BINIGYAN NG UNIPORME NG KATULONG ANG ANAK KO SA ARAW NG KASAL NIYA — PERO NANG BUKSAN NILA ANG REGALO KO, LUMUHOD SILA SA HARAP NAMIN AT NAGMAKAAWA

ANG MAYABANG NA PAMILYA

Ako si Roberto. Isang simpleng ama na nagpatakbo ng maliit na construction supply sa probinsya. Ang anak ko, si Sofia, ay nagmahal sa isang lalaking taga-Maynila, si Jared.

Ang pamilya ni Jared ay kilalang mayaman. Ang nanay niya, si Donya Glenda, ay matapobre at laging nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa na parang isa akong basahan.

“Roberto,” sabi ni Glenda bago ang kasal. “Siguraduhin mo lang na hindi magiging pabigat ang anak mo sa pamilya namin. Sanay ang anak ko sa luxury. Ang anak mo, sanay sa bukid.”

Tumahimik lang ako. Gusto kong maging masaya si Sofia, kaya tinanggap ko ang pang-iinsulto nila. Akala nila, isa lang akong probinsyano na walang alam sa mundo.

Dumating ang araw ng kasal. Magarbo. Puno ng mga elitista. Si Sofia ay napakaganda sa kanyang gown, pero bakas sa mata niya ang kaba dahil sa masasamang tingin ng mga kamag-anak ni Jared.

ANG REGALO NG PANG-AAPI

Nasa reception na kami. Oras na ng bigayan ng regalo.

Tumayo si Donya Glenda. May dala siyang isang malaking kahon na nakabalot sa ginto.

“Sofia, hija,” sabi ni Glenda sa mikropono habang nakangiti nang peke. “Welcome to the family. Ito ang regalo ko sa’yo. Buksan mo, para alam mo ang role mo sa pamilyang ito.”

Kinuha ni Sofia ang kahon. Dahan-dahan niya itong binuksan.

Tumahimik ang buong ballroom.

Sa loob ng kahon ay isang Uniporme ng Katulong. Kulay asul, may apron, at may kasama pang scrubbing brush.

Napasinghap ang mga bisita.

Tumingin si Sofia kay Jared, umaasang ipagtatanggol siya nito.

Pero tumawa lang si Jared.

“Wow, Ma! Ang galing!” sabi ni Jared habang umiinom ng wine. “Bagay na bagay sa kanya ‘yan. ‘Yan naman talaga ang kailangan niya sa bahay. Diba, honey? Para hindi ka na magpapanggap na donya. Sanayin mo na ang sarili mo sa paglilinis.”

Nagtawanan ang mga kamag-anak ni Jared.

Nanginig ang kamay ni Sofia. Ang luha niya ay pumatak sa uniporme. Hiyang-hiya siya. Parang dinurog ang puso niya sa harap ng daan-daang tao.

ANG PAGTAYO NG AMA

Hindi ko na kinaya.

Dahan-dahan akong tumayo mula sa aking upuan. Inayos ko ang aking Barong Tagalog.

Walang imik, naglakad ako paakyat ng stage. Ang tunog ng sapatos ko ay umalingawngaw sa katahimikan.

Kinuha ko ang mikropono.

“Glenda. Jared,” kalmado kong sabi. “Napakaganda ng regalo niyo. Talagang pinag-isipan.”

Ngumisi si Glenda. “Mabuti naman at alam niyo ang lugar niyo, Roberto.”

“Dahil nagbigayan na tayo ng regalo,” patuloy ko. “Siguro naman ay pwede ko ring ibigay ang regalo ko sa inyo? Sofia, anak, halika dito.”

Lumapit si Sofia sa akin, umiiyak. Inabutan ko siya ng panyo.

May kinuha akong isang maliit na itim na kahon mula sa bulsa ng aking coat.

“Jared, Glenda,” sabi ko. “Buksan niyo ito. Ito ang regalo ko para sa bagong buhay niyo.”

ANG REBELASYON

Lumapit si Jared at kinuha ang kahon nang may pagdududa.

“Ano ‘to? Barya?” tawa ni Jared.

Binuksan niya ang kahon.

Sa loob, walang alahas.

Ang laman ay isang Susi at isang Nakatuping Dokumento.

Kinuha ni Glenda ang papel at binasa ito.

Biglang nanlaki ang mata ni Donya Glenda.

Namutla siya.

Nabitawan niya ang papel at napahawak sa dibdib.

“Ma? Ano ‘to?” tanong ni Jared. Pinulot niya ang papel.

Ang nakasulat:

DEED OF ABSOLUTE SALE

Property: The Grand Villa of the Cortez Family (Bahay nina Jared)

New Owner: MR. ROBERTO DELOS SANTOS

At sa ilalim nito, may isa pang papel:

BANK FORECLOSURE NOTICE – FULLY PAID BY ROBERTO DELOS SANTOS

“A-Anong ibig sabihin nito?!” sigaw ni Jared.

Humarap ako sa kanila. Ang boses ko ay matigas at puno ng kapangyarihan.

“Hindi niyo ba alam?” tanong ko. “Ang construction supply ko sa probinsya? Front lang ‘yun. Ako ang may-ari ng RDS Holdings, ang kumpanyang bumili sa bangkarote niyong negosyo noong nakaraang buwan.”

Napasinghap ang lahat. Ang “probinsyano” na nilait nila ay isang bilyonaryo na tahimik lang!

“Alam kong baon kayo sa utang,” paliwanag ko. “Alam kong isinangla niyo ang mansyon niyo at ang kumpanya niyo. Binili ko lahat ng utang niyo. Binayaran ko ang bangko.”

“Kaya sa madaling salita,” tinuro ko si Glenda. “Ako na ang may-ari ng bahay na tinitirhan niyo. Ako na ang may-ari ng kumpanyang pinapasukan mo, Jared. At ang susi na ‘yan? Susi ‘yan ng bago niyong lilipatan—isang maliit na apartment sa Tondo.“

ANG KABALIGTARAN

“S-Sir Roberto…” nanginginig na sabi ni Glenda. “Balae… nagbibiro ka lang diba? Pamilya tayo!”

“Pamilya?” tawa ko. “Binigyan niyo ng uniporme ng katulong ang anak ko. Ibig sabihin, gusto niyo ng katulong, hindi pamilya.”

Bumaling ako kay Sofia.

“Anak,” sabi ko. “Itong uniporme na ito? Ibalik mo sa kanila.”

Kinuha ni Sofia ang uniporme at inihagis sa mukha ni Jared.

“Jared,” sabi ni Sofia, na ngayon ay matapang na. “You are fired. At Glenda, kailangan ko ng maglilinis ng bago kong mansyon. Since wala na kayong bahay, baka gusto mong gamitin ang unipormeng ito? Bagay sa’yo.”

Lumuhod si Jared sa harap ko. “Pa! Sorry po! Mahal ko po si Sofia! Huwag niyo po kaming palayasin!”

“Tumayo ka dyan,” utos ko. “Tapos na ang kasal. Walang bisa ito dahil hindi pa kayo nakakapirma sa Marriage Contract. At hinding-hindi pipirma ang anak ko.”

Hinawakan ko ang kamay ni Sofia.

“Tayo na, anak. Umuwi na tayo sa tunay nating bahay. Hayaan mo silang maglinis ng kalat nila.”

WAKAS

Naglakad kami palabas ng ballroom habang nakanganga ang lahat.

Naiwan si Donya Glenda na nakaupo sa sahig, hawak ang uniporme ng katulong, habang si Jared ay umiiyak dahil nawala sa kanya ang asawa, ang yaman, at ang dangal sa loob lang ng isang oras.

Napatunayan nila ang kasabihan: Huwag mong apihin ang taong akala mo ay mahina, dahil baka siya pala ang may hawak ng iyong kapalaran.

WAKAS