Ginamit Ko ang Tatlong Taon ng Suwerte ng Ex Ko Kapalit ng Tunay na Pag-ibig, Pero Sunod-sunod Siyang Minalas; Pagsapit ng Ikalimang Blind Date, Siya na Naman ang Nasa Harap Ko—Hanggang Isang Mensahe ang Nagpatigil sa Mundo Ko

Ginamit Ko ang Tatlong Taon ng Suwerte ng Ex Ko Kapalit ng Tunay na Pag-ibig, Pero Sunod-sunod Siyang Minalas; Pagsapit ng Ikalimang Blind Date, Siya na Naman ang Nasa Harap Ko—Hanggang Isang Mensahe ang Nagpatigil sa Mundo Ko

Ginamit Ko ang Tatlong Taon ng Suwerte ng Ex Ko Kapalit ng Tunay na Pag-ibig, Pero Sunod-sunod Siyang Minalas; Pagsapit ng Ikalimang Blind Date, Siya na Naman ang Nasa Harap Ko—Hanggang Isang Mensahe ang Nagpatigil sa Mundo Ko

Bahagi 1

Ngayong New Year, kararating ko pa lang sa probinsya nang hilahin na agad ako ni Mama papunta sa isang lumang simbahan na kilala raw sa pagiging “mabisa” pagdating sa pag-ibig.

Inabot niya sa akin ang isang kandila.

“Dalawampu’t pito ka na, Mara. Yung mga kaedad mo, may dalawa nang anak. Kung hindi asawa ang ipagdadasal mo, ano pa?”

Tatlong araw na akong kinukulit ng mga kamag-anak tungkol sa pag-aasawa kaya tuluyan na akong napikon.

Lumuhod ako sa harap ng altar, pumikit, at taimtim na nagdasal.

“Hindi naman po ako demanding.”

“Gusto ko lang ng lalaking matangkad, guwapo, may matinong trabaho, marunong kumita, hindi babaero, hindi controlling, at may oras man lang tuwing weekend para makapag-beach kami…”

Huminto ako sandali bago idinagdag:

“At kung kailangan ko pong may ipalit… handa kong ibigay ang tatlong taon ng suwerte ng ex-boyfriend ko kapalit ng tamang lalaki.”

Biglang may malamig at pamilyar na boses mula sa likuran ko.

“Tatlong taon lang?”

Nanigas ako.

“Dapat sinama mo na buong natitirang buhay ko.”

Mabilis akong napalingon.

Nakatayo si Gabriel wala pang dalawang metro mula sa akin.

Anim na buwan ko siyang hindi nakita.

At nakakainis dahil ganoon pa rin siya kaguwapo.

Naka-puting polo siya, itim na slacks, at manipis na kulay abong coat. Ilang babaeng dumadaan ang paulit-ulit pang lumilingon sa kanya.

Tumingin siya sa kandilang hawak ko.

“Mara, galit ka ba talaga sa akin nang ganyan?”

Agad akong tumayo.

“Ikaw na nga nakikinig sa dasal ng iba, ikaw pa galit?”

“Nauna ako rito.”

“E di sana umubo ka man lang!”

“Gusto kong marinig kung hanggang saan mo ako kayang sumpain.”

Natahimik ako.

Emergency doctor si Gabriel sa isang malaking ospital sa siyudad.

Noong kami pa, sobrang abala niya na kahit anniversary namin, puwede siyang tawagan bigla para bumalik sa ospital.

Noong araw ng hiwalayan namin, galit na galit kong sinabi:

“Sa susunod, maghahanap ako ng lalaking sampung beses na mas maraming oras kaysa sa’yo.”

Tahimik niyang isinara ang zipper ng maleta niya.

“Sige.”

“Magkakaroon ako ng sampung boyfriend.”

“Sige.”

“At bawat susunod, mas guwapo kaysa sa nauna.”

Doon lang siya tumingin sa akin.

“Siguraduhin mong marunong mag-drive.”

Napakunot-noo ako.

“Bakit?”

“Kung saan-saan ka nakakatulog. Baka isang araw, maibenta ka na lang sa daan nang hindi mo alam.”

Pagkatapos noon, umalis talaga siya.

At sa loob ng anim na buwan, wala akong nakilalang matinong lalaki.

Yung iba, limang minuto pa lang kaming nag-uusap, puro pera na agad ang ipinagmamalaki.

Yung iba naman, unang tanong kung marunong ba akong magluto.

Samantalang si Gabriel, pagkahiwalay namin, biglang naging paboritong “eligible bachelor doctor” ng mga babae sa ospital.

Lalo tuloy akong nainis.

Lumapit ako sa isang maliit na mesa sa loob ng simbahan at kumuha ng isang fortune card.

Binuksan iyon ng matandang babaeng nagbabantay.

Ngumiti siya.

“Maganda.”

“Ang relasyon na akala mong tapos na, hindi pa pala tuluyang napuputol.”

Napubo ako.

“Pwede po bang kumuha ng iba?”

Mahinang natawa si Gabriel.

Sinamaan ko siya ng tingin.

“Ano’ng nakakatawa?”

“Wala.”

Kumuha rin siya ng isang card.

Pagkabukas ng matanda, bahagyang nag-iba ang ekspresyon nito.

“Mag-ingat ka sa mga susunod na araw.”

“Posibleng sunod-sunod ang malas mo, lalo na sa sasakyan at sa mga paa.”

Hindi ko napigilang matawa.

Tumingin sa akin si Gabriel.

“Masaya ka?”

“Sobra.”

“Dahil siguro sa dasal mo.”

“Wala akong kasalanan diyan.”

Tumango siya.

“Salamat na lang nang maaga.”

Hindi ko akalaing magkakatotoo ang biro namin.

Noong hapon ding iyon, nasiraan ng sasakyan si Gabriel sa gitna ng daan.

Kinagabihan, binasa siya ng putik mula sa motorsiklong dumaan.

Kinabukasan, natapon ng staff ang kape sa puting coat niya.

Pagkalipas ng tatlong araw, nabalitaan kong nadulas siya sa hagdan ng ospital at napilayan ang kanang paa.

Hindi pa ako tapos tumawa nang magsimula namang lumipat sa akin ang kamalasan.

Limang blind date ang inayos ni Mama.

Ang una ay sa isang café sa loob ng mall.

Sampung minuto akong maaga.

Inayos ko pa ang buhok ko at nagpraktis ng pinaka-mahinahon kong ngiti.

Eksaktong oras, may lalaking papalapit sa mesa.

Naka-crutches.

Si Gabriel.

Nagkatinginan kami.

Sabay kaming napalingon sa tiyahin kong matchmaker.

Nagulat siya.

“Magkakilala kayo?”

Ngumisi ako.

“Hindi kami close.”

Umupo si Gabriel.

“Tatlong taon kaming nagsama sa iisang bahay.”

Sinipa ko ang malusog niyang paa sa ilalim ng mesa.

Napangiwi siya.

“Plano mo bang pilayin pati kabilang paa ko?”

Nabigo ang unang blind date.

Akala ko nagkataon lang.

Pagkalipas ng tatlong araw, may pangalawang inayos si Mama.

Anak daw ng kaibigan niya.

Pagdating ko sa restaurant, halos mahulog ang bag ko nang makita kong si Gabriel na naman ang ipinapaupo ng waiter.

Pati siya, napahinto.

“Ikaw na naman?”

“Dapat ako ang nagtatanong niyan!”

Tumawag ang matchmaker.

Sumakit daw bigla ang tiyan ng lalaking dapat kong ka-date kaya pinadala ang pinsan niya bilang kapalit.

At ang pinsan niya?

Si Gabriel.

Mas malala ang pangatlo.

Pumunta ako sa isang charity fun run kung saan ipinakilala ako sa isang batang negosyante.

Habang nag-uusap kami, bigla siyang napahawak sa dibdib at bumagsak.

Isang doktor ang mabilis na sumugod.

Si Gabriel.

Lumuhod siya para magbigay ng first aid bago tumingala sa akin.

“Hindi mo puwedeng sabihing sinabotahe ko na naman ang blind date mo.”

Halos maiyak ako sa inis.

“Sinusundan mo ba ako?”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Hindi ba’t ikaw ang humiling na gamitin ang suwerte ko para makahanap ng asawa?”

Sa pang-apat, ako na mismo ang pumili ng ibang siyudad.

Halos dalawang oras ang biyahe ko papunta sa isang seaside town para makipagkita sa lalaking nagtatrabaho sa tourism industry.

Pagpasok ko sa resort lobby—

Nandoon si Gabriel.

Naka-wheelchair.

Tuluyan akong napatigil.

“Ano’ng ginagawa mo rito?”

“Medical conference.”

“At bakit naka-wheelchair ka?”

“Nadulas sa banyo.”

Tatlong segundo akong tahimik.

Pagkatapos, natawa ako hanggang maiyak.

Malamig niya akong tiningnan.

“Darating din ang karma mo.”

Dumating nga iyon nang mismong gabing iyon.

Dinala ng ka-date ko ang girlfriend niya.

Sabi niya, napilitan lang siyang pumunta dahil sa nanay niya.

Sa sobrang inis ko, tatlong cocktail ang nainom ko.

Paglabas ko ng resort, malakas na ang ulan.

Wala akong ma-book na sasakyan.

Biglang may SUV na huminto sa harap ko.

Bumaba ang bintana.

Nasa likod si Gabriel.

May benda pa ang paa niya.

“Sumakay ka.”

“Mas gugustuhin ko pang maglakad.”

Tumingin siya sa ulan.

“Sige. Maglakad ka.”

Tumalikod ako at naglakad talaga.

Pagkalipas ng tatlumpung segundo, napansin kong dahan-dahang sumusunod sa akin ang SUV.

Sa huli, inis kong binuksan ang pinto at sumakay.

Wala siyang sinabi.

Inabot lang niya sa akin ang isang tuwalya.

Habang pinupunasan ko ang buhok ko, bigla kong naitanong:

“Wala kang girlfriend?”

Natigilan siya.

“Sino’ng nagsabi?”

“Yung babaeng naka-sports car na sumundo sa’yo sa simbahan.”

Matagal niya akong tinitigan.

“Kapatid ko iyon.”

Huminto ang kamay ko.

Tumingin siya sa bintana.

“Ano bang iniisip mo?”

“Wala.”

“Mara.”

“Ano?”

“Nagseselos ka ba?”

Agad kong ibinato sa mukha niya ang tuwalya.

“Managinip ka.”

Ang ikalimang blind date ay sa mismong bisperas ng Bagong Taon.

Sa pagkakataong ito, ako na mismo ang pumili.

Walang kamag-anak.

Walang kaibigan.

Isang buwan ko nang kausap sa dating app ang isang lalaki.

Maganda ang trabaho.

Magalang kausap.

Mukhang maayos.

At higit sa lahat—

Sa ibang siyudad siya nakatira.

Sigurado akong imposibleng maging si Gabriel na naman iyon.

Mahigit isang oras akong nag-ayos.

Isinuot ko ang pinakamaganda kong dress at pumunta sa restaurant sa mataas na palapag ng isang hotel.

Nag-message ang ka-date ko:

“Nasa mesa ako malapit sa bintana.”

Lumapit ako.

Nakatalikod ang lalaking nakaupo.

Ngumiti ako.

“Hi, ako si Mara.”

Dahan-dahan siyang humarap.

Nawala ang ngiti ko.

Si Gabriel.

Pero ngayon, wala na siyang crutches.

Naka-wheelchair siya.

At naka-cast ang isang paa mula tuhod hanggang bukung-bukong.

Napatitig ako.

“Ikaw…”

Tahimik niyang inilapag ang phone niya sa mesa.

Bukas pa ang dating app.

Ang account na isang buwan kong kausap.

Ibang pangalan.

Side-view na profile picture.

Pero malinaw na siya iyon.

Parang umakyat lahat ng dugo ko sa ulo.

“Pinaglalaruan mo ako?”

“Balak kong sabihin noong unang linggo.”

“E bakit hindi mo sinabi?”

“Dahil sinabi mong pakiramdam mo, safe ka kapag ako ang kausap mo.”

Namula ang mga mata ko sa galit.

“Masaya ka ba? Isang buwan mo akong ginawang tanga!”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, may inilabas siyang maliit na pulang tali mula sa bulsa.

Yun ang tali na minsan kong itinali sa pulsuhan niya noong kami pa.

Tahimik niya iyong inilapag sa mesa.

“Mara, hindi coincidence ang limang blind date.”

Napatawa ako nang malamig.

“Huwag mong sabihing destiny.”

“Hindi.”

Diretso siyang tumingin sa akin.

“Mula sa pangalawa… sinadya ko na.”

Napasikip ang kamao ko.

“May sakit ka ba?”

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos, bigla niyang tinanong:

“Alam mo ba kung bakit talaga kita iniwan anim na buwan na ang nakalipas?”

Napatawa ako.

“Mahalaga pa ba iyon?”

“Oo.”

Kinuha niya ang phone niya at binuksan ang isang lumang conversation.

Ang sender—

Si Mama.

Iilang linya lang.

Pero pagkatapos kong basahin, parang nagyelo ang buong katawan ko.

“Gabriel, nakikiusap ako. Lumayo ka muna kay Mara.”

“Hindi niya alam ang tunay mong kondisyon.”

“Kapag pumalpak ang operasyon mo, hindi niya kakayanin.”

Bigla akong napatingin sa kanya.

“Anong operasyon?”

Sa mismong sandaling iyon, nag-vibrate ang phone niya.

May bagong mensahe mula sa ospital.

“Dr. Gabriel Santos, lumabas na ang bagong resulta.”

“Bumalik ang tumor.”

Hindi pa ako nakakahinga nang patayin agad ni Gabriel ang screen.

Sa labas ng malaking bintana, sabay-sabay na sumabog ang mga fireworks para salubungin ang Bagong Taon.

Makukulay ang buong langit.

Pero ang mukha niya ay tahimik.

Sobrang tahimik.

Tiningnan niya ako.

At sa boses na halos walang emosyon, sinabi niya:

“Ngayon, Mara…”

“Gusto mo pa rin bang gamitin ang natitirang suwerte ko para makahanap ng ibang lalaki?”

Bahagi 2

Hindi ako agad nakasagot.

Sa labas ng bintana, patuloy na pumuputok ang fireworks. May mga taong nagsisigawan ng “Happy New Year!” sa ibaba, pero parang wala akong marinig kundi ang isang pangungusap na paulit-ulit na umiikot sa ulo ko.

Bumalik ang tumor.

Dahan-dahan kong hinila ang phone ni Gabriel mula sa mesa.

“Mara.”

“Anong klaseng tumor?”

“Hindi mo kailangang—”

“Huwag.”

Ngayon lang yata niya ako nakitang magsalita nang ganoon.

“Anim na buwan mo akong iniwan nang walang paliwanag. Pinaniwala mo akong nagsawa ka. Pinabayaan mong isipin kong mas mahalaga sa’yo ang trabaho kaysa sa akin.”

Humigpit ang panga niya.

“Akala ko mas madali iyon.”

“Para kanino?”

Hindi siya sumagot.

Tumulo ang unang luha ko.

“Para sa akin? O para sa’yo?”

Napayuko siya.

Doon ko nalaman ang lahat.

May nakita silang maliit na tumor malapit sa utak niya halos walong buwan na ang nakalipas. Operable iyon, pero komplikado ang lokasyon. Bilang doktor, mas alam niya kaysa kanino man ang posibleng mangyari kapag nagkamali ang isang milimetro.

Puwede siyang mawalan ng balanse.

Puwedeng maapektuhan ang kamay niya.

Puwede siyang hindi na makabalik sa operating room.

At sa pinakamasamang posibilidad—

Puwede siyang hindi magising.

“Nalaman ni Mama?”

Tumango siya.

“Nakita niya akong lumabas sa neurology department. Pinangako niya sa akin na hindi niya sasabihin sa’yo.”

Natawa ako habang umiiyak.

“Kaya nagdesisyon kayong dalawa para sa buhay ko?”

“Mara—”

“Akala n’yo ba mas mabuti sa akin na magising isang araw at mawala ka nang hindi ko alam kung bakit?”

Hinawakan ko ang pulang tali sa mesa.

“Alam mo kung ano ang pinakamasakit?”

Tumingin siya sa akin.

“Hindi yung may sakit ka.”

“Yung hindi mo ako binigyan ng pagkakataong manatili.”

Biglang namula ang mga mata niya.

Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama, dalawang beses ko lang nakitang umiyak si Gabriel.

Noong namatay ang ama niya.

At noong gabing iyon.

Mahina niyang sinabi:

“Natakot ako.”

Parang may humawak sa puso ko.

Ang lalaking laging kalmado sa emergency room.

Ang lalaking kayang humawak ng duguang pasyente nang hindi nanginginig.

Natakot.

“Sa operasyon?”

Umiling siya.

“Na makita kitang naghihintay sa labas at hindi ako makabalik sa’yo.”

Hindi ko na napigilan.

Lumapit ako at hinampas ko siya sa balikat.

Isang beses.

Dalawang beses.

“Ang yabang mo!”

Hindi siya umiwas.

“Akala mo ba ikaw lang ang may karapatang matakot?”

Hinampas ko ulit siya.

“Akala mo ba kapag iniwan mo ako, hindi ako masasaktan?”

Sa pang-apat na hampas, hinawakan niya ang pulsuhan ko.

“Mara.”

“Ano?”

“Masakit.”

Napatingin ako sa naka-cast niyang paa.

Sa kabila ng luha ko, natawa ako.

“Deserve mo.”

Ngumiti rin siya.

At sa unang pagkakataon matapos ang anim na buwan, parang bumalik sandali ang dati naming mundo.

Pero hindi nagtagal.

Kinuha ko ulit ang phone niya.

“Kailan ang susunod na examination?”

“Sa ikatlo.”

“Sasama ako.”

“Mara—”

“Hindi ako nagtatanong.”

Tinitigan niya ako nang matagal.

“Ano naman ang gagawin mo sa hinihingi mong ‘tamang lalaki’?”

Pinunasan ko ang luha ko.

“Hindi ko pa rin binabawi.”

Bahagyang bumagsak ang mukha niya.

Lumapit ako sa kanya.

“Dahil mukhang kailangan ko pa ring malaman kung ikaw ba talaga iyon.”

Napakurap siya.

Ngumiti ako.

“Pero ngayon, ikaw muna ang aalagaan ko.”

“Bilang ano?”

“Bilang lalaking may utang sa akin na anim na buwan.”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Pagkatapos ay inabot niya ang kamay ko.

“Pwede bang habambuhay ang hulugan?”

Hindi ako sumagot.

Pero hindi ko rin binawi ang kamay ko.

At noong gabing iyon, habang sumasabog ang huling fireworks sa kalangitan, hindi ko alam kung ang hinawakan ko ba ay isang pangalawang pagkakataon—

o ang simula ng pinakamahirap na laban naming dalawa.

Bahagi 3

Dalawang araw matapos ang Bagong Taon, kasama ko si Gabriel nang bumalik siya sa ospital.

Doon ko lang naintindihan kung bakit pilit niya akong inilayo sa buhay niya.

Hindi simpleng checkup ang hinihintay namin.

May bagong lesion na nakita sa parehong bahagi kung saan siya inoperahan anim na buwan na ang nakalipas.

Maliit pa.

Pero hindi puwedeng pabayaan.

Tahimik kaming naupo sa consultation room habang ipinapaliwanag ng neurosurgeon ang mga pagpipilian.

“May posibilidad na scar tissue lamang ito,” sabi ng doktor. “Pero kailangan nating kumpirmahin. Kung recurrence talaga, mas magandang maagapan habang maliit.”

Naramdaman kong humigpit ang kamay ni Gabriel sa tabi ko.

Hindi ko siya tiningnan.

Mas hinigpitan ko lang ang kapit ko.

Paglabas namin ng silid, sinabi niya agad:

“Pwede ka pang umatras.”

Huminto ako sa hallway.

“Ano?”

“Hindi mo kailangang dumaan dito.”

Napatawa ako sa sobrang inis.

“Talaga bang doktor ka?”

Napakunot-noo siya.

“Bakit?”

“Ang hina ng comprehension mo.”

“Mara.”

“Ilang beses ko bang kailangang sabihin na hindi ako aalis?”

Tahimik siya.

Lumapit ako at itinuro ang dibdib niya.

“Kapag sinabi mong pwede akong umatras ulit, itutulak talaga kita sa wheelchair pababa ng ramp.”

“Threat ba ’yan?”

“Medical advice.”

Sa wakas, natawa siya.

Pero nang gabing iyon, ako naman ang hindi nakatulog.

Nakita ko siyang mahimbing na natutulog sa hospital room pagkatapos ng serye ng tests.

Payat siya nang kaunti kumpara noong kami pa.

May maliliit na bakas ng pagod sa ilalim ng mga mata niya.

Doon ako biglang natakot.

Hindi yung dramatikong takot na nakikita sa pelikula.

Mas tahimik.

Mas mabigat.

Yung takot na baka paggising ko kinabukasan, magbago ang lahat.

Lumabas ako ng kuwarto at nakita ko si Mama sa dulo ng hallway.

Hindi ko siya tinawagan.

Mukhang si Gabriel ang gumawa noon.

Lumapit siya sa akin.

“Mara…”

Hindi ko siya niyakap.

“Bakit mo ginawa?”

Namula ang mga mata niya.

“Natakot ako para sa’yo.”

“Pareho kayo.”

Napayuko siya.

“Inisip ko, kung hindi mo alam, mas madali mong malilimutan siya.”

“Hindi ko siya nakalimutan.”

Alam kong masakit iyon para sa kanya.

Pero kailangan niyang marinig.

“Anim na buwan akong nag-isip kung ano ang mali sa akin. Kung bakit hindi ako naging sapat para manatili siya.”

Napaluha si Mama.

“Anak, sorry.”

Huminga ako nang malalim.

Hindi ako agad nagpatawad.

Pero hinawakan ko ang kamay niya.

“Sa susunod, buhay ko iyon. Hayaan n’yo akong pumili kung anong sakit ang kaya kong harapin.”

Tumango siya nang paulit-ulit.

Kinabukasan lumabas ang resulta.

Recurrence nga.

Kailangan ng panibagong operasyon.

Nang marinig iyon, si Gabriel ang unang nagtanong tungkol sa success rate, neurological risks, recovery period, at possibility na hindi na siya makabalik sa emergency surgery.

Doktor siya hanggang sa huli.

Ako naman, isang tanong lang ang naitanong ko.

“Kapag nagising siya… makikilala pa rin niya ako?”

Natahimik ang lahat.

Hinawakan ni Gabriel ang kamay ko.

“Mara.”

“Ano? Importanteng tanong iyon.”

Ngumiti ang neurosurgeon.

“Napakababa ng posibilidad na magkaroon siya ng ganoong problema.”

Napabuntong-hininga ako.

Paglabas namin, tinukso ako ni Gabriel.

“So iyon pala ang concern mo.”

“Siyempre.”

“Paano kung hindi kita makilala?”

Tumigil ako.

“Liligawan kita ulit.”

Napangiti siya.

“Paano kung ayaw kita?”

“Sinundan mo ako sa limang blind date. Huwag kang magpanggap.”

Natawa siya nang malakas.

At iyon ang huling tawa niya bago ang araw ng operasyon.

Dumating ang araw na iyon nang mas mabilis kaysa gusto ko.

Alas-singko pa lang ng umaga, gising na kami.

Bago siya dalhin sa operating room, inabot niya sa akin ang maliit na pulang tali.

“Ingatan mo muna.”

“Bakit?”

“Baka mawala.”

Tinitigan ko siya.

“Hindi.”

Itinali ko iyon muli sa pulsuhan niya.

“Dalhin mo.”

“Mara…”

“Hindi ka puwedeng mawala. Property ko ’yan.”

Napangiti siya.

“Possessive.”

“Tumahimik ka.”

Papalayo na sana ang kama nang tawagin niya ako.

“Mara.”

Lumapit ako.

Sa harap ng mga nurse at pamilya namin, hinawakan niya ang kamay ko.

“Kapag lumabas ako…”

“Ano?”

“Pwede ba kitang ligawan ulit?”

Naramdaman kong nangingilid ang luha ko.

Umiling ako.

Biglang nawala ang ngiti niya.

“Hindi.”

Nanlaki ang mga mata niya.

Lumapit ako sa tainga niya.

“Hindi na tayo babalik sa simula.”

Bumulong ako:

“Kapag lumabas ka diyan, itutuloy natin kung saan tayo tumigil.”

Ngumiti siya.

At isinara ang pinto ng operating room.

Anim na oras.

Iyon ang pinakamahabang anim na oras ng buhay ko.

Sa ikalawang oras, nakainom ako ng tatlong kape.

Sa ikaapat, hindi ko na malasahan ang pagkain.

Sa ikaanim, nang bumukas ang pinto, halos hindi gumana ang mga paa ko.

Lumabas ang surgeon.

“Successful ang procedure.”

Napahawak ako sa bibig ko.

“Stable siya. Walang major neurological deficit na nakikita sa ngayon.”

Doon ako umiyak nang tuluyan.

Hindi elegante.

Hindi tahimik.

Umiyak ako habang nakayakap kay Mama na parang bata.

Nang magising si Gabriel kinagabihan, ako ang unang nakita niya.

Hindi siya agad nagsalita.

Tinitigan niya lang ako.

Kinabahan ako.

“Gabriel?”

Kumunot ang noo niya.

“Sino ka?”

Parang tumigil ang puso ko.

Napaatras ako.

“Ha?”

Bigla siyang ngumiti.

“Joke lang.”

Napatitig ako.

Pagkatapos ay pinisil ko ang braso niya.

“Gago ka!”

Natawa siya, pero napangiwi agad sa sakit.

“Patient ako!”

“Mas lalo kitang sasaktan!”

“Violent talaga girlfriend ko.”

Natigilan ako.

“Girlfriend?”

Nagtaas siya ng kilay.

“Hindi ba sabi mo itutuloy natin kung saan tayo tumigil?”

Hindi ako nakasagot.

Kaya siya na ang humawak sa kamay ko.

Tatlong buwan ang recovery niya.

Hindi naging madali.

May mga araw na nahihilo siya.

May mga linggong kailangan niyang mag-physical therapy para bumalik nang maayos ang balance niya.

At may isang gabing nakita ko siyang mag-isa sa kusina, nakatitig sa kamay niyang bahagyang nanginginig habang sinusubukang hawakan ang baso.

Tahimik akong lumapit.

“Mara, paano kung hindi na ako makabalik sa dati?”

Hindi ko sinabi ang karaniwang “magiging okay ang lahat.”

Dahil hindi namin alam iyon.

Sa halip, kinuha ko ang baso mula sa kamay niya.

“E di magiging iba.”

Tumingin siya sa akin.

“Paano kung hindi na ako makapag-emergency surgery?”

“Then maging consultant ka.”

“Paano kung hindi na ako makapag-operate?”

“Then magturo ka.”

“Paano kung—”

Tinakpan ko ang bibig niya.

“Gabriel, minahal kita noong wala kang oras sa akin. Minahal pa rin kita noong iniwan mo ako nang walang paliwanag. Sa tingin mo ba mawawala iyon dahil hindi ka makahawak ng scalpel?”

Hindi siya nagsalita.

Hinawakan niya lang ako nang mahigpit.

Pagkalipas ng anim na buwan, malinaw ang follow-up scans niya.

Walang bagong lesion.

Nakabalik siya sa ospital, pero hindi na siya nagmadali bumalik sa mabibigat na operasyon. Pumayag siyang bawasan ang duty hours niya at mas tutukan muna ang recovery.

At sa unang pagkakataon sa buong relasyon namin, natuto siyang umuwi nang maaga.

Isang Sabado, dinala niya ako sa parehong lumang simbahan kung saan nagsimula ang lahat.

“Bakit tayo nandito?”

“May babawiin ako.”

Pumasok kami.

Nandoon pa rin ang matandang babaeng nagbigay sa amin ng fortune card.

Nang makita kami, ngumiti siya.

“O, bumalik ang malas at ang sumpa.”

Napahiya ako.

Si Gabriel naman ay tumawa.

Lumapit kami sa altar.

May sinindihan siyang dalawang kandila.

“Magdasal ka,” sabi niya.

“Para saan?”

“Bawiin mo yung tatlong taon ng suwerte ko.”

Napatawa ako.

Pumikit ako.

“Lord, binabawi ko na po.”

Tahimik siya sa tabi ko.

“Hindi ko na kailangan ng kapalit.”

Pagmulat ko, nakaluhod si Gabriel sa harap ko.

May hawak siyang maliit na kahon.

Napatakip ako sa bibig.

“Gabriel…”

“Teka. Pinagpraktisan ko ito.”

“Doktor ka, bakit nanginginig ka?”

“Tumahimik ka.”

Natawa ako habang naiiyak.

Huminga siya nang malalim.

“Mara, noong una kitang iniwan, akala ko ang pagmamahal ay pagprotekta sa’yo mula sa sakit.”

“Ngayon alam kong mali ako.”

“Ang pagmamahal pala ay pagbibigay sa taong mahal mo ng karapatang pumili kung gusto niyang manatili.”

Binuksan niya ang kahon.

Isang simpleng singsing ang nasa loob.

“Hindi ko maipapangakong hindi ako magkakasakit ulit.”

“Hindi ko rin maipapangakong hindi magiging magulo ang trabaho ko.”

“Pero maipapangako kong hindi na ako mawawala nang walang paliwanag.”

Namasa ang mga mata niya.

“Mara Villanueva…”

“Pwede bang ikaw na lang ang maging lahat ng blind date ko habang buhay?”

Napahagulgol ako sa tawa.

“Ang pangit ng proposal mo.”

“Practice lang.”

“Sabi mo pinagpraktisan mo.”

“Hindi effective.”

Pinunasan ko ang luha ko.

Pagkatapos ay iniabot ko ang kamay ko.

“Sige na.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“Sige na ano?”

“Isuot mo bago pa ako magbago ng isip.”

Mabilis niyang isinuot ang singsing.

At bago pa ako makatayo, niyakap niya ako nang mahigpit.

Mula sa likuran, narinig namin ang boses ng matandang babae:

“Sinabi ko naman sa inyo. Hindi pa putol ang relasyon.”

Natawa kaming dalawa.

Makalipas ang isang taon, bumalik kami sa parehong simbahan.

Pero sa pagkakataong iyon, hindi na para humingi ng tamang tao.

Kasal na kami.

Bago umalis, napansin ni Gabriel ang isang mesa ng fortune cards.

Kumuha siya ng isa.

“Hoy,” sabi ko. “Huwag na. Baka malas na naman.”

Binuksan niya.

Dalawang salita lang ang nakasulat.

Mahabang pagsasama.

Tumingin siya sa akin.

“Naniniwala ka na?”

Umiling ako.

“Hindi.”

“Hindi?”

Hinawakan ko ang kamay niya at inilagay iyon sa tiyan kong tatlong buwan nang may maliit na lihim.

Nanigas siya.

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

“Mara…”

Ngumiti ako.

“Hindi ko kailangan ng fortune card para malaman kung sino ang tamang tao.”

Bumaba ang tingin niya sa tiyan ko.

Pagkatapos ay bumalik sa mukha ko.

“Buntis ka?”

Tumango ako.

Sa loob ng ilang segundo, ang lalaking kayang manatiling kalmado sa gitna ng emergency room ay tuluyang nawalan ng salita.

At saka niya ako niyakap nang napakahigpit.

“Dahan-dahan!” natatawa kong sabi. “May baby!”

Agad siyang umatras.

“Sorry. Sorry. Okay ka ba? Masakit ba? Nahilo ka ba? Kumain ka ba?”

Napatawa ako.

“Doctor mode na naman.”

Lumuhod siya sa harap ko at marahang inilapat ang palad sa tiyan ko.

“Hello,” mahina niyang sabi. “Ako yung tatay mong muntik nang ipamigay ng nanay mo ang tatlong taon ng suwerte ko.”

Sinampal ko ang balikat niya.

“Gabriel!”

Tumawa siya.

At sa mismong lugar kung saan minsan kong hiniling na ibigay ang suwerte niya kapalit ng ibang lalaki, saka ko naunawaan ang pinaka-nakakatawang bahagi ng lahat.

Limang blind date ang kailangan kong pagdaanan.

Isang breakup.

Dalawang operasyon.

At napakaraming luha.

Para malaman na ang “tamang tao” na hinihingi ko noon—

ay yung lalaking ilang hakbang lang pala ang layo sa likod ko habang nagdarasal ako.