NANG IWAN AKO NG DATING KONG ASAWA PARA PAKASALAN ANG KANIYANG MANAGER, UMALIS AKO PAPUNTANG SIARGAO.
BAHAGI 1 — NANG IWAN AKO NG DATING KONG ASAWA PARA PAKASALAN ANG KANIYANG MANAGER, UMALIS AKO PAPUNTANG SIARGAO. Akala niya tapos na ang kuwento ko. Hindi niya alam na isang simpleng komento sa reception ng kasal nila ang magsisimula ng pagbagsak ng lahat ng itinayo nilang kasinungalingan.
Pinatay ko ang screen ng cellphone at hindi na sinagot ang sunod-sunod na tawag.
Huminto ang taxi sa harap ng isang marangyang beach resort sa Siargao. Kumislap ang sikat ng araw sa malinaw na dagat habang dahan-dahang bumukas ang pinto ng sasakyan.
Napailing ang driver.
“Ma’am, mukhang mayaman talaga ang mga nagbabakasyon dito.”
Ngumiti lang ako.
Hindi niya kailangang malaman na ang tatlong gabing pamamalagi ko rito ay binayaran ng perang lihim kong naipon sa loob ng anim na taon.
Hindi alam ng dating asawa kong si Marco Villanueva na gabi-gabi, habang hinihintay ko siyang umuwi, nagtatrabaho ako online bilang freelance business consultant para sa mga kumpanyang Australian at Singaporean.
Habang iniisip niyang simpleng maybahay lang ako, unti-unti kong binubuo ang buhay na balang araw ay kakailanganin ko.
At dumating ang araw na iyon.
Mabilis ang check-in.
Tahimik ang lobby.
May mga dayuhang turista, ilang negosyante, at mga pamilyang nagbabakasyon.
Pagkapasok ko sa suite, ibinagsak ko ang maleta sa sahig at humiga sa malambot na kama.
Sa kisame, nakita ko ang repleksiyon ng sarili ko.
Magulo ang buhok.
Kupas ang lipstick.
Simple ang suot kong T-shirt.
Anim na taon akong naging asawa.
Anim na taon din akong unti-unting nakalimutang maging ako.
Madalas sabihin ni Marco na wala na akong dating.
Hindi raw ako marunong mag-ayos.
Hindi raw ako bagay samahan sa mga corporate event.
“Ang kailangan ko ay partner,” sabi niya noon.
“Hindi katulong sa bahay.”
Pagkaraan lamang ng ilang buwan, dumating si Bianca Ramos.
Ang bago niyang operations manager.
Palaging elegante.
Palaging naka-designer dress.
Palaging may dalang mamahaling pastries kapag dumadalaw sa bahay.
At unti-unti, siya na rin ang naging dahilan kung bakit mas madalas nang umuwi nang gabi si Marco.
Tumunog ang cellphone ko.
Unknown number.
Numero mula sa Metro Manila.
Nag-atubili akong sagutin.
“Hello?”
“Good afternoon. Ako po si Attorney Rafael Mendoza mula sa Arcadia Global Holdings.”
Napaupo ako.
Ang Arcadia ang pinakamalaking investment company na inaplayan ko bago pa tuluyang matapos ang diborsiyo.
“Nakita ng board ang résumé ninyo. Maaari ba kayong pumunta sa Bonifacio Global City sa Lunes para sa final interview?”
Hindi ako agad nakasagot.
Anim na taon.
Anim na taon akong walang permanenteng trabaho.
Akala ko wala nang makakaalala sa kakayahan ko.
“Ma’am?”
“Yes… pupunta po ako.”
“Ten in the morning. Hihintayin namin kayo.”
Pagkababa ng tawag, matagal akong nakatingin sa kisame.
Naalala ko ang araw na ipinasa ko ang résumé.
Nasa loob ako ng banyo noon.
Tahimik.
Ayokong marinig ni Marco ang pagta-type ko.
Sa labas ng pinto, masaya siyang kausap sa telepono si Bianca.
Pinag-uusapan nila ang wedding venue.
Hindi para sa amin.
Kundi para sa kasal nila.
Noong gabing iyon ko tuluyang tinanggap na wala nang natitira sa aming pagsasama.
Naligo ako.
Isinuot ang isa sa iilang disenteng dress na naiwan sa aparador.
Binuksan ang laptop.
Inisa-isa ang lahat ng lumang project portfolio.
Certification.
Presentation.
Business proposal.
Mga dokumentong minsang naging dahilan kung bakit mabilis akong na-promote bago ako nag-asawa.
Sa labas ng bintana, humahampas ang alon sa dalampasigan.
Tahimik ang gabi.
Pero sa loob ko, unti-unting bumabalik ang dating kumpiyansa.
Naalala ko ang unang pagkikita namin ni Marco.
Hindi sa café.
Hindi sa opisina.
Kundi sa isang business conference sa Cebu.
Ako ang presenter.
Siya ang isa sa mga sponsor.
Pagkatapos ng event, nilapitan niya ako.
“Angela,” sabi niya habang nakangiti.
“Kapag nagsasalita ka tungkol sa negosyo, parang nananahimik ang buong silid.”
Iyon ang lalaking minahal ko.
Iyon din ang lalaking kalaunan ay nagsabing wala na akong silbi.
Ngayon…
Habang naghahanda siyang pakasalan ang ibang babae…
Ako naman ay naghahanda para buuin muli ang sarili kong buhay.
Hindi ko alam kung sino ang mas magiging matagumpay sa huli.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang diborsiyo…
Hindi na ako natatakot malaman ang sagot.
Samantala…
Mahigit isang libong kilometro ang layo, nagsisimula na ang engrandeng kasalan nina Marco at Bianca sa isang luxury hotel sa Makati.
Habang nagtatawanan ang mga bisita at nagtataas ng champagne, biglang may isang matandang negosyante ang napatitig kay Bianca.
Napakunot ang noo nito.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang binitiwan ang hawak na baso.
“Sandali…” mahina niyang sabi.
“Sigurado ba kayong… hindi ko pa nakikita ang babaeng iyan sa opisina ng Arcadia Global?”
Biglang nanahimik ang buong mesa.
At doon nagsimulang magbago ang ekspresyon ni Bianca…
BAHAGI 2 — HABANG NAGHAHANDA AKONG HARAPIN ANG PINAKAMAHALAGANG INTERVIEW SA BUHAY KO, ISANG TANONG LANG MULA SA MATANDANG NEGOSYANTE ANG NAGPAKABA SA BAGONG NOBYA NG DATING KONG ASAWA.
Hindi agad nakasagot si Bianca.
Pilitan siyang ngumiti habang nakatingin sa matandang lalaki.
“Pasensya na po, baka nagkakamali lang kayo.”
Ngunit hindi nawala ang pagdududa sa mukha ng matanda.
“Ako si Eduardo Lim.”
Isa siya sa pinakamalalaking investor sa bansa.
Marami sa mga naroon ang agad natahimik nang marinig ang pangalan niya.
Bihira siyang dumalo sa mga kasal.
Lalong bihira ang magsalita siya nang ganoon.
“Sigurado akong nakita na kita.”
Pinagmasdan niya si Bianca mula ulo hanggang paa.
“Hindi bilang executive.”
“Kundi bilang assistant.”
Natawa nang pilit si Bianca.
“Marami po sigurong magkakahawig.”
Napatingin si Marco sa fiancée niya.
“Sir Eduardo, baka po nagkakamali lang.”
Umiling ang matanda.
“Hindi ako madaling magkamali sa mukha.”
Tahimik na nagbulungan ang mga bisita.
Samantala…
Nasa Siargao Airport na ako.
Maaga akong bumiyahe pabalik ng Maynila.
Buong flight, paulit-ulit kong binabasa ang portfolio ko.
Hindi ko namalayang nakatulog pala ako.
Nagising ako nang marinig ang announcement ng piloto.
Paglapag sa Ninoy Aquino International Airport, dumiretso ako sa Bonifacio Global City.
Hindi ko napigilang mapahinto sa harap ng napakataas na gusali ng Arcadia Global Holdings.
Anim na taon na ang nakalipas mula nang huli akong magsuot ng business suit.
Huminga ako nang malalim.
“Kaya mo ‘to, Angela.”
Tahimik kong bulong sa sarili.
Pagpasok ko sa lobby, sinalubong ako ng receptionist.
“Good morning, Ma’am Angela Cruz?”
“Yes.”
“Naghihintay na po sa inyo si Mr. Rafael Mendoza.”
Ilang minuto lang ang lumipas ay nasa executive floor na ako.
Pagbukas ng elevator, napangiti ang lalaking nakasalamin na tumawag sa akin kahapon.
“Welcome to Arcadia.”
Mas bata siya kaysa sa inaasahan ko.
Professional.
Kalma.
Habang naglalakad kami papunta sa conference room, napansin niyang bahagya akong kinakabahan.
“Relax.”
“Hindi kayo inimbitahan dito para lamang sa formalidad.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Ano po ang ibig ninyong sabihin?”
Huminto siya sa harap ng malaking salamin.
“May isang tao rito ang matagal nang gustong makita kayo.”
Bago pa ako makapagtanong, bumukas ang conference room.
May limang executive na naghihintay.
Ngunit isang mukha lamang ang agad kong nakilala.
Si Olivia Santos.
Dating Regional Director namin.
Ang babaeng minsang nagsabi sa akin…
“Angela, sayang ang talento mo kung iiwan mo ang corporate world.”
Tumayo siya.
Lumapit.
At walang pag-aalinlangang niyakap ako.
“Anim na taon kitang hinanap.”
Hindi ako nakapagsalita.
Napangiti siya.
“Alam mo ba kung ilang proposal pa rin ang ginagamit namin hanggang ngayon?”
Nagulat ako.
“Akala ko… matagal nang obsolete ang mga iyon.”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Maraming system dito ang ikaw ang nagdisenyo.”
“Lahat ng executive board ay alam ang pangalan mo.”
Parang may bumigat sa dibdib ko.
Sa loob ng anim na taon…
Akala kong wala nang nakakaalala sa mga ginawa ko.
Hindi pala.
Samantala…
Sa Makati, nagsimula na ang reception.
Nag-toast ang mga bisita.
Nagpalakpakan.
Ngunit hindi pa rin mapakali si Eduardo Lim.
Tahimik siyang may tine-text.
Pagkaraan ng ilang minuto…
May lumapit na isang lalaki na naka-itim na suit.
May ibinulong ito sa kaniyang tainga.
Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng matandang negosyante.
Napatingin siya kay Bianca.
Pagkatapos ay kay Marco.
“Sigurado na ako.”
Malinaw niyang sabi.
“Hindi lang kita nakita noon.”
“Naaalala ko na kung saan.”
Natahimik ang buong ballroom.
Maging ang live band ay tumigil sa pagtugtog.
Dahan-dahang tumayo si Eduardo.
“Ikaw ang empleyadong natanggal dahil sa isyu ng pekeng financial report…”
Biglang namutla si Bianca.
“Sir…”
“Hindi po totoo iyan…”
Hindi na siya pinatapos ng matanda.
“At kung tama ang alaala ko…”
“Tatlong tao ang nasangkot sa kasong iyon.”
“Pero iisa lang ang tunay na mastermind.”
Humigpit ang pagkakahawak ni Marco sa kamay ng asawa niya.
“Ano pong ibig ninyong sabihin?”
Hindi agad sumagot si Eduardo.
Sa halip ay inilabas niya ang kaniyang telepono.
May tinawagan siya.
Pagkalipas ng ilang segundo…
Iisa lang ang sinabi niya.
“Pakipadala rito ang lumang investigation file.”
Pagkababa niya ng tawag, tumingin siya kay Marco nang may kakaibang awa.
“Binata…”
“Kung totoong pinakasalan mo ang babaeng ito ngayong araw…”
“May isang katotohanang dapat mong malaman.”
At eksaktong sandaling bubuksan na sana niya ang lumang rekord…
Biglang bumukas ang pangunahing pinto ng ballroom.
May isang babaeng naka-dark blue business suit ang mabilis na pumasok.
May hawak siyang makapal na brown envelope.
Diretso siyang tumingin kay Bianca.
At sinabi ang isang pangungusap na nagpawala ng kulay sa mukha ng bagong nobya.
“Natagpuan na namin ang orihinal na kontrata.”
WAKAS — ANG AKALA NILA AY ISA LANG AKONG DATING ASAWANG HINDI MAKAKAANGAT. HINDI NILA ALAM NA ANG BABAENG HINAMAK NILA ANG MAGIGING DAHILAN NG PAGBAGSAK NG LAHAT.
Tumigil ang buong ballroom.
Lahat ng mata ay nakatutok sa babaeng may hawak na brown envelope.
Mahigpit ang pagkakahawak ni Bianca sa braso ni Marco.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” nanginginig niyang tanong.
Hindi sumagot ang babae.
Dahan-dahan niyang inilabas ang ilang dokumento at iniabot kay Eduardo Lim.
Tahimik na binasa ng matandang negosyante ang bawat pahina.
Makalipas ang ilang segundo, napabuntong-hininga siya.
“Tama nga ang hinala ko.”
Napakunot ang noo ni Marco.
“Sir, ano po ba talaga ang nangyayari?”
Tumingin si Eduardo sa kanya.
“Alam mo ba kung bakit natanggal si Bianca sa Arcadia pitong taon na ang nakalipas?”
Agad umiling si Marco.
“Sinabi niyang nagsara raw ang departamento nila.”
Mapait na ngumiti si Eduardo.
“Hindi nagsara ang departamento.”
“Siya ang tinanggal.”
Parang nawalan ng hangin ang buong silid.
“Nakialam siya sa bidding documents ng kumpanya.”
“Hindi man siya ang gumawa ng lahat, pero pinirmahan niya ang mga papeles kapalit ng malaking halaga.”
“May imbestigasyon.”
“At habang wala kaming sapat na ebidensya noon para magsampa ng kaso, permanenteng isinama ang pangalan niya sa internal blacklist ng kumpanya.”
Namutla si Bianca.
“Hindi totoo!”
“Paninira lang iyan!”
Ngunit inilabas ng babaeng naka-asul na suit ang isa pang dokumento.
“Nahanap namin ang original server backup noong isang linggo.”
“Nasa records ang lahat ng pagbabago.”
“Pati ang electronic signature.”
Tahimik ang buong ballroom.
Napaatras si Marco.
“B-Bianca…”
Tumulo ang luha ng babae.
“Hindi ko gustong gawin iyon.”
“Napilitan lang ako.”
Ngunit wala nang gustong makinig.
Isa-isang lumayo ang mga bisitang kanina lamang ay pumapalakpak para sa bagong kasal.
May ilang negosyanteng tahimik na umalis.
May mga investor na agad tumawag sa kanilang mga abogado.
Sa loob lamang ng ilang minuto, ang engrandeng kasalan ay naging lugar ng kahihiyan.
Samantala…
Sa Arcadia Global Holdings.
Katatapos lamang ng final interview ko.
Lumabas si Olivia Santos kasama ang buong executive board.
“Congratulations.”
“Nagkakaisa ang board.”
“Tinatanggap ka namin bilang Executive Director for Regional Business Development.”
Napahawak ako sa bibig ko.
Hindi ako makapaniwala.
Anim na taon akong nawala sa corporate world.
Ngayon…
Binigyan nila ako ng posisyong hindi ko man lang pinangarap noon.
“May isa pa kaming gustong sabihin.”
Sabi ni Olivia.
“Inalagaan namin ang mga proyektong ikaw ang nagsimula.”
“At ngayong bumalik ka…”
“Panahon na para ikaw naman ang mamuno.”
Tumulo ang luha ko.
Hindi dahil sa sakit.
Kundi dahil sa wakas…
May taong muling naniwala sa kakayahan ko.
Lumipas ang tatlong buwan.
Mabilis na kumalat ang balita tungkol sa nangyari sa kasal nina Marco at Bianca.
Maraming partner company ang umatras.
Hindi na rin natuloy ang promotion ni Marco.
Unti-unti ring nalaman niyang marami sa mga kontratang ipinagmamalaki niya ay dating ako pala ang naghanda ng business strategy.
Hindi niya iyon napansin.
Dahil noong mag-asawa pa kami, hindi niya kailanman tinanong kung ano ang ginagawa ko habang natutulog siya.
Isang gabi, tumawag siya.
Hindi ko sana sasagutin.
Ngunit ginawa ko rin.
“Angela…”
Mahina ang boses niya.
“Tama sila.”
“Hindi ikaw ang walang halaga.”
“Ako pala ang hindi marunong pahalagahan ang taong nasa tabi ko.”
Tahimik lang ako.
“Pwede ba tayong magkita?”
Napangiti ako.
May lungkot.
Pero wala nang sakit.
“Marco.”
“May meeting ako bukas sa Singapore.”
“Sa susunod, sa Tokyo.”
“Pagkatapos, sa Sydney.”
“Punô na ang schedule ko.”
“Hindi na ako ang babaeng naghihintay sa bahay para umuwi ka.”
Matagal siyang hindi nagsalita.
Bago tuluyang ibinaba ang tawag, isa lang ang sinabi niya.
“Congratulations.”
“Deserve mo ang lahat ng iyan.”
Makalipas ang anim na buwan, inimbitahan akong magsalita sa isang business summit sa Bonifacio Global City.
Mahigit limang daang negosyante ang naroon.
Habang papunta ako sa entablado, nakita ko sa pinakadulong hanay si Marco.
Simple na ang suot niya.
Tahimik siyang nakaupo.
Nang matapos ang talumpati ko, siya ang huling pumalakpak.
Hindi siya lumapit.
Hindi rin ako lumingon.
Hindi na kailangan.
Paglabas ko ng gusali, tumunog ang cellphone ko.
Mensahe mula kay Olivia.
“Ready ka na ba?”
Ngumiti ako.
“Para saan?”
May isinend siyang larawan.
Isang bagong opisina sa Singapore.
Sa ilalim ng larawan ay may maikling mensahe.
“Welcome, Regional Vice President.”
Napatingala ako sa malinaw na kalangitan.
Noon, inakala kong ang diborsiyo ang katapusan ng buhay ko.
Ngayon, alam ko na.
Minsan, ang pinakamalaking pagkatalo ay hindi pagtatapos.
Isa lamang pala itong pintuan patungo sa buhay na matagal nang naghihintay sa kabilang panig.
At sa pagkakataong ito…
Hindi na ako lalakad para habulin ang isang taong piniling iwan ako.
Lalakad ako patungo sa kinabukasang ako mismo ang bumuo.
