang tatlong orihinal na supplier na konektado kay Renato ay bahagi lamang ng mas malaking network.
Labing-isang shell companies.
Mahigit tatlong taon.
Mga renovation, linen supply, kitchen equipment at maintenance contracts.
Kabuuang questionable transactions:
₱268.4 milyon.
Ngunit ang mas masakit ay kung paano nila itinago iyon.
“Ginagamit nila ang pangalan ng mga dating empleyado,” sabi ni Mara habang nakatingin sa registrations.
Mga empleyadong nag-resign.
Tinanggal.
Lumipat ng bansa.
At sa kaso niya—
isang whistleblower na sadyang siniraan muna bago ginamit ang identity.
“Nag-create sila ng kumpanya gamit ang personal details ko mula sa HR files.”
Tumango ang auditor.
“May copy sila ng TIN, old address, signature specimen at valid ID.”
Tumaas ang tingin ni Rafael.
“Legal department ang may access sa complete employee litigation files.”
Tahimik ang lahat.
Isa lang ang kahulugan.
Hindi simpleng pagtatakip ang ginawa ni Atty. Manuel Monteverde.
Kasali siya.
Bandang alas-tres ng hapon, dumating sa headquarters si Renato Valdez.
Hindi niya alam na nandoon si Mara.
Tinawagan siya ni Rafael at sinabing may “routine audit clarification.”
Pagpasok ni Renato sa conference room, nakangiti pa ito.
Hanggang sa nakita niya si Mara.
Nawala ang kulay sa mukha niya.
“Mara.”
Tahimik na tumingin sa kanya si Mara.
Walong buwan niyang inisip ang sandaling muli silang magkikita.
Akala niya sisigaw siya.
Akala niya iiyak siya.
Wala pala.
Nakakagulat kung gaano katahimik ang galit kapag napagod na ang isang tao.
“Umupo ka, Renato,” sabi ni Rafael.
“Sir, I can explain—”
“Wala pa akong tinatanong.”
Umupo si Renato.
Inilagay ng auditor sa harap niya ang registrations ng shell companies.
“Kilalang-kilala mo ba ang Salazar Facilities Management?”
“Hindi.”
Lumabas ang transfer record.
“Sure?”
“Sir, mukhang frame-up ito.”
Napangiti si Mara.
Pareho pa rin.
Kapag nahuli, may ibang may kasalanan.
“Parang noong sinabi mong ako ang nagnakaw ng confidential files?” tanong niya.
“Mara, hindi mo naiintindihan ang nangyari.”
“Naintindihan ko. Limang buwan akong buntis nang tanggalin ninyo ako. Sinabihan mo akong sisiguraduhin mong walang kukuha sa akin.”
“That’s ridiculous.”
Pinindot ni Mara ang isang audio file.
Lumabas ang boses ni Renato.
Malinaw.
Kung lalaban ka, sisiguraduhin kong walang malaking kumpanya sa Pilipinas ang kukuha sa iyo.
Nanigas siya.
Hindi alam ni Renato na nakabukas noon ang voice memo ni Mara matapos ang unang meeting nila.
“Context lang ’yan,” sabi niya.
“May context ba,” singit ni Rafael, “kung bakit ang kapatid mong si Joel ay beneficial owner ng apat sa labing-isang supplier?”
Wala nang sagot.
“May context ba kung bakit ₱19.6 million ang pumasok sa account ng asawa mo noong nakaraang taon?”
Namula si Renato.
“Sir—”
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Atty. Manuel Monteverde.
Animnapu’t isang taong gulang.
Silver ang buhok.
Perfect ang suit.
At mukha pa ring kalmado.
“Rafael, kailangan nating mag-usap nang pribado.”
“Hindi.”
“Family matter ito.”
“Hindi. Corporate fraud ito.”
Tumingin si Manuel kay Mara.
At ngumiti.
“Mara Salazar. Hindi ba’t dapat matagal ka nang natutong manahimik?”
Naramdaman ni Mara ang lamig sa likod.
Hindi na kailangang magpanggap.
Alam nitong nahuli na siya.
“Mali ang ginawa mo,” sabi ni Manuel kay Rafael. “Hindi mo dapat pinapasok ang babaeng ito sa kumpanya.”
“Siya ang dahilan kaya may ebidensiya tayo.”
“Siya ang liability.”
Tumawa nang mahina si Mara.
“Ganyan din sinabi ninyo walong buwan ago.”
Tumingin si Rafael sa tiyuhin.
“Ikaw ang nag-delete ng report niya.”
Hindi kumurap si Manuel.
“Pinoprotektahan ko ang kumpanya.”
“Sa pamamagitan ng pagnanakaw dito?”
“Hindi mo naiintindihan kung paano itinayo ng pamilya natin ang negosyong ito.”
“I understand numbers perfectly.”
Inilagay ni Rafael ang isa pang dokumento sa mesa.
Bank tracing.
Tatlong shell company ang nagpadala ng pera sa isang holding corporation sa Hong Kong.
Ang beneficial owner—
Manuel Monteverde.
Nawala ang ngiti nito.
Sa kabilang dulo ng mesa, biglang nagsalita si Renato.
“Hindi sa akin lahat ’yan.”
Napalingon si Manuel.
“Manahimik ka.”
“Sinabi mo protected kami!”
“Renato.”
“Sinabi mong corporate legal ang bahala kapag may audit!”
Naging magulo ang silid.
“Enough!” sigaw ni Rafael.
Ngunit huli na.
Sa takot na siya lang ang maparusahan, nagsimulang magsalita si Renato.
Si Manuel umano ang nag-organisa ng sistema tatlong taon na ang nakaraan.
Si Renato ang naghahanap ng lehitimong projects.
Dinadagdagan ang halaga ng kontrata.
Ang excess ay ipinapadaan sa shell suppliers.
Si Manuel naman ang gumagamit ng legal at HR data para gumawa ng proxy owners.
Kapag may nagtatanong—
sinisira ang credibility.
Pinapaalis.
Binabantaang kakasuhan.
Katulad ni Mara.
“Bakit pangalan ko ang ginamit n’yo ulit?” tanong niya.
Hindi siya tiningnan ni Renato.
Si Manuel ang sumagot.
“Dahil perfect ka.”
Napakunot ang noo niya.
“Isang disgruntled former employee. Financial problems. Walang trabaho. Iniwan ng asawa. Kung may audit at lumitaw ang kumpanya sa pangalan mo, sino ang paniniwalaan nila?”
Huminga nang malalim si Mara.
Doon siya halos bumigay.
Hindi dahil sa ₱268 milyon.
Kundi dahil biglang naging malinaw ang lahat.
Hindi aksidente ang pagkawala ng trabaho niya.
Hindi lamang pagtatakip ang bad references.
Sinadya nilang durugin ang reputasyon niya para kapag dumating ang araw na matuklasan ang fraud—
siya ang magiging salarin.
Mula pa noong buntis siya, inihahanda na nila siyang gawing scapegoat.
“Muntik mawalan ng pagkain ang anak ko,” sabi niya.
Hindi sumagot si Manuel.
“Dahil kailangan ninyong gawing believable na kriminal ako.”
“Mara—”
“Dalawampu’t tatlong piso ang pera ko kaninang umaga.”
Tumayo siya.
“Pumunta ako rito para magmakaawa ng housekeeping job.”
Tahimik ang buong silid.
“Hindi ko alam kung may maipapakain ako sa anak ko bukas. Samantalang ginagamit ninyo ang pangalan ko para maglipat ng ₱74 milyon.”
Sa unang pagkakataon, bumagsak ang kumpiyansa sa mukha ni Manuel.
Hindi sumigaw si Mara.
Hindi niya kailangan.
“Hindi n’yo ako ginawang mahina,” sabi niya. “Ginawa n’yo lang akong taong wala nang natitirang dahilan para matakot sa inyo.”
Bago matapos ang araw, pinatawag ni Rafael ang external counsel at law enforcement liaison ng kumpanya.
Inilagay sa administrative leave si Renato.
Tinanggal sa lahat ng corporate access si Manuel at tinawag ang emergency board meeting.
Nang subukan nitong umalis dala ang laptop niya, hinarang siya ng security.
Sa lobby kung saan ilang oras lamang ang nakaraan ay pinagtawanan si Mara, dumaan ngayon ang legal director na may dalawang security officers sa tabi.
Naroon si Denise sa reception.
Namumutla.
Nang makita si Mara, ibinaba nito ang tingin.
Hindi gumanti si Mara.
Wala na siyang kailangang patunayan sa receptionist.
Makalipas ang tatlong linggo, lumawak pa ang imbestigasyon.
Na-freeze ang ilang account.
Na-recover ang malaking bahagi ng perang hindi pa naililipat palabas ng bansa.
Lumabas ding may dalawa pang dating empleyadong siniraan matapos magtanong tungkol sa contracts.
Nagbigay ng statement si Mara.
Isinumite niya ang buong archive.
At sa unang pagkakataon matapos ang walong buwan, nakatanggap siya ng isang dokumentong matagal niyang hinihintay.
Formal Written Exoneration.
Binawi ng Monteverde Hospitality Group ang lahat ng allegations laban sa kanya.
Inamin ng kumpanya na maling impormasyon ang ginamit sa termination niya.
Naglabas din sila ng written notice sa mga kumpanyang nakatanggap noon ng negatibong employment reference.
Malinis na muli ang pangalan niya.
Pero hindi doon nagtapos.
Isang umaga, pinatawag siya ni Rafael.
May kontrata sa mesa.
Napailing agad si Mara.
“Kung housekeeping po ulit ito, medyo overqualified na yata ako.”
Napatawa si Rafael.
“Director of Procurement Integrity.”
Nawala ang ngiti niya.
“Ano?”
“Independent reporting line sa audit committee. Hindi sa CFO. Hindi sa legal.”
Tumingin siya sa salary package.
Halos hindi siya makapaniwala.
“Bakit ako?”
“Dahil ikaw ang unang nakakita ng problema.”
“Tinanggal ako dahil doon.”
“Exactly.”
Tahimik siya.
“May condition ako.”
“Ano?”
“Flexible schedule habang maliit pa si Lia.”
“Approved.”
“Hindi pa ako tapos.”
Napangiti si Rafael.
“Go ahead.”
“Kapag may junior employee na nag-report ng irregularity, walang pwedeng gumanti sa kanila nang hindi dumadaan sa independent review.”
“Approved.”
“At gusto ko ng anonymous whistleblower system na hindi controlled ng legal department.”
“Already being built.”
Napatingin siya rito.
“Pinaghandaan n’yo?”
“Sabi mo may conditions ka. Kilala na kita nang sapat para hulaan ang ilan.”
Sa pagkakataong iyon, tunay na natawa si Mara.
Anim na buwan ang lumipas.
Mula sa basement apartment sa Pasay, nakalipat sila ni Lia sa maliit ngunit maaliwalas na unit sa Mandaluyong.
Hindi mansion.
Hindi penthouse.
Hindi niya kailangan.
May araw na pumapasok sa bintana.
Maayos ang tubig.
At higit sa lahat, hindi na niya kinakailangang bilangin ang scoop ng gatas sa lata habang iniisip kung aabot iyon hanggang payday.
Isang hapon, dumaan siya sa lobby ng Monteverde Grand Manila kasama si Lia.
Mas malaki na ito ngayon, masigla at nakangiti.
Nakita sila ni Denise.
“Ma’am Mara…”
Huminto siya.
“Gusto ko lang pong mag-sorry tungkol noong araw na iyon.”
Tiningnan ni Mara ang babaeng minsang pinagtawanan siya.
Pagkatapos ay tumango.
“Salamat.”
Wala nang sermon.
Wala nang paghihiganti.
Nagpatuloy siya patungo sa elevator.
Bago magsara ang pinto, tumingin siya sa lugar kung saan siya nakatayo noon—kupas ang coat, gutom, takot, may ₱23 sa pitaka.
Akala niya iyon ang pinakamababang araw ng buhay niya.
Hindi niya alam na iyon din pala ang araw na nagsimulang bumalik sa kanya ang lahat ng kinuha nila.
Hindi dahil may bilyonaryong CEO na nagligtas sa kanya.
Kundi dahil kahit nawala ang trabaho niya, pera niya, asawa niya at reputasyon niya—
hindi niya itinapon ang katotohanan.
At nang dumating ang tamang sandali, ang katotohanang iyon mismo ang naging sandata niya.
Mensahe sa mga mambabasa
Minsan, ang taong pinapatahimik, minamaliit o sinisiraan ang siyang may hawak ng katotohanang kinatatakutan ng lahat. Maaaring mawala sa atin ang pera, posisyon at suporta ng ibang tao, pero huwag nating hayaang mawala ang ating integridad. Hindi palaging mabilis ang hustisya, ngunit ang katotohanang iningatan nang buong tapang ay maaaring dumating ang araw na maging daan hindi lamang para maibalik ang pangalan natin—kundi para maprotektahan din ang ibang taong maaaring maging susunod na biktima.
