Alas-sais ng gabi nang umuwi si Gary na may ngiting abot hanggang tenga, isang ngiting matagal ko nang hindi nakikita sa kanya. Sa loob ng sampung taon naming pagsasama, nasanay na ako sa simangot, bulyaw, at amoy ng alak na dala niya araw-araw. Pero iba ang gabing ito. Para siyang nakalaklak ng isang galon ng energy drink sa sobrang likot at sigla. Hawak niya ang isang pirasong papel na gusot-gusot—ang ticket ng lotto.

“Carla! Mag-impake ka na ng mga gamit mo! Ngayon din!” sigaw niya habang nanginginig ang mga kamay na nilapag ang ticket sa lamesa. “Tumama ako! Tumama ako ng Jackpot! Isang daang milyon, Carla! Isang daang milyon!”

Nanlaki ang mga mata ko, hindi dahil sa tuwa, kundi dahil sa gulat sa inaakto niya. Agad akong lumapit para tignan ang ticket. Ang mga numero… pamilyar. Ito ang mga numerong lagi niyang tinatayaan, mga numerong pinagsama-samang birthday ng mga anak namin sa labas—oo, alam ko ang tungkol sa kanila.

“Talaga, Gary? Nanalo ka?” tanong ko, pinipilit kong maging kalmado kahit kumikirot ang dibdib ko sa isiping ang swerteng ito ay mapupunta sa lalaking nagpaluha sa akin ng isang dekada.

“Oo! At dahil mayaman na ako, hindi na kita kailangan!” Mabilis siyang humugot ng isang folder sa kanyang bag. “Matagal ko na ‘tong pinahanda sa abogado ko. Annulment papers at waiver. Pipirma ka ngayon din. Nakasaad dito na wala kang hahabulin ni singkong duling sa premyo ko, at bilang kapalit, ibibigay ko sayo ang bahay na ‘to at ang lumang kotse. Wala kang makukuha sa jackpot ko! Pirmahan mo ‘to kung gusto mong magkaroon ng payapang buhay!”

Tinitigan ko siya. Wala man lang bahid ng pasasalamat o awa. Gusto niya akong itapon na parang basahan ngayong may ginto na siyang hawak. Huminga ako ng malalim. Kinuha ko ang ballpen.

“Sigurado ka ba dito, Gary? Kapag pinirmahan ko ‘to, wala na tayong pakialaman. Hindi mo na ako pwedeng balikan kapag nagbago ang ihip ng hangin,” mahinahon kong sabi.

Tumawa siya nang malakas, halakhak na puno ng pangmamaliit. “Bakit naman kita babalikan? Mayaman na ako! Marami akong makukuhang babae na mas bata at mas maganda sa’yo! Pirmahan mo na!”

Walang pag-aalinlangan, pinirmahan ko ang mga dokumento. Inabot ko sa kanya ang papel. Agad niya itong hinablot at tinago sa kanyang bag na parang takot na takot na bawiin ko pa.

“Layuan mo na ako, Carla! Bukas na bukas, kukunin ko na ang tseke ko!” sigaw niya bago tumakbo palabas ng bahay, marahil ay papunta sa kanyang kabit para mag-celebrate.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi ako nag-impake gaya ng sabi niya. Sa halip, nagtimpla ako ng kape at naupo sa veranda, hinihintay ang pagbabalik niya. Alam kong babalik siya.

Pasado alas-onse ng tanghali nang dumating ang kotse ni Gary. Pero hindi siya masaya. Pagsara pa lang ng pinto ng kotse, rinig ko na ang dabog niya. Pumasok siya sa gate na parang bagyong Rolly, magulo ang buhok at namumula ang mukha sa galit.

“Walang hiya ka!” sigaw niya pagkakita sa akin. “Anong ginawa mo?! Bakit sabi ng PCSO ay peke ang ticket ko?! Bakit sabi nila hindi daw tumama ang ticket na hawak ko?!”

Nananatili akong nakaupo, humihigop ng kape. “Peke? Paanong naging peke eh ikaw ang bumili niyan?”

“Hindi ko alam! Sabi nila, ang ticket na hawak ko ay luma na! Last month pa daw ‘to! Pero sigurado ako, tinayaan ko ‘to kahapon!” Halos maiyak na siya sa galit at lito. “Sino ang kumuha ng ticket ko?! Ikaw ba? Pinalitan mo ba habang natutulog ako?!”

Dahan-dahan akong tumayo at nilapag ang tasa. Tinitigan ko siya sa mata—ang mga matang dati’y kinakatakutan ko, pero ngayo’y puno ng takot at desperasyon.

“Gary,” simula ko, “naalala mo ba noong nakaraang linggo? Noong umuwi kang lasing na lasing at halos hindi mo na maigalaw ang katawan mo? Nalaglag ang wallet mo. Nakita ko ang listahan ng mga tinatayaan mo. At nakita ko rin ang plano mong iwan ako kapag nagkapera ka.”

“Anong ibig mong sabihin?” nanginginig ang boses niya.

“Ako ang tumaya para sa’yo noong araw na ‘yon dahil tulog na tulog ka,” sabi ko sabay hugot ng isang manipis na papel mula sa bulsa ng aking duster. “Pero hindi ko nilagay sa wallet mo ang ticket. Ang nilagay ko ay yung lumang ticket na nakita ko sa basurahan na tinayaan mo dati. Itinago ko ang tunay na ticket, Gary.”

Nanlaki ang mga mata niya habang nakatitig sa hawak kong papel. Ang tunay na winning ticket.

“Akin ‘yan! Asawa mo ako! Hati tayo dyan!” sigaw niya at akmang aagawin ang ticket.

Pero mabilis akong umatras at tinaas ang folder na iniwan niya kagabi—ang dokumentong pinirmahan namin pareho.

“Nakalimutan mo na ba, Gary?” Ngumiti ako ng mapait. “Pinapirma mo ako kagabi. Waiver. Nakasaad dito na wala na akong habol sa anumang pera mo, at wala ka ring habol sa anumang pera ko mula sa araw na ito. Legal ‘to, Gary. Notaryado ng sarili mong abogado. Ikaw ang nagpumilit nito.”

Namutla siya. Parang binuhusan ng malamig na tubig. Napaluhod siya sa sahig, ang mga tuhod ay bumigay sa bigat ng katotohanan.

“Carla… mahal ko… wag mo naman gawin sa akin ‘to. Nagbibiro lang ako kagabi. Lasing lang ako,” pagmamakaawa niya, pilit na inaabot ang laylayan ng duster ko.

“Huli na, Gary,” sabi ko nang may diin. “Ang bahay na ‘to, sabi mo sa akin na ‘to diba? Kaya pwede ba, lumayas ka na sa pamamahay ko. Dalhin mo ang waiver mo, ang peke mong ticket, at ang mga babae mo. Dahil ako? Mag-uumpisa ako ng bagong buhay. Buhay na wala ka.”

Tumalikod ako at pumasok sa loob ng bahay. Rinig ko ang paghagulgol niya sa labas, ang pagsigaw ng pangalan ko, at ang pagkatok sa pinto. Pero hindi ko na siya pinagbuksan. Sa wakas, ang swerteng hinintay ko ay dumating din—hindi lang ang pera, kundi ang kalayaang matagal ko nang ipinagdarasal.

Ang twist? Hindi ko naman talaga tinayaan ang mga numero niya. Ang tinayaan ko ay ang birthday ko at ang araw kung kailan ko siya unang nakilala—ang araw na nagsimula ang kalbaryo ko na ngayon ay tapos na. Ang ticket na hawak niya ay talagang kanya, sadyang mali lang talaga ang taya niya. Ang ticket na hawak ko? Iyon ang tunay na nanalo, taya ko gamit ang sarili kong pera.

Minsan, ang tunay na panalo ay hindi yung nakukuha mo ang gusto mo, kundi yung nawawala sa’yo ang hindi mo kailangan.