Palihim Kong Tinawag na “Asawa” ang Malamig Kong Boss, Pero Sa Company Party, Biglang Lumabas sa Malaking Screen ang Lihim Kong Album; Akala Ko Nakaligtas Na Ako—Hanggang Harangin Niya ang Elevator at Banggitin ang Password Ko
Palihim Kong Tinawag na “Asawa” ang Malamig Kong Boss, Pero Sa Company Party, Biglang Lumabas sa Malaking Screen ang Lihim Kong Album; Akala Ko Nakaligtas Na Ako—Hanggang Harangin Niya ang Elevator at Banggitin ang Password Ko
Bahagi 1
Sa ikatlong taon ko bilang personal secretary ng CEO, nakagawa ako ng isang pagkakamaling kapag nalaman niya, baka mapilitan akong mag-resign sa mismong araw na iyon.
Ginawa kong password ng personal kong document vault ang birthday niya.
Hindi dahil sa trabaho.
Kundi dahil gusto ko siya.
Gustong-gusto ko siya na sa tuwing tatayo siya sa likod ko at yuyuko para tingnan ang report sa monitor ko, kailangan kong pigilan ang paghinga para hindi mahalata ang pamumula ng mukha ko.
Ang lalaking iyon ay si Gabriel Villanueva, tatlumpu’t tatlong taong gulang, ang pinakabatang CEO ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ko.
Kilala siyang malamig, istrikto sa oras, ayaw ng personal na usapan, at kailanman ay hindi nakitang may kasamang babae maliban sa mga business event.
Samantalang ako, si Andrea Santos, ay assistant lang na tatlong taon nang nagtatrabaho sa tabi niya.
Napakalinaw ng pagitan namin kaya hindi ko kailanman pinangahasang mangarap nang higit pa.
Hanggang sa hapong iyon.
May pipirmahang kontrata si Gabriel nang biglang maubusan ng baterya ang cellphone niya.
Iniabot niya ang kamay sa akin.
“Andrea, pahiram ng phone mo.”
Hindi na ako nag-isip at agad ko itong ibinigay.
Binuksan niya ang internal storage app ng kumpanya, pero humingi ang system ng password para sa secure vault.
“Password?”
Nanigas ako.
Lumingon si Gabriel sa akin.
“Ano ang password mo?”
Kinagat ko ang labi ko.
Hindi ko puwedeng sabihin.
Hinding-hindi.
Bahagya siyang kumunot ang noo.
“Andrea?”
“Ako na lang ang magta-type.”
Mabilis kong binawi ang phone, halos mahulog pa iyon sa pagmamadali ko.
Tinitigan niya ako nang ilang segundo, malalim at mahirap basahin ang mga mata niya, bago tuluyang manahimik.
Akala ko tapos na ang usapan.
Hindi ko alam na makalipas ang tatlong araw, muntik na naman akong patayin ng parehong sikreto.
Nang gabing iyon, may celebration party ang kumpanya para sa bagong project sa isang malaking hotel sa siyudad.
Hindi sana pupunta si Gabriel dahil may meeting siya sa foreign investors, kaya ako ang pinapunta niya bilang kinatawan ng executive office.
Dahil wala ang boss, mas naging maluwag ang lahat.
Matapos ang ilang baso ng alak, nagsimulang lumampas sa linya ang sales director na si Roberto Mendoza.
Halos dalawampung taon ang tanda niya sa akin, may asawa na, pero madalas pa ring magpadala ng personal na mensahe.
Itinaas ni Roberto ang baso at tumawa.
“Tatlong taon nang nagtatrabaho si Andrea kay Sir Gabriel pero single pa rin. Mataas siguro standards mo, no?”
May agad humila sa braso niya.
“Roberto, tama na.”
Pero medyo lasing na siya.
Lumapit siya sa akin.
“Kung wala ka namang boyfriend, bakit hindi na lang ako?”
Biglang nanahimik ang buong mesa.
Napatingin ako sa kamay niyang halos dumikit na sa akin.
Umaakyat sa lalamunan ko ang inis.
Pero hindi ako puwedeng gumawa ng eksena sa company party.
Ngumiti ako.
“Sorry po. May boyfriend na ako.”
Napatawa si Roberto.
“Talaga? Ang tagal na nating magkakatrabaho, wala namang nakakita sa kanya.”
Halatang gusto niya akong ipahiya.
“O baka naman gawa-gawa mo lang para tanggihan ako?”
Naging alanganin ang mga tingin sa paligid.
Mahigpit kong hinawakan ang phone ko.
At doon ko naalala ang isang bagay.
May secret album ako sa cellphone.
Puro larawan ni Gabriel.
Mga kuha sa likod niya habang nasa business trips.
Mga coffee cup na iniwan niya sa mesa.
Lumang boarding passes.
At ilang maliliit na note na minsan niyang isinulat para sa akin.
Ang pangalan ng album ay:
【MY FUTURE HUSBAND】
Kailangan ko lang ipakita kay Roberto ang title at saka agad isara.
Walang makakaalam na si Gabriel ang nasa loob.
Perfect.
Binuksan ko ang phone at pinilit manatiling kalmado.
“Gusto n’yo ng proof, di ba?”
Naka-cross arms si Roberto.
“Sige.”
Binuksan ko ang gallery.
Pero sa mismong sandaling iyon—
Biglang nagbago ang malaking LED screen sa likod ng stage.
Sumigaw ang isang technician.
“Kanino ’yung phone na naka-connect sa AirPlay?”
Parang nanigas ang dugo ko.
Tumingin ako sa screen ng phone ko.
Naka-on ang screen sharing.
Hindi.
Hindi puwede.
Sa harap ng halos isang daang empleyado, biglang lumabas sa malaking LED screen ang secret album ko.
【MY FUTURE HUSBAND】
Natahimik ang buong ballroom.
Nataranta akong patayin ang connection.
Pero huli na.
Lumabas ang unang litrato.
Isang lalaking naka-black suit, nakatalikod sa harap ng glass wall ng office.
May agad napasigaw.
“Sandali… hindi ba si Sir Gabriel ’yan?”
Parang bumagsak ang puso ko sa sahig.
Pangalawang picture.
Si Gabriel, nakatulog sa eroplano.
Pangatlo.
Kamay niya habang may hawak na kape.
Pang-apat.
Isang maliit na note na isinulat niya para sa akin.
“Don’t skip lunch.”
Nagsimulang magbulungan ang buong hall.
Gusto kong maglaho.
Tumingin si Roberto sa screen, saka sa akin, na para bang may nahuli siyang napakalaking sikreto.
“So ang boyfriend mo pala ay ang CEO?”
“Hindi!”
Agad akong umiling.
“Iyon ay—”
Biglang may malamig at mababang boses na narinig mula sa likod.
“Ano iyon?”
Nanigas ako.
Walang nagsalita.
Dahan-dahan akong lumingon.
Nakatayo si Gabriel sa may pintuan ng ballroom.
Hindi ko alam kung kailan pa siya dumating.
May bahid pa ng ulan ang coat niya, hawak ang cellphone sa isang kamay, at diretsong nakatingin sa malaking screen sa likod ko.
Nandoon pa rin ang napakalaking mga salita:
【MY FUTURE HUSBAND】
Gusto kong mamatay.
Literal.
“Andrea.”
Tinawag niya ang pangalan ko.
Halos hindi ko siya matingnan.
“Sir… kaya ko pong ipaliwanag.”
Biglang tumawa si Roberto.
“Sir Gabriel, mukhang malaki pala ang ambisyon ng assistant n’yo.”
Napalingon ako sa kanya.
Pero bago pa ako makapagsalita, tumingin na si Gabriel kay Roberto.
Napakalamig ng tingin niya na agad nawala ang ngiti nito.
“Ano ang sinabi mo sa kanya?”
Natigilan si Roberto.
“Wala po. Nagbibiro lang.”
Lumapit si Gabriel.
“Anong klaseng biro?”
Walang nangahas huminga nang malakas.
Namutla si Roberto.
“Niyaya ko lang naman siyang uminom nang kaming dalawa.”
Ilang segundo siyang tinitigan ni Gabriel.
Pagkatapos, inilapag niya ang isang folder sa mesa.
“Kinumpirma ng audit team na tumanggap ka ng kickback mula sa tatlong suppliers.”
Tuluyang namutla si Roberto.
“Sir, hindi po gano’n—”
“Bukas, kausapin mo ang legal department.”
Lumapit agad ang dalawang security staff.
Inilabas si Roberto habang nakatitig ang lahat.
Nanatili akong nakatayo, parang umiikot pa rin ang utak ko.
Baka kaya lang dumating si Gabriel ay para ayusin ang kaso ni Roberto.
Baka wala siyang pakialam sa album ko.
Doon lang ako muling nakahinga.
Natapos ang party nang halos alas-onse ng gabi.
Mabilis kong inayos ang mga dokumento at palihim na lumabas sa side entrance ng hotel.
Kailangan ko lang burahin ang album bukas.
Pagkatapos, magpapanggap akong walang nangyari.
Oo.
Kaya pa itong iligtas.
Pagpasok ko sa elevator, biglang may kamay na humarang sa pinto.
Pumasok si Gabriel.
Kami lang dalawa.
Agad sumikip ang pakiramdam ko sa loob.
Hindi siya tumingin sa akin.
Hindi rin ako nangahas tumingin sa kanya.
20th floor.
19th floor.
18th floor.
Hindi ko na kinaya.
“Sir, tungkol kanina…”
“Hmm.”
“Pwede ko pong ipaliwanag.”
“Hindi kailangan.”
Napatingin ako sa kanya.
Nakatingin pa rin siya sa harap.
“Personal album mo iyon. Wala akong karapatang pakialaman.”
Halos maiyak ako sa ginhawa.
“Opo. Tama po.”
Bumukas ang elevator.
Halos tumakbo ako palabas.
Pero ilang hakbang pa lang ako nang bigla niya akong tawagin.
“Andrea.”
Lumingon ako.
Nakatayo siya sa loob ng elevator.
Tinamaan ng ilaw ang mukha niyang kalmado sa paraang lalo lang nakakatakot.
“Birthday ko.”
Nanigas ako.
Tumingin siya sa akin.
“Iyon ang password ng document vault mo, tama?”
Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko.
Dahan-dahang nagsimulang magsara ang elevator.
Bago tuluyang maglaho ang mukha niya, nakita kong bahagyang umangat ang gilid ng labi ng lalaking halos hindi kailanman ngumiti.
Pagkatapos, sinabi niya ang mga salitang tuluyang nagpako sa akin sa hallway.
“Pumasok ka sa office ko nang thirty minutes early bukas.”
“Pag-usapan natin kung bakit sa cellphone mo…”
“…matagal na pala akong asawa mo.”
Bahagi 2
Kinabukasan, alas-siyete pa lang ng umaga ay nasa harap na ako ng opisina ni Gabriel.
Thirty minutes early daw.
Pero isang oras akong maaga.
Hindi dahil masipag ako.
Kundi dahil hindi ako nakatulog.
Buong gabi, paulit-ulit sa utak ko ang sinabi niya.
“Pag-usapan natin kung bakit sa cellphone mo… matagal na pala akong asawa mo.”
Sa sobrang hiya, tatlong beses kong binuksan ang resignation letter na ginawa ko madaling-araw.
Tatlong beses ko rin iyong binura.
Eksaktong alas-otso, bumukas ang elevator.
Lumabas si Gabriel na parang normal lang ang lahat.
Black suit.
Puting polo.
Kape sa kaliwang kamay.
At iyong mukhang walang emosyon na tatlong taon ko nang tinitingnan nang palihim.
Pagdaan niya sa akin, huminto siya.
“Maaga ka.”
“Opo.”
“Takot kang ma-late?”
Umiling ako.
“Takot po akong matanggal.”
Bahagyang gumalaw ang kilay niya.
“Pumasok ka.”
Pagkasara ng pinto, inilapag ko agad ang sobre sa mesa.
“Sir, bago po kayo magsalita, gusto kong humingi ng sorry.”
Tumingin siya sa sobre.
“Ano ’yan?”
“Resignation letter.”
Biglang tumahimik ang silid.
Sa unang pagkakataon, nakita kong nawala ang kalmadong ekspresyon niya.
“Bakit ka nagre-resign?”
Napakurap ako.
“Dahil po… inappropriate iyong album. Pati password. Naiintindihan kong puwedeng makaapekto iyon sa professional relationship natin.”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang kape.
“Andrea.”
“Opo?”
“Tatlong taon mo akong pinagsilbihan nang maayos. Hindi ka nagkamali sa confidential documents. Hindi ka nagsinungaling sa reports. Hindi ka rin gumamit ng pangalan ko para makakuha ng pabor.”
Tumigil siya.
“Bakit kita tatanggalin dahil gusto mo ako?”
Parang may sumabog sa loob ng dibdib ko.
Hindi ko siya matingnan.
“Sir…”
“At isa pa.”
Tumayo siya.
Lumapit siya sa harap ko.
“Hindi ko sinabing one-sided iyon.”
Napatingala ako.
Ano?
Bago pa ako makapagsalita, tumunog ang office phone.
Sinagot niya iyon.
Ilang segundo lang, biglang nagbago ang mukha niya.
“Sigurado kayo?”
Pagkatapos ay napatingin siya sa akin.
“Don’t release anything yet.”
Ibinaba niya ang tawag.
“Ano pong nangyari?”
Hindi agad siya sumagot.
Sa halip, inabot niya sa akin ang tablet.
May bagong internal email.
Subject:
NOTICE OF POSSIBLE CONFLICT OF INTEREST INVOLVING THE OFFICE OF THE CEO
Nawalan ako ng kulay.
May anonymous complaint na nagsasabing ginagamit ko raw ang personal kong relasyon kay Gabriel para maimpluwensiyahan ang promotions, supplier approvals, at executive decisions.
May kasama pang screenshots mula sa party kagabi.
Iyong malaking screen.
Iyong album.
At isang litrato naming dalawa sa elevator lobby.
“Sir, hindi totoo ’yan.”
“Alam ko.”
“Pero kapag kumalat ito—”
“Already did.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
May nagpadala na pala ng reklamo sa board.
Mas malala, may board meeting sa tanghali.
Napahawak ako sa resignation letter.
“Mas mabuting umalis muna ako.”
Biglang hinawakan ni Gabriel ang sobre bago ko ito makuha.
“Hindi.”
“Sir, ako ang magiging dahilan para kuwestiyunin nila kayo.”
“Hindi ikaw ang problema.”
Tumigas ang kanyang mukha.
“Ang problema ay may taong gustong gamitin ka laban sa akin.”
Napatingin ako sa kanya.
“May hinala po kayo kung sino?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, binuksan niya ang isang drawer.
May inilabas siyang manipis na folder.
Nang makita ko ang pangalan sa unang pahina, parang huminto ang paghinga ko.
Andrea Santos.
May mga petsa.
Reports.
Travel assignments.
Performance evaluations.
Pati kopya ng note na minsan niyang iniwan sa desk ko.
Don’t skip lunch.
“Sir… bakit may file kayo tungkol sa akin?”
Tumingin si Gabriel sa akin.
At sa unang pagkakataon, wala nang lamig sa mga mata niya.
“Dahil dalawang taon na kitang gustong ligawan.”
Nanigas ako.
“Pero bago ko nagawa…”
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang chairman’s secretary, hingal na hingal.
“Sir Gabriel, kailangan n’yo pong pumunta sa boardroom ngayon.”
“Twelve pa ang meeting.”
“Hindi na po.”
Namumutla siya.
“May dumating pong babae na nagsasabing fiancée n’yo siya.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
At bago ko pa maunawaan ang narinig ko, dinugtungan niya:
“May dala siyang engagement contract na pirmado raw ninyo.”
Bahagi 3
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Ang marinig na may babaeng nagsasabing fiancée siya ni Gabriel—
o ang katotohanang hindi agad nagsalita si Gabriel pagkatapos marinig iyon.
Ilang segundo siyang tahimik.
Sapat na iyon para lumubog ang sikmura ko.
“Sir…”
Tumayo siya.
“Andrea, manatili ka rito.”
Iyon lang.
Wala man lang paliwanag.
Lumabas siya kasama ang secretary.
Naiwan akong nakatitig sa nakasarang pinto.
Biglang parang napakalinaw ng lahat.
Kaya pala hindi siya nagkaroon ng girlfriend.
Kaya pala napakaingat niya sa personal niyang buhay.
Baka may engagement nang matagal nang pinagkasunduan ng pamilya.
At ako?
Ako ang assistant na gumawa ng album na tinawag siyang “future husband.”
Napatawa ako nang mahina sa sarili ko.
Nakakahiya.
Sa pagkakataong iyon, hindi na ako nagdalawang-isip.
Kinuha ko ang resignation letter.
Pero bago ako makalabas, tumunog ang phone ko.
Message mula sa HR director.
Andrea, huwag kang aalis. Kailangan ka sa boardroom.
Gusto kong tumanggi.
Pero trabaho pa rin iyon.
Kaya pagkaraan ng limang minuto, nakatayo ako sa labas ng pinakamalaking conference room ng kumpanya.
Pagpasok ko, halos lahat ng board members ay naroon.
At sa dulo ng mesa, katabi ng chairman, nakaupo ang isang magandang babae.
Eleganteng beige dress.
Mahabang buhok.
Mukhang galing sa isang pamilyang sanay sa camera at business events.
Pagkakita niya sa akin, ngumiti siya.
“Ikaw si Andrea?”
Tumango ako.
“Ako si Isabella Monteverde.”
Pagkatapos ay tumingin siya kay Gabriel.
“We were supposed to announce our engagement next month.”
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Pero si Gabriel ay kalmado lamang.
“Walang engagement.”
Napalingon ang lahat.
Nagbago ang mukha ni Isabella.
“Gabriel.”
Inilabas niya ang isang dokumento.
“Pirma mo ’yan.”
Kinuha iyon ng corporate lawyer.
Ilang segundo niya itong sinuri.
Pagkatapos ay kumunot ang noo niya.
“Sir Gabriel, mukhang tunay ang signature.”
May bulungan sa paligid.
Pakiramdam ko gusto kong umalis.
Ngunit biglang nagsalita si Gabriel.
“Check the date.”
Tiningnan iyon ng abogado.
“March 14, two years ago.”
“March 14, two years ago, nasa Singapore ako.”
Sumagot agad ang isang board member.
“Puwede namang pinirmahan mo bago umalis.”
“Hindi.”
Tumingin si Gabriel sa akin.
“Andrea.”
Nagulat ako.
“Opo?”
“Nasaan tayo noong March 13 hanggang 15?”
Hindi ko na kailangang mag-isip.
Ako ang gumagawa ng travel schedule niya.
“Sa Singapore po. Umalis tayo ng gabi ng March 12 at bumalik ng March 16.”
Tumahimik ang silid.
Isabella napakurap.
Ngunit hindi pa tapos si Gabriel.
“At iyong signature?”
Humugot siya ng isa pang folder.
“Inutusan ko kagabi ang legal team na i-audit lahat ng documents na konektado kay Roberto.”
Napatingin ako.
Roberto?
Ipinakita niya ang ilang papeles.
“Tatlo sa supplier contracts na may kickback kay Roberto ay may forged executive signature.”
Inilapag niya ang mga iyon katabi ng engagement document.
“Parehong stroke.”
“Parehong pressure pattern.”
“Parehong scanner artifact.”
Namutla si Isabella.
Agad nagtanong ang chairman.
“Anong koneksyon mo kay Roberto?”
Hindi siya sumagot.
Si Gabriel na ang sumagot.
“Pinsan niya si Roberto sa mother’s side.”
Biglang nagsimula ang bulungan.
Unti-unting nabuo ang buong larawan.
Plano pala nilang gumawa ng eskandalo.
Una, gamitin ang fake engagement para palabasing may personal commitment si Gabriel sa pamilya ni Isabella.
Pangalawa, gamitin ang album ko para palabasing may inappropriate relationship sa pagitan ng CEO at assistant.
Pangatlo, kapag bumagsak ang kredibilidad ni Gabriel sa board, puwedeng gamitin ang issue para pigilan ang internal investigation sa supplier kickbacks.
Hindi aksidente ang nangyari sa party.
May staff na sadyang nag-connect sa phone ko sa presentation system.
May nakakuha rin ng picture namin sa elevator.
At ngayon, naiintindihan ko na kung bakit napakabilis kumalat ng anonymous complaint.
Lahat ay bahagi ng isang plano.
Napatingin ako kay Isabella.
Wala na ang confident niyang ngiti.
“Wala kayong ebidensiya na kasali ako.”
Tumango si Gabriel.
“Tama.”
Tumayo siya.
“Kaya hindi kita inaakusahan.”
Isabella bahagyang huminga nang maluwag.
Pero idinugtong niya:
“Ang cybersecurity team ang gagawa noon.”
Bumukas ang pinto.
Pumasok ang head ng IT security.
May dala siyang laptop.
“Nakuha na po namin ang access logs.”
Ipinakita niya ang records.
Isang temporary hotel event account ang ginamit para kumonekta sa phone ko.
Ang account ay ginawa mula sa device ni Roberto dalawang oras bago ang party.
At ang anonymous complaint?
Na-upload mula sa parehong cloud folder na ginagamit ng personal assistant ni Isabella.
Tuluyang nawala ang kulay sa mukha niya.
Hindi na nagtagal ang meeting.
Humiling ang chairman ng formal investigation.
Ang legal team ang humawak sa forged documents.
Si Isabella ay umalis nang walang sinasabi, kasama ang kanyang abogado.
At ako?
Ako pa rin ang pinakanalilito sa lahat.
Dahil pagkatapos ng napakalaking eskandalo, isang bagay lang ang paulit-ulit kong naaalala.
Sinabi ni Gabriel kanina:
Dalawang taon na kitang gustong ligawan.
Pagkatapos ng board meeting, bumalik ako sa desk ko.
Tahimik kong inilagay sa drawer ang resignation letter.
Mga limang minuto lang ang lumipas, may message mula kay Gabriel.
Come in.
Pagpasok ko, nakatayo siya sa harap ng bintana.
Hindi na siya naka-coat.
Naka-roll up ang sleeves ng polo niya.
Iyon ang hitsura niyang pinakamapanganib sa puso ko.
“Sir?”
“Isara mo ang pinto.”
Ginawa ko.
Pagharap ko ulit, nakatingin na siya sa akin.
“So.”
Lumunok ako.
“So?”
“Nasaan na tayo?”
Hindi ko maintindihan.
“Sa… office po?”
Napapikit siya sandali.
Parang pinipigilan ang sarili.
“Andrea.”
“Opo.”
“Kanina, sinabi kong dalawang taon na kitang gustong ligawan.”
Namula ang mukha ko.
“Akala ko po baka sinabi n’yo lang iyon dahil sa sitwasyon.”
“Bakit ako magsisinungaling tungkol doon?”
Hindi ako nakasagot.
Lumapit siya.
Isang hakbang.
Dalawa.
Hanggang isang mesa na lang ang pagitan namin.
“Alam mo ba kung kailan ko unang napansin na gusto kita?”
Umiling ako.
“Noong unang taon mo.”
Nagulat ako.
“May emergency meeting ako noon. Hindi ako kumain buong araw. Pagbalik ko, may sandwich sa mesa.”
Naalala ko iyon.
Ako ang nag-iwan.
Pero hindi ko nilagyan ng pangalan.
“Akala ko hindi n’yo alam.”
“Alam ko.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Hindi ka marunong magtago. Pareho ang handwriting mo sa sticky note at daily schedule.”
Gusto kong matunaw.
“At mula noon?”
“Napansin ko na ang maraming bagay.”
Kung paano raw ako laging naghahanda ng extra charger dahil alam kong nakakalimutan niya.
Kung paano ko kabisado kung anong kape ang iniinom niya kapag pagod.
Kung paano ako nag-iiwan ng gamot kapag masakit ang ulo niya pero kunwari office supply lang iyon.
“Pero bakit hindi kayo nagsabi?”
Saglit siyang natahimik.
“Dahil boss mo ako.”
Doon ako natahimik.
“Hindi ko gustong maramdaman mong kailangan mong tanggapin ako dahil trabaho mo ang nakasalalay.”
Iyon ang huling sagot na inaasahan ko.
“Plano kong hintayin hanggang makahanap ka ng pagkakataong lumipat sa ibang executive unit.”
Napabuntong-hininga siya.
“Pero mukhang mas mabilis ang AirPlay kaysa sa plano ko.”
Hindi ko napigilang matawa.
Siya rin.
At iyon ang unang pagkakataon na nakita kong tumawa nang totoo si Gabriel Villanueva.
Hindi iyong maliit na ngiti.
Hindi iyong polite smile sa board meeting.
Talagang tumawa.
At lalo lamang akong nahulog.
Pagkatapos, naging seryoso ulit siya.
“Andrea, may isa akong tanong.”
Kinabahan ako.
“Kung hindi ako CEO…”
Huminto siya.
“Kung wala tayong boss-assistant relationship…”
“May chance ba ako?”
Napakurap ako.
Pagkatapos ng tatlong taon kong palihim na gusto siya, ang lalaking tinawag kong future husband sa secret album ay nakatayo ngayon sa harap ko at nagtatanong kung may chance ba siya.
Halos gusto kong itanong kung nananaginip ako.
Pero pinili kong ngumiti.
“Sir Gabriel…”
“Gabriel lang.”
Mas lalo akong namula.
“Gabriel.”
“Hmm?”
“Medyo late na po iyong tanong.”
Kumunot ang noo niya.
“Bakit?”
Huminga ako nang malalim.
“Tatlong taon na kitang binigyan ng chance.”
Ilang segundo siyang hindi gumalaw.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
“Good.”
At sa unang pagkakataon, hindi ako natakot sa ngiting iyon.
Kinabukasan, opisyal niyang inilipat ang direct reporting line ko sa Chief Operating Officer.
Hindi dahil tinatanggal niya ako.
Kundi dahil ayaw niyang magsimula kami habang siya pa rin ang direktang boss ko.
Walang secret promotion.
Walang espesyal na salary increase.
Walang pabor.
Gusto niyang malinaw sa lahat na kung ano man ang mangyari sa pagitan namin, hindi nito maaapektuhan ang trabaho ko.
Pagkalipas ng isang buwan, saka niya ako opisyal na niyaya sa unang date.
Hindi mamahaling restaurant.
Hindi five-star hotel.
Dinala niya ako sa maliit na café na lagi naming nadadaanan pauwi mula sa overtime.
“Tatlong taon kitang kasamang nagkakape para sa trabaho,” sabi niya.
“Gusto kong subukan namang magkape kasama ka nang walang laptop.”
At doon nagsimula ang relasyon namin.
Hindi naging perpekto.
Nag-away kami tungkol sa oras.
Sa sobrang trabaho niya.
Sa ugali kong itago kapag may problema.
Minsan, kapag nagagalit ako, tinatawag ko siyang “Sir Gabriel.”
At lagi niyang sagot:
“Delikado. Kapag ganyan tawag mo sa akin, alam kong may kasalanan ako.”
Makalipas ang isang taon, nag-propose siya.
Walang reporters.
Walang board members.
Walang malaking party.
Nasa bahay lang kami, parehong pagod mula sa trabaho.
Inabot niya sa akin ang phone niya.
“Ano ’to?”
“Open mo.”
Pagbukas ko ng contacts, nakita ko ang pangalan ko.
Hindi “Andrea.”
Hindi “Assistant Santos.”
Kundi:
【WIFE】
Napatakip ako sa bibig.
Tumingin siya sa akin na tila wala lang.
“Fair lang.”
“Three years mo akong nilagay bilang future husband.”
Kinuha niya ang maliit na kahon mula sa bulsa.
“Akala ko oras na para gawing official.”
Nang gabing iyon, habang nakaluhod siya sa harap ko, naalala ko ang ballroom.
Ang malaking screen.
Ang kahihiyan.
Ang panic.
Ang elevator.
Ang password.
Akala ko noon, iyon na ang pinakamasamang gabing mangyayari sa akin.
Hindi ko alam na iyon pala ang gabing nagbukas sa lihim na matagal naming parehong tinatago.
Isang taon pagkatapos ng kasal namin, habang inaayos ko ang lumang cellphone ko, nakita ko ulit ang album.
【MY FUTURE HUSBAND】
Nasa likod ko si Gabriel.
Sumilip siya sa screen.
“Hindi mo pa binubura?”
Ngumiti ako.
“Historical record.”
Kinuha niya ang phone sa kamay ko.
Binago niya ang pangalan ng album.
Pagkakita ko, napatawa ako.
Mula sa:
【MY FUTURE HUSBAND】
ginawa niyang:
【YOU WERE RIGHT】
Ibinalik niya ang cellphone sa akin, saka ako hinalikan sa noo.
At doon ko naisip—
Minsan, ang pinakanakakahiyang sikretong gusto mong ibaon habang buhay…
iyon din pala ang sikreto na magdadala sa iyo sa taong matagal nang naghihintay na ikaw mismo ang umamin.
