SA GABI NG BAGONG TAON, INIWAN AKO NG FIANCÉ KO PARA SAMAHAN ANG BABAENG KABATAAN NIYA—PERO NANG DAHIL SA KANYA AY MUNTIK NA AKONG MAMATAY, ISANG DESISYON ANG GINAWA KO NA HABAMBUHAY NIYANG PAGSISISIHAN
Sa mismong gabing pinagkasunduan ng aming mga magulang ang petsa ng engagement namin, iniwan ako ng lalaking pakakasalan ko para makipag-Bagong Taon sa ibang babae.
Ang mas masakit? Noong hiniling kong sabay kaming manood ng fireworks, tinawag niya akong isip-bata.
Pero para sa babaeng iyon, handa siyang iwan ang lahat.
At nang muntik na akong mamatay dahil sa isang bagay na ginawa niya para mapasaya ito, saka ko naunawaan kung gaano ako kawalang-halaga sa buhay niya.
Alas-onse y medya ng gabi, Disyembre 31.
Nasa isang mamahaling restaurant kami sa Bonifacio Global City. Magkaharap ang aming mga magulang habang pinag-uusapan ang nalalapit naming engagement.
Ako si Isabella Reyes, dalawampu’t walong taong gulang, isang marketing consultant.
Ang lalaking katabi ko ay si Adrian Villanueva, tatlumpu’t dalawang taong gulang, matagumpay na negosyante at boyfriend ko sa loob ng dalawang taon.
Nang gabing iyon, napagkasunduan ng aming pamilya na sa Pebrero 14 gaganapin ang aming engagement.
Masayang inilabas ng nanay ni Adrian ang isang pulang sobre na may nakasulat na petsa.
Ngunit bago pa kami makapag-toast, tumunog ang cellphone ni Adrian.
Pagkakita niya sa pangalan ng tumatawag, agad siyang tumayo.
“Sandali lang. May importante lang akong aasikasuhin.”
“Adrian, malapit nang mag-midnight,” paalala ko.
“Hindi ako magtatagal.”
Iyon ang huling sinabi niya bago lumabas.
Lumipas ang sampung minuto.
Dalawampu.
Hanggang sumapit ang alas-dose.
Habang sumasabog ang makukulay na fireworks sa kalangitan ng Metro Manila, nakaupo akong mag-isa sa tabi ng bakanteng upuan ng boyfriend ko.
Sinubukan ko siyang tawagan.
Walang sagot.
Hanggang sa may nakita akong Facebook story.
Galing iyon kay Mikaela Santos.
Kababata ni Adrian.
Sa litrato, nakayuko si Adrian habang sinisindihan ang isang sparkler para kay Mikaela. Nakahawak ang babae sa braso niya, nakangiti na parang sila ang magkasintahan.
May caption:
“Thank you, Kuya Adrian! Another New Year with you. Simula bata tayo, hindi mo talaga ako iniiwan tuwing midnight. Sana forever ganito.”
Matagal kong tinitigan ang litrato.
Naalala ko ang mensahe ko kay Adrian isang linggo ang nakalipas.
“Love, sa New Year, tayo naman ang sabay manood ng fireworks. Gusto kong magkaroon tayo ng sariling tradition.”
Ang sagot niya?
“Isa, matanda na tayo para sa ganyang kalokohan. Ang childish mo naman.”
Napangiti ako nang mapait.
Childish pala kapag ako.
Pero kapag si Mikaela, espesyal na tradisyon.
Napansin ng nanay ni Adrian ang katahimikan ko.
“Isabella, huwag kang magtampo. Magkasama nang lumaki sina Adrian at Mikaela. Taon-taon talaga silang magkasama tuwing Bagong Taon.”
Tumingin ako sa kaniya.
“Tita, kahit ngayong pinag-uusapan ang engagement namin?”
Napahinto siya.
“Anak, para na silang magkapatid.”
Hindi na ako sumagot.
Dahil kung kapatid lang talaga, bakit kailangang magsinungaling?
Bandang ala-una, nag-text si Adrian.
“Love, takot si Mikaela sa malalakas na paputok. Nasa may baywalk kami. Samahan ko lang siya hanggang kumalma. Ihatid mo na muna parents mo.”
Binasa ko iyon nang dalawang beses.
Takot sa paputok.
Pero may hawak na sparkler.
Napatingin ako sa mga magulang ko.
Hindi nagsasalita si Papa, pero mahigpit ang pagkakahawak niya sa baso.
Si Mama naman ay halatang pinipigilan ang luha.
Doon ko napagtanto na hindi lang ako ang napahiya ni Adrian.
Pati ang mga taong nagpalaki sa akin.
Pagdating namin sa bahay sa Quezon City, agad akong kinausap ni Papa.
“Isabella, hindi namin hahayaang tratuhin ka nang ganiyan.”
“Mahal ko siya, Pa,” mahina kong sagot.
“Pero mahal ka ba niya sa paraang nararapat?”
Wala akong naisagot.
“Kung ngayon pa lang kaya ka na niyang iwan sa harap namin, ano pa kaya kapag kasal na kayo?” dagdag ni Mama.
Huminga ako nang malalim.
“Ma, Pa, huwag kayong mag-alala. Hindi na matutuloy ang kasal.”
Napatitig sila sa akin.
Hindi ako umiyak.
Hindi rin ako sumigaw.
Umakyat lang ako sa kuwarto at inilabas ang engagement jewelry na ipinadala ni Adrian noong nakaraang linggo.
Habang ibinabalik ko iyon sa kahon, naalala ko kung paano nagsimula ang lahat.
Nakilala ko siya sa isang corporate event sa Makati.
Noong minsang napilayan ako dahil sa mataas na takong, siya mismo ang naghatid sa akin sa ospital.
Maasikaso siya.
Maalalahanin.
Pakiramdam ko noon, nakatagpo ako ng lalaking hindi ako hahayaang masaktan.
Pero unti-unting nagbago ang lahat.
Noong birthday ko, sinabi niyang may urgent meeting siya.
Tatlong oras akong naghintay sa restaurant.
Nagpadala siya ng bulaklak at kuwintas, pero hindi siya dumating.
Kinagabihan, may ipinadalang litrato ang kaibigan kong si Nina.
Nasa celebration party pala siya ni Mikaela.
Nakatayo siya sa tabi nito, inaayos ang buhok ng babae habang nakangiti.
Noong kinompronta ko siya, ako pa ang napagalitan.
“Bakit kailangan mong gumawa ng eksena, Isabella? Sinira mo ang celebration ni Mikaela!”
Humingi siya ng tawad kinabukasan.
Nangakong hindi na mauulit.
At naniwala ako.
Ngayon, habang hawak ang engagement ring, napagtanto kong hindi pala nagbago si Adrian.
Ako lang ang paulit-ulit na umaasang magbabago siya.
Kinabukasan, tinawagan ko ang event coordinator namin.
“Ma’am, confirmed na po ba ang engagement reservation ninyo?”
“Hindi na,” sagot ko. “Pakikansela na ang lahat.”
Kinabukasan, pumunta ako sa condominium na binili namin para sana sa magiging buhay naming mag-asawa.
Nag-iimpake ako nang biglang dumating si Adrian.
“Ano na naman ‘to, Isa?”
Hindi ako tumingin.
“Kinukuha ko lang ang mga gamit ko.”
Napabuntong-hininga siya.
“Hanggang ngayon galit ka pa rin? Hindi mo sinasagot ang messages ko. Pati si Mama hindi mo pinapansin.”
Isinara ko ang maleta.
“Adrian, kailangan nating mag-usap.”
“Alam mo namang parang kapatid ko si Mikaela. Bakit ba kailangan mong magselos?”
“Kung kapatid mo siya, bakit mas mahalaga ang bawat selebrasyon niya kaysa sa akin?”
Sumimangot siya.
“Ang drama mo talaga.”
Bago ako makasagot, tumingin siya sa relo.
“May lunch tayo kasama ang barkada. Doon na tayo mag-usap mamaya.”
Ayoko nang sumama.
Pero naisip kong mas mabuting tapusin ang lahat nang malinaw, lalo na sa mga kaibigang nakakaalam ng aming engagement.
Pagbukas ko sa passenger seat ng sasakyan niya, may nakita akong kulay rosas na tumbler.
Mabilis niya iyong kinuha.
“Kay Mikaela ‘to. Naiwan niya kagabi.”
Napangiti ako nang mapait.
Noong minsang humiling akong mag-iwan ng maliit na bag sa kotse niya, tumanggi siya.
“Ginagamit ko ‘to sa business meetings. Ayokong maraming gamit.”
Pero may permanenteng puwesto pala ang tumbler ni Mikaela.
Sa restaurant sa Pasig, naroon na ang mga kaibigan namin.
At siyempre, naroon din si Mikaela.
Lumapit siya agad.
“Ate Isa! Hindi ka naman nagalit kagabi, ‘di ba?”
Ngumiti siya habang hawak ang tumbler.
“Tradition na kasi namin ni Kuya Adrian ang magkasama tuwing New Year. Sana hindi ka nagseselos.”
Tiningnan ko siya.
“Hindi ako nagseselos, Mikaela. May mga bagay lang na hindi na kailangang ipaglaban.”
Bahagyang nawala ang ngiti niya.
Umupo kami.
Si Adrian ang umorder para sa lahat.
Dati, iyon ang isa sa mga pinakagusto ko sa kaniya.
Kabisado niya ang mga gusto kong pagkain.
Lalo na ang isang bagay na mahigpit kong iniiwasan.
Mangga.
May malubha akong allergy sa mangga. Minsan, halos hindi ako makahinga matapos makakain ng dessert na may mango puree.
Alam na alam iyon ni Adrian.
Siya pa nga ang nagdala sa akin sa emergency room noon.
Nang dumating ang dessert, kumuha ako ng isang kutsara ng creamy pudding.
Matamis.
Malamig.
May kakaibang lasa.
Hindi ko agad napansin.
Hanggang sa marinig ko si Mikaela.
“Kuya Adrian, thank you! Ang sweet mo talaga. Sinabi ko lang na gusto ko ng mango-flavored dessert, pinalitan mo na lahat!”
Nanigas ako.
Dahan-dahan kong ibinaba ang kutsara.
“Adrian…”
Hindi niya agad ako narinig.
“Adrian… may mangga ba ‘to?”
Napalingon siya.
At sa mismong sandaling iyon, nagsimulang mangati ang lalamunan ko.
Sunod ay ang paninikip ng dibdib.
Hindi ko na maayos na maibuka ang bibig.
“Isa?”
Biglang namutla si Adrian.
“Isabella!”
Nalaglag ang kutsara ko.
Tumayo siya at mabilis akong inalalayan habang may sumisigaw na tumawag ng ambulansiya.
Habang lumalabo ang paningin ko, narinig kong paulit-ulit niyang sinasabi:
“Love, please. Huwag kang pumikit.”
Ngunit bago tuluyang magdilim ang paligid, isang bagay ang malinaw sa isip ko.
Naalala niya ang paboritong dessert ni Mikaela. Pero nakalimutan niya ang pagkaing maaaring pumatay sa akin.
At hindi pa niya alam na sa araw na iyon, hindi lang ang engagement namin ang mawawala sa kaniya.
BAHAGI 2 — ANG HULING PAGPILI
Pagmulat ko, puting kisame ng ospital ang una kong nakita.
May nakakabit na IV sa kamay ko. Mabigat ang katawan ko, at masakit pa rin ang lalamunan ko.
Nasa tabi ng kama si Adrian.
Nang mapansin niyang gising na ako, agad siyang lumapit.
“Isa! Thank God. Sobrang natakot ako.”
Hindi ako nagsalita.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“I’m sorry. Nakalimutan kong allergic ka sa mangga.”
Tiningnan ko siya nang matagal.
“Nakalimutan mo?”
“Oo. Hindi ko sinasadya.”
“Adrian, noong unang beses akong nagkaroon ng allergic reaction, ikaw ang nagdala sa akin sa emergency room.”
Napayuko siya.
“Alam ko.”
“Ikaw rin ang nagpaalala sa lahat ng waiter na huwag akong bibigyan ng kahit anong may mangga.”
“Isa, please—”
“Pero kanina, naalala mong gusto ni Mikaela ng mango dessert.”
Hindi siya nakasagot.
Maya-maya, tumunog ang cellphone niya.
Pagkakita niya sa screen, agad niya itong sinagot.
“Mikaela?”
Narinig ko ang umiiyak na boses sa kabilang linya.
“Kuya, kasalanan ko ba? Hindi ko naman alam na mangyayari ‘yon.”
Biglang lumambot ang mukha ni Adrian.
“Huwag kang umiyak. Okay na si Isabella. Hindi mo kasalanan.”
Nakatingin lang ako sa kaniya.
Ako ang nasa hospital bed.
Ako ang muntik mawalan ng hininga.
Pero ang unang inalo niya ay ang babaeng dahilan kung bakit binago niya ang order.
Doon nawala ang huling pag-aalinlangan ko.
“Adrian,” tawag ko.
Tinakpan niya ang telepono.
“Ano ‘yon, love?”
“Makipaghiwalay na tayo.”
Napatigil siya.
“Ano?”
“Kinansela ko na ang engagement.”
Unti-unting nagbago ang mukha niya.
“Isabella, hindi ito magandang oras para magbiro.”
“Hindi ako nagbibiro.”
Ibinaba niya ang tawag.
“Nagkamali lang ako sa dessert. Hindi mo kailangang sirain ang dalawang taon natin dahil doon!”
“Dalawang taon?” tanong ko. “O dalawang taon na lagi akong pumapangalawa?”
“Si Mikaela na naman?”
“Hindi, Adrian. Ikaw.”
Natahimik siya.
“Ikaw ang nangakong hindi na magsisinungaling. Ikaw ang nangakong hindi na ako iiwan sa mahahalagang araw. At ikaw rin ang paulit-ulit na sumira sa mga pangakong iyon.”
“Parang kapatid ko lang siya!”
“Kung ganoon, bakit kailangang ako ang laging umintindi?”
Wala siyang naisagot.
Dumating ang mga magulang ko ilang minuto pagkatapos.
Nang makita ni Mama ang IV ko, napaiyak siya.
“Anak, ano’ng nangyari?”
Mahigpit kong hinawakan ang kamay niya.
“Ma, uuwi na ako sa atin kapag pinayagan na ako ng doktor.”
Lumapit si Papa kay Adrian.
“Ikaw ba ang nag-order ng pagkaing may mangga?”
“Sir, aksidente lang po.”
“Alam mong may malubha siyang allergy?”
“Opo.”
Huminga nang malalim si Papa.
“Kung ganoon, mas masakit marinig na nakalimutan mo.”
Walang sigawan.
Walang pagbabanta.
Pero hindi ko kailanman malilimutan ang pagkadismaya sa boses ng ama ko.
Kinagabihan, habang nagpapahinga ako, tumawag si Nina.
“Isa, may kailangan kang malaman.”
“Ano ‘yon?”
“Kanina, bago dumating ang dessert, narinig ko si Mikaela na nakikipag-usap kay Adrian.”
Napaupo ako nang bahagya.
“Ano’ng sinabi niya?”
“Sinabi niyang gusto niyang mango-flavored ang dessert ng lahat para pare-pareho raw kayo. Sinabi rin niyang baka ayaw mo dahil hindi ka mahilig sa mangga.”
Nanlamig ako.
“At ano’ng sagot ni Adrian?”
“Sabi niya, ‘Okay lang. Ako na bahala.'”
Napapikit ako.
Hindi ko alam kung sinadya ni Mikaela na ilagay ako sa panganib. Walang sapat na ebidensiya para sabihing gusto niya akong saktan.
Pero malinaw na si Adrian mismo ang pumayag sa pagbabago.
At wala siyang sinabing babala sa akin.
“Isa,” mahinang sabi ni Nina, “may isa pa.”
“Ano?”
“Noong umalis si Adrian para dalhin ka sa ospital, narinig kong sinabi ni Mikaela na baka tuluyan mo na siyang iwan.”
“Ano’ng sabi niya?”
“Sinabi niyang, ‘Kung mawala si Ate Isa, baka bumalik na tayo sa dati, Kuya.'”
Matagal akong hindi nakapagsalita.
Hindi pala ako nag-iilusyon.
May isang babaeng matagal nang umaasang mawala ako sa buhay ni Adrian.
At may isang lalaking hinayaang lumaki ang pag-asang iyon.
Pagkalabas ko ng ospital, agad kong inayos ang lahat.
Ipinadala ko pabalik ang engagement ring at jewelry.
Nakipag-ugnayan ako sa event coordinator para sa mga bayaring maaari pang ma-refund.
Ang condominium naman ay binili namin sa ilalim ng kasunduang malinaw ang kani-kaniyang kontribusyon. Kinausap ko ang abogado para maayos ang bahagi ko.
Ayokong may matirang dahilan para kailangan ko pang makipagkita kay Adrian.
Ngunit hindi siya tumigil.
Araw-araw siyang tumatawag.
Nagpapadala ng bulaklak.
Minsan, naghihintay pa sa labas ng opisina ko.
“Isa, please. Bigyan mo ako ng pagkakataong bumawi.”
“Hindi ko kayang mawala ka.”
“Ikaw ang gusto kong pakasalan.”
Hindi ko sinasagot.
Hanggang isang hapon, dumating ang nanay niya sa bahay namin.
May dala siyang basket ng prutas at mamahaling tsokolate.
“Isabella, anak, puwede ba tayong mag-usap?”
Pinatuloy siya ni Mama.
“Alam kong nagkamali si Adrian,” panimula niya. “Pero mahal ka ng anak ko.”
Tahimik akong nakinig.
“Si Mikaela kasi, lumaki na halos sa bahay namin. Nasanay kaming alagaan siya. Minsan hindi namin napapansing sobra na.”
“Tita, hindi po si Mikaela ang pakakasalan ko.”
Napatingin siya sa akin.
“Si Adrian po. At siya ang paulit-ulit na pumipili.”
Napabuntong-hininga siya.
“Pero hindi ba puwedeng patawarin mo na lang? Malapit na sana ang engagement.”
“Tita, pinatawad ko na siya sa birthday ko. Pinatawad ko noong mga panahong iniwan niya ako para kay Mikaela. Pinatawad ko rin ang mga kasinungalingan niya.”
Huminto ako sandali.
“Pero hindi ibig sabihin ng pagpapatawad ay kailangan kong pakasalan ang taong hindi ko na mapagkakatiwalaan.”
Hindi na siya nakipagtalo.
Bago umalis, sinabi niya:
“Sana noon pa namin nakita kung gaano ka nasaktan.”
Ngumiti ako nang mahina.
“Sana nga po.”
Isang linggo pagkatapos, nagkaroon ng pagtitipon ang mga kaibigan namin sa isang café sa Makati.
Hindi ko balak pumunta.
Pero sinabi ni Nina na gusto raw akong makausap ni Adrian nang isang beses, sa harap ng mga taong nakasaksi sa nangyari.
Pumayag ako, hindi para makipagbalikan, kundi para matapos na ang mga usap-usapan.
Pagdating ko, nakita kong nakaupo si Adrian sa isang sulok.
Puyat ang mga mata niya.
Wala ang dating kumpiyansa sa mukha.
Nasa kabilang dulo si Mikaela.
Nang makita ako nito, pilit siyang ngumiti.
“Ate Isa, sana okay ka na. Sobrang guilty ako sa nangyari.”
“Okay na ako,” sagot ko.
Lumapit si Adrian.
“Isa, puwede ba tayong mag-usap?”
“Basta dito.”
Tumango siya.
“Alam kong nasaktan kita. Kinausap ko na si Mikaela. Sinabi kong kailangan na naming magkaroon ng boundaries.”
Biglang tumayo si Mikaela.
“Kuya Adrian, bakit parang kasalanan ko lahat?”
Napalingon ang mga kaibigan namin.
“Simula bata tayo, lagi kang nandiyan para sa akin. Ngayon dahil lang may girlfriend ka, kailangan mo na akong iwasan?”
“Mikaela, hindi iyon ang sinabi ko.”
“Pero iyon ang nangyayari!”
Namumula ang mga mata niya.
“Alam mong wala akong ibang maaasahan kapag natatakot ako o nalulungkot!”
Dahan-dahan akong tumayo.
“Mikaela, may itatanong lang ako.”
Tumingin siya sa akin.
“Kung kapatid lang ang tingin mo kay Adrian, bakit gusto mong mawala ako para bumalik kayo sa dati?”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Sino’ng nagsabi sa ‘yo niyan?”
“Hindi mahalaga kung sino. Ang mahalaga, sinabi mo ba?”
Walang sumagot.
Hanggang sa yumuko siya.
“Nasabi ko lang iyon dahil natatakot akong mawala si Kuya.”
“Pero hindi siya nawawala sa iyo,” sagot ko. “Nagkakaroon lang siya ng sariling buhay.”
Nagsimulang tumulo ang luha niya.
“Ikaw kasi ang dumating at nagbago ang lahat!”
Biglang natahimik ang buong mesa.
Si Adrian ay nakatitig sa kaniya.
“Mikaela…”
“Oo!” singhal niya. “Ayokong may ibang babaeng mas mahalaga sa akin sa buhay mo!”
Doon tuluyang nabunyag ang matagal niyang itinatago.
Hindi niya kailangang amining mahal niya si Adrian sa romantikong paraan.
Sapat nang malaman ng lahat na ayaw niyang magkaroon ito ng babaeng uunahin kaysa sa kaniya.
Napaupo siya at humagulgol.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi agad lumapit si Adrian para yakapin siya.
Sa halip, tumingin siya sa akin.
“Isa, ngayon ko lang naintindihan.”
Umiling ako.
“Hindi, Adrian. Matagal mo nang alam na nasasaktan ako. Ngayon mo lang nakita ang dahilan.”
Lumabas kami ng café at sandaling tumigil sa may pintuan.
“Isabella,” tawag niya.
Humarap ako.
“Akala ko dahil matagal na kaming magkakilala ni Mikaela, obligasyon kong lagi siyang unahin kapag kailangan niya ako.”
Tahimik akong nakinig.
“Akala ko maiintindihan mo dahil alam kong mahal mo ako.”
Nangingilid ang luha niya.
“Ang hindi ko naisip, habang umaasa akong lagi kang iintindi, unti-unti pala kitang nawawala.”
Ngayon lang siya nagsalita nang walang palusot.
Ngunit huli na.
“Adrian, minahal kita nang totoo.”
“I know.”
“Pinili kita kahit paulit-ulit akong nasasaktan.”
“I’m sorry.”
“Pero hindi ko na kayang piliin ka kung kapalit noon ay ang sarili kong dignidad.”
Hinawakan niya ang gilid ng damit niya.
“May chance pa ba tayo?”
Tumingin ako sa mga mata niyang minsan kong inakalang magiging tahanan ko.
“Wala na.”
Napayuko siya.
“Hindi dahil wala na akong nararamdaman,” dagdag ko. “Kundi dahil hindi sapat ang pagmamahal kapag wala nang tiwala.”
Tahimik siyang tumango.
At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, hinayaan niya akong umalis nang hindi sinusubukang kontrolin ang desisyon ko.
Lumipas ang tatlong buwan.
Naging abala ako sa trabaho at sa maliit na consulting business na matagal ko nang gustong simulan.
Mas madalas akong kumain kasama ang mga magulang ko.
Nakakapaglakad ako sa umaga nang hindi kinakailangang tingnan kung may mensahe ba si Adrian.
Nalaman ko kay Nina na lumayo na raw si Adrian kay Mikaela. Hindi ko na inusisa ang detalye.
Hindi na iyon bahagi ng buhay ko.
Isang araw, dumating ang huling dokumento tungkol sa condominium. Naayos na ang pagbabalik ng kontribusyon ko.
Kasama roon ang isang sulat mula kay Adrian.
“Isa, hindi ko hinihinging bumalik ka. Gusto ko lang malaman mong tama ka. Hindi kita pinahalagahan noong nasa tabi pa kita. Akala ko ang pagmamahal mo ay isang bagay na hindi mauubos. Pasensiya na kung kailangan pa kitang mawala bago ko naintindihan.”
Tinupi ko ang sulat.
Hindi ko itinapon.
Hindi ko rin sinagot.
May mga paghingi ng tawad na maaari nating tanggapin nang hindi na muling binubuksan ang pintong isinara natin.
Sumapit ang sumunod na Disyembre 31.
Nasa rooftop kami ng bahay kasama sina Mama, Papa, at Nina.
May simpleng handa, pansit, barbecue, at malamig na juice.
Alas-dose nang magsimulang sumabog ang fireworks sa kalangitan.
“Isa!” sigaw ni Nina. “Halika, picture tayo!”
Tumawa ako.
Hawak ko ang isang maliit na LED sparkler habang nakatingala sa makukulay na ilaw.
Naalala ko ang nakaraang Bagong Taon.
Noon, naghihintay ako sa lalaking nangakong magiging asawa ko.
Ngayon, wala akong hinihintay.
At sa kakaibang paraan, mas masaya ako.
Lumapit si Mama at niyakap ako.
“Masaya ka ba, anak?”
Ngumiti ako.
“Opo, Ma. Sobra.”
Hindi dahil may bago na akong minamahal.
Hindi dahil may nagsisising lalaki sa nakaraan ko.
Kundi dahil natutuhan kong hindi ko kailangang makipag-agawan para lamang maramdaman na mahalaga ako.
Bago matapos ang fireworks, nag-vibrate ang cellphone ko.
Isang mensahe mula sa hindi ko na naka-save na numero.
“Happy New Year, Isabella. Sana masaya ka. —Adrian”
Tiningnan ko iyon sandali.
Pagkatapos, pinatay ko ang screen at ibinalik ang cellphone sa bulsa.
Hindi ko na kailangang sumagot.
Sa harap ko, masayang nagtatawanan ang mga taong hindi kailanman nagdalawang-isip na piliin ako.
At sa wakas, kasama na rin ako sa mga taong iyon.
Dahil sa pagkakataong ito, pinili ko ang sarili ko.
MENSAHE NG KUWENTO
Hindi lahat ng pagtataksil ay nagsisimula sa halik o lihim na relasyon. Minsan, nagsisimula ito sa paulit-ulit na pagpili sa ibang tao habang ang sariling kapareha ay unti-unting nasasaktan.
Ang tunay na pagmamahal ay hindi lamang nasusukat sa magagandang pangako, mamahaling regalo, o paghingi ng tawad. Nakikita ito sa paggalang, katapatan, pag-iingat, at sa kakayahang unahin ang taong pinangakuan mong mamahalin.
Tandaan: Hindi mo kailangang makipagkompetensiya para sa lugar na dapat ay kusang ibinibigay sa iyo. At ang pag-alis sa relasyong paulit-ulit kang sinasaktan ay hindi pagkatalo—minsan, iyon ang pinakamahalagang tagumpay ng buhay mo.
Kung ikaw si Isabella, bibigyan mo pa ba ng isa pang pagkakataon si Adrian, o pipiliin mo ring umalis kahit mahal mo pa siya?
