IMBITADO SA ISANG LUXURY HOTEL ANG DALAGA… PERO NANG AMININ NIYA NA “VIRGIN PA AKO,” ANG REAKSYON NG LALAKI AY NAGLABAS NG ISANG LIHIM NA SISIRA SA LAHAT

Hindi siya umatras kahit nanginginig na ang tuhod niya.

Hindi siya umalis kahit may kung anong mali sa katahimikan ng silid.

At higit sa lahat—hindi siya handa sa maririnig niya.

“Sir… virgin pa ako. Wala pa akong karanasan kahit kanino.”

Mahinang lumabas ang boses ni Mariana Reyes, halos punit sa takot. Nakatayo siya sa gitna ng mamahaling suite sa ika-20 palapag ng isang five-star hotel sa Makati.

Isang taon niya itong pinag-isipan.

Isang taon niyang pinaniwala ang sarili na tama ang lalaking ito.

Si Daniel Villanueva—39, matagumpay na negosyante, tahimik, magalang, hindi bastos, hindi mapilit. Sa opisina nila unang nagkakilala. Siya ang boss. Siya ang bagong hire.

Pero hindi siya tinuring na mababa.

Tinignan siya bilang tao.

Pinakinggan.

Pinahalagahan.

At unti-unti, nahulog si Mariana.

Hanggang sa gabing ito.

Siya mismo ang nag-aya.

“Pwede ba tayong mag-usap… tayong dalawa lang?”

Mabilis ang sagot ni Daniel.

Masyadong mabilis.

Ngayon, nasa harap na niya ang lalaking pinili niyang pagkatiwalaan.

At bigla… nag-iba ang lahat.

Tumigil si Daniel.

Hindi ngumiti.

Hindi lumapit.

Hindi siya hinawakan.

Tumitig lang.

Matagal.

Mabigat.

At may kakaiba sa mga mata niya.

Hindi iyon lambing.

Hindi iyon saya.

Hindi iyon pagmamahal.

Para itong… takot.

Naramdaman iyon ni Mariana agad.

Nanikip ang dibdib niya.

“Bakit… ganyan ang tingin mo sa’kin?” mahina niyang tanong.

Sumagot si Daniel.

Isang pangungusap lang.

Pero parang bumagsak ang mundo niya.

“Hindi dapat ikaw ang nandito.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa katawan ni Mariana.

“Ano… anong ibig mong sabihin?”

Hindi agad sumagot si Daniel.

Lumayo siya ng dalawang hakbang. Dumaan ang kamay niya sa buhok, parang may iniisip na hindi niya alam kung sasabihin ba o hindi.

“Mariana… may kailangan kang malaman.”

Humigpit ang hawak niya sa bag.

“Sabihin mo.”

Tahimik.

Isang segundo.

Dalawa.

Tatlo.

Pagkatapos—bumaba ang boses ni Daniel.

“At sana… hindi ka na lang nagpunta.”

At doon tuluyang nanginig ang mundo ni Mariana.

#PASS 2

“Bakit?” halos pabulong niyang tanong, nanginginig ang labi.

Huminga nang malalim si Daniel. Hindi siya makatingin diretso.

“Akala ko… ibang babae ang darating.”

Nanlaki ang mata ni Mariana.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Hindi ikaw ang kausap ko kanina.”

Parang huminto ang oras.

“Hindi ako?” napaatras siya. “Eh sino?!”

Tahimik ulit si Daniel. Pero sa pagkakataong ito, may bigat na hindi na niya maitago.

“May… arrangement akong inaasikaso.”

Unti-unting lumamig ang buong katawan ni Mariana.

“Arrangement?”

Hindi siya sumagot agad.

Kinuha niya ang phone sa mesa. May pinakita siyang chat.

Isang pangalan na hindi pamilyar.

Mga mensaheng direkta.

Malinaw.

Presyo.

Oras.

Silid.

Biglang kumirot ang dibdib ni Mariana.

Hindi niya kailangang itanong pa.

Naintindihan niya.

Hindi siya inimbitahan para sa pagmamahal.

Hindi siya ang inaasahan.

At ang lalaking minahal niya—

hindi siya ang akala niyang tao.

“Binayaran mo siya?” nanginginig ang boses niya.

Pumikit si Daniel.

“Hindi pa. Dapat ngayon.”

Tahimik.

Masakit.

Mabigat.

“Pero dumating ka,” mahina niyang dagdag.

Napatango si Mariana, parang nawalan ng lakas.

“Akala ko… ako ang pinili mo.”

Hindi sumagot si Daniel.

At doon siya tuluyang nadurog.

“Isang taon…” bulong niya. “Isang taon kitang pinagkatiwalaan.”

Hindi na niya mapigilan ang luha.

“Akala ko… iba ka.”

Lumapit si Daniel, pero umatras siya agad.

“Wag.”

Isang salita lang.

Pero sapat para pigilan ang lahat.

“Hindi mo kailangan magpaliwanag.”

Pinunasan niya ang luha, pilit pinipigilan ang pagyanig ng boses.

“Hindi ako yung babaeng hinahanap mo.”

Tahimik ang buong silid.

Pero sa katahimikang iyon, may isang bagay na nagbago.

Hindi na siya yung babaeng pumasok kanina.

Hindi na siya yung umaasa.

Hindi na siya yung nagmamahal nang walang kapalit.

Lumapit siya sa pinto.

Hinawakan ang doorknob.

Huminto sandali.

At sa huling pagkakataon, tumingin siya kay Daniel.

“Salamat,” sabi niya, mahina pero malinaw.

“Dahil ngayon… alam ko na kung sino ka talaga.”

Binuksan niya ang pinto.

At umalis.

Walang lingon.

Walang pagdadalawang isip.

Sa labas, maingay ang lungsod.

Pero sa loob niya—

tahimik.

Masakit.

Pero buo.

At sa unang pagkakataon sa buhay niya…

pinili niya ang sarili niya.