HULING TESTAMENTO NI GABRIEL

BAHAGI 4: ANG HULING TESTAMENTO NI GABRIEL

Nabalot ng katahimikan ang buong himpilan matapos marinig ang mensahe ni Gabriel Mendoza.

“Ang taong kumuha sa bata labingwalong taon na ang nakalipas ay hindi kailanman isang estranghero.”

Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa isip ng lahat.

Lalo na kay Arturo.

Kitang-kita sa mukha niya ang takot.

Hindi simpleng pagkabigla.

Kundi takot ng isang taong may naaalala.

May bagay na matagal niyang pilit nililimot.

At ngayon ay bumabalik upang singilin siya.

—

Makalipas ang tatlumpung minuto, dumating ang grupo ng mga imbestigador sa ospital kung saan nakaratay si Gabriel.

Mahigpit ang seguridad sa buong palapag.

May isang armadong bantay sa labas ng silid.

Ayon sa ulat, hindi aksidente ang nangyaring pamamaril.

May taong gustong patahimikin si Gabriel bago siya makapagsalita.

At iyon ang lalong nagpatibay sa hinala ng mga pulis na may mas malaking lihim na nakatago sa likod ng pagkawala ni Miguel.

Pagpasok nila sa silid, nakita nilang nakakabit sa iba’t ibang makina si Gabriel.

Maputla ang kanyang mukha.

Mahina ang kanyang paghinga.

Ngunit buhay pa siya.

Nang makita niya si Arturo, bahagya siyang napangiti.

Isang malungkot na ngiti.

Parang ngiti ng taong alam nang malapit na siyang mawala.

— Dumating ka rin sa wakas…

Mahina niyang sabi.

Lumapit si Arturo.

— Gabriel… sabihin mo ang totoo.

— Sino ang ama ni Miguel?

— Ano ba talaga ang nangyari noon?

Napapikit si Gabriel.

May luha na dumaloy sa gilid ng kanyang mata.

—

Sa kabilang bahagi ng ospital, naghihintay sina Teresa, Elena at Miguel.

Walang nagsasalita.

Hindi nila alam kung ano ang mararamdaman.

Sa loob lamang ng dalawang araw, parang nabaligtad ang buong buhay nila.

Si Miguel ay hindi na sigurado kung sino ang kanyang pamilya.

Si Elena ay natagpuan ang anak ngunit kasabay nito ay nawalan ng katiyakan sa kanyang nakaraan.

At ako, si Teresa…

Hindi ko alam kung saan ako lulugar.

Takot akong baka matapos ang lahat ng ito, wala na akong lugar sa buhay ng batang itinuring kong anak.

—

Biglang bumukas ang pinto ng waiting area.

May isang imbestigador na pumasok.

Bitbit niya ang isang lumang envelope.

— Nahanap namin ito sa personal vault ni Gabriel.

Lahat ay napatingin.

Dahan-dahang binuksan ng opisyal ang sobre.

Sa loob ay may mga litrato.

Mga lumang dokumento.

At isang liham.

Isang liham na may petsang labingwalong taon na ang nakalipas.

Nakasulat sa harapan:

“Para kay Miguel. Buksan lamang kapag nalaman na niya ang katotohanan.”

Nanlamig ang lahat.

—

Kasabay nito, nagsimulang magsalita si Gabriel sa ICU.

Pinilit niyang buksan ang mga mata.

— Arturo…

— Hindi mo kasalanan ang pagkawala ng bata.

Napaluha si Arturo.

Sa unang pagkakataon matapos ang labingwalong taon, may nagsabi sa kanya ng mga salitang iyon.

Ngunit hindi iyon sapat.

— Kung hindi ako… sino?

Huminga nang malalim si Gabriel.

— Ako.

Parang sumabog ang mundo.

Nanigas ang lahat ng nasa silid.

— Ano?

Mahinang tumango si Gabriel.

— Ako ang kumuha kay Miguel.

—

Sa waiting room, kasabay ding binabasa ng mga imbestigador ang liham.

At pareho ang nilalaman.

Labingwalong taon na ang nakalipas, natuklasan ni Gabriel ang isang lihim.

Hindi si Arturo ang tunay na ama ng sanggol.

At hindi rin ito alam ni Elena.

Noong mga panahong iyon, may isang makapangyarihang negosyante na nagngangalang Ricardo Villanueva.

Isa siyang investor sa kompanya ng pamilya Santos.

At ayon sa liham…

Siya ang tunay na ama ni Miguel.

Napatakip ng bibig si Elena.

Parang nawalan ng hangin ang buong silid.

—

Lumabas sa liham ang mas nakakatakot na katotohanan.

Nang malaman ni Ricardo ang tungkol sa bata, gusto niyang kunin ito.

Hindi dahil sa pagmamahal.

Kundi dahil si Miguel lamang ang nag-iisang tagapagmana ng malaking bahagi ng kanyang kayamanan.

Noong panahong iyon, malubha ang karamdaman ni Ricardo.

At may mga kamag-anak siyang handang pumatay upang makuha ang mana.

Naniniwala si Gabriel na nasa panganib ang buhay ng sanggol.

Kaya gumawa siya ng desisyong nagpabago sa lahat.

Kinuha niya ang bata.

Itinago.

At binalak na ilayo ito sa dalawang pamilya.

Ngunit hindi niya inaasahan ang mangyayari pagkatapos.

—

Sa ICU, patuloy na nagsasalita si Gabriel.

— Hindi ko siya kinidnap para saktan…

— Gusto ko lang siyang iligtas.

Napapikit si Arturo.

— At pagkatapos?

— Pagkatapos… may mga taong humabol sa akin.

— Mga tauhan ni Ricardo.

— Nagkahiwalay kami ng bata sa gitna ng bagyo.

At doon niya ikinuwento ang gabing nagbago sa lahat.

Matapos niyang makatakas sa mga humahabol, napilitang ibigay ni Gabriel ang sanggol sa kanyang kapatid na si Arturo.

Ngunit nang maaksidente si Arturo at madala ang bata sa ospital…

Tuluyan na silang nawalan ng koneksyon.

At doon pumasok sa buhay ni Miguel si Teresa.

—

Tumulo ang luha ni Teresa habang naririnig ang buong kuwento.

Ngayon lamang niya naunawaan kung bakit tila may kung anong pamilyar sa mga pangyayari noon.

Hindi siya naging kidnapper.

Hindi siya naging magnanakaw ng anak ng iba.

Isa lamang siyang babaeng nakatagpo ng isang sanggol na iniwan ng tadhana sa kanyang mga bisig.

At pinili niyang mahalin ito.

—

Ngunit hindi pa tapos ang lahat.

May isang tanong na nananatili.

Kung patay na si Ricardo Villanueva labingpitong taon na ang nakalipas…

Sino ang bumaril kay Gabriel ngayon?

Sino ang gustong pigilan ang katotohanan?

At bakit ngayong lumabas si Miguel sa publiko matapos ang kanyang tagumpay sa pagsusulit, saka lamang nagsimulang gumalaw ang lahat?

—

Doon muling pumasok ang isang pulis.

May dala siyang bagong ulat.

At nang mabasa iyon ng pinuno ng imbestigasyon, agad siyang namutla.

— Hindi maaari…

Lahat ay napatingin.

— Ano iyon?

Ipinakita niya ang dokumento.

Isa itong financial report.

At nakapangalan doon ang isang malaking trust fund na nagkakahalaga ng halos limampung milyong piso.

Tahimik ang lahat.

Ang mas nakakagulat…

Nakasaad sa dokumento na ang pondo ay awtomatikong mapupunta kay Miguel sa mismong araw na mapatunayan ang kanyang tunay na pagkakakilanlan.

—

Biglang nagkatinginan ang mga imbestigador.

Sa wakas ay naunawaan nila.

Hindi aksidente ang lahat.

Hindi aksidente ang DNA search.

Hindi aksidente ang paglabas ng impormasyon.

At lalong hindi aksidente ang pamamaril kay Gabriel.

May isang taong natatakot na makuha ni Miguel ang mana.

May isang taong mawawalan ng lahat kapag lumabas ang buong katotohanan.

At malamang…

Ang taong iyon ay miyembro mismo ng pamilya Villanueva.

—

Sa ICU, nagsimulang bumagal ang tibok ng puso ni Gabriel.

Nag-alarm ang mga makina.

Nagkagulo ang mga doktor.

Ngunit bago siya mawalan ng malay, tumingin siya kay Arturo at bumigkas ng huling mensahe.

— Hanapin ninyo ang pulang kuwaderno…

— Nasa loob ang lahat…

— Lahat ng pangalan…

— Lahat ng katotohanan…

Pagkatapos ay pumikit siya.

Tumunog nang malakas ang alarm ng monitor.

At nagsimulang tumakbo ang mga doktor.

Sa labas ng silid, nanginginig sina Arturo, Elena, Teresa at Miguel.

Dahil alam nilang nagsisimula pa lamang ang pinakamapanganib na bahagi ng katotohanan.

At sa kung saan…

May isang taong desperadong naghahanap sa parehong pulang kuwaderno.

Isang taong handang pumatay upang manatiling nakabaon ang lihim ng nakaraan.

At habang bumabagsak ang ulan sa labas ng ospital…

Wala ni isa sa kanila ang nakakaalam na sa loob ng susunod na dalawampu’t apat na oras, may isa pang pagtatangkang pagpatay na magaganap.

At ang target sa pagkakataong iyon…

Ay si Miguel mismo.