Sa nakalipas na mga buwan, tila ba nabalot ng madidilim na ulap ang kalangitan ng ating ekonomiya. Sa bawat pagbukas natin ng telebisyon o pag-scroll sa social media, bumubungad ang mga balita tungkol sa walang tigil na pagtaas ng presyo ng bilihin, ang humihinang halaga ng piso, at ang tila hindi matapos-tapos na krisis sa enerhiya at pagkain sa buong mundo. Maraming mga eksperto, maging ang mga ordinaryong mamamayan, ang nagpahayag ng matinding pangamba. Ang tanong ng marami: “Tuluyan na nga bang malulugmok ang Pilipinas?” Sa gitna ng ganitong kabigat na sitwasyon, tila ba isang himala ang hinahanap ng lahat. Ngunit, sa hindi inaasahang pagkakataon, isang malaking pasabog ang inilabas ng administrasyon ni Pangulong Ferdinand “Bongbong” Marcos Jr. na nagpabago sa naratibo ng ating bansa.

Ang pasabog na ito ay hindi lamang isang simpleng proyekto o isang mabilis na solusyon. Ito ay isang komprehensibong estratehiya na naglalayong hindi lang isalba ang bansa mula sa pagkalubog, kundi itulak ito tungo sa isang ginintuang panahon ng pag-unlad na ramdam hanggang sa pinakamalayong barangay. Upang maunawaan natin ang bigat ng tagumpay na ito, kailangan muna nating balikan kung gaano nga ba kalalim ang hukay na kinasadlakan ng ating ekonomiya dahil sa mga pandaigdigang kaganapan na hindi natin kontrolado.

Nagsimula ang lahat sa epekto ng mga digmaan sa ibang bansa at ang matagal na pinsalang iniwan ng pandemya. Ang supply chain ng buong mundo ay nagulo, na nagresulta sa kakulangan ng krudo at abono—dalawang bagay na napakahalaga para sa ating transportasyon at agrikultura. Dahil dito, ang presyo ng bigas, sibuyas, at iba pang pangunahing pangangailangan ay tumalon sa antas na hindi natin inasahan. Ang mga Pilipino, na kilala sa pagiging matatag, ay nagsimulang mapagod. Ang kawalan ng katiyakan ay nagdulot ng takot na baka ang Pilipinas ay sumunod sa yapak ng mga bansang tuluyan nang nabangkarote.

Ngunit dito pumasok ang “silent operator” mode ng Pangulo. Habang ang marami ay abala sa pagpuna, ang administrasyon ay abala sa paglalatag ng mga pundasyon na ngayon ay unti-unti nang nagbubunga. Ang unang bahagi ng malaking pasabog na ito ay ang agresibong pag-akit sa mga foreign investors. Sa kanyang mga sunod-sunod na paglalakbay sa ibang bansa, hindi lamang basta pamamasyal ang ginawa ni PBBM. Bitbit niya ang mensahe na “The Philippines is open for business.” At ang resulta? Bilyon-bilyong dolyar na investment pledges ang pumasok, na ngayon ay nagsisimula nang maging mga pabrika, opisina, at imprastraktura na nagbibigay ng trabaho sa libu-libong Pilipino.

Isa sa mga pinakamalaking haligi ng pasabog na ito ay ang muling pagbuhay at pagpapalakas sa sektor ng agrikultura sa pamamagitan ng teknolohiya. Sa ilalim ng direktang pangangasiwa ng Pangulo, inilunsad ang mga programa na naglalayong gawing moderno ang pagsasaka sa bansa. Hindi na lamang ito tungkol sa pamimigay ng binhi; ito ay tungkol sa pagtatayo ng mga cold storage facilities, pagpapahusay sa irigasyon, at ang pagtatanggal sa mga middlemen na nagpapamahal sa presyo ng pagkain. Ang Kadiwa ng Pangulo program, na marami ang nag-akalang pakitang-tao lamang, ay napatunayang epektibo sa pagbibigay ng murang bilihin sa mga komunidad habang sinisiguro na ang mga magsasaka ay kumikita ng sapat.

Ngunit ang tunay na “game changer” o ang pinakamalaking pasabog ay ang paglulunsad ng “Build Better More” program. Ito ang pagpapatuloy at lalong pagpapalawak sa mga proyektong imprastraktura ng bansa. Alam niyo ba na sa ilalim ng programang ito, target ng gobyerno na ikonekta ang Luzon, Visayas, at Mindanao sa pamamagitan ng mga dambuhalang tulay at modernong sistema ng tren? Ang proyektong tulad ng Bataan-Cavite Interlink Bridge at ang Metro Manila Subway ay hindi na lamang mga guhit sa papel; ang mga ito ay puspusan nang ginagawa. Ang mga imprastrakturang ito ang magsisilbing mga ugat ng ating ekonomiya na magdadala ng komersyo sa bawat sulok ng arkipelago.

Bukod sa pisikal na imprastraktura, hindi rin nagpahuli ang administrasyon sa digital transformation. Ang pasabog na ito ay ramdam sa bilis ng transaksyon sa gobyerno. Ang e-Gov PH app at ang pagsisikap na i-digitalize ang lahat ng serbisyo publiko ay naglalayong puksain ang korapsyon at red tape. Kapag mas mabilis ang serbisyo, mas mabilis ang takbo ng negosyo. Kapag walang red tape, mas maraming foreign investors ang gaganahang maglagak ng puhunan dito. Ito ang sikretong sangkap kung bakit ang Pilipinas ngayon ay itinuturing na isa sa mga “bright spots” sa ekonomiya ng Southeast Asia.

Siyempre, hindi mawawala ang usapin tungkol sa Maharlika Investment Fund (MIF). Sa simula, napakaraming batikos ang natanggap ng pondong ito. Marami ang nag-akalang ito ay mauuwi lamang sa wala o mananakaw. Ngunit sa paglipas ng panahon, ipinakita ng administrasyon na ang MIF ay gagamitin bilang isang estratehikong tool upang pondohan ang mga malalaking proyekto sa enerhiya at agrikultura na hindi kayang tustusan ng pambansang budget lamang. Ito ang pasabog na magbibigay sa atin ng “fiscal space” o sapat na pondo upang hindi na tayo laging umuutang sa ibang bansa.

Marahil ay magtataka kayo, bakit ngayon lang ito nararamdaman? Ang pagpapatakbo ng isang bansa ay hindi parang pagluluto ng instant noodles. Ito ay parang pagtatanim ng puno ng narra. Kailangan ng tamang paghahanda ng lupa, tamang pagdidilig, at mahabang pasensya bago mo makita ang lilim nito. Ang “pasabog” ni PBBM ay ang katotohanan na sa kabila ng ingay ng pulitika at mga negatibong prediksyon, ang mga numero ay hindi nagsisinungaling. Ang ating GDP growth ay nananatiling isa sa pinakamataas sa rehiyon, ang inflation ay unti-unti nang bumababa, at ang tiwala ng mga international credit rating agencies ay nananatiling matatag.

Isipin niyo rin ang aspeto ng ating ugnayang panlabas. Ang pasabog na diplomasiya ni Pangulong Marcos Jr. ay nagbigay sa atin ng bentahe. Sa halip na kumampi lamang sa isang panig, pinili ng bansa na maging “friend to all, enemy to none.” Ang balanseng ito ang nagpapahintulot sa atin na makakuha ng suportang militar at ekonomiya mula sa Estados Unidos, habang nananatiling bukas ang pintuan para sa kalakalan sa China at iba pang mga bansa sa Europa at Gitnang Silangan. Ang ganitong uri ng katalinuhan sa diplomasiya ay naglalagay sa Pilipinas sa isang posisyon ng lakas.

Ang isa pang hindi gaanong napapansin ngunit napakalaking pasabog ay ang focus sa renewable energy. Alam ng Pangulo na ang pag-asa natin sa imported na langis ang nagpapahina sa atin. Kaya naman, binuksan ang pinto para sa 100% foreign ownership sa renewable energy projects tulad ng solar at wind power. Ito ay magreresulta sa mas murang kuryente sa hinaharap at mas malinis na kapaligiran. Ito ay isang pamana na hindi lamang para sa atin ngayon, kundi para sa mga susunod na henerasyon ng mga Pilipino.

Sa bawat hakbang na ito, makikita natin ang isang pattern: ang pagkakaisa o “unity” na kanyang isinusulong. Hindi ito basta slogan lamang. Ito ay ang pagtutulungan ng pribadong sektor at ng gobyerno. Ang mga Public-Private Partnerships (PPP) ay muling binuhay upang mas mapabilis ang pag-unlad. Ang mga dambuhalang kumpanya sa Pilipinas ay kasama na ngayon sa pagbuo ng bansa, hindi lamang bilang mga negosyante kundi bilang mga partners sa pag-unlad.

Maraming Pilipino ang nagsisimula nang makaramdam ng ginhawa. Bagama’t may mga hamon pa rin, hindi na natin mararamdaman ang takot na tuluyan tayong babagsak. Sa halip, mayroon nang liwanag sa dulo ng tunel. Ang pasabog na ito ay isang paalala na ang Pilipinas ay may sapat na galing, yaman, at determinasyon upang malampasan ang anumang pagsubok. Ang kailangan lamang ay isang matatag na timon at isang lider na may malinaw na pangitain para sa kinabukasan.

Ang kwento ng ating bansa sa ilalim ng administrasyong Marcos Jr. ay isang kwento ng pagbangon mula sa abo ng krisis. Ang mga “pasabog” na ito—mula sa bilyong dolyar na investments, modernisasyon ng pagsasaka, dambuhalang imprastraktura, hanggang sa digital transformation—ay ang mga sangkap na bubuo sa ating “Bagong Pilipinas.” Hindi na tayo ang “Sick Man of Asia.” Tayo na ngayon ang “Rising Tiger” na kinikilala at iginagalang sa buong mundo.

Sa pagtatapos, mahalagang tandaan na ang tagumpay ng gobyerno ay tagumpay nating lahat. Ang mga proyektong ito ay para sa drayber na makakaranas ng mas mabilis na biyahe, para sa magsasaka na makakabenta ng produkto sa tamang presyo, para sa call center agent na magkakaroon ng mas ligtas na trabaho, at para sa bawat kabataang Pilipino na nangangarap ng mas magandang buhay sa sariling bayan. Ang akala nating paglubog ay naging pagkakataon pala para sa isang mas malakas na pag-ahon. At ito ang tunay na pasabog na dapat nating ipagmalaki bilang isang lahi.

Ang hamon sa atin ngayon ay ang manatiling mapagmatyag at sumuporta sa mga inisyatibong tunay na makakatulong sa atin. Huwag tayong magpadala sa mga maling impormasyon na naglalayong hatiin tayo. Sa halip, tignan natin ang mga ebidensya ng pagbabago sa ating paligid. Ang Pilipinas ay hindi malulugmok; tayo ay lilipad nang mas mataas pa kaysa sa ating inaasahan. Ito ang pangako ng kasalukuyang panahon, at ito ang katotohanang unti-unti na nating nasasaksihan.