AKALA KO AYAW SA AKIN NG MABANGIS KONG STEPFATHER—HANGGANG MAKITA KO ANG LIHIM NIYANG POST ONLINE AT UMUWI SIYANG NAKA-PINK PARA LANG HINDI NA AKO MATAKOT
Mukhang taong kayang magpatigil ng buong kalsada sa isang tingin ang stepfather ko.
Matangkad, malapad ang balikat, parehong braso ay puno ng tattoo, at halos puro itim ang suot araw-araw.
Pero isang gabi, nakita ko ang lihim niyang post online.
“Iniiwasan ako ng anak ko. Galit ba siya sa akin?”
Mahigit isang taon nang kasal si Mama kay Tito Ramon.
Pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin kayang makipag-usap sa kanya nang hindi kinakabahan.
Hindi naman niya ako sinisigawan.
Hindi rin niya ako pinapagalitan.
Sa katunayan, mas tahimik pa siya kaysa sa karamihan ng mga taong kilala ko.
Pero sa tuwing nakikita ko ang matalim niyang mga mata at seryosong mukha, parang kusang naninigas ang katawan ko.
Pakiramdam ko, isang maling salita ko lang, maiinis na siya.
Kaya kapag nasa sala siya, nananatili ako sa kuwarto.
Kapag kumakain siya sa kusina, hinihintay kong matapos siya bago ako lumabas.
At kapag sabay kaming nasa hapag, palagi akong nakatungo sa plato.
Hindi ko alam kung napapansin niya.
At ayaw ko ring malaman.
Labing-anim ako nang makilala ni Mama si Tito Ramon.
Galing kami noon sa isang malaking bahay sa Quezon City—bahay na pag-aari ng tunay kong ama.
Pero kahit malaki ang bahay, hindi iyon naging tahanan.
Kapag lasing si Papa, lagi niyang sinasabi kay Mama na malas daw siyang asawa dahil hindi siya nagkaanak na lalaki.
Ako naman daw ay dagdag gastos lang.
“Wala ka namang silbi,” madalas niyang sabihin sa akin.
“Puro ka aral. Pagkatapos niyan, mag-aasawa ka rin at iiwan mo kami.”
Dalawang taon iyong tiniis ni Mama matapos akong mag-high school.
Hanggang sa isang gabi, hinagis ni Papa sa sahig ang report card ko dahil mas mataas pa raw ang matrikula ko kaysa sa halaga ko bilang anak.
Kinabukasan, umalis kami ni Mama.
Walang dala kundi dalawang maleta, ilang dokumento, at natitirang dignidad.
Makalipas ang dalawang taon, nakilala niya si Tito Ramon.
May maliit itong construction supply business sa Marikina.
Hindi siya mayaman.
Nakatira siya sa isang simpleng three-bedroom condominium na hindi kalakihan pero malinis at maayos.
Nang pakasalan niya si Mama, lumipat kami roon.
Maayos ang pakikitungo niya sa amin.
Hindi siya madamot sa pagkain.
Hindi niya pinapabayaran kay Mama ang mga gastusin sa bahay.
At hindi siya nagreklamo kahit ako ang gumamit sa pinakamalaking bakanteng kuwarto dahil kailangan ko raw ng study table.
Pero hindi ibig sabihin noon ay gusto niya ako.
Ilang beses kong sinubukang lumapit sa sala habang nagtatawanan sila ni Mama.
Pero sa tuwing makikita niya ako, tumitigil siya sa pagsasalita.
Minsan ay tatayo pa siya at sasabihing may kailangan siyang gawin sa garahe o sa tindahan.
Dahil doon, lalo akong naniwalang ayaw niya sa presensya ko.
Siguro, para sa kanya, isa lang akong anak sa una.
Isang responsibilidad na kasama sa pagpapakasal kay Mama.
Kaya hindi na ako humiling ng higit pa.
Sapat nang may tirahan ako.
Sapat nang may pagkain.
Sapat nang hindi niya ako minamaliit gaya ng tunay kong ama.
Isang hapon, habang gumagawa ako ng assignment, napadpad ako sa isang public parenting forum.
May isang post na mabilis na dumami ang comments.
“Hindi na ako kinakausap ng anak ko. Ibig bang sabihin, malaki na siya?”
Maraming nagbiro.
“Hindi po. Ibig sabihin, wala na siyang pasensiya sa inyo.”
“Kapag hindi na umaasa sa tatay, mature na ba?”
“Mature o sawa?”
Natawa ako sa mga sagot.
Akala ko nakikisabay lang sa uso ang nag-post.
Pero maya-maya, sumagot siya.
“Baka nga wala talaga akong silbi. Bago kami ikasal ng asawa ko, nakatira sila sa malaking bahay. Ngayon, dahil sa akin, nasa maliit na condominium na lang sila. Pakiramdam ko, napababa ko ang buhay nila.”
Napatigil ako.
Parang may kung anong malamig na dumaan sa likod ko.
Masyadong pamilyar ang sitwasyon.
Napindot ko ang profile ng nag-post.
Walang mukha sa litrato.
Dalawang matipunong braso lang na puno ng tattoo ang makikita habang may hawak na tasa ng kape.
Ang display name niya ay “R.M.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Hindi.
Maraming lalaki ang may initials na R.M.
Maraming tattooed men ang may anak sa unang asawa ng partner nila.
Nagpatuloy akong magbasa.
May isang commenter na nagtanong:
“Anak n’yo po ba talaga?”
Mabilis ang sagot ng lalaki.
“Hindi ko siya biological daughter. Pero anak ko siya sa puso.”
Parang may humawak sa dibdib ko.
“Noong sinabi ng asawa ko na may anak siyang babae at tinanong kung problema iyon sa akin, halos hindi ako makapaniwala sa swerte ko. Pangarap kong magkaroon ng anak na babae.”
“Mabait siya. Masipag. Mahusay sa school. Tahimik pero maalaga sa nanay niya. Hindi ko alam kung anong ginawa kong tama sa buhay para mapunta siya sa bahay ko.”
Napatitig ako sa screen.
Hindi ko namalayang namuo na pala ang luha sa mga mata ko.
Inggit ang una kong naramdaman.
Sana ganoon din ang tingin sa akin ni Tito Ramon.
Sana kahit minsan, naisip din niyang swerte siyang kasama ako.
Pero imposibleng siya iyon.
Dahil sa tuwing lumalapit ako, umaalis siya.
Sa tuwing magsasalita ako, parang hindi niya alam ang gagawin.
Nag-post ulit ang lalaki.
“Lahat naman maganda sa anak ko. Ang problema lang, hindi niya ako kinakausap. Kapag kaibigan niya, kaya niyang makipagkuwentuhan nang dalawang oras. Pero kapag ako, isang salita lang ang sagot. Galit ba siya sa akin?”
May isang commenter na tumingin sa profile niya.
“Sir, baka hindi siya galit. Baka takot.”
“Puro tattoo ang braso n’yo, puro itim ang damit, tapos hindi pa kayo ngumingiti. Mukha kayong kontrabida sa action movie.”
“Lalaki akong trenta anyos pero hindi rin ako lalapit sa inyo.”
“Boss, anong grupo po ba kayo?”
Sumagot ang lalaki nang seryoso.
“Wala akong grupo. Negosyante lang ako. Nagtatrabaho para buhayin ang pamilya.”
“Kung natatakot nga siya sa akin, paano ko babaguhin iyon?”
Doon naging seryoso ang lahat.
“Bawasan n’yo po ang all-black outfit.”
“Magsuot kayo ng mas maliwanag na kulay.”
“Ngumiti kayo kahit konti.”
“Subukan n’yo pong pink. Walang nakakatakot na naka-pink.”
Wala nang sumunod na sagot mula sa lalaki.
Pero pinindot ko ang follow button.
Hindi ko alam kung bakit.
Siguro gusto kong malaman kung naging maayos ba ang relasyon nila ng anak niya.
O baka gusto kong mangarap na balang araw, may isang ama ring mag-aalala kapag iniiwasan ko siya.
Nang gabing iyon, naghahanda si Mama ng hapunan nang marinig namin ang susi sa pinto.
Bumukas ang lock.
Pero walang pumasok.
Nagkatinginan kami ni Mama.
“Ramon?” tawag niya.
Walang sumagot.
Hinawakan ni Mama ang malaking sandok na parang sandata.
Ako naman ay kumuha ng mabigat na tumbler.
Maya-maya, may dahan-dahang sumilip mula sa pinto.
Isang napakalaking lalaki.
Matipuno.
Puno ng tattoo ang mga braso.
At nakasuot ng mapusyaw na pink na polo shirt.
Si Tito Ramon.
Nanlaki ang mata ni Mama.
“Excuse me,” sabi niya. “Sino ka at ano ang ginawa mo sa asawa ko?”
Napakamot si Tito Ramon sa batok.
“Gusto ko lang… mag-iba ng style.”
Tinitigan siya ni Mama mula ulo hanggang paa.
“May nagsabi na naman bang nakakatakot ka?”
“Wala.”
“May nagkamali na namang akalaing bodyguard ka?”
“Wala nga.”
Hinila niya nang bahagya ang laylayan ng pink na polo.
“Sabi ng saleslady, nakakaputi raw ito at mas nakababata.”
Matagal na tumahimik si Mama.
Pagkatapos ay seryosong sinabi:
“Ang pink ay bagay sa kabataan. Ramon, ilang taon ka na ba?”
Hindi ko napigilan ang sarili ko.
Napahalakhak ako.
Sobrang lakas.
Sobrang totoo.
Isang lalaking halos anim na talampakan, may tattoo ng tigre at dragon sa mga braso, tapos nakasuot ng hapit na pink na polo—hindi ko talaga kinaya.
Pero nang tumingin ako sa kanya, nanigas ako.
Nakatitig siya sa akin.
Nakaawang ang bibig.
Biglang nawala ang tawa ko.
Naku.
Napahiya ko siya.
Baka isipin niyang binabastos ko siya.
Baka ito na ang sandaling patunayan niyang tama ang lahat ng kinatatakutan ko.
Pero imbes na magalit, maingat niyang tinanong:
“Lia… sa tingin mo, bagay ba sa akin?”
Halos hindi ako makasagot.
Tumango ako.
“Bagay po. Mas… mabait kayong tingnan.”
Biglang tumaas ang kilay niya.
May bahagyang pagmamalaki sa mukha.
“Sabi ko na nga ba. Ang tawag dito, masculine pink.”
Napakagat ako sa labi para hindi matawa ulit.
Sa hapunan, ilang beses kong napansing pasulyap-sulyap siya sa akin na parang hinihintay kung magsasalita ako.
Sinubukan kong huwag tumingin sa hapit niyang damit.
Pero nang abutin niya ang tissue sa kabilang dulo ng mesa—
Rrrrip!
Napunit ang tahi sa balikat ng polo.
Natawa nang malakas si Mama.
Ako naman ay napayuko, nanginginig ang balikat sa pagpipigil.
Sa unang pagkakataon mula nang lumipat kami roon, hindi mabigat ang hapag-kainan.
Hindi nakakatakot ang katahimikan.
At hindi ako nagmamadaling bumalik sa kuwarto.
Kinabukasan, may bagong post ang “R.M.”
“Natawa ang anak ko sa suot ko. Ibig bang sabihin, nabawasan na ang takot niya?”
Ngumiti ako habang nagta-type ng anonymous reply.
“Oo, Tito. Pero baka sa susunod, bumili kayo ng tamang size.”
Ilang segundo lang ang lumipas nang may marinig akong katok sa pinto ng kuwarto ko.
Tatlong mahihinang katok.
Pagbukas ko, naroon si Tito Ramon.
Hawak niya ang cellphone niya.
Nasa screen ang comment ko.
At sa unang pagkakataon, nakita kong namutla ang mabangis na lalaking kinatatakutan ko.
“Lia…” mahina niyang sabi.
“Alam mo na?”
PARTE2
Nanigas ako sa harap niya.
Hindi ko alam kung alin ang mas nakakahiya—ang mahuli niyang binabasa ko ang lihim niyang posts o ang malaman niyang matagal ko nang pinagdududahan na siya ang “R.M.”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang cellphone.
“Hindi ko sinasadyang basahin,” mabilis kong sabi. “Napadaan lang talaga sa feed ko. Hindi ko rin alam noong una na kayo iyon.”
Tumango siya, pero halatang hindi niya alam kung saan titingin.
Kung dati, akala ko ang katahimikan niya ay dahil naiirita siya sa akin, ngayon ay mukha lang siyang lalaking nahuling nagsusulat ng diary.
“Pasensiya na,” sabi niya. “Nakakahiya.”
“Bakit po kayo nahihiya?”
“Matanda na akong lalaki. Dapat alam ko na kung paano makisama sa anak ko. Pero nagtanong pa ako sa mga estranghero online.”
May kakaibang sakit sa boses niya.
Hindi galit.
Hindi yabang.
Kundi pagkadismaya sa sarili.
“Hindi naman masamang humingi ng advice,” sabi ko.
Napatingin siya sa akin.
“Hindi ka ba nainis?”
Umiling ako.
“Hindi rin po ako natawa sa mga sinabi ninyo.”
“Sa pink na damit lang?”
Napangiti ako.
“Medyo.”
Sa wakas, bahagya siyang ngumiti.
Napansin kong hindi pala nakakatakot ang mukha niya kapag lumalambot ang mga mata niya.
Lumipas ang ilang segundo.
Pareho kaming hindi makapagsalita.
Hanggang sa tinanong niya:
“Lia, totoo ba?”
“Ano po?”
“Takot ka sa akin?”
Doon bumalik ang bigat sa dibdib ko.
Gusto kong magsinungaling.
Sabihin na hindi.
Sabihin na mahiyain lang talaga ako.
Pero pagkatapos kong mabasa ang lahat ng isinulat niya, parang hindi na tama ang magkunwari.
“Opo,” mahina kong sagot.
Parang may kung anong bumagsak sa mukha niya.
Napayuko siya.
“Dahil sa tattoo?”
“Hindi lang po.”
“Dahil sa mukha ko?”
“Hindi rin po.”
Huminga ako nang malalim.
“Akala ko po ayaw n’yo sa akin.”
Biglang napatingin siya.
“Ayaw?”
“Opo. Kapag lumalabas ako sa sala, umaalis kayo. Kapag lumalapit ako sa inyo ni Mama, tumitigil kayo sa pagsasalita. Kapag nagkakasabay tayo, parang umiiwas kayo ng tingin.”
Hindi siya agad nakasagot.
Mukhang hindi niya alam na bawat maliit na kilos niya ay binibigyan ko ng ganoong kahulugan.
“Lia,” sabi niya sa wakas. “Umaalis ako dahil kinakabahan ako.”
Napakurap ako.
“Kayo po?”
“Oo.”
Parang imposible.
Ang lalaking kinatatakutan ng mga delivery rider, suppliers, at minsan maging ng guard sa lobby—kinakabahan sa isang estudyante?
“Hindi ko alam kung paano ka kakausapin,” paliwanag niya. “Kapag nilalapitan mo kami ng mama mo, naiisip kong baka gusto mong mapag-isa kayong mag-ina. Ayokong makisingit.”
“Pero bakit po kayo biglang tumatayo?”
“Dahil minsan, kapag nakikita kita, may gusto akong sabihin. Tapos natatakot akong mali ang masabi ko.”
Hindi ko napigilan ang sarili ko.
“Ano po sana?”
Nagkamot siya sa batok.
“Kung kumain ka na. Kung may kailangan ka sa school. Kung gusto mong ihatid kita. Kung ayos ba ang aircon sa kuwarto mo.”
Napayuko siya.
“Mga simpleng bagay lang. Pero kapag nasa harap na kita, naiisip kong baka maramdaman mong pinipilit kong palitan ang tunay mong ama.”
Napuno ng init ang mga mata ko.
Hindi ko inaasahan ang sagot na iyon.
Lumaki akong may amang walang pakialam kung nasasaktan ako.
Kaya hindi ko naisip na may taong mananahimik dahil takot siyang makasakit.
“Hindi ko po kayo ikukumpara sa kanya,” sabi ko.
Hindi ko kailangang sabihin kung sino ang tinutukoy ko.
Alam niya.
Matagal nang alam ni Tito Ramon ang lahat tungkol kay Papa.
Si Mama mismo ang nagsabi bago sila ikasal.
“Hindi ko rin gustong palitan siya,” sagot niya. “Gusto ko lang… kung papayag ka… magkaroon ng lugar sa buhay mo.”
Hindi ako nakasagot.
Sa halip, pinapasok ko siya sa kuwarto.
Umupo siya sa maliit na upuan sa tabi ng study table, maingat na maingat na parang natatakot siyang makasira ng gamit.
Doon namin unang napag-usapan ang tunay naming nararamdaman.
Ikinuwento niya na matagal na pala niyang pangarap magkaroon ng anak na babae.
Lumaki siya sa bahay na puro lalaki—apat silang magkakapatid.
Noong kabataan niya, nag-alaga siya sa bunsong kapatid niya matapos mamatay ang kanilang ama.
Dahil kailangan niyang tumulong sa pamilya, hindi siya nakapag-asawa agad.
Nang makilala niya si Mama, nasa early forties na siya.
“Akala ko wala na akong pagkakataong maging ama,” sabi niya. “Tapos dumating kayong dalawa.”
“Pero hindi n’yo naman po ako kinakausap.”
“Dahil ayaw kong magkamali.”
Napangiti ako nang mapait.
“Dahil hindi tayo nag-usap, pareho tuloy tayong nagkamali.”
Tumango siya.
“Kasalanan ko.”
“Kasalanan din po ng imagination ko.”
Napatawa siya nang mahina.
Mula sa labas, biglang nagsalita si Mama.
“Matagal na akong nakatayo rito at nakikinig. Pwede ba akong pumasok?”
Sabay kaming napalingon.
Nakasandal siya sa pinto, nakatiklop ang mga braso.
Namumugto ang mga mata niya.
“Mama!”
“Akala n’yo ba hindi ko napapansin na pareho kayong parang estatwa kapag magkasama?”
Pumasok siya at marahang hinampas sa balikat si Tito Ramon.
“Ilang beses kong sinabi sa iyong kausapin mo si Lia.”
“Sabi mo huwag ko siyang pilitin.”
“Hindi ko sinabing huwag mo siyang pansinin!”
“Aba, sinabi mong bigyan ko siya ng space.”
“Space, hindi isang buong solar system!”
Hindi ko napigilan ang tawa ko.
Natawa rin si Tito Ramon.
Sa unang pagkakataon, hindi siya nagmukhang stepfather na kailangang pakisamahan.
Mukha siyang bahagi ng pamilya.
Akala ko roon matatapos ang problema.
Pero makalipas ang ilang araw, dumating ang taong pinakahuli kong gustong makita.
Ang tunay kong ama.
Isang Sabado ng hapon, kumatok siya nang malakas sa pinto ng condominium.
Pagbukas ni Mama, hindi man lang siya bumati.
“Nasaan si Lia?”
Amoy alak siya.
May hawak na sobre at ilang papeles.
Nang makita ako, itinapon niya ang sobre sa coffee table.
“Mag-sign ka rito. Kailangan ko ang consent mo.”
“Ano iyan?” tanong ni Mama.
“May ibebenta akong property. Nasa pangalan naming mag-ama—mag-ama’t mag-anak.”
Mabilis na kinuha ni Mama ang dokumento.
Lumalim ang noo niya.
Hindi iyon simpleng consent.
May nakasaad doon na isinusuko ko ang claim ko sa isang property na iniwan ng lolo ko.
“Hindi pipirma si Lia,” matigas na sabi ni Mama.
“Bakit hindi? Ako ang tatay niya.”
“Hindi mo nga siya tinuring na anak.”
Napangisi si Papa.
“Anak ko pa rin siya sa papel.”
Doon tumayo si Tito Ramon mula sa dining area.
Nakaputi siyang simpleng T-shirt.
Wala na ang all-black outfit.
Pero kahit anong kulay pa ang suot niya, nanatili ang bigat ng presensya niya.
“Umalis ka,” sabi niya.
Tiningnan siya ni Papa mula ulo hanggang paa.
“Hindi kita kinakausap.”
“Pero bahay ko ito.”
“Bahay mo?” sarkastikong ulit ni Papa. “Itong maliit na kahon na ito?”
Nakita kong kumuyom ang kamao ni Tito Ramon.
Pero hindi siya lumapit.
Hindi siya sumigaw.
Hindi niya hinayaang manalo ang galit.
“Mas maliit man ito sa dating bahay nila,” sabi niya, “dito walang umiinsulto kay Lia.”
Namula ang mukha ni Papa.
“Anong alam mo sa pagpapalaki sa anak ko?”
Tahimik ang buong sala.
Tumingin si Tito Ramon sa akin.
Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya kay Papa.
“Alam kong mahilig siya sa hot chocolate kapag nag-aaral sa gabi.”
Napakurap ako.
“Alam kong ayaw niya ng pasas sa tinapay.”
Naramdaman kong namuo ang luha sa mga mata ko.
“Alam kong nagkukunwari siyang ayos lang kapag mababa sa inaasahan niya ang grade, pero hindi siya nakakatulog.”
Hindi nagsalita si Papa.
“Alam kong gusto niyang kumuha ng architecture. Alam kong takot siyang humingi ng pera para sa review classes dahil ayaw niyang maging pabigat.”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi ko kailanman sinabi iyon.
Paanong alam niya?
“Alam kong noong isang buwan, tatlong araw siyang walang maayos na tulog dahil sa school project. Alam kong tahimik siya kapag nasasaktan. At alam kong hanggang ngayon, iniisip pa rin niyang kailangan niyang magpasalamat kahit sa pinakakaunting kabutihang ibigay sa kanya.”
Lumapit si Tito Ramon sa mesa.
Kinuha niya ang mga papeles.
“Hindi ko siya anak sa dugo. Pero araw-araw, pinipili kong maging ama niya.”
Mababa ang boses niya.
Pero bawat salita ay tumama.
“Samantalang ikaw, may karapatan ka sa dugo, pero hindi mo siya pinili.”
Namutla si Papa.
Maya-maya, tinangkang agawin ang dokumento.
“Wala kang karapatang makialam!”
Bago pa siya makalapit, humarang ako.
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tapang ko.
“Tama na, Pa.”
Napatigil siya.
“Hindi ako pipirma.”
“Lia—”
“Hindi rin ako sasama sa inyo.”
“Tatay mo ako.”
“Sa birth certificate.”
Nanikip ang panga niya.
“Walang utang na loob.”
Dati, kapag sinasabi niya iyon, nanginginig ako.
Ngayon, may isang malaking lalaking nakatayo sa likod ko.
Hindi para magsalita para sa akin.
Kundi para tiyaking kaya kong magsalita para sa sarili ko.
“Hindi utang ang pagiging anak,” sabi ko. “At hindi kabayaran ang pagmamahal.”
Ilang segundo kaming nagkatitigan.
Pagkatapos, kinuha ni Papa ang sobre at nagdabog palabas.
Pagkasara ng pinto, nanghina ang mga tuhod ko.
Agad akong inalalayan ni Mama.
Si Tito Ramon naman ay nanatiling ilang hakbang ang layo.
Parang gusto niya akong yakapin pero hindi niya alam kung papayag ako.
Kaya ako ang lumapit.
At sa unang pagkakataon, niyakap ko siya.
Nanigas ang buong katawan niya.
Parang hindi siya makahinga.
“Tito,” bulong ko.
“O?”
“Salamat.”
Dahan-dahan niyang itinaas ang mga braso at niyakap ako.
Maingat.
Mahigpit.
Pero hindi nakakasakal.
“Nandito lang ako,” sabi niya.
Doon tuluyang bumuhos ang luha ko.
Kinagabihan, may bagong post ang “R.M.”
“Niyakap ako ng anak ko ngayon. Hindi ko alam kung tama bang umiyak ang lalaking malaki at may tattoo.”
Pumutok sa comments ang tawanan at pagbati.
“Umiyak ka lang, Tito!”
“Achievement unlocked: Daddy mode.”
“Basta huwag mong isuot ulit ang napunit na pink polo.”
Nag-comment ako gamit ang anonymous account ko.
“Pwede naman po kayong umiyak. Pero bumili muna kayo ng pink na one size bigger.”
Ilang minuto ang lumipas.
Kumatok siya sa pinto ko.
May hawak siyang maliit na paper bag.
Sa loob ay isang pink na T-shirt.
“Para sa iyo,” sabi niya.
Napatingin ako sa print sa harap.
DADDY’S FAVORITE GIRL
Napatawa ako.
“Hindi ba corny?”
“Sabi ng saleslady, uso raw.”
“Pareho ba kayo ng saleslady noong polo?”
“Hindi na ako bumalik doon. Binenta niya sa akin ang maling size.”
Mula noon, unti-unting nagbago ang bahay.
Hindi na ako nagkukulong sa kuwarto kapag naroon siya.
Tuwing umaga, tinatanong niya kung ihahatid niya ako.
Tuwing gabi, nag-iiwan siya ng hot chocolate sa mesa kapag nag-aaral ako.
Natuto rin siyang ngumiti bago kausapin ang mga kaklase kong pumupunta sa bahay, kahit may isa pa ring halos mapatakbo nang makita ang tattoo niyang dragon.
Ako naman, natuto ring magtanong.
Kung pagod ba siya.
Kung kumain na ba siya.
Kung kailangan niya ng tulong sa inventory ng tindahan.
Isang taon matapos ang gabing iyon, nagtapos ako ng senior high school.
Pagkatapos ng ceremony, naghanap ako sa crowd.
Una kong nakita si Mama.
Katabi niya si Tito Ramon.
Naka-pink na polo ulit siya.
Pero tamang size na.
Nang makita niya ako, buong yabang siyang kumaway habang may hawak na bouquet na halos kasinlaki ko.
Lumapit ako sa kanila.
Inabot niya ang bulaklak.
“Congratulations, Lia.”
“Salamat po.”
May maliit na kahon sa loob ng bouquet.
Pagbukas ko, nakita ko ang isang drafting pen set na matagal ko nang gustong bilhin para sa architecture school.
“Paano n’yo nalaman?”
“Kilala kita,” sagot niya.
Tatlong simpleng salita.
Pero sapat iyon para pawiin ang lahat ng taon na pakiramdam ko ay isa lamang akong pasanin.
Tumingin ako sa kanya.
Sa seryosong mukha.
Sa mga tattooed na braso.
Sa pink na polo na dati ay isinuot niya dahil sinabi ng mga estranghero online na mukha siyang nakakatakot.
“At kilala ko na rin po kayo,” sabi ko.
“Talaga?”
Tumango ako.
“Hindi kayo nakakatakot.”
“Hindi?”
“Medyo lang.”
Napatawa siya.
Pagkatapos ay itinuro niya ang sarili.
“Alam mo ba kung ano ang tawag dito?”
“Ano?”
“Masculine pink.”
Natawa kaming tatlo.
At nang kumuha kami ng graduation photo, hindi na ako tumayo sa tabi ni Mama lamang.
Pumuwesto ako sa gitna nila.
Isang kamay ko ang nakahawak kay Mama.
Ang isa naman ay nakaangkla sa braso ni Tito Ramon.
Dahil sa wakas, hindi na siya ang estrangherong napangasawa ng nanay ko.
Hindi na rin siya ang lalaking iniiwasan ko sa sariling bahay.
Siya ang ama na hindi ko nakuha sa kapanganakan—
pero pinili akong mahalin araw-araw.
At kung minsan, ang pinakamatapang na anyo ng pagmamahal ay hindi laging marunong magsalita.
Minsan, nagtatanong muna ito sa internet.
Minsan, nagkakamali ng size.
At minsan, nagsusuot ito ng pink na polo—
para lang maramdaman ng isang takot na bata na ligtas na siyang lumapit.
