Akala ng roommate ko, basura lang ang lalaking kausap niya online.

Araw-araw daw siyang pinapagalitan tungkol sa pera, pinapaaral ng stocks, pinapadalhan ng charts imbes na lambing, at imbes na padalhan ng sweet na regalo, binigyan pa siya ng trading account at sinabihang kumita gamit ang sariling utak.

Sa harap ko mismo, tumawa siya at ibinato ang phone sa kama.

“Sa’yo na ’yan, Mara,” sabi niya habang nakangisi. “Mukha ka namang kulang sa aruga. Baka itong online jowa kong parang tatay ang hinahanap mo.”

Dati, baka pinatulan ko siya.

Pero nang sandaling iyon, parang may kung anong kumislap sa gilid ng paningin ko—parang mga linyang hindi dapat nandoon, mga salitang dumaan na para bang may nanonood sa buhay namin.

Si Mara ang totoong babaeng may utak. Hindi niya alam, ang lalaking tinatawag nilang boring ay isang lihim na halimaw sa mundo ng puhunan.

Sayang si Ysa. Binigyan na ng pinto papuntang kayamanan, hinanap pa rin ang kilig.

Hintayin n’yo kapag nalaman ng lalaki na iba na ang kausap niya. Doon magsisimula ang habulan.

Humigpit ang hawak ko sa mangkok ng instant noodles.

Habulan?

Pag-ibig?

Wala akong pakialam sa kahit anong ganyan.

Mula bata pa lang, iisa lang ang malinaw sa puso ko—hindi prinsipe ang gusto ko. Hindi forever. Hindi matatamis na salita.

Kundi pera.

Maraming pera.

Ysa Valdez, ang roommate kong mahilig sa filter, crop top, at pa-cute na boses, ay tumawa habang nagsusuot ng headset. “Baby, buhatin mo nga ako sa rank, ang bobo ng kakampi ko,” malandi niyang sabi sa panibagong lalaking kausap sa laro.

Hindi na niya ako nilingon.

Binuksan ko ang phone niya.

Naka-pin sa itaas ang isang contact na ang pangalan ay: SCAMMER.

Natawa ako nang mahina.

Pagkabukas ko ng chat, hindi iyon ang inaasahan kong makita.

Walang good morning. Walang baby. Walang lambing.

Puro screenshots ng candlestick charts, market summaries, analysis requests, at maiikling utos:

Basahin mo ang galaw ng consumer sector bago mag-9 p.m.

Ano ang tingin mo sa cash flow nito?

Masyadong mababaw ang notes mo. Ulitin mo.

At ang mga reply ni Ysa?

Ang kulit mo naman.

Di ko gets. Padalhan mo na lang ako gcash.

Kung gusto mo akong suyuin, mas gusto ko cash kaysa lecture.

Napailing ako.

Hindi ko alam kung sino ang lalaking ito, pero malinaw na hindi siya uto-uto.

Habang binabasa ko ang lumang usapan, isang bagong mensahe ang pumasok.

Isang U.S. stock. May pre-market movement. Gusto ko ng malinaw na report sa loob ng tatlumpung minuto.

Kasunod noon ang stock code.

Napakunot ang noo ko.

Kilala ko ang stock na iyon. Magulo. Delikado. Hindi iyan kayang sagutin ng isang taong nagpapanggap lang na cute.

Pero kaya ko.

Sa loob ng dalawang taon, sa tahimik na mga sulok ng library ng state university na pinapasukan ko sa Maynila, nag-aral ako ng market patterns gamit ang libreng videos, luma at piratang e-books, forums, at demo accounts. Habang ang ibang estudyante ay natutulog pagkatapos ng klase, ako ay nag-aaral ng technicals sa ilalim ng mahinang ilaw, kumakalam ang sikmura, iniisip kung paano babayaran ang susunod na semester.

Sa bahay, wala na si Papa.

Maaga siyang nawala, at naiwan sa akin ang isang Nanay na may maintenance at mga utang na hindi maubos-ubos. Ang allowance ko kada linggo, halos hindi sapat sa pamasahe at dalawang meal sa karinderya. Tatlong sideline ang pinapasok ko para lang hindi mapatigil sa pag-aaral.

Kaya oo—mahal ko ang pera.

Dahil alam kong anong klaseng kahihiyan ang dala ng kawalan nito.

Humiram ako ng laptop ng isa pa naming roommate na tulog pa sa itaas na bunk. Mabilis na gumalaw ang mga daliri ko. Binuksan ko ang data, sinuri ang volume, tiningnan ang sentiment, sinala ang posibleng traps, saka bumuo ng maigsi pero matalim na report.

Dalawampu’t dalawang minuto.

Iyon lang ang ginugol ko.

Pagkatapos, isinama ko ang sarili kong entry at exit plan.

At ipinadala ko.

Nanahimik ang chat.

Maya-maya, lumabas ang typing…

Nawala.

Bumalik.

Nawala ulit.

Akala ko, tapos na. Baka nahuli na ako. Baka murahin ako. Baka hanapin niya kung sino ang gumagamit ng account.

Pero ang dumating na sagot ay hindi tanong.

Hindi rin papuri.

Kundi username at password ng isang trading platform.

Kasunod noon, tatlong mensahe.

Ito ang account na sinabi ko sa kanya.

May laman na ₱800,000.

Binibigyan kita ng full access. Lahat ng kikitain mo, sa’yo.

Napatitig ako sa screen.

Halos tumigil ang paghinga ko.

Parang bumuhos ulit sa harap ko ang mga linyang iyon.

Tinanggap niya. Diyos ko, tinanggap niya talaga.

Akala ng lahat kakainin siya ng market. Hindi nila alam, gutom na gutom si Mara—at ang mga taong gutom ang pinakadelikado.

Nag-log in ako.

Totoo nga.

Nakahiga sa account ang walong daang libong piso. Malinis. Tahimik. Totoo.

Hindi demo.

Hindi practice.

Tunay na bala.

Nanginig ang mga kamay ko, pero hindi dahil sa takot. Dahil sa pananabik.

Sa demo account ko, minsan na akong nakaipon ng halagang hindi ko man lang maipakita kahit kanino. Mula isang virtual na milyon, ginawa kong higit dalawampung milyon sa loob ng isang taon. Pero walang naniwala sa akin nang subukan kong lumapit sa mga self-proclaimed investors. Tinitingnan nila ang kupas kong sapatos, ang murang bag ko, ang balat kong pinagod ng biyahe at puyat—at sa isang tingin lang, para na nilang sinabing: hindi ka bagay sa perang malaki.

Pero ngayong gabi, may isang estrangherong hindi ako kilala ang nag-abot sa akin ng pagkakataong walang ibang nagbigay.

At hindi ko iyon sasayangin.

Tahimik kong inilatag ang unang trade.

Sa likod ko, patuloy ang malanding tawa ni Ysa sa headset niya. “Naku baby, ang hina mo naman. Dapat sa’yo ako lang ang iniintindi mo,” sabi niya sa isa na namang lalaking naloloko niya.

Hindi niya alam, tatlong metro lang ang layo niya sa taong unti-unti nang bumubunot sa hukay ng kahirapan.

Pagsapit ng bukas ng U.S. market, bumagsak ang presyo ng stock na parang inihagis mula sa gusali.

Mabilis.

Marahas.

Walang awa.

Sa loob ng ilang minuto, lumabas sa screen ang pulang numero.

Unrealized Loss: -₱160,000

Humigpit ang panga ko.

Pero hindi ako kumilos.

Kasama iyon sa binasa ko.

Kasama iyon sa inaasahan ko.

Sa gilid ng paningin ko, tila muling nag-ingay ang mga linyang iyon.

Ayan na. Lubog na siya.

Hindi talaga para sa mahihirap ang ganitong laro.

Kapag nalaman ng lalaki na iba ang kausap niya, baka ipakulong pa niya ang babaeng ’yan.

Hindi ako kumurap.

Tapos, dumating ang hinihintay ko.

Isang malakas na reversal.

Isang berdeng kandilang tila sumuntok paitaas.

Pagkatapos ay isa pa.

At isa pa.

Tumaas ang volume.

Uminit ang screen.

Uminit din ang dugo ko.

Nang marating ng presyo ang target na itinakda ko, agad akong nagbenta.

Isang pindot.

Isang desisyon.

Isang hiningang kanina ko pa hawak.

Pagtingin ko sa total balance, nagbago na ang bilang.

Mula ₱800,000—

naging ₱1,420,000.

Napaatras ako sa upuan.

Basa ng pawis ang likod ko, nanginginig ang tuhod ko, pero ang dibdib ko ay parang may sariling apoy.

Ito na.

Ito ang unang totoong piraso ng bundok na pinapangarap ko.

Kinuhaan ko ng screenshot ang account at ipinadala sa kanya.

Ilang segundo lang, sumagot siya.

Ibigay mo ang bank details mo.

Ipinadala ko.

Agad ding may pumasok na text alert sa bank app ko.

You have received ₱800,000.00. Description: Salary.

Napakagat ako sa labi.

Sinundan pa iyon ng panibagong mensahe mula sa kanya.

Ang kita, sa’yo.

Ang kapital, ibinalik ko lang.

May interes ka bang mag-intern sa kompanya ko ngayong summer?

Napapikit ako.

Minsan lang may kumatok na pinto ang tadhana.

At sa pagkakataong iyon, hindi ko lang binuksan ang pinto.

Pinasok ko.

Makalipas ang dalawang linggo, tumayo ako sa lobby ng isang napakataas na gusali sa BGC, suot ang tanging disenteng blouse na naitabi ko mula sa sweldo ko sa sideline. Sinalubong ako ng executive assistant ng CEO mismo.

“Ms. Mara Santiago,” magalang niyang sabi. “Nasa Hong Kong pa po si Mr. Lucero para sa acquisition meeting. Habang wala siya, sa training division muna kayo.”

Mr. Lucero.

Doon ko unang nalaman ang tunay na pangalan ng lalaking kilala ko lang dati bilang isang malamig at maikling chat bubble.

Adrian Lucero.

Tagapagmana at kasalukuyang pinuno ng Lucero Capital—isang investment firm na laging laman ng business news, laging may hawak na napakalalaking deal, at napakalayo sa mundong kinalakihan ko.

Pagbukas ko ng glass door sa training floor, agad akong napahinto.

Dahil sa dulo ng silid, napapalibutan ng mga interns na parang reyna sa sarili niyang kaharian, nakaupo si Ysa.

Mas makapal ang makeup. Mas mataas ang tingin sa sarili.

Pagkakita niya sa akin, literal na natunaw ang ngiti niya at napalitan ng paghamak.

“Mara?” taas-noo niyang sabi. “Anong ginagawa mo rito?”

Hindi ako agad sumagot.

Siya ang lumapit, nakangisi, sabay krus ng mga braso.

“Huwag mong sabihing pumasok ka rito bilang janitress o pantry aide,” bulong niya nang may lason sa boses. “Ang Lucero Capital hindi para sa mga tulad mo.”

Tumingin ako sa kanya nang diretso.

“Talaga?”

“Oo,” sabi niya, mas malakas na ngayon para marinig ng iba. “At isa pa, bakit ka nandito kung ang boyfriend ko ang may-ari ng kumpanyang ito? Ako ang personal na pinasok niya rito. Ako ang pinili.”

Natahimik ang buong floor.

Ramdam ko ang mga matang sabay-sabay na bumagsak sa amin.

Ngumiti si Ysa, saka tuluyang ibinagsak ang bombang akala niya ay dudurog sa akin.

“Si Adrian Lucero,” sabi niya, halos ipinagyayabang ang bawat pantig, “ay boyfriend ko. Kaya sabihin mo sa akin, Mara—ano ka lang ba rito?”

Tinignan ko siya.

Pagkatapos ay tumunog ang elevator sa likod namin.

At sa mismong sandaling iyon, sabay-sabay nagsitayuan ang lahat ng interns.

Dahil lumabas mula roon ang lalaking matagal ko nang ka-chat sa likod ng isang pekeng pangalan.

Diretso ang tingin niya.

At ang unang pangalan na binanggit niya sa harap ng lahat ay hindi si Ysa.

Kundi ako.

“Mara.”

part2…

Lahat ng hangin sa floor na iyon, parang sabay-sabay na nawala.

Nakatayo si Adrian Lucero sa may pinto ng elevator, suot ang madilim na suit na sobrang linis tingnan na parang hindi puwedeng malukot ng kahit sino. Matangkad, tahimik, at may klaseng presensyang hindi kailangang sumigaw para lang maramdaman ng lahat.

Isa-isa niyang dinaanan ng tingin ang mga mukha sa paligid.

Pagkatapos, sa akin lang siya tumigil.

“Good,” mahinahon niyang sabi. “Nandito ka na.”

Wala akong naisagot agad.

Sa tabi ko, narinig ko ang mahinang hingal ni Ysa.

“Adrian…” nangingiti niyang sabi, pero kita sa boses niya ang pagkataranta. “Nandito ka na pala. Akala ko next week ka pa. Hindi mo man lang ako sinabihan.”

Hindi siya nilingon ni Adrian.

Lumapit siya sa akin, saka iniabot ang isang manipis na folder.

“Your internship endorsement and temporary access credentials,” sabi niya. “Nakahanda na ang workstation mo.”

Saka niya tinanong, malinaw at diretso, “Na-review mo ba ang materials na ipinadala ko kagabi?”

Umikot ang mundo ni Ysa sa isang kisapmata.

“A-anong materials?” singit niya, namumutla.

Ngayon lang siya nilingon ni Adrian.

Wala roong lambing. Wala ring lambot. Isa iyong tinging sanay magbasa ng numero, kasinungalingan, at tao.

“Ms. Valdez,” sabi niya, malamig. “Tatlong beses kitang pinadalhan ng case packet nitong nakaraang linggo. Wala akong natanggap na kahit isang matinong output.”

Nagsimulang magbulungan ang mga interns.

Umigting ang mukha ni Ysa. “Busy lang ako noon. Saka… akala ko naman, kaya mo akong ipasok dito dahil—”

“Dahil ano?” putol niya.

Tumigil siya.

Hindi nakahinga si Ysa.

Isang segundo.

Dalawa.

Hanggang sa si Adrian na mismo ang nagsalita.

“Dahil iniisip mong ikaw ang kausap ko sa account na iyon?”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Hindi pala siya bulag.

Matagal na niya palang alam.

Tumingin siya sa akin. “The first week, mababaw at magulo ang mga sagot. Biglang isang gabi, naging malinaw, matalim, at may disiplina ang analysis. Hindi mahirap malaman na iba na ang nasa likod ng screen.”

Lalong pumutla si Ysa.

“Ano’ng ibig mong sabihin?” mahinang sabi niya.

“Kailangan pa bang isa-isahin?” sagot niya. “Noong ipinadala ko ang pre-market task, ang sumagot ay isang taong marunong. Isang taong hindi humingi ng load money o pambiling milk tea. Isang taong marunong mag-isip.”

Parang may kung anong sumabog sa dibdib ko.

Sa buong buhay ko, bihira akong marinig na ipagtanggol. Mas bihira pang may kumilala sa talino ko nang hindi muna tinitingnan ang damit ko, pamilya ko, o laman ng wallet ko.

Pero sa sandaling iyon, sa harap ng mga taong sanay tumingin pataas at pababa, may isang lalaking tumingin diretso.

At nakita ako.

“Hindi puwedeng mang-agaw ng identity ang roommate ko!” sigaw ni Ysa, halos mabasag ang boses. “Siya ang sumawsaw sa usapan namin! Ako ang unang ka-chat mo!”

Hindi ako umimik.

Si Adrian lang ang sumagot.

“At ikaw ang unang nagsayang ng pagkakataon.”

Tahimik ang buong floor.

Ramdam na ramdam ko ang bawat titig. Ang pangungutya kay Ysa. Ang pag-usisa sa akin. Ang pagkadulas ng mundong matagal niyang inakalang hawak niya.

Pero hindi pa tapos.

Tumunog ang boses ni Adrian na parang final verdict.

“HR already reviewed your application,” sabi niya kay Ysa. “May material misrepresentation. You claimed direct endorsement from me. Wala akong pinirmahang ganoon. Effective today, revoked ang internship slot mo.”

Napaatras si Ysa na parang sinampal.

“Ano?” Namumuo ang luha sa mata niya. “Hindi mo puwedeng gawin ’yan sa akin!”

“Puwede,” sabi niya. “Kumpanya ko ito.”

Humagulgol siya agad. “Dahil lang sa babaeng ’yan? Dahil ba gusto mo siya?”

Nagkatinginan ang mga tao.

Ito na ang parte na gustong-gusto ng lahat—ang drama, ang hiya, ang pagguho.

Pero iba ang isinagot ni Adrian.

“Huwag mong ibaba sa ganyang tanong ang isang taong kumita nang mas malaki sa isang oras kaysa sa naambag mo sa kahit anong usapan natin,” sabi niya. “Nandito si Mara dahil may kakayahan siya. Ikaw, nandito ka dahil inakala mong sapat na ang pagpapacute.”

Halos hindi na makahinga si Ysa.

Kung may kutsilyong mas matalim sa katotohanan, iyon ay ang mapahiya gamit ang sarili mong pagmamataas.

Bigla niya akong hinarap.

Ikinalaki ng mata niya ang galit.

“Masaya ka na?” singhal niya. “Matagal mo na bang gustong kunin ang lahat ng sa akin?”

Sa unang pagkakataon, ako ang tumawa.

Hindi malakas.

Hindi palabas.

Iyong klaseng tawang galing sa ilalim ng pagod, gutom, at mga gabing walang kasama kundi pangarap.

“Ysa,” sabi ko, “ikaw ang unang nagtapon. Pinulot ko lang.”

Tumulo ang luha niya.

Pero hindi ko na siya kinaawaan.

Ilang gabi ko ring kinailangan lunukin ang pang-aalipusta niya. Ilang beses niya akong pinagmukhang kawawa dahil sa murang gamit ko, sa baon kong itlog at kanin, sa pagre-review ko habang siya ay nagli-live at nagpa-cute. Ilang beses niyang ipinagmalaki na ang mundo ay para sa magaganda at marunong ngumiti, hindi para sa mga tulad kong tahimik at gutom.

Ngayon, sa unang pagkakataon, bumalik sa kanya ang lahat.

Mabilis siyang ineskortahan palabas ng HR personnel na dumating ilang minuto lang matapos tawagin ni Adrian ang assistant niya.

Tahimik lang akong nakatayo habang dumaraan siya sa harap ko.

May luha. May mascara. May galit.

May pagkawasak.

Pagkaalis niya, akala ko doon na matatapos.

Pero lumingon si Adrian sa akin at sinabi, “Walk with me.”

Sumunod ako.

Dinala niya ako sa isang glass meeting room na tanaw ang gusali, trapiko, at liwanag ng siyudad sa labas. Doon lang ako biglang kinabahan nang totoo.

Hindi dahil sa market.

Hindi dahil sa pera.

Kundi dahil tahimik na kaming dalawa.

“Ayaw mo sa lovey-dovey, tama?” tanong niya habang inilalapag ang phone sa mesa.

Napakurap ako.

Bahagya siyang ngumiti. “Mahirap hindi mapansin. Kahit sa paraan ng pagsagot mo sa chat, halatang mas interesado ka sa returns kaysa sa romance.”

Uminit ang mukha ko, pero diretso akong sumagot. “Oo.”

“At okay lang iyon,” sabi niya. “Dahil hindi rin naman kita pinapunta rito para manligaw.”

Hindi ko namalayang nakahinga ako nang maluwag.

Tumingin siya sa akin nang mas seryoso.

“Pinapunta kita rito dahil bihira akong makakita ng taong kayang humawak ng takot habang malinaw pa ring magdesisyon. Hindi kita binigyan ng chance dahil naawa ako. Binili mo ang puwesto mo rito gamit ang sarili mong utak.”

Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng linyang iyon, parang may kung anong matagal nang buhol sa loob ko ang unti-unting lumuwag.

Buong buhay ko, lagi akong may kailangang patunayan.

Na hindi hadlang ang kahirapan.

Na hindi ako charity case.

Na may silbi ako.

Na kahit maaga akong nawalan ng ama, puwede pa rin akong tumayong hindi kulang.

At ngayon, may isang taong hindi humihingi ng paliwanag. Hindi humihingi ng pagpapakumbaba. Hindi ako pinapapili sa pagitan ng dangal at oportunidad.

Iniaabot niya lang ang pinto.

“Ano’ng gusto mo talagang mangyari, Mara?” tanong niya.

Napatingin ako sa lungsod sa labas.

Sa dami ng ilaw, para silang mga bituin na puwedeng abutin kung hindi ka titigil sa pag-akyat.

“Gusto kong yumaman,” sabi ko nang walang hiya. “Hindi para magmayabang. Hindi para mang-inggit. Gusto kong dumating sa puntong hindi ko na kailangang magbilang ng sukli para sa gamot ng Nanay ko. Gusto kong hindi na matakot sa tuition, sa upa, sa biglaang bayarin. Gusto kong ako naman ang may hawak.”

Tahimik siyang nakinig.

Pagkatapos ay tumango.

“Good,” sabi niya. “Mas mapagkakatiwalaan ang taong umaming gusto niya ng pera kaysa sa nagpapanggap na wala siyang pakialam doon.”

Tumawa ako nang mahina.

Siya rin, bahagya.

At doon nagsimula ang totoong pagbabago.

Hindi sa isang halik.

Hindi sa biglang pag-ibig.

Kundi sa napakaraming umaga ng training, reports, market reviews, at pagod. Sa bawat mali ko, pinapatama niya agad. Sa bawat tama, dinadagdagan niya ang responsibilidad ko. Mahigpit siya, minsan nakakasakal, pero hindi kailanman nambastos. Hindi kailanman nagpanggap na special treatment ang ibinibigay niya.

Tinuruan niya akong humawak ng tunay na risk.

Tinuruan niya akong umatras kung kailangan.

Tinuruan niya akong huwag malasing sa unang panalo.

At unti-unti, hindi ko namalayang hindi na lang pera ang lumalaki.

Kundi ako.

Sa pagtatapos ng summer, hindi na ako ang babaeng nagtitipid ng ulam sa karinderya para lang may pamasahe kinabukasan. Hindi na rin ako ang estudyanteng pinagtatawanan kapag nagsasalita tungkol sa market.

May sarili na akong portfolio.

May emergency fund na para kay Nanay.

Nabayaran ko ang kalahati ng mga utang namin.

At sa unang pagkakataon, nakabili ako ng cake sa kaarawan niya nang hindi kinakalkula kung anong bill ang isasakripisyo ko pagkauwi.

Napaiyak si Nanay nang makita niya ang sobre ng pambayad ko sa ospital at ang bagong salamin na matagal na niyang tiniis na hindi mapalitan.

“Anak,” nanginginig niyang sabi, “hindi mo kailangang akuin lahat.”

Ngumiti ako at hinawakan ang kamay niya.

“Hindi ko inaako, Nay,” sabi ko. “Inaayos ko lang ang buhay natin.”

Minsan, may mga kuwento na gustong ipilit sa’yo na ang pinakadulo ay lalaki.

Na ang pinakamatamis na tagumpay ay ang mapili.

Na ang tunay na panalo ay ang may humahabol.

Pero mali sila.

Dahil may mga babaeng hindi gustong iligtas.

Gusto lang nilang bigyan ng pagkakataon—at kapag nakuha nila iyon, sila mismo ang magliligtas sa sarili nila.

Tungkol naman kay Ysa, nalaman kong lumipat siya ng condo at ilang buwan ding pinag-usapan online ang pagkakaalis niya sa internship. Sinubukan niya akong siraan sa social media, pero walang tumagal. Sa mundong umiikot sa resibo at resulta, mabilis mamatay ang ingay ng isang taong puro pabango lang ang dala.

At si Adrian?

Nanatili siyang si Adrian—mahigpit, matalino, at mapanganib sa paraan ng mga taong bihasang bumuo at bumasag ng imperyo.

May mga gabing sabay kaming nakatingin sa market lights sa conference room. May mga sandaling mas mahaba ang titig niya kaysa nararapat. May mga pagkakataong mas tahimik ang pagitan namin kaysa sa karaniwan, pero hindi na nakaka-ilang.

Hindi ko alam kung saan hahantong iyon.

At sa totoo lang, hindi ko kailangang malaman agad.

Dahil sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi na ako gutom sa mga bagay na hindi ko kayang hawakan.

May sarili na akong pundasyon.

May sarili na akong pangalan.

At sa bawat pisong kinikita ko, mas luminaw sa akin ang isang bagay:

Hindi ako ang ekstrang babae sa kuwento ng iba.

Hindi rin ako ang kawawang kapalit na dapat mahiya sa mumo.

Ako ang babaeng pinagbuksan ng pinto ng pagkakataon—

at ako rin ang babaeng marunong pumasok, magsara, at angkinin ang buong bahay.