Pagkalabas ko ng klase, may isang lalaking estudyante na biglang humarang sa akin.

May hawak siyang bote ng mineral water.

Ngumiti siya na parang pinakamabait na tao sa buong campus.

“Napansin kong kanina ka pa tumitingin sa milk tea app,” sabi niya. “Hindi healthy ’yan. Tubig na lang inumin mo.”

Ako si Mira Salcedo, third-year accountancy student sa isang unibersidad sa Quezon City.

Hindi ako mayaman, pero hindi rin ako sanay tumanggap ng kung ano-ano mula sa lalaking halos hindi ko kilala.

Kaya ngumiti ako nang magalang.

“Salamat, pero nakapag-order na ako.”

Akala ko tapos na roon.

Pero bigla niyang isiniksik sa kamay ko ang bote.

“Uminom ka na. Huwag kang mahiya.”

Napatitig ako sa kanya.

At sa mismong sandaling iyon, nanlamig ang buong katawan ko.

Sa likod niya, may lumitaw na mga linyang parang comments sa livestream.

Parang translucent na mga salita, lumulutang sa ere.

【Ayan na! First target! Si Mira ang pinakamaganda sa batch nila.】

【Kapag nainom niya ’yan, automatic na ang binding. Hindi na siya makakatakas kay Nico.】

【Ang linis-linis pa naman niya tingnan. Mas masaya kapag unti-unti siyang mawawala sa sarili niyang buhay.】

Napakurap ako.

Akala ko hilo lang.

Baka kulang ako sa tulog.

Baka dahil tatlong gabi akong puyat sa feasibility study namin.

Pero nang tumingin ako ulit sa likod ng lalaki, patuloy pa rin ang mga komento.

At mas lalong lumala.

【System water activated. Kahit walang nangyari, puwede siyang magbuntis kapag nainom niya.】

【Pagkatapos noon, unti-unti siyang magkakaroon ng attachment kay Nico.】

【Kapag nag-alala siya, sasabihin lang ni Nico na siya ang responsable. Classic male-lead move.】

Nanginig ang mga daliri ko sa bote.

Ang lalaki sa harap ko ay si Nico Villarama.

Kaklase ko siya sa isang minor subject.

Hindi ko siya ka-close.

Hindi ko rin siya kaibigan.

Pero nitong mga nakaraang linggo, palagi siyang sumusulpot sa hallway, cafeteria, library, at kahit sa waiting shed sa labas ng campus.

Akala ko coincidence lang.

Hindi pala.

“Naiinitan ka siguro,” sabi niya, nakatitig sa bote. “Buksan mo na.”

Ngumiti ako kahit gusto kong ibato sa mukha niya ang tubig.

“Later na lang. May PE kami mamaya. Doon ko iinumin.”

Sandaling kumunot ang noo niya.

Parang hindi niya inaasahan na tatanggi ako.

Pero agad din siyang ngumiti.

“Sige. Pero siguraduhin mong iinumin mo, ha?”

Tumango ako, isinilid ang bote sa bag, at mabilis na naglakad palayo.

Hindi ako dumiretso sa field.

Hindi rin ako pumunta sa cafeteria.

Pumunta ako sa isang lumang computer shop sa may kanto ng Anonas.

Doon ko naiwan kahapon ang tablet ko at school ID.

Luma ang shop na iyon. Mabagal ang internet, sira-sira ang ilang keyboard, at amoy kape, pawis, at usok ang loob.

Pero mabait ang bantay, kaya doon ako nagpa-print ng assignment nang mawalan ng internet sa dorm.

Pagpasok ko, agad akong sinalubong ng isang lalaking naka-jacket kahit tirik ang araw.

“Miss, ikaw ba ’yung may naiwang tablet?”

Tumango ako.

“Ako po. Salamat po.”

Inabot niya ang tablet.

Pero hindi niya binitawan.

Nanatili ang kamay niya sa kabila, at ang tingin niya sa akin ay mula ulo hanggang paa.

Ramdam ko agad ang ibig niyang sabihin.

Kumuha ako ng limang daang piso sa wallet ko.

“Kuya, salamat po. Pang-meryenda niyo na lang.”

Tinanggap niya ang pera.

Pero imbes na ibigay ang tablet, lalo siyang lumapit.

“Ang ganda mo pala sa personal,” sabi niya. “Baka naman puwede tayong mag-usap sa labas?”

Bumigat ang sikmura ko.

Hinila ko ang tablet nang biglaan, yumuko, at tumakbo palabas.

Narinig ko siyang nagmura sa likod ko.

Hindi ako huminto hanggang makarating ako sa tapat ng bakery na maraming tao.

Doon ko lang binuksan ang bag ko.

Nandoon ang tablet.

Nandoon ang wallet.

Pero wala ang bote ng tubig.

Nanlaki ang mata ko.

Ang bote.

Ang system water.

Naiwan o nahulog iyon sa computer shop.

Bago pa ako makabalik, narinig ko ang boses ng lalaki mula sa likod.

“O, miss!”

Paglingon ko, nakita ko siyang nakangisi.

Hawak niya ang bote.

At bago ko pa siya mapigilan, binuksan niya iyon at uminom nang tuloy-tuloy.

Parang huminto ang mundo.

Inubos niya ang kalahati.

Pagkatapos, itinaas niya ang isa ko pang ID.

“May naiwan ka pa,” sabi niya. “Kung gusto mong mabawi, alam mo na kung saan ako hahanapin.”

Dumampi ang dila niya sa gilid ng ID ko.

Nasuka ako sa pandidiri.

Hindi ko na kinuha.

Tumakbo ako pabalik sa campus.

Habang tumatakbo, isa lang ang laman ng isip ko.

Kung totoo ang nakita kong comments…

Kung totoo ang tubig…

Ano ang mangyayari sa taong uminom nito?

Pagdating ko sa field, nagsisimula na ang PE.

At naroon si Nico.

Nakangiti.

Lumapit siya sa akin na parang matagal na niya akong hinihintay.

“Mira,” sabi niya, “nainom mo na ba?”

Sa likod niya, muling sumabog ang mga komentong lumulutang sa ere.

【Binding successful!】

【Nainom na ang system water!】

【Congratulations, Nico! May unang carrier ka na!】

Nanlamig ang batok ko.

Hindi nila alam.

Hindi ako ang uminom.

At sa mismong sandaling iyon, mula sa gate ng field, may isang lalaki na patakbong pumasok, namumutla, hawak ang tiyan, at sumisigaw—

“Hoy! Sino ang may-ari ng tubig na ’yon?! Ano’ng ginawa ninyo sa akin?!”

part2

“Hoy! Sino ang may-ari ng tubig na ’yon?! Ano’ng ginawa ninyo sa akin?!”

Natahimik ang buong field.

Pati ang PE instructor namin, na kanina ay sumisipol para sa warm-up, napahinto.

Lahat ng estudyante ay napalingon sa lalaki mula sa computer shop.

Siya ang lalaking nangharang sa akin kanina.

Siya ang kumuha ng pera ko.

Siya ang nagbanta gamit ang ID ko.

At ngayon, siya ang nakatayo sa gitna ng field, nanginginig, pawis na pawis, at halos hindi makahinga.

Hawak niya ang bote ng tubig.

Ang kalahati nito ay wala na.

Si Nico naman, na ilang segundo lang ang nakaraan ay nakangiti pa, biglang namutla.

Kitang-kita ko ang takot sa mukha niya.

Pero mas malinaw ang takot sa likod niya.

Dahil ang mga komentong lumulutang sa ere ay nagkagulo.

【Teka lang, mali ang uminom!】

【Hindi si Mira ang na-bind!】

【System error! System error!】

【Bakit lalaki ang nakainom?!】

【Nico, ayusin mo! Kapag hindi mo nakuha ang first target, hindi magbubukas ang next heroine route!】

Humigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko.

So totoo nga.

Hindi ako nababaliw.

Hindi iyon hallucination.

May isang bagay na tinatawag nilang system.

At ginagamit iyon ni Nico para itali ang buhay ng mga babae sa kanya.

Ang lalaking mula sa computer shop ay humakbang palapit kay Nico.

“Sa’yo ito, ’di ba?” sigaw niya habang winawagayway ang bote. “Kanina hinahanap mo ’to kay miss! Ano’ng laman nito?! Bakit parang may kung anong gumagalaw sa loob ng tiyan ko?!”

Nagkagulo ang mga estudyante.

May tumawa, akalang prank.

May nag-video.

May lumayo sa takot.

Si Nico naman ay mabilis na ngumiti, pilit na pilit.

“Kuya, hindi ko alam ang sinasabi mo. Tubig lang ’yan.”

“Tubig?” sigaw ng lalaki. “Tubig lang, pero bigla akong nahilo? Bigla akong nanghina? At bakit pakiramdam ko may boses sa ulo ko na nagsasabing hanapin kita?”

Sa linyang iyon, lalo pang nagwala ang mga komento.

【Binding transferred!】

【Target host: invalid gender. Forced correction failed.】

【Emotional attachment redirected to original system owner.】

【Hala! Ibig sabihin siya ngayon ang maa-attach kay Nico?】

Muntik na akong matawa sa gitna ng takot.

Pero pinigilan ko.

Hindi ito simpleng karma.

Mapanganib ito.

Kung may ganitong gamit si Nico, maaaring hindi lang ako ang target niya.

Huminga ako nang malalim at inilabas ang phone ko.

Bago pa ako tumakbo mula sa computer shop, napindot ko na ang voice recorder.

Hindi ko alam kung bakit ko ginawa.

Siguro dahil lumaki ako sa pamilyang laging nagsasabing:

“Kapag babae ka, huwag kang lalaban nang walang ebidensya.”

At ngayon, mayroon akong ebidensya.

Naka-record ang boses ng lalaki.

Naka-record ang panghihingi niya ng kapalit.

Naka-record din ang pagbabanta niya gamit ang ID ko.

Pero kulang pa iyon.

Kailangan kong mahuli si Nico.

Lumapit ako nang dahan-dahan.

“Nico,” sabi ko, sapat ang lakas para marinig ng mga nasa paligid. “Bakit parang natatakot ka? Hindi ba tubig lang iyan?”

Napatingin siya sa akin.

Sa isang iglap, nakita kong nagbago ang mukha niya.

Mula sa takot, naging babala.

“Mira,” bulong niya, “huwag kang makialam.”

Ngumiti ako.

“Bakit? Hindi ba binigay mo sa akin iyan? Kung tubig lang iyan, bakit hindi mo inumin ang natitira?”

Nagbulungan ang mga kaklase namin.

“Oo nga.”

“Kung tubig lang, inumin niya.”

“Bakit parang guilty?”

Si Nico ay napaatras.

Sa likod niya, nagpatuloy ang mga komento.

【Wag mong inumin! Kapag nainom mo ang reverse residue, babalik sa’yo ang side effect!】

【Nico, tumakas ka na!】

【Ang heroine na ito delikado. Nakakakita ba siya ng comments?】

Napatigil ako.

Nakakakita ba siya ng comments?

Ibig sabihin, hindi dapat ako nakakakita.

Kaya siguro nataranta sila.

Kaya siguro tinatawag nila akong “heroine.”

Sa mundong alam nila, dapat biktima ako.

Dapat ako ang iiyak.

Dapat ako ang mawawalan ng kontrol sa buhay ko.

Pero hindi nila alam na may nakita akong butas sa palabas nila.

Lumapit ang PE instructor namin, si Sir Dalmacio.

“Anong nangyayari rito?”

Agad akong nagsalita.

“Sir, may estudyanteng nagbigay sa akin ng bote ng tubig kanina at pinipilit akong uminom. Hindi ko po ininom. Napunta sa lalaking ito. Pagkatapos niyang inumin, ganito na po siya.”

Nico mabilis na sumabat.

“Sir, OA lang po iyan. Nagpapapansin lang si Mira.”

Napatingin ako sa kanya.

“Talaga?”

Itaas ko ang phone ko.

“Kung nagpapapansin ako, bakit may recording ako ng tanong mo kanina kung nainom ko na ang tubig?”

Napatigil si Nico.

Pinindot ko ang play.

Lumabas ang boses niya.

“Mira, nainom mo na ba?”

Pagkatapos, ang boses ko:

“Bakit mo gustong-gusto kong inumin?”

Sumunod ang sagot niya, mahina pero malinaw:

“Basta. Para sa ikabubuti mo rin.”

Nag-ingay ang buong field.

Pero hindi pa iyon sapat.

Kailangan kong tapusin.

Tumingin ako sa lalaki mula sa computer shop.

“Kuya,” sabi ko, “kanina kinuha mo ang ID ko. Binantaan mo ako. May recording ako. Kapag nagsinungaling ka ngayon, parehong isusumbong kita at si Nico.”

Nanlaki ang mata niya.

Takot siya.

Pero mas takot siya sa nararamdaman niya.

Itinuro niya si Nico.

“Siya! Siya ang may-ari ng tubig! Kanina nakita ko siyang naghahanap sa’yo sa labas ng building. Sabi niya, kailangan daw siguradong mainom mo! Hindi ko alam na kakaiba pala ’to!”

Nico sumigaw.

“Sinungaling ka!”

Tumakbo siya palayo.

Pero hindi siya nakaabot ng gate.

Dahil mula sa gilid ng field, may lumapit na dalawang security guard.

Kasama nila ang guidance counselor namin at ang dean ng college.

Hindi ko alam kung sino ang tumawag.

Hanggang makita ko si Leah, best friend ko, sa likod nila.

Hawak niya ang phone niya, nanginginig pero matapang.

“Sinundan kita,” bulong niya sa akin paglapit. “Nakita kong kakaiba ang kilos ni Nico. Nag-record din ako mula kanina.”

Gusto ko siyang yakapin.

Pero hindi pa tapos.

Dinala kaming lahat sa guidance office.

Doon, mas lumaki ang gulo.

Sa una, pilit pa ring itinanggi ni Nico ang lahat.

Sabi niya, crush lang daw niya ako.

Sabi niya, gusto lang daw niyang maging healthy ako.

Sabi niya, gumagawa lang daw kami ng eksena dahil sikat ako sa campus at marami raw akong naiinggit.

Pero nang hingin ng dean ang phone niya, nagwala siya.

“Akin ’yan! Private property ’yan!”

Mas lalo siyang nagmukhang guilty.

Dahil student conduct investigation iyon, pinatawag ang campus security at ang guardian niya.

Habang naghihintay, nakita ko ulit ang comments.

Mas madilim na ang kulay nila.

Parang nabubura isa-isa.

【Route collapsing.】

【Male lead reputation damage: 78%.】

【Heroine awareness level: abnormal.】

【System inventory exposed.】

System inventory.

Tumimo sa isip ko ang salitang iyon.

May inventory.

Ibig sabihin, hindi lang tubig.

Baka may iba pa.

Lumapit ako sa dean.

“Ma’am, paki-check po ang bag niya. Please.”

Nico nanlaki ang mata.

“Wala kayong karapatan!”

Pero nang dumating ang guardian niya, mas lalong gumulo.

Hindi inaasahan ng lahat na ang dumating ay isang babaeng naka-uniporme ng barangay.

Si Kapitana Lorna Villarama.

Tita pala niya.

Pagpasok niya, hindi niya agad pinagtanggol si Nico.

Tinignan niya muna ang mukha nito.

Pagkatapos, isang malakas na sampal ang umalingawngaw sa buong opisina.

“Nico,” nanginginig ang boses niya, “ano na naman ang ginawa mo?”

Na naman.

Dalawang salitang iyon ang nagpatahimik sa amin.

Tumingin ang dean kay Kapitana Lorna.

“May dati na po bang reklamo?”

Napalunok ang babae.

At sa unang pagkakataon, nakita kong gumuho ang yabang ni Nico.

“Tita, huwag.”

Pero huli na.

Umupo si Kapitana Lorna.

“May tatlong babaeng nagreklamo noon,” mahina niyang sabi. “Hindi sa school na ito. Sa dati niyang pinasukan. Lahat sila nagsabing bigla silang nagbago ang pakiramdam matapos tumanggap ng inumin o pagkain mula kay Nico. Walang matibay na ebidensya noon. Inilipat namin siya dito para magsimula ulit.”

Parang may yelong ibinuhos sa buong katawan ko.

Tatlo.

May nauna na.

At baka mas marami pa.

Binuksan ng security ang bag ni Nico.

Nakita roon ang ilang maliliit na bote.

May powder sa sachet.

May notebook na puno ng pangalan ng mga babae.

May rating.

May schedule.

May nakasulat na mga salitang halos hindi ko maatim basahin.

Sa tabi ng pangalan ko, may tatlong marka:

Mira Salcedo — first carrier candidate. Family vulnerable. Father has debt. Mother sick. Easy pressure point.

Nawala ang lakas ng tuhod ko.

Hindi lang niya ako minanmanan.

Inaral niya ako.

Pati pamilya ko.

Pati kahinaan namin.

Biglang tumunog ang phone ko.

Si Mama.

Hindi ko sana sasagutin, pero nang makita ko ang message niya, nanigas ako.

Anak, may lalaki dito sa bahay. Sabi kaklase mo raw. May kailangan daw kaming bayaran kung ayaw naming mapahiya ka.

Hindi si Nico ang nasa bahay.

May kasabwat siya.

Ipinakita ko agad sa dean ang message.

Sa loob ng ilang minuto, tumawag ang school sa pulis at barangay.

Si Kapitana Lorna mismo ang tumawag sa ibang opisyal.

Nanginginig siya sa galit at hiya.

Si Nico naman ay nakaupo sa sulok, wala nang kulay ang mukha.

Sa likod niya, huling beses kong nakita ang comments.

【Main route failed.】

【Heroine broke narrative control.】

【System host unstable.】

【Collapse in 3… 2… 1…】

Pagkatapos, nawala ang lahat.

Parang pinatay ang ilaw.

Wala nang lumulutang na salita.

Wala nang boses.

Wala nang kakatwang script.

Si Nico na lang ang natira.

Isang duwag na lalaking gumamit ng kababalaghan, panlilinlang, at takot para kontrolin ang mga babae.

Nang dumating ang pulis, kinuha nila si Nico at ang lalaking mula sa computer shop.

Nahuli rin ang kasabwat na pumunta sa bahay namin.

Pero bago siya tuluyang mailabas, tumingin sa akin si Nico.

“Mira,” sabi niya, nanginginig, “hindi mo naiintindihan. Dapat mahalin mo ako. Ikaw ang unang—”

Hindi ko siya pinatapos.

“Hindi ako karakter sa kwento mo,” sabi ko. “Hindi ako premyo. Hindi ako ruta. Hindi ako babaeng puwede mong itali dahil lang gusto mong maging bida.”

Tumahimik siya.

At sa katahimikang iyon, mas malinaw kaysa sigaw ang pagkatalo niya.

Kinagabihan, umuwi ako sa bahay namin.

Si Mama ay nakaupo sa sofa, hawak ang rosaryo.

Si Papa, kahit hirap sa utang at pagod sa trabaho, nakatayo sa may pinto na parang handang harangin ang buong mundo.

Pagkakita nila sa akin, sabay silang lumapit.

Hindi nila ako tinanong kung bakit nangyari.

Hindi nila ako sinisi.

Hindi nila sinabing baka may ginawa akong dahilan.

Niyakap lang nila ako.

At doon ako umiyak.

Hindi dahil mahina ako.

Kundi dahil buong araw akong naging matapang.

Kinabukasan, kumalat sa campus ang balita.

May ilan pa ring nagtanong kung totoo.

May ilan pa ring nagsabing baka pinalaki lang.

Pero mas marami ang lumapit.

Isang babae mula sa ibang department ang tahimik na nagbigay ng statement.

Isa pang dating kaklase ni Nico ang nagpadala ng message.

May isa pang estudyanteng nagsabing may nangyari rin sa kanya noon, pero natakot siyang magsalita.

Isa-isa, nabuo ang mga piraso.

Hindi na ito tungkol sa akin lang.

Tungkol ito sa lahat ng pinatahimik.

Tungkol sa lahat ng pinaniwalang kasalanan nila ang pananakit ng iba.

Tungkol sa lahat ng babaeng ginawang “role” sa kwento ng isang lalaking gustong maging bida.

Pagkalipas ng ilang linggo, sinuspinde si Nico at inirekomenda para sa kasong kriminal.

Ang computer shop na ginamit ng kasabwat niya ay ipinasara pansamantala habang iniimbestigahan.

Ang lalaking uminom ng tubig ay hindi “nabuntis,” gaya ng kabaliwang nasa comments.

Pero ilang araw siyang isinugod sa ospital dahil sa matinding reaction sa laman ng bote.

Doon mas lumabas ang katotohanan:

May halo iyong substance na ginagamit para magdulot ng pagkahilo, pagkalito, at matinding emotional dependence.

Hindi mahiwagang buntis.

Hindi supernatural miracle.

Isang masamang paraan para sirain ang isip at katawan ng tao.

At marahil, ang “system” na nakita ko ay hindi simpleng kapangyarihan.

Baka ito ang paraan ng mundo para ipakita sa akin ang katotohanang matagal nang nakatago sa likod ng mga ngiti.

Sa huling araw ng semester, bumalik ako sa field.

Doon nagsimula ang lahat.

Si Leah ay tumabi sa akin, may hawak na dalawang milk tea.

“Healthy living ka pa ba?” tanong niya.

Napatawa ako.

Kinuha ko ang isa.

“Hindi ako tatanggap ng tubig mula sa suspicious na lalaki. Pero milk tea mula sa best friend, safe.”

Tumawa siya.

Habang naglalakad kami palabas ng campus, nakita ko ang sarili ko sa salamin ng gate.

Hindi na ako ang Mira na madaling mapilitan dahil ayaw makasakit ng damdamin.

Hindi na ako ang Mira na ngingiti kahit kinakabahan.

Hindi na ako ang Mira na mananahimik para hindi gumawa ng gulo.

Dahil minsan, ang “gulo” ang tanging paraan para mabunyag ang totoo.

At minsan, ang pinakamahalagang pagliligtas na magagawa mo ay ang pagtanggi sa bagay na ipinipilit sa’yo kahit nakangiti pa ang nagbibigay.

Mensahe:
Huwag balewalain ang kutob mo. Kapag may taong pinipilit kang tanggapin ang isang bagay, hawakan ang kamay mo, ang desisyon mo, o ang buhay mo—may karapatan kang tumanggi. Ang kabaitan ay hindi dapat ginagamit na tali, at ang tunay na pagmamahal ay hindi kailanman nagsisimula sa pamimilit.