Hinayaan ng Billionaire Kong Fiancé na Mamatay ang Mama Ko Dahil Lang sa Isang Spiritual Influencer
Pero Mas Nakakatakot ang Sikretong Itinatago Nito sa Likod ng Mga “Healing Livestream” Niya

Kakapirma ko lang ng annulment papers sa Pasig nang magbukas ako ng livestream hatinggabi.

Sa gitna ng kalasingan at malakas na tugtog sa rooftop bar sa Bonifacio Global City, malamig akong napangiti habang binabasa ang libo-libong comments na paulit-ulit binabanggit ang pangalan ng ex-fiancé ko.

“Si Adrian Villareal ba?”

“Iniwan ko na siya.”

“Akala ko napakagaling na CEO… wala naman palang kwenta at sobrang lamig.”

“Mas gusto ko pa ang mas batang lalaki. Kahit paano marunong rumespeto.”

Wala pang sampung minuto, nasa trending na agad ang pangalan ko sa Philippines X.

“Ordinaryong babae lang pero sinisiraan ang pamilya Villareal.”

“Clout chaser lang iyan.”

“Maghanda ka na sa demanda.”

Wala akong pakialam.

Dahil sa oras na iyon, pakiramdam ko wala na talaga akong natitirang mawawala.

Tatlong taon kaming nagmahalan.

Dalawang taon kaming engaged.

Akala ko pakakasalan ako ni Adrian Villareal.

Hanggang sa dumating si Serena.

Si Serena Valdez.

Isang sikat na influencer sa mundo ng “spiritual healing” sa Manila.

Araw-araw siyang naka-puting bestida, may hawak na pearl rosary, at nagla-livestream tungkol sa “energy ng universe.”

Puro ganito ang captions niya sa Instagram:

“Universe always removes toxic souls.”

“Pain is karma cleansing.”

“Trust divine timing.”

Pero ang pinakanakakatakot…

Pinaniwalaan siya ni Adrian.

At hindi lang basta naniwala.

Parang nabaliw siya rito.

Si Adrian ang pinaka-rational na lalaking nakilala ko noon.

Batang CEO ng Villareal Holdings.

Malamig.

Mayabang.

At hinding-hindi naniniwala sa pamahiin.

Pero simula nang makilala niya si Serena, gabi-gabi na siyang nagsisindi ng essential oils, naniwala sa healing crystals, at nagdala pa ng “spiritual masters” sa mansion para maglinis daw ng negative energy.

Akala ko phase lang iyon.

Hanggang sa maaksidente si Mama.

Kailangang operahan agad.

Mahigit tatlong milyong piso ang kailangan.

Ako noon ang humahawak ng joint account namin ni Adrian.

Pero pagdating ko sa bangko, sinabi ng empleyado:

“Pasensya na po, Ms. Torres. Nailipat na po kay Ms. Serena Valdez ang authority sa account noong isang linggo.”

Nanlamig ako.

Agad akong umuwi sa Villareal mansion.

Naabutan ko si Serena sa garden, nakapikit habang nagme-meditate sa tunog ng wind chimes.

Nang magmakaawa ako para sa pera ni Mama, dahan-dahan lang siyang dumilat.

“Lara.”

“Hindi aksidente ang nangyari sa mama mo.”

“Karma iyon.”

Akala ko mali ang narinig ko.

“Nasa critical condition ang mama ko!”

“Sabi ng doktor kailangan siyang operahan agad!”

Tahimik lang siyang humigop ng tsaa.

“Ang operasyon ay pakikialam sa natural na daloy.”

“Kung malinis ang soul niya, ililigtas siya ng universe.”

“At kung hindi siya makaligtas… iyon ang destiny niya.”

Halos mabaliw ako.

“Baliw ka ba?!”

“Buhay ng tao ang pinag-uusapan natin!”

Pero kalmado pa rin siya.

“Pupunta ako sa ospital para ipagdasal siya.”

“Iyon ang totoong healing.”

Hinablot ko siya.

“Hindi ka pupunta!”

“Papatayin mo ang mama ko!”

Nagkagulo kami sa sala.

At eksaktong sandaling iyon, dumating si Adrian.

Agad niyang niyakap si Serena.

“Are you okay?”

Sumandal si Serena sa dibdib niya habang nangingilid ang luha.

“Nag-aalala lang si Lara para sa mama niya…”

“Hindi ko siya sinisisi.”

Pagkatapos, malamig na tumingin sa akin si Adrian.

“Tama na.”

“Mula ngayon, huwag mo nang gagalawin si Serena.”

Nanginginig akong tumingin sa kanya.

“Adrian…”

“Ayaw niyang ipaopera si Mama…”

Pero agad niya akong pinutol.

“Mabuti lang ang gusto ni Serena.”

“Huwag kang OA lagi.”

Parang may sumaksak sa dibdib ko.

Ang lalaking minsang lumuhod sa ulan sa Quezon City para lang sagutin ko siya…

Ngayon ay handang ipagtanggol ang ibang babae laban sa akin.

Kinagabihan, ipinakandado pa niya ang kwarto ko.

Buong gabi akong umiiyak habang binubugbog ang pinto.

“Nasa ospital ang mama ko!”

“Adrian! Please!”

Pero walang sumagot.

Kinabukasan lang bumukas ang pinto.

Takbo agad ako pababa.

Nandoon si Serena sa dining area, may hawak na juice.

Hinablot ko siya.

“Nasaan si Mama?!”

Tiningnan niya ako na parang naaawa.

“Pumanaw siya alas tres ng madaling-araw.”

Umugong ang tenga ko.

Hindi ko na marinig ang ibang sinabi niya.

Pero nagpatuloy pa rin siya.

“Inayos ko na rin ang funeral.”

“Sea burial ang pinili namin.”

“Ipinakalat na ang ashes niya sa dagat kaninang umaga.”

“Malaya na ang soul niya ngayon.”

Tuluyan akong gumuho.

“AYAW NG MAMA KO SA DAGAT!”

“GUSTO NIYANG MAILIBING KATABI NI PAPA!”

“PAANO NINYO NAGAWA IYON?!”

Ipinakita pa ni Serena ang video.

Sa screen, tinatangay ng hangin sa dagat ang abo ni Mama habang may mahina at creepy na meditation music sa background.

Napahiyaw ako.

At sinakal ko siya.

Pero eksaktong sandaling iyon, dumating si Adrian.

Marahas niya akong hinila palayo.

“Lara! Tama na!”

“Buong gabi inasikaso ni Serena ang funeral ng mama mo!”

“Hanggang kailan ka magiging hysterical?!”

Umiiyak akong tumingin sa kanya.

“Alam mong galit sa dagat si Mama…”

“Alam mong gusto niyang mailibing katabi ni Papa…”

“Adrian…”

“Paano mo nagawa ito sa akin…”

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay malamig na nagsalita.

“Bibilhan na lang kita ng bagong bahay.”

“Bagong account.”

“Bagong kotse.”

“Para quits na tayo.”

Quits?

Patay na ang mama ko.

At pera ang tingin niyang kapalit noon?

Napatawa ako.

Tawang may kasamang dugo sa labi.

Kinagabihan, nagsend ako ng annulment papers sa abogado.

Pero walang alam si Adrian.

Dahil abala siya sa engrandeng birthday party ni Serena sa beach mansion nila sa Batangas.

Puro elite ng Manila ang bisita.

Nagniningning ang crystal chandeliers sa buong hall.

Naka-puting gown si Serena na parang diyosa.

At si Adrian mismo ang nagsuot sa kanya ng diamond necklace na milyon-milyon ang halaga.

Namangha ang lahat.

“Talagang mahal na mahal siya ni Adrian.”

“Hindi pa siya naging ganiyan ka-sweet kahit kanino.”

Nakatayo lang ako sa gilid.

Tahimik na pinapanood silang lahat.

Pakiramdam ko mamamatay ako sa sakit.

Biglang tumakbo paloob ang butler.

“Sir!”

“May problema po!”

“Napakaraming buwitre sa labas!”

“Paikot-ikot sila sa ibabaw ng mansion!”

Biglang lumiwanag ang mukha ni Serena.

“Sign iyon ng universe!”

“Napakabanal ng gabing ito!”

Tumingin siya kay Adrian.

“Kung gusto nating makaipon ng blessings…”

“Kailangan ng blood offering sa dagat.”

Natahimik ang buong hall.

Nanlamig ako.

Napakunot-noo si Adrian.

“Serena…”

Pero lumingon na siya sa akin.

Napakalambing ng ngiti niya.

“Lara.”

“Napakarami mong galit.”

“Ang blood cleansing ang pinakamagandang paraan para luminis ang soul mo.”

“Dadalhin ng mga ibon ang negativity mo.”

Napaatras ako.

“Nababaliw ka na…”

Bigla siyang umiyak.

“Kung ayaw mo, okay lang…”

“Gusto ko lang sana siyang tulungan…”

At agad akong tiningnan ni Adrian.

“Lara.”

“Kaunting dugo lang naman.”

“Huwag ka nang gumawa ng eksena.”

Hindi ako makapaniwala.

“Gusto mo talagang gawin nila ito sa akin?”

Hindi siya sumagot.

At mas masakit pa ang katahimikang iyon kaysa sampal.

Unti-unting lumapit ang mga bodyguard.

Tumakbo ako.

Pero nahuli nila ako.

“Bitawan ninyo ako!”

“ADRIAN!”

“NABABALIW KA NA BA?!”

Patuloy pa rin ang eleganteng tugtog sa hall.

Tahimik lang nanood ang mayayamang bisita.

Walang gustong makialam.

Kinuha ni Serena ang silver knife mula sa katulong.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin.

Pareho pa rin ang malambing niyang ngiti.

“Huwag kang matakot.”

“Patatawarin ka rin ng universe.”

Dumikit ang malamig na talim sa braso ko.

At eksaktong sandaling ihihiwa na niya iyon—

Biglang umugong ang malakas na preno mula sa labas ng mansion.

BOOM!

Sinipa pabukas ang malaking gate.

Sunod-sunod na pumasok ang mga pulis ng Philippine National Police.

Itinaas ng pinuno ang warrant of arrest.

“Serena Valdez!”

“Inaaresto ka namin dahil sa malawakang spiritual fraud at extortion!”

Napatigil ang buong mansion.

At si Serena…

Sa unang pagkakataon—

Namutla siya.

Namutla si Serena.

Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nawala ang maamong ngiti sa mukha niya.

“H-Hindi… may mali kayo…”

“Hindi ninyo puwedeng gawin ito…”

Pero hindi man lang kumurap ang pulis na may hawak ng warrant.

“Serena Valdez.”

“Kilala rin bilang Sister Sera Healing.”

“Inaaresto ka namin dahil sa panloloko, illegal coercion, money laundering, at pagkakasangkot sa pagkamatay ng ilang biktima.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong ballroom.

Nagtinginan ang mga bisita.

May ilang umatras agad palayo kay Serena na para bang nakakahawa siya.

“Anong ibig sabihin nito?”

“Hindi ba spiritual influencer lang siya?”

“Bakit may money laundering?”

Maging si Adrian ay tuluyang natigilan.

“Officer…”

“Sigurado ba kayo rito?”

Lumapit ang pinuno ng pulisya at direktang inilapag sa mesa ang isang makapal na folder.

“Nakakuha kami ng ebidensya mula sa mahigit dalawampung biktima.”

“Ginagamit ni Serena ang spiritual healing sessions para kontrolin at manipulahin ang mayayamang kliyente.”

“Pinapaniwala niya silang cursed sila, pagkatapos ay kukunin ang pera at properties nila bilang ‘cleansing offering.’”

Nanlaki ang mata ng lahat.

Pero ang sumunod na sinabi ng pulis…

Ang tuluyang nagpayanig sa buong mansion.

“Kasama sa iniimbestigahan ang pagkamatay ng ilang pasyenteng pinigilang magpagamot sa ospital dahil sa impluwensya niya.”

Parang may sumabog sa tenga ko.

Unti-unting lumingon si Adrian kay Serena.

“Serena…”

“Nagpapagamot ang mga taong iyon…”

“Hindi ba?”

Unang beses kong nakita ang takot sa mukha niya.

Hindi iyong takot na mawalan ng kumpanya.

Hindi iyong takot sa iskandalo.

Kundi iyong takot na baka… may pinatay siyang tao nang hindi niya namamalayan.

Biglang hinablot ni Serena ang braso niya.

“Adrian! Hindi totoo iyan!”

“Pinag-iinitan lang nila ako!”

“Sabihin mo sa kanila!”

“Sabihin mong naniniwala ka sa akin!”

Pero bago pa makapagsalita si Adrian, may isa pang taong pumasok sa mansion.

Isang matandang babae na nakasuot ng simpleng damit.

Pagkakita pa lang kay Serena, agad na siyang napaiyak.

“Ikaw…”

“Ikaw ang dahilan kung bakit namatay ang anak ko!”

Naguluhan ang mga bisita.

Lumapit ang babae habang nanginginig.

“May cancer ang anak ko!”

“Pero sinabi mong hindi niya kailangan ng chemotherapy!”

“Sabi mo kapag naniwala siya sa universe, gagaling siya!”

“Binenta namin ang bahay namin para ibigay sa foundation mo!”

“Pagkatapos… namatay siya!”

Nabagsak sa sahig si Serena.

“Hindi ko kasalanan iyon!”

“Mahina lang faith niya!”

Nag-ingay ang buong hall.

“Diyos ko…”

“Anong klaseng babae ito?”

“Baliw yata siya…”

Isa-isa pang lumapit ang ibang tao.

May matandang lalaki.

May babaeng umiiyak.

May binatang galit na galit.

Lahat sila pare-pareho ang kwento.

May nawalan ng pamilya.

May nawalan ng pera.

May tumigil sa gamot dahil kay Serena.

At habang tumatagal…

Mas lalong namumutla si Adrian.

Hanggang sa unti-unti siyang lumingon sa akin.

At doon ko nakita ang mukha ng lalaking tuluyang nagising mula sa bangungot.

“Lara…”

Basag ang boses niya.

“Mama mo…”

“Hindi ba…”

Hindi ko siya pinatapos.

“Patay na siya, Adrian.”

“Dahil pinaniwalaan mo ang babaeng iyan.”

Parang nawalan siya ng lakas.

Napaatras siya nang ilang hakbang.

At sa unang pagkakataon sa buhay niya…

Bumagsak sa tuhod ang Adrian Villareal na kilala ng buong Manila bilang malamig at makapangyarihan.

“Hindi…”

“Hindi…”

Paulit-ulit niyang bulong habang nanginginig ang kamay.

Biglang kumapit si Serena sa pantalon niya.

“Adrian!”

“Hindi mo ako puwedeng pabayaan!”

“Mahal mo ako!”

Pero dahan-dahan siyang tinanggal ni Adrian.

At ang tingin niya kay Serena ngayon…

Parang unang beses niya itong nakita.

Walang pagmamahal.

Walang awa.

Takot lang.

At pagkasuklam.

“Dinala mo ako sa impyerno.”

Mahina pero malinaw niyang sabi.

“Ginawa mo akong halimaw.”

Tuluyan nang nagwala si Serena.

“Hindi!”

“Kasalanan mo rin ito!”

“Ginusto mo akong paniwalaan!”

“Tingnan mo sarili mo!”

“Masaya ka noong sinusunod mo ako!”

“Mas mahalaga ako kaysa fiancé mo!”

“Mas pinili mo ako kaysa mama niya!”

Bawat salitang iyon ay parang kutsilyong bumabaon sa dibdib ni Adrian.

Dahil totoo lahat.

At alam niya iyon.

Dinala ng mga pulis si Serena palabas habang sumisigaw siya.

“Hindi pa tapos ito!”

“Babagsak din kayong lahat!”

“Universe will punish all of you!”

Pero wala nang naniwala sa kanya.

Pagkasara ng pinto ng mansion, tuluyang bumagsak ang katahimikan.

Mabigat.

Nakakasakal.

Unti-unting lumapit si Adrian sa akin.

Namumula ang mata niya.

“Lara…”

“Please…”

“Hayaan mong ayusin ko ito…”

Napatawa ako.

Mahina.

Pagod.

“Aayusin?”

“Tingnan mo ako, Adrian.”

“Mama ko patay na.”

“Sinira mo ako.”

Bigla niyang hinawakan ang kamay ko.

Ngunit agad ko iyong binawi.

At doon ko nakita kung paano tuluyang nabasag ang lalaking minsang inakala kong hindi kayang masaktan.

“Hindi ko sinasadya…”

“Hindi ko alam…”

“Akala ko…”

“Akala mo?” napatawa ako ulit.

“Akala mo tama ang babaeng halos hindi mo kilala kaysa sa taong minahal mo nang limang taon?”

Tahimik siyang umiyak.

At hindi ko akalaing darating ang araw na makikita kong umiiyak si Adrian Villareal sa harap ko.

Pero wala na akong maramdaman.

Ubos na ubos na ako.

Pagkatapos ng gabing iyon, tuluyan akong umalis sa mansion.

Hindi ako kumuha ng pera.

Hindi ako humingi ng properties.

Wala.

Ang gusto ko lang… makaalis.

Lumipat ako sa maliit na apartment sa Makati.

Tahimik.

Maliit.

Pero unang beses sa napakatagal na panahon…

Nakakahinga ako.

Samantala, sumabog ang iskandalo ni Serena sa buong bansa.

Lahat ng social media platforms puro pangalan niya.

Lumabas ang recordings.

Mga leaked chats.

Mga bank transfers.

Pati mga dating tauhan niya, nagsalita na rin.

Unti-unting nalaman ng lahat kung paano niya minamanipula ang mayayamang lalaki gamit ang spiritual dependency.

At pinakamalaking balita sa lahat—

Kasama si Adrian Villareal sa mga iniimbestigahan dahil sa pag-cover up sa ilang illegal transactions ni Serena.

Bumagsak ang stocks ng Villareal Holdings.

Nag-withdraw ang investors.

Halos araw-araw trending ang pangalan ni Adrian.

Pero wala na akong pakialam.

Sa unang pagkakataon matapos mamatay si Mama…

Sinubukan kong mabuhay ulit.

Nagtrabaho ako.

Nag-therapy.

Natutong matulog nang hindi umiiyak gabi-gabi.

At unti-unti…

Nagsimulang gumaan ang dibdib ko.

Hanggang isang araw.

Habang bumibili ako ng kape sa BGC, may biglang tumawag sa pangalan ko.

“Lara.”

Paglingon ko…

Si Adrian.

Pero halos hindi ko siya nakilala.

Pumayat siya.

May balbas.

Mukhang ilang linggo nang hindi natutulog.

Wala na rin ang dating yabang sa mata niya.

Tahimik siyang tumayo sa harap ko.

“Pwede ba tayong mag-usap?”

Umiling ako.

“Wala na tayong dapat pag-usapan.”

Pero bigla niyang inilabas ang isang maliit na urn.

Nanigas ako.

“Naibalik ko ang bahagi ng ashes ng mama mo.”

Nanginig ang kamay ko.

“Mula sa coast guard.”

“Pinahanap ko…”

“Tatlong buwan akong naghahanap…”

Tuluyan akong natahimik.

“Alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad.”

“Pero gusto kong maitabi siya sa papa mo.”

Namasa ang mata ko.

Hindi dahil mahal ko pa siya.

Kundi dahil iyon lang ang huling bagay na gusto ni Mama.

Makalipas ang isang linggo, magkatabi naming inilibing ang abo nina Mama at Papa sa maliit na sementeryo sa Quezon province.

Umuulan nang mahina noon.

Tahimik lang kaming dalawa.

Hanggang matapos ang libing.

Bago ako umalis, mahina akong nagsalita.

“Pinapatawad na kita.”

Biglang napaangat ang ulo niya.

Pero ipinagpatuloy ko:

“Hindi dahil deserve mo.”

“Kundi dahil pagod na akong dalhin lahat ng galit.”

Tuluyang napaiyak si Adrian.

At sa pagkakataong iyon…

Hindi ko na siya niyakap.

Hindi ko na rin siya kinamuhian.

Wala na akong nararamdaman.

At iyon ang totoong pagtatapos.

Anim na buwan matapos ang lahat, tuluyang nakulong si Serena kasama ng buong grupo niya.

Habambuhay.

Samantala, unti-unting bumangon ulit ang Villareal Holdings.

Pero hindi na bumalik sa dating buhay si Adrian.

Nag-resign siya bilang CEO.

Iniwan ang Manila.

At balita ko ngayon…

Nagpapatayo siya ng charity hospitals sa iba’t ibang probinsya gamit ang halos kalahati ng personal niyang yaman.

Siguro iyon ang paraan niya para bayaran ang mga buhay na nasira dahil sa pagkakamali niya.

At ako?

Natuto akong mabuhay nang wala siya.

Natutong magmahal ulit ang sarili ko.

At sa unang anibersaryo ng pagkamatay ni Mama, habang nakaupo ako sa tabi ng puntod nila ni Papa…

Biglang umihip ang malamig na hangin.

Tahimik kong ipinikit ang mata ko.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon—

Hindi na masakit.