Akala ng Asawa Ko, Hinihintay Ko Pa Rin Siyang Mahalin Ako—Hindi Niya Alam, Dalawang Buwan na Lang at Aalis Akong Buntis Habang Ibinibigay Ko Siya sa Babaeng Hindi Niya Nakalimutan
Pagkauwi ko galing ospital, ang una kong ginawa ay itago ang ultrasound at lahat ng papeles tungkol sa pagbubuntis ko.
Pagkatapos, inilabas ko ang mga maleta.
Hindi dahil may biyahe ako.
Kundi dahil alam kong dalawang buwan na lang, aalis na ako sa bahay na iyon—at sa buhay ng asawa kong ilang taon nang may ibang babaeng laman ng puso.
Ako si Serena Villareal, tatlong taon nang asawa ni Adrian Monteverde.
Sa mata ng ibang tao, perpekto ang buhay ko.
May asawa akong tagapagmana ng isang kilalang property conglomerate sa Makati. Nakatira kami sa isang malaking bahay sa Forbes Park. May mga driver, kasambahay, at halos lahat ng bagay na puwedeng bilhin ng pera.
Pero may isang bagay na hindi kailanman naging akin.
Ang puso ni Adrian.
Habang inaayos ko ang mga damit sa kama, bumukas ang pinto.
“Anong ginagawa mo?”
Naroon si Adrian, bagong dating mula opisina.
“Season change,” sagot ko nang hindi tumitingin. “Inaayos ko lang ang mga damit na hindi ko na gagamitin.”
Matagal niya akong tinitigan.
“Kakaiba na ang mga sinusuot mo lately. Puro maluluwag.”
Nanigas nang bahagya ang mga daliri ko.
Halos labing-isang linggo na akong buntis.
Hindi pa halata, pero nagsisimula nang magbago ang katawan ko.
“Uso ngayon ang loose outfits,” nakangiti kong sagot.
Bago pa siya makapagtanong, dumating ang mayordomo dala ang isang mahabang garment bag.
“Sir, dumating na po ang limited-edition gown na ipinakuha ninyo.”
Binuksan iyon.
Isang napakagandang silver mermaid gown ang lumitaw, kumikislap sa maliliit na crystals.
Inabot iyon ni Adrian sa akin.
“Para sa iyo. May business gala bukas sa BGC. Sumama ka.”
Dati, baka buong gabi akong hindi nakatulog sa saya.
Ngayon, isang bagay lang ang naisip ko.
Hindi na kasya sa akin ang ganitong damit.
Bago ako makatanggi, bumukas muli ang pinto.
Pumasok si Camille Reyes.
Ang babaeng minahal ni Adrian bago niya ako pakasalan.
At marahil, ang babaeng hindi niya kailanman tunay na nakalimutan.
Pagkakita niya sa gown, nagliwanag ang mukha niya.
“Adrian! Ito ba iyong bagong Celestia collection? Months ko nang hinahanap ’yan!”
Kinuha ko ang gown at iniabot sa kanya.
“Sa iyo na.”
Napatigil siya.
“Talaga?”
“Bagay sa iyo.”
“Pero regalo ito ni Adrian sa iyo…”
Mahigpit na ang hawak niya sa damit habang sinasabi iyon.
Ngumiti ako.
“Okay lang.”
Kung handa ko nang ibigay sa kanya ang asawa ko, ano pa ba ang isang damit?
“Tapos may gagawin ako bukas,” dagdag ko. “Ikaw na lang ang sumama kay Adrian.”
Tahimik si Adrian.
Hindi niya ako inalisan ng tingin.
Para bang sinusubukan niyang hanapin kung nasaan ang babaeng dati’y nagseselos kahit sa simpleng pagbanggit sa pangalan ni Camille.
Wala na siya.
Nang gabing sumunod, nagutom ako.
Dahil madaling kumulo ang sikmura ko nitong mga nakaraang linggo, bumaba ako ng kusina bandang alas-onse at nagluto ng instant noodles.
Habang kumakain, narinig ko ang sasakyan sa labas.
Dumating sina Adrian at Camille mula gala.
Lasing si Adrian.
Mula sa floor-to-ceiling window, kitang-kita ko silang dalawa.
Inaalalayan ni Camille si Adrian.
Nadulas siya.
Napunta siya sa mga bisig nito.
Napakalapit ng kanilang mga mukha.
Sandaling tumigil ang mundo.
Akala ko hahalikan siya ni Camille.
Pero umatras si Adrian.
Humakbang siya patungo sa bahay.
Biglang niyakap siya ni Camille mula sa likod.
“Adrian…”
Tumigil siya.
“May gusto akong itanong.”
Mahina ang boses ni Camille.
“Noong magkahiwalay tayo… naalala mo ba ako kahit minsan?”
Napakatagal bago sumagot si Adrian.
“Hindi.”
Nakita kong namula ang mga mata ni Camille.
“Sorry. Siguro ako lang ang hindi nakamove on.”
Tumalikod siya.
Pero bago siya tuluyang makalayo, hinawakan siya ni Adrian.
Hinila niya si Camille sa mga bisig niya.
At sa gabing iyon, malinaw kong narinig ang mga salitang minsang pinangarap kong sabihin niya sa akin.
“Hindi kita naalala kahit minsan.”
Huminto siya.
“Dahil walang sandaling nakalimutan kita.”
Nanikip ang dibdib ko.
Pero natawa ako.
Tahimik.
Hanggang sa tumulo ang luha ko.
Sa wakas.
May sagot na rin ako.
Tatlong taong kasal.
Tatlong taong umaasang baka isang araw piliin niya rin ako.
Wala palang hinihintay.
Tinapos ko ang noodles at umakyat.
Pagkalipas ng kalahating oras, pumasok si Adrian sa kuwarto.
Natagpuan niya akong nakaupo sa harap ng maliit na metal basin.
May apoy sa loob.
Isa-isa kong sinusunog ang mga pahina ng pink journal ko.
Kilalang-kilala niya iyon.
Minsan, aksidente niya iyong nabasa.
Nakasulat doon ang lahat.
Akala ko walang pagmamahal sa arranged marriage, pero nahulog ako sa kanya.
Ngumiti siya sa akin ngayon. Baka unti-unti na rin niya akong gusto.
Serena loves Adrian.
So much.
Lumapit siya.
Biglang nawala ang kalasingan sa mukha niya.
“Bakit mo sinusunog?”
Pinanood kong maging abo ang huling pahina.
“May molds na.”
“Journal mo ’yan.”
“Lumang bagay lang.”
May kung anong dumaan sa mga mata niya.
Pero hindi ko na inintindi.
Nang humiga kami, sinubukan niya akong yakapin gaya ng nakasanayan.
Tahimik akong lumayo.
Sa unang pagkakataon, hindi ko hinayaang hawakan niya ako.
Kinabukasan, family dinner ng mga Monteverde sa kanilang ancestral estate sa Antipolo.
Halos malapit na kami nang tumunog ang cellphone ni Adrian.
Si Camille.
“Adrian… nadulas ako. Masakit ang ankle ko…”
Biglang nag-iba ang ekspresyon niya.
“Don’t move. Pupunta ako.”
Pinahinto niya ang sasakyan.
“Serena, ilang kilometro na lang ang estate. Mauna ka na.”
Tinitigan ko siya.
“Family dinner ito.”
“Kailangan ako ni Camille.”
“Kung sprain ang paa niya, doktor ang kailangan niya. Hindi ikaw.”
Nanlamig ang mukha niya.
“Kaibigan ko siya.”
Napangiti ako.
Kaibigan.
Pagkatapos ng sinabi niya kagabi.
“Baba ka.”
Binuksan niya ang pinto sa side ko.
At iniwan niya ako sa gilid ng kalsada.
Makalipas ang ilang minuto, bumuhos ang ulan.
Walang taxi.
Walang Grab.
Nasa paakyat na bahagi kami ng Antipolo at malayo pa ang estate.
Naglakad ako.
Sa ulan.
Habang buntis.
Pagsapit ko sa bahay ng mga Monteverde, basang-basa ako.
Namumula ang mga paa ko at nanginginig ang buong katawan ko sa lamig.
At ang unang sinabi sa akin ng biyenan kong babae ay—
“Serena, bakit mukha kang ganyan? At nasaan si Adrian?”
Hindi ako sumagot.
Mahigit isang oras kong tiniis ang mga bulong.
Ang mga tingin.
Ang mga tanong kung bakit wala ang asawa ko.
Hanggang sa dumating si Adrian.
Kasama si Camille.
Inilagay pa niya ito sa upuang katabi niya.
Sa harap ng buong pamilya.
Ipinaghimay niya ng hipon.
Nilagyan niya ng pagkain ang plato nito.
Parang ako ang bisita.
At si Camille ang asawa.
Naamoy ko ang seafood.
Biglang umikot ang sikmura ko.
Tumayo ako at mabilis na pumunta sa gilid ng dining hall.
Napahawak ako sa bibig.
Sumuka ako.
Muling sumuka.
Hanggang sa namuo ang luha sa mga mata ko.
May isang tiyahin ni Adrian ang natawa.
“Naku, Serena… ganyan na ganyan ako noong buntis ako.”
May isa pang bumulong.
“Baka pregnant siya?”
Biglang tumahimik ang buong silid.
Nahulog ang kutsara ni Adrian.
Tumayo siya.
Hindi na niya pinansin si Camille.
Mabilis siyang lumapit at mahigpit na hinawakan ang pulso ko.
Maputla ang mukha niya.
Nanginginig ang boses niya nang itanong—
“Serena…”
“Buntis ka?”
Tumingin ako sa lalaking iniwan akong maglakad sa ulan para puntahan ang babaeng hindi niya kailanman nakalimutan.
At sa unang pagkakataon, nakita kong takot na takot siyang marinig ang sagot ko.
Ngumiti ako.
“Okay.”
“Kung gusto mo talagang malaman…”
PARTE2
“…Oo.”
Walang gumalaw.
“Eleven weeks.”
Parang huminto ang buong dining room.
Unti-unting lumuwag ang hawak ni Adrian sa pulso ko.
“Eleven… weeks?”
Tumango ako.
“Bakit hindi mo sinabi?”
Hindi galit ang boses niya.
Nasasaktan.
Pero kakaiba—dahil noong ako ang nasasaktan, parang wala siyang nakikita.
“May pagkakataon ba akong sabihin?”
“Serena—”
“Kanina lang,” putol ko, “iniwan mo akong mag-isa sa bundok habang umuulan dahil na-sprain ang ankle ni Camille.”
Namula si Camille.
“Hindi ko alam na buntis ka…”
“Huwag kang mag-alala.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ikaw ang may obligasyon sa akin.”
Bumalik ang tingin ko kay Adrian.
“Siya.”
Namuti ang mukha niya.
Tumayo ang lolo ni Adrian.
“Adrian! Iniwan mong maglakad ang buntis mong asawa?”
“Hindi ko alam!”
“Exactly.”
Ngumiti ako nang mapait.
“Hindi mo alam.”
Hindi mo alam dahil hindi mo ako tinatanong.
Hindi mo alam dahil hindi mo ako tinitingnan.
Hindi mo alam dahil bawat pagkakataong kailangan kitang makausap, may mas mahalagang Camille.
Lumapit si Adrian.
“Umuwi tayo.”
“Hindi pa tapos ang dinner.”
“Wala akong pakialam sa dinner.”
Hinawakan niya ang braso ko.
“Pupunta tayo sa ospital. Ngayon.”
Sa unang pagkakataon sa gabing iyon, nakita kong tuluyan siyang nataranta.
Pero wala na akong maramdaman.
Sa ospital, sinabi ng doktor na maayos ang baby pero kailangan kong magpahinga dahil sa pagod at lamig.
Tahimik lang si Adrian sa tabi ko.
Nang ipakita ng doktor ang ultrasound, matagal niyang tinitigan ang maliit na hugis sa monitor.
“Baby ninyo ’yan,” sabi ng doktor.
Napakapit siya sa gilid ng kama.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi—
“Anak ko.”
Hindi ako sumagot.
Sa sasakyan pauwi, tatlong beses niyang sinubukang magsalita.
Tatlong beses din siyang tumigil.
Pagdating namin sa bahay, diretso ako sa kuwarto.
At doon niya nakita.
Dalawang maleta.
Nakatayo sa sulok.
Nakaayos na.
Tumingin siya sa akin.
“Ano ’yan?”
“Mga gamit ko.”
“Saan ka pupunta?”
“Cebu.”
Nanigas siya.
“Bakit?”
Binuksan ko ang drawer.
Kinuha ko ang isang brown envelope.
Inilapag ko sa mesa.
Divorce papers.
Parang natigil ang paghinga niya.
“Serena…”
“Two months ago pa nagsimula akong maghanda.”
“Bago mo malaman na buntis ka?”
“Hindi. Pagkatapos.”
Napaatras siya.
“Plano mong dalhin ang anak ko?”
“Plano kong dalhin ang anak ko sa lugar kung saan hindi niya kailangang lumaki na nakikitang naghihintay ang nanay niya sa isang lalaking laging may ibang pinipili.”
“Hindi ganoon—”
“Talaga?”
Sa wakas, tiningnan ko siya nang diretso.
“Gusto mo bang sabihin ko kung ano ang nakita ko kagabi?”
Hindi siya nakapagsalita.
“‘Walang sandaling nakalimutan kita.’”
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Serena…”
“Malinaw.”
“Lasing ako.”
Napatawa ako.
“Kapag lasing ba, ibang babae ang lumalabas sa puso mo?”
“Hindi ko siya hinalikan.”
“At dapat ba akong magpasalamat?”
Wala siyang naisagot.
Lumapit siya.
“Hindi ko gustong mawala ka.”
Napailing ako.
“Adrian, hindi mo nga alam na unti-unti na akong nawawala.”
“Tingnan mo.”
Itinuro ko ang wardrobe.
Kalahati na lang ang laman.
“Dalawang linggo nang nawawala ang kalahati ng damit ko.”
Itinuro ko ang bookshelf.
“Wala na ang mga libro ko.”
Ang vanity.
“Wala na ang karamihan sa gamit ko.”
Ang journal.
“Sinunog ko sa harap mo ang tatlong taong pagmamahal ko.”
Nangingilid na ang luha sa mga mata ko.
“Pero ngayon mo lang napansin na aalis ako dahil nakita mo ang maleta.”
Tahimik siya.
“Akala ko…” mahina niyang sabi.
“Ano?”
“Akala ko palagi ka lang nandiyan.”
Iyon marahil ang pinakamatapat niyang sinabi sa buong pagsasama namin.
Hindi dahil mahal niya ako nang sapat.
Kundi dahil kampante siyang hindi ako aalis.
Lumipas ang ilang araw.
Nagbago si Adrian.
Kinansela niya ang late-night meetings.
Maaga siyang umuuwi.
Sinusubukan niyang samahan ako sa checkup.
Nagpapadala siya ng pagkain sa kuwarto.
Isang gabi, dumating siya dala ang isang folder.
“Lahat ng appointments mo hanggang due date. Inayos ko schedule ko.”
Hindi ko iyon binuksan.
“Hindi kailangang gawin mo ito.”
“Ako ang ama.”
“Oo.”
“Then let me be one.”
Tumingin ako sa kanya.
“Puwede kang maging mabuting ama nang hindi ko kailangang manatiling asawa mo.”
Parang sinuntok ko siya.
Kinabukasan, dumating si Camille.
Hindi niya inaasahang ako ang magbubukas ng pinto.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Pinapasok ko siya.
Tahimik kaming umupo sa living room.
“Hindi ko gustong sirain ang marriage ninyo,” sabi niya.
“Hindi mo kailangang ipaliwanag.”
“Pero mahal ko pa rin siya.”
Diretso.
Walang paligoy-ligoy.
Tumango ako.
“Alam ko.”
“Pero nitong mga araw… hindi niya ako kinakausap.”
Hindi ako sumagot.
Napaluha siya.
“Akala ko kapag bumalik ako, babalik din lahat.”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Ako rin.”
Nagulat siya.
“Akala ko kapag naging mabuting asawa ako, balang araw mamahalin niya rin ako.”
Pareho kaming natahimik.
Dalawang babaeng umikot nang maraming taon sa isang lalaking hindi marunong pumili nang malinaw.
Hindi pala kami magkalaban.
Pareho lang kaming naghihintay.
“Aalis ako ng Manila,” sabi ni Camille.
“May offer akong trabaho sa Singapore.”
Tumango ako.
“Sana maging masaya ka.”
Bago siya umalis, lumingon siya.
“Serena… noong gabing iyon, hindi niya ako hinalikan.”
“Alam ko.”
“Hindi ba iyon mahalaga?”
Matagal bago ako sumagot.
“Hindi ang halik ang sumira sa amin.”
“Kundi ang libo-libong pagkakataong pinili niya ang damdamin niya para sa iyo kaysa sa damdamin ng asawa niya.”
Pagkalipas ng isang buwan, pinirmahan ni Adrian ang divorce papers.
Hindi agad.
Tatlong araw niyang itinago ang mga iyon sa study.
Noong ibinalik niya sa akin, may pirma na.
“May isang kondisyon.”
Tiningnan ko siya.
“Ano?”
“Huwag mo akong alisin sa buhay ng anak natin.”
Hindi ko iyon balak.
“Hindi kita aalisin bilang ama.”
Napapikit siya.
“Pero bilang asawa?”
Tahimik ako.
Alam na niya ang sagot.
Dalawang buwan pagkatapos ng family dinner na iyon, umalis ako patungong Cebu.
Hindi na ako nagtago.
Hindi rin ako tumakas.
Hinintay ako ni Adrian sa airport hanggang sa boarding.
Bago ako pumasok, sinabi niya—
“Serena.”
Lumingon ako.
“Sorry.”
Isang simpleng salita.
Pero iyon ang unang apology na naramdaman kong walang kasunod na dahilan.
“Kung makakabalik ako sa simula…”
Umiling ako.
“Wala tayong mababago sa simula.”
“Ang kaya lang nating baguhin ay kung ano tayo pagkatapos nito.”
Tumango siya.
Hindi niya ako pinigilan.
At iyon marahil ang unang pagkakataong tunay niya akong nirespeto.
Makalipas ang anim na buwan, isinilang ko ang anak naming babae.
Pinangalanan ko siyang Maya.
Nasa labas ng delivery room si Adrian.
Lumipad siya mula Manila nang makatanggap ng tawag.
Nang unang beses niyang buhatin ang anak namin, tahimik siyang umiyak.
Hindi ko siya pinatawad dahil lamang doon.
Hindi rin kami nagbalikan.
Pero naging mabuting ama siya.
Buwan-buwan siyang pumupunta sa Cebu.
Hindi niya ginamit ang pera para kontrolin ako.
Hindi niya ginamit ang anak namin para pilitin akong bumalik.
At unti-unti, natutunan naming maging dalawang taong hindi na mag-asawa ngunit parehong nagmamahal sa iisang bata.
Isang taon pagkatapos ng divorce, minsang tinanong niya ako habang natutulog si Maya sa stroller.
“Masaya ka ba?”
Tumingin ako sa dagat.
“Masaya.”
Ngumiti siya.
Masakit ang ngiting iyon, pero payapa.
“Good.”
Hindi ko na tinanong kung mahal pa niya si Camille.
Hindi ko rin tinanong kung mahal pa niya ako.
Dahil natutunan ko na ang pinakamahalagang tanong ay hindi—
Mahal ba niya ako?
Kundi—
Mahal ko pa ba ang sarili ko kapag kasama ko siya?
At kung ang isang relasyon ay unti-unting ginagawa kang maliit, tahimik, takot, at laging naghihintay…
Minsan, ang pinakamatapang na paraan ng pagmamahal ay hindi ang manatili.
Kundi ang umalis habang may natitira ka pang pagmamahal para sa sarili mo.
MENSAHE
Hindi lahat ng pag-alis ay kabiguan.
May mga pagkakataong ang pagtatapos ng isang relasyon ang simula ng pagbabalik mo sa sarili mong halaga.
Huwag ubusin ang buong buhay mo sa paghihintay na piliin ka ng isang taong paulit-ulit na ipinapakitang iba ang una niyang pinipili.
Dahil ang tunay na pagmamahal ay hindi dapat ipinagmamakaawa, ipinaglalaban nang mag-isa, o hinihintay habang ikaw mismo ay unti-unting nawawala.
Minsan, ang taong kailangan mong piliin muna—
ay ang sarili mo.
