Hindi ko kailanman pinagtalunan ang mga babaeng kusang lumalapit sa akin at nagsasabing may espesyal silang relasyon kay Marco Alejandro Villanueva.
Hindi ko kailanman pinagtalunan ang mga babaeng kusang lumalapit sa akin at nagsasabing may espesyal silang relasyon kay Marco Alejandro Villanueva.
Hindi ko rin sila tinatanong kung kailan sila unang nagkakilala.
Tatlong tanong lang ang palagi kong ibinibigay.
“Kapag nasagot mo nang tama ang tatlong tanong na iyon, ibibigay ko sa’yo ang lugar bilang asawa ni Marco.”
“Pero kung mabigo ka kahit isa, aalis ka sa buhay niya.”
“At kung hindi ka kusang aalis, sisiguraduhin kong wala ka nang dahilan para manatili.”
Pare-pareho ang tingin ng bawat babaeng humaharap sa akin.
Punong-puno ng kumpiyansa.
Naniniwala silang sila ang kakaiba.
Sila raw ang babaeng kayang baguhin ang isang lalaking hindi kayang baguhin ninuman.
Nakakalungkot lang…
Ni isa sa kanila, wala pang nakakasagot nang tama.
Hanggang sa araw na iyon.
Si Marco mismo ang nagdala ng isang batang babae sa harap ko.
Mahaba ang buhok nito na may maliit na puting ribbon. Mukha siyang inosente, halos parang bagong graduate sa kolehiyo. Ngunit ang mga matang nakatingin sa akin ay puno ng hamon.
Umupo siya sa tapat ko at ngumiti.
“Ma’am, sana maging praktikal ka na.”
“Hindi ka na mahal ni Marco.”
“Kaya ibigay mo na lang ang puwesto mo.”
“Ayokong ako pa ang magtanggal sa isang matandang asawa.”
Tahimik kong ipinatong ang baba ko sa aking palad.
Hindi ako nagalit.
Hindi rin ako nagtanggol sa sarili.
Marahan kong inulit ang parehong tatlong tanong na ilang taon ko nang itinatanong sa lahat ng babaeng dumaraan sa buhay ng asawa ko.
Mabilis siyang sumagot.
At mas mabilis pa siyang nagkamali.
Bahagyang humakbang ang executive assistant ko upang ihatid siya palabas.
Itinaas ko ang kamay ko bilang hudyat na huminto siya.
Ngumiti ako sa dalaga.
“Congratulations.”
Dahan-dahan kong hinubad ang singsing sa aking kaliwang palasingsingan.
Inilapag ko iyon sa ibabaw ng mesa at itinulak papunta sa kanya.
“Simula ngayon…”
“Sa’yo na ang posisyon ko.”
…
Dalawang hakbang ang layo ni Marco sa amin.
May hawak pa siyang kalahating sigarilyo.
Nang marinig niya ang sinabi ko, bahagyang nagsalubong ang kanyang mga kilay.
Parang hindi niya inaasahang gagawin ko talaga iyon.
Napatingin ang babae sa singsing.
Nawala ang ngiti sa kanyang labi at napalitan ng pagtataka.
“Tama ba ang mga sagot ko?”
Umiling ako.
“Hindi.”
“Mali ang lahat.”
Napakurap siya.
Pagkatapos ay ngumisi.
“Ikaw mismo ang nagsabi na ang makakasagot lang nang tama ang papalit sa’yo.”
“Kung mali lahat ng sagot ko…”
“Bakit ka pa rin umaalis?”
Marahan niyang inilapag ang maputi niyang kamay sa tiyan niyang halos wala pang bakas ng pagbubuntis.
“O baka…”
“Alam mong hindi mo na ako kayang talunin.”
Tumigil ang tingin ko sa kamay niyang iyon.
Naalala ko ang isang litrato na nakita ko sa cellphone ni Marco noong nakaraang Disyembre.
Nasa isang pribadong lounge sila.
Nakapatong ang ulo ng babaeng ito sa balikat niya habang pareho silang nakangiti.
Nang tanungin ko noon si Marco, kalmado lang siyang sumagot.
“Anak lang siya ng isa nating business partner.”
“Nagkataon lang na magkakasama kami sa isang dinner.”
“Walang ibang ibig sabihin iyon.”
Pagkatapos ay niyakap niya ako.
Bumulong siya sa tainga ko.
“Isa lang ang magiging Mrs. Villanueva.”
“Ikaw lang.”
“Ang ibang babae…”
“Libangan lang.”
“Hinding-hindi ko hahayaang magkaanak sila sa akin.”
“Huwag ka nang magselos.”
Noon…
Pinaniwalaan ko siya.
Ngayon…
Napagtanto kong isa lang pala iyong kasinungalingang paulit-ulit niyang ginagamit upang manatili ako.
Marahang dumulas ang platinum wedding ring sa aking daliri.
Pitong taon ko iyong sinuot.
Nag-iwan iyon ng maputlang marka sa balat ko.
Parang bakas ng isang pangakong matagal nang namatay.
Tahimik kong inilapag ang singsing.
Sinulyapan iyon ng babae at napangiti nang mas malaki.
“Totoo pala.”
“Hinubad mo talaga.”
“Kung masakit, sabihin mo na lang.”
“Huwag ka nang magkunwaring matapang.”
Ibinalibag ni Marco ang upos ng sigarilyo sa marmol na sahig.
Diretso niya akong tiningnan.
Halata ang pagkainis sa boses niya.
“Tama na ang drama mo, Isabella.”
Hindi ako sumagot.
Kinuha ko ang coat ko at dumaan sa tabi niya.
“Isabella.”
Huminto ako.
Mabilis niya akong inabutan.
Mahigpit niyang hinawakan ang balikat ko at marahas akong hinarap sa kanya.
Hinawakan niya ang baba ko gamit ang kanyang mga daliri upang mapilitan akong tumingin sa kanya.
Hindi iyon tingin ng isang asawang nagmamakaawa.
Tingin iyon ng isang lalaking sanay na laging sinusunod.
“Nasa harap mo ang pinto.”
“Madali kang makakaalis.”
“Pero tandaan mo…”
“Kapag lumabas ka riyan…”
“Hindi na ganoon kadaling bumalik.”
Tahimik kong ibinaba ang tingin sa kamay niyang nakahawak pa rin sa akin.
Pitong taon kong minahal ang mga kamay na iyon.
Pitong taon ko ring piniling huwag bumitaw.
Kasama ko si Marco mula nang magsimula siyang mangarap sa isang maliit na opisina sa Makati.
Magkasama kaming nagpuyat sa paggawa ng mga business proposal.
Ako ang unang naniwala sa kanya bago pa man siya kilalanin ng buong Metro Manila.
Kasama niya ako nang maging isa ang Villanueva Holdings sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa.
Nasaksihan ko ang bawat tagumpay niya.
At ngayon…
Habang nakatitig ako sa lalaking minsan kong itinuring na buong mundo ko, unti-unting umusbong sa isip ko ang isang katotohanang matagal kong itinago—
Kung alam lang niya kung sino talaga ang may hawak ng pinakamalaking lihim sa likod ng Villanueva Holdings…
Hindi niya sana ako pinapayagang lumabas ng pintong iyon…
PARTE2
Hindi ko siya sinagot.
Ngumiti lang ako nang napakagaan.
Isang ngiting matagal ko nang hindi naipapakita.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil sa wakas, tapos na akong umasa.
Marahan kong inalis ang kamay ni Marco sa balikat ko.
Hindi siya nagpumiglas.
Marahil ay naghihintay siyang lumuhod ako, umiyak, o humingi ng isa pang pagkakataon.
Gaya ng dati.
Ngunit sa pagkakataong ito, wala na siyang makikitang ganoon.
Humakbang ako papunta sa pinto.
Sa likod ko, narinig kong nagsalita si Lianne.
“Marco, nakita mo? Hindi ka naman pala talaga mahal niyan.”
Tumawa pa siya.
“Kapag mahal ka ng babae, hindi siya basta-bastang umaalis.”
Hindi sumagot si Marco.
Paglabas ko ng gusali ng Villanueva Holdings sa Bonifacio Global City, sinalubong ako ng malamig na hangin ng gabi.
Huminto ang isang itim na Lexus sa harap ko.
Agad bumaba ang isang lalaking nasa limampung taong gulang.
Si Attorney Ramon Castillo.
Dalawampung taon na siyang legal adviser ng pamilya namin.
Binuksan niya ang pinto ng sasakyan.
“Ma’am Isabella.”
“Nakahanda na ang lahat.”
Tumango lang ako.
Pagkapasok ko sa sasakyan, iniabot niya ang isang makapal na asul na folder.
“Narito ang lahat ng dokumentong ipinag-utos ninyo.”
Kasama roon ang mga financial reports.
Original share certificates.
Trust agreements.
Mga lumang kontrata.
At isang dokumentong may pirma ng yumao kong ama.
Huminga ako nang malalim.
Pitong taon.
Pitong taon kong itinago ang katotohanan.
Akala ng lahat, si Marco ang bumuo ng Villanueva Holdings.
Hindi nila alam…
Noong nagsisimula pa lamang siya, nalulugi na ang negosyo niya.
Halos walang bangkong gustong magpautang.
Ang unang limang daang milyong piso na nagpabangon sa kumpanya…
Hindi galing sa investors.
Hindi rin galing sa bangko.
Galing iyon sa trust fund na iniwan ng aking ama.
Pero isang kondisyon ang inilagay ko noon.
Hindi dapat malaman ni Marco.
Gusto kong makita kung kaya niyang mahalin ako kahit wala akong ipinagmamalaki.
At sa loob ng pitong taon…
Minahal ko siya nang buong puso.
Samantalang siya…
Unti-unti pala akong ipinagpapalit sa iba.
Napatingin si Attorney Castillo sa akin.
“Sigurado na po ba kayo?”
Tumango ako.
“Simulan na natin.”
Kinabukasan…
Eksaktong alas nuwebe ng umaga.
May emergency meeting ang board of directors ng Villanueva Holdings.
Nasa conference room ang lahat.
Naroon ang senior executives.
Mga pangunahing investors.
Mga auditor.
At si Marco.
Inakala niyang ordinaryong quarterly meeting lamang iyon.
Hanggang sa bumukas ang pintuan.
Pumasok ako.
Kasama sina Attorney Castillo at tatlong kinatawan ng pinakamalaking institutional shareholder.
Biglang natahimik ang buong silid.
Napangiti nang malamig si Marco.
“Bumalik ka rin pala.”
“Hindi ko akalaing susuko ka agad.”
Hindi ako nagsalita.
Si Attorney Castillo ang unang lumapit sa projector.
Lumabas ang unang slide.
Ownership Structure.
Napakunot ang noo ni Marco.
“Anong ibig sabihin nito?”
Mahinahong nagsalita ang abogado.
“Mr. Villanueva.”
“May isang shareholder na hindi kailanman ipinakilala sa publiko.”
“Bilang bahagi ng trust agreement na nilagdaan labing-isang taon na ang nakalipas.”
“Siya ang tunay na may kontrol sa limampu’t isang porsiyento ng kumpanya.”
Natigilan ang lahat.
“Paano nangyari iyon?”
Tanong ng isang director.
Sunod-sunod na lumabas ang mga dokumento.
Original capital infusion.
Stock transfers.
Voting trust agreements.
Board resolutions.
Lahat legal.
Lahat notarized.
At lahat…
May pangalan ko.
“Isabella Santiago.”
Nakita kong unti-unting namutla ang mukha ni Marco.
“Hindi…”
“Hindi maaari.”
“Inimbento ninyo lang iyan.”
Tahimik na inilapag ni Attorney Castillo ang original documents sa mesa.
“Puwede po ninyong ipa-forensic examination.”
“Lahat ng ito ay rehistrado sa Securities and Exchange Commission.”
Lumapit ang external auditor.
“Na-verify na po namin kagabi.”
“Totoo ang lahat.”
Parang nawalan ng lakas si Marco.
Umupo siya.
Hindi siya makapagsalita.
Isa-isang tumingin sa akin ang mga directors.
Hindi na bilang asawa ng CEO.
Kundi bilang taong may tunay na kapangyarihan.
Tumayo ako.
“May una akong resolusyon.”
Natahimik ang lahat.
“Bilang majority shareholder…”
“Inaalis ko si Marco Alejandro Villanueva bilang Chief Executive Officer.”
Nagkatinginan ang mga board members.
Ilang segundo ang lumipas.
Pagkatapos…
Isa-isang nagtaasan ang kamay.
“Lumalagda ako.”
“Sang-ayon.”
“Sang-ayon.”
“Sang-ayon.”
Halos unanimous.
Nang matapos ang botohan…
Hindi na CEO si Marco.
Bigla siyang tumayo.
“Isabella!”
“Pitong taon tayong magkasama!”
“Ganito mo ba ako babawian?”
Ngumiti ako.
“Hindi.”
“Hindi ito paghihiganti.”
“Resulta lang ito ng mga pinili mo.”
Tahimik ang buong conference room.
Nagpatuloy ako.
“Noong wala kang pera…”
“Hindi kita iniwan.”
“Noong walang naniniwala sa’yo…”
“Ako ang unang tumaya.”
“Noong gabi-gabi kang nabibigo…”
“Ako ang kasama mo.”
“Pero noong dumating ang tagumpay…”
“Ako ang una mong nakalimutan.”
Hindi siya makatingin sa akin.
Maya-maya…
Bumukas muli ang pintuan.
Pumasok ang Human Resources Director.
Kasama ang security personnel.
“Mr. Villanueva.”
“Narito na po ang clearance documents ninyo.”
Parang napako si Marco.
Unti-unti niyang naunawaan.
Hindi ito drama.
Hindi ito pagbabanta.
Tapos na talaga.
Paglabas niya ng conference room…
Bigla namang dumating si Lianne.
Nakangiti pa siya.
May dala siyang lunch box.
“Marco, sabay tayong—”
Natigilan siya nang makita ang security.
“Ano’ng nangyayari?”
May isang empleyadong bumulong.
“Natanggal na ang CEO.”
“May-ari pala ng kumpanya ang asawa niya.”
Namutla si Lianne.
“Ano?”
Napatingin siya kay Marco.
Ngunit wala na itong masabi.
Lumapit siya sa akin.
“Ma’am…”
“Hindi ko alam…”
“Hindi ko sinasadyang…”
Napailing ako.
“Naalala mo ba ang tatlong tanong?”
Tumango siyang nanginginig.
“Isa lang ang gusto kong itanong ngayon.”
“Tinanong mo ba kahit minsan kung sino ang babaeng gusto mong agawan ng asawa?”
Hindi siya nakapagsalita.
“Dahil kung ginawa mo iyon…”
“Malalaman mong hindi ako nakikipaglaban para manatili.”
“Ako ang taong tahimik na bumubuo ng lahat ng gusto mong kunin.”
Tumulo ang luha niya.
Tahimik siyang umalis.
Hindi ko na siya muling nakita.
Tatlong buwan ang lumipas.
Opisyal nang natapos ang diborsyo namin.
Hindi ako humingi ng anumang personal na kabayaran.
Hindi ko rin siya ipinahiya sa media.
Tahimik kong ipinagpatuloy ang pamamahala sa kumpanya.
Sa ilalim ng bago naming pamunuan, lumawak ang operasyon sa Cebu, Davao at Singapore.
Mas dumami ang empleyado.
Mas lumaki ang kita.
Ngunit ang pinakamahalaga…
Mas naging makatao ang kumpanya.
Isang hapon, bumisita ako sa foundation ng aking ama.
Namimigay kami ng scholarship sa mga estudyanteng gustong maging entrepreneurs.
Lumapit sa akin ang isang batang babae.
“Ma’am.”
“Ikaw po ba talaga ang may-ari ng Villanueva Holdings?”
Ngumiti ako.
“Hindi.”
“Tagapag-alaga lang ako.”
“Nangarap ang maraming tao para maitayo iyon.”
“Kaya responsibilidad kong pangalagaan.”
Nakangiti siyang tumango.
Habang pinagmamasdan ko ang mga kabataang puno ng pangarap, bigla kong naisip ang sarili kong pitong taon na ang nakalipas.
Isang babaeng handang ibigay ang lahat dahil sa pag-ibig.
Hindi ako nagsisisi.
Dahil kung hindi ko minahal nang totoo…
Hindi ko rin matututuhang piliin ang sarili ko sa tamang panahon.
Paglabas ko ng gusali, muli kong tiningnan ang kaliwang kamay ko.
Wala na ang dating singsing.
Ngunit wala na rin ang bakas ng sakit.
Sa pagkakataong ito…
Hindi na ako “Mrs. Villanueva.”
Ako na si Isabella Santiago.
Isang babaeng hindi kailanman nawalan ng halaga, kahit may mga taong nabigong makita iyon.
At iyon ang pinakamagandang wakas.
Hindi dahil natalo ko ang taong nanakit sa akin.
Kundi dahil pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan ko…
Natagpuan kong muli ang sarili kong matagal kong nawala.
