Bahagi 3: Habang Lumalalim ang Panlilinlang, Isang Tawag Mula Qatar ang Sumira sa Kanilang Plano
Bahagi 3: Habang Lumalalim ang Panlilinlang, Isang Tawag Mula Qatar ang Sumira sa Kanilang Plano
Bumigat ang katahimikan sa sala.
Hawak ni Mariel ang gilid ng mesa, nakatitig sa kopya ng Deed of Absolute Sale.
Muli niyang binasa ang pangalan ng asawa niya.
Ruben Soriano.
Hindi iyon pangalan ng saksi lamang.
Nakalagay siya bilang isang taong diumano ay nagbigay ng paunang pondo para sa transaksiyon.
“Bakit nandito ang pangalan ni Ruben?” nanginginig niyang tanong. “Sabi ninyo para sa magiging bahay namin ang perang ipinadala niya.”
Biglang lumapit si Lourdes.
“Mariel, hindi mo kailangang intindihin ang mga papeles. Buntis ka. Maupo ka na lang.”
Ngunit hindi na umupo ang hipag ko.
“Ma, ang sabi ninyo, ikukuha ninyo kami ng mas malaking bahay. Bakit parang ibinebenta naman ninyo ito sa ibang tao?”
Hindi ako nagsalita.
Ngayon ko lamang nakitang may takot sa mukha ni Mariel.
Kanina, halos ipinagdiriwang niya ang pagpapalayas sa akin.
Ngayon, tila unti-unti niyang nauunawaang maaaring ginamit din siya ng sarili niyang pamilya.
Si Danica ang unang kumilos.
Isinara niya ang folder at ngumiting pilit.
“May kaunting pagbabago lang sa plano. Temporary arrangement muna ang pagtira rito ni Mariel. Pagkatapos ng bentahan, lilipat siya sa mas angkop na property.”
“Anong property?” tanong ko.
Wala siyang naisagot.
“Nasaan ang dokumento ng property na iyon? May reservation ba? May unit number? May pangalan ng developer?”
Umigting ang panga niya.
“Hindi ko kailangang ipaliwanag sa iyo ang lahat.”
“Kung ginagamit mo ang pangalan at pirma ko, kailangan mong magpaliwanag.”
Humakbang si Lourdes sa pagitan namin.
“Tumigil ka na, Lia! Hindi ka ba nakakaunawa? Nagsusumikap ang anak ko para sa pamilya natin!”
Dahan-dahan kong inilapag ang dokumento.
“Aling pamilya, Ma? Ang pamilyang pinaniwala ninyong may-ari ng bahay? O ang pamilyang mawawalan ng pera kapag nalaman nilang peke ang papeles?”
Bago siya makasagot, tumunog ang cellphone ko.
Mensaheng galing kay Atty. Patricia.
Nabasa na raw niya ang mga dokumentong ipinadala ko.
Malinaw ang kanyang paalala: walang dapat lagdaang kasunduan at hindi maaaring ituring na lehitimong bentahan ang mga papeles nang hindi sinusuri ang awtorisasyon, pagiging tunay ng mga pirma, at iba pang legal na kinakailangan.
Pinayuhan din niya akong humingi ng kopya ng mga dokumento sa bawat taong sangkot at panatilihin ang mga orihinal na ebidensiya.
May mahalaga pa siyang sinabi.
Dadalhin niya ang kopya ng titulo at ang aming marriage settlement.
Napangiti ako nang bahagya.
Tatlong taon ko nang hindi binubuksan ang maliit na fireproof cabinet sa opisina ko maliban kapag may mahalagang transaksiyon.
Nandoon ang mga dokumentong maaaring magpabago sa direksiyon ng araw na iyon.
Ngunit ayokong ipakita agad.
Gusto kong marinig muna ang paliwanag ng taong nagsimula ng lahat.
“Kailangan kong makausap si Gabriel,” sabi ko.
“Ayaw ka niyang makita,” sagot ni Lourdes.
“Kung ganoon, mas mabuting huwag na siyang umuwi rito.”
Napataas ang boses niya.
“Anak ko iyon! Bahay niya ito! Hindi mo siya maaaring pagbawalang pumasok!”
“Huwag po nating pagtalunan ang pagmamay-ari habang wala pa ang mga orihinal na dokumento.”
Napatigil siya sa sinabi ko.
Tila noon lamang niya naisip na may mga papeles palang mas mahalaga kaysa sa matatapang niyang salita.
Makalipas ang halos kalahating oras, dumating si Gabriel.
Naka-long-sleeved na asul at may mamahaling relo. Ang dating lalaking halos hindi makabili ng sariling sapatos nang magsimula ang negosyo namin ay tila isang matagumpay na negosyante ngayon.
Ngunit nakita ko agad ang kaba sa kanyang mga mata nang mapansin niyang naroon si Edgardo.
“Sir, bakit kayo nandito?” tanong niya.
Tumayo ang negosyante.
“Gabriel, sinabi mong malinaw na ang pahintulot ng asawa mo. Bakit ngayon ko malalaman na itinatanggi niyang pumirma siya?”
Napatingin si Gabriel sa akin.
“Lia, maaari ba tayong mag-usap nang tayo lang?”
“Bakit? May iba ka pa bang kuwentong ayaw mong marinig ng lahat?”
Napabuntong-hininga siya.
“Huwag mong palakihin ang bagay na ito.”
Ang simpleng pangungusap na iyon ang halos makapagpawala ng pagpipigil ko.
Tatlong taon akong nagtiis sa mga komentong mapanakit ng pamilya niya.
Pinagbigyan ko ang mga hiram niyang perang hindi naibabalik sa takdang panahon.
Tinanggap ko ang mga gabing umuuwi siyang madaling-araw at nagsasabing maraming problema sa negosyo.
At ngayon, matapos kong malaman na ginamit niya ang pirma ko sa mga dokumentong hindi ko nakita, sasabihin niyang huwag kong palakihin?
“Gabriel, may dokumentong nagbebenta ng bahay ko sa halagang ₱12.6 milyon. May paunang bayad na tinanggap si Danica. May pekeng pirma ko. Alin doon ang maliit na bagay?”
Hindi siya nakasagot.
Si Danica ang biglang sumingit.
“Gab, hindi ito ang napag-usapan natin.”
Tumingin sa kanya si Gabriel.
At sa maikling sandaling iyon, nakita ko ang takot ng dalawang taong may iisang lihim.
“Anong napag-usapan ninyo?” tanong ko.
Walang sumagot.
Kaya inilabas ko ang isa pang dokumento mula sa drawer ng mesa.
Isang kasunduan sa pautang.
May lagda iyon ni Gabriel at petsang walong buwan na ang nakalilipas.
Nangailangan noon ang kanyang trading business ng karagdagang puhunan para sa isang malaking kontrata sa mga construction supplier.
Humiram siya sa akin ng ₱1,450,000.
Hindi ko iyon basta ibinigay.
Bilang negosyante, alam kong kailangang malinaw ang kasunduan lalo na kung pamilya ang sangkot.
May iskedyul ng pagbabayad, tala ng mga naunang hulog, at pirma naming pareho.
“Naalala mo ito?” tanong ko.
Namula siya.
“Bakit mo inilalabas ang pribadong usapan natin?”
“Dahil pinagkakakitaan mo ang bahay na hindi sa iyo at sinasabi mong ikaw ang gumastos sa lahat.”
Lumingon ako kay Lourdes.
“Ma, alam ninyo ba kung bakit nakabangon ang negosyo ni Gabriel dalawang taon matapos itong muntik nang magsara?”
“Dahil masipag ang anak ko!”
“Masipag siya. Hindi ko itinatanggi iyon. Pero hindi lang sipag ang dahilan.”
Inilapag ko ang kopya ng kasunduan.
“Noong hindi niya mabayaran ang supplier, ako ang nagpautang. Noong nakansela ang kontrata niya sa isang malaking kliyente, ako ang tumulong maghanap ng bagong proyekto. At noong nagkaproblema siya sa cash flow, ako ang nagpahiram ng pera mula sa ipon ko.”
Umirap si Lourdes.
“E ano ngayon? Mag-asawa kayo! Obligasyon mong tumulong!”
Tumango ako.
“Tinulungan ko siya bilang asawa. Pero hindi ko obligasyong hayaang pekein niya ang pirma ko.”
Doon ako unang nakita ni Gabriel na hindi na umiiyak.
Tahimik lamang akong nakatayo, nakatingin sa kanya.
At marahil mas natakot siya sa katahimikang iyon kaysa sa anumang sigaw.
“Lia,” sabi niya, “ginawa ko ito dahil kailangan natin ng pera.”
“Kailangan natin? O kailangan ninyo ni Danica?”
Namula ang mukha ni Danica.
“Walang kinalaman ang personal naming relasyon sa transaksiyon!”
Hindi ko napigilang matawa.
“Kaya pala alam mong personal ang relasyon ninyo.”
Biglang natahimik ang lahat.
Hindi na kailangang umamin ni Gabriel.
Sapat na ang reaksiyon nilang dalawa.
Maya-maya, tumunog ang cellphone ni Mariel.
Video call mula sa Qatar.
Si Ruben.
Sinagot niya iyon nang nanginginig ang kamay.
“Love, nandito kami sa bahay nina Kuya Gabriel,” sabi niya.
Kumunot ang noo ni Ruben.
“Anong ginagawa ninyo roon? Hindi ba sa bagong bahay ninyo ilalagay ang down payment?”
Biglang nanlaki ang mata ni Mariel.
“Anong bagong bahay?”
Natigilan ang lalaki sa screen.
“Mariel, nagpadala ako ng ₱1,250,000 kay Gabriel noong nakaraang buwan. Sabi niya, reservation at initial payment iyon para sa bahay na malapit sa ospital. Nagpadala pa nga siya ng mga litrato.”
Hindi ako makapaniwala.
May isa na naman palang malaking perang sangkot.
“Ruben,” sabi ko, “maaari mo bang ipakita ang mga larawang ipinadala sa iyo?”
Nakilala niya ako.
“Ate Lia? Nandiyan ka pala? Akala ko pumayag ka nang ipagamit ang townhouse habang inaayos ang binibili namin.”
Napalingon ako kay Gabriel.
“Nagsinungaling ka rin sa kapatid mo?”
“Lia, huwag kang makialam!” sigaw niya.
Ngunit nagpapatuloy na si Ruben.
Ipinakita niya ang screenshot ng isang bahay na may malawak na sala at puting hagdanan.
Nanikip ang dibdib ko.
Bahay ko iyon.
Mga larawang kinuha mula sa portfolio ng kompanya ko matapos kong matapos ang renovation noong nakaraang taon.
May kasamang mensahe mula kay Gabriel.
Ito ang property na makukuha ninyo. Ako na ang bahala sa lahat ng dokumento. Huwag muna ninyong kausapin si Lia dahil inaayos pa namin ang aming paghihiwalay.
Napahawak si Mariel sa bibig.
“Gabriel, ibig sabihin… ang perang ipinadala ni Ruben ay para rin sa bahay na ito?”
Hindi sumagot ang asawa ko.
Si Lourdes ang biglang nagsalita.
“Ginawa lang naman namin ang lahat para sa ikabubuti ninyo!”
“Ma!” napasigaw si Mariel. “Alam mo bang pera namin iyon? Ipon ni Ruben sa loob ng maraming taon!”
Nagsimulang manginig ang kanyang balikat.
Agad akong naglapit ng upuan.
“Mariel, maupo ka muna. Huwag mong piliting tumayo kung nahihilo ka.”
Umupo siya, umiiyak.
Hindi ko nakalimutan ang mga salitang sinabi niya sa akin kanina.
Ngunit hindi ko rin kayang balewalain na may dinadala siyang bata at ngayon ay natutuklasang pati sarili niyang asawa ay niloko.
Hiniling ko kay Ruben na ipadala sa akin at kay Atty. Patricia ang mga kaugnay na transfer record at usapan.
Pumayag siya.
Si Edgardo naman ay humingi ng kopya ng titulo at malinaw na paliwanag kung paano maibabalik ang kanyang ₱780,000.
Wala pang aktuwal na paglilipat ng ari-arian, ngunit may perang naibayad na batay sa mga representasyong pinagdududahan na namin.
Kailangan nang itigil ang lahat bago may mas maraming madamay.
Pagkaraan ng ilang minuto, dumating si Atty. Patricia.
Kasama niya ang isang staff na may hawak na brown envelope.
Nakiusap siyang makausap ang lahat nang maayos at walang sigawan.
Inilabas niya ang certified true copy ng titulo.
“Ang nakarehistrong may-ari ng bahay at lupa ay si Lia Monteverde,” malinaw niyang sinabi.
Tinapik ni Lourdes ang mesa.
“Imposible! Asawa siya ng anak ko!”
“Hindi po binabago ng inyong paniniwala ang pangalan sa rehistro,” sagot ng abogado.
Ipinaliwanag din niyang bago kami ikasal ni Gabriel, lumagda kami sa isang marriage settlement na naghihiwalay sa aming mga ari-arian, at naisagawa ang mga kinakailangang pagpaparehistro.
Alam iyon ni Gabriel.
Siya mismo ang pumirma.
Kaya hindi lamang basta nakapangalan sa akin ang bahay.
May mga dokumento rin kaming malinaw na naghihiwalay sa pagmamay-ari ng aming mga ari-arian.
Napatitig si Lourdes sa anak niya.
“Gabriel… bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napayuko siya.
“Ma, akala ko hindi na mahalaga.”
“Hindi mahalaga?” halos pabulong kong ulit.
Tatlong taon niyang hinayaang tawagin akong palamunin.
Tatlong taon niyang pinakinggang sabihin ng pamilya niya na wala akong ambag.
At alam niyang ang lahat ng iyon ay kasinungalingan.
Ngunit mas malala pa ang susunod.
Habang pinag-uusapan ang mga dokumento, ipinakita ni Atty. Patricia ang kopya ng diumano’y Special Power of Attorney.
May nakita siyang mga seryosong pagkakaiba sa mga detalye at sa dokumentong kaugnay nito.
Kinakailangang beripikahin ang sinasabing notarization at ang pinagmulan ng pirma.
Saka niya tinanong si Gabriel.
“Sino ang naghanda ng mga papeles at sino ang nagdala nito para sa notarization?”
Tahimik ang asawa ko.
Tumingin siya kay Danica.
Si Danica naman ay biglang tumingin kay Lourdes.
Doon nagsalita si Mariel, halos hindi marinig ang boses.
“May narinig akong usapan nila noong nakaraang linggo.”
Lahat kami ay napalingon.
“Sinabi ni Mama na kailangan munang paalisin si Ate Lia para wala nang hahadlang sa pagpapakita ng bahay sa mga bibili.”
“Mariel!” sigaw ni Lourdes.
Hindi siya tumigil.
“Sinabi rin ni Kuya Gabriel na kapag nakuha nila ang pirma ni Ate Lia sa kasunduan ng pag-alis, saka nila siya pipiliting pumirma sa iba pang papeles.”
Naramdaman kong nanigas ang mga kamay ko.
Hindi pala aksidenteng nangyari ang lahat.
Pinagplanuhan nila ito.
Ang pagbubuntis ni Mariel, ang trak ng mga gamit, ang pananakot tungkol sa ibang babae, pati ang pang-iinsulto sa pagiging wala naming anak…
Lahat ay ginamit upang mapagod ako, mawalan ng lakas, at pumirma.
Tumingin si Ruben mula sa screen.
“Gabriel, saan napunta ang ₱1,250,000 ko?”
Walang sagot.
“Sagutin mo ako!”
Ngunit ang sumunod na ipinakita ni Ruben ang tuluyang nagpatigil sa buong silid.
Isang screenshot ng mensahe ni Gabriel.
May petsang dalawang araw bago sila dumating sa bahay ko.
Kuya, huwag kang mag-alala. Kapag umalis na si Lia, wala nang problema sa bahay. Pagkatapos ng bentahan, ibabalik ko ang pera mo. Kailangan ko lang makuha ang pirma niya bago Biyernes.
Napalunok ako.
Biyernes na kinabukasan.
At ayon sa mga dokumentong hawak namin, may nakatakda pa palang ikalawang malaking bayad mula sa bibili.
Hindi lamang ako ang pinagtaksilan ni Gabriel.
Niloko niya ang kapatid niya, ang buntis nitong asawa, at ang isang taong naniwalang lehitimo ang bentahan.
Ngunit ang pinakamasakit ay ang natuklasan kong dahilan kung bakit kailangang-kailangan niya ang perang iyon.
Nang hilingin ni Atty. Patricia na ipaliwanag ang mga account na tumanggap sa mga bayad, biglang nagsalita si Danica.
“Gab, hindi ko sasagutin mag-isa ang utang mong mahigit tatlong milyon. Sabihin mo sa kanila kung saan mo dinala ang pera!”
Napatingin ako sa asawa ko.
Tatlong milyon?
Wala siyang binanggit na ganoong utang.
At sa unang pagkakataon, nakita ko siyang tuluyang mawalan ng kulay.
