AKALA KO AKO ANG SUMINGIT SA PAG-IIBIGAN NILA
KAYA AKO NA MISMO ANG UMALIS
HANGGANG SA BUMALIK ANG “TUNAY NA MINAHAL” AT MAY ISANG SINABI NA IKINATAHIMIK NG BUONG BAHAY

May kakaiba kaming ugali ng dati kong fiancé.

Pareho kaming mahilig magsabi ng “bukas na lang.”

Kahit ang paghihiwalay namin, paulit-ulit na naurong dahil doon.

Noong bente-dos anyos ako, pinilit ako ng pamilya naming makipag-engage kay Elijah Villareal — tagapagmana ng pinakamalaking shipping company sa Cebu.

Noong araw ng engagement namin sa Shangri-La Mactan, malamig niyang sinabi habang nakatayo kami sa balcony:

“Kapag gumaling na si Lola, kakanselahin natin ang engagement.”

Nakangiti lang akong tumango habang suot ang mabigat na puting gown na puno ng diyamante.

“Sige.”

Pagkatapos noon…

Gumaling nga ang lola niya.

Pero eksakto namang nalugi ang kumpanya ng pamilya namin.

Kaya naudlot na naman ang paghihiwalay.

Makalipas ang isang taon, nabuntis ako nang hindi inaasahan.

Napahawak si Elijah sa sentido niya.

“Pagkapanganak ng bata saka natin pag-usapan.”

Abala ako noon sa pagkain ng dried fish at hilaw na mangga kaya tamad na akong makipagtalo.

“Okay.”

At ganoon na nga ang nangyari…

Hintayin munang maglakad ang bata.

Hintayin munang mag-elementarya.

Hintayin munang mag-high school.

Hanggang sa ngayong papasok na sa college ang anak naming babae, magkasama pa rin kaming nakatira sa penthouse namin sa Bonifacio Global City na parang totoong mag-asawa.

Pero ako lang ang nakakaalam…

Na hindi ako ang laman ng puso ni Elijah.

Ang mahal niya ay si Isla Fernandez.

Ang first love niyang nakatira sa Canada.

At sa susunod na linggo…

Babalik na siya sa Pilipinas.

1

Hatinggabi.

Tahimik kong hinihila ang maleta palabas ng walk-in closet.

Sa labas ng floor-to-ceiling glass windows, malakas ang ulan sa buong Manila.

Madilim ang buong penthouse.

Kakapasok ko pa lang ng passport ko sa bag nang may tamad na boses na biglang nagsalita sa likod ko.

“Aalis na naman si Mommy?”

Napatalon ako sa gulat.

Ang anak kong si Sofia ay nakahiga sa sofa habang kumakain ng seaweed snack.

Tiningnan niya ang maleta ko saka napabuntong-hininga na parang matandang pagod na sa buhay.

“Gaano katagal ka mawawala this time?”

Lumuhod ako para haplusin ang buhok niya.

“Hindi na ako babalik.”

Tahimik siyang tumingin sa akin nang ilang segundo.

Pagkatapos ay kalmadong nagbukas ng cellphone at nag-transfer ng pera sa account ko.

“Mama, gamitin mo muna itong one million pesos.”

Nanlaki ang mata ko.

“Saan mo nakuha ’yan?”

“Bigay ni Daddy. Bayad niya para i-report ko lahat ng galaw mo.”

Natahimik ako.

Hindi pa siya tapos magsalita nang biglang bumukas ang ilaw.

Nakatayo si Elijah sa may pinto.

Hindi pa niya napapalitan ang itim niyang polo. Nakaluwag ang necktie niya, halatang kararating lang galing opisina.

Huminto ang tingin niya sa maleta.

Pagkatapos ay sa passport na hawak ko.

Biglang lumamig ang buong kwarto.

2

Agad na nagtalukbong ng kumot si Sofia.

“Tulog na po ako.”

Lumapit si Elijah.

Hindi siya nagalit.

Hindi rin siya nagtatanong.

Yumuko lang siya para itayo ang maleta ko.

“Saan ka pupunta?”

Nanigas ako.

“Magbabakasyon.”

“Alas dos ng madaling-araw?”

“…Mas mura kasi ang ticket.”

Napangisi siya nang malamig.

“Akala mo ba tanga ako?”

Agad akong natahimik.

Nakakainis si Elijah dahil isang tingin lang sa mukha ko, alam na niyang nagsisinungaling ako.

Nauna siyang maglakad habang hinihila ang maleta.

“Bumalik ka sa kwarto.”

Hindi ako gumalaw.

Lumingon siya sa akin.

“O gusto mong buhatin pa kita?”

Agad uminit ang tenga ko.

Mula sa ilalim ng kumot, narinig kong bumuntong-hininga si Sofia.

“Kasalanan n’yo talaga ’to…”

3

Pagkahiga ko ulit sa kama, hindi na ako makatulog.

Labinlimang taon nang may ugali si Elijah na yakapin ang bewang ko habang natutulog.

Kahit noong pinakamalalang away namin, ganoon pa rin siya.

Pero hindi niya kailanman sinabing mahal niya ako.

Kahit minsan.

Biglang nag-vibrate ang cellphone niya.

Nakita ko ang pangalan sa screen.

“Isla.”

Parang may tumusok sa dibdib ko.

Tahimik na tiningnan ni Elijah ang cellphone bago lumabas sa balcony para sagutin ang tawag.

Tumalikod ako sa kanya.

Piliting hindi makinig.

Pero bahagyang nakabukas ang sliding door.

Kaya malinaw ko pa ring narinig ang boses ng babae.

“Elijah… nasa airport na ako.”

“Susunduin mo ba ako?”

Mahigpit kong kinuyom ang kumot.

Dumating na rin sa wakas ang araw na ito.

Bumalik na ang first love niya.

At ngayong pagkakataon…

Ako na talaga ang dapat mawala.

4

Kinabukasan.

Pagbaba ko sa dining area, nakita kong seryoso ang mukha ni Sofia habang nag-aalmusal.

Iniabot niya sa akin ang cellphone niya.

“Tingnan mo ’to, Mama.”

Trending sa Philippines X ang isang article.

“Bumalik na sa bansa ang heiress ng Fernandez family — nalalapit na raw ang wedding of the century nila ni Elijah Villareal.”

May larawan si Isla sa NAIA habang may hinihilang mamahaling luggage.

Punong-puno ng pagbati ang comments.

“Talagang first love never dies.”

“Finally! Hinintay talaga siya ni Elijah.”

“Paano naman yung current fiancée?”

“Placeholder lang siguro.”

Namutla ako.

Eksakto namang umalingawngaw ang tunog ng isang mamahaling sports car sa labas.

Isang silver Aston Martin ang huminto sa harap ng bahay.

Bumaba roon ang isang babaeng naka-puting dress, mahaba ang kulot na buhok, at sobrang ganda na parang umiilaw ang buong paligid.

Si Isla Fernandez.

Tinanggal niya ang sunglasses niya at ngumiti sa akin.

“Ang tagal nating hindi nagkita.”

Kasabay no’n, bumaba si Elijah mula sa hagdan.

Sa mismong sandaling nakita niya si Isla…

Bigla siyang natigilan.

Agad namang inilayo ni Sofia ang upuan niya na parang umiiwas sa gyera.

Pinilit kong manatiling kalmado.

“Anong ginagawa mo rito?”

Ngumiti nang marahan si Isla.

“Binalikan ko lang ang gamit ko.”

Pagkasabi niya noon…

Dahan-dahan niyang inilapag sa mesa ang isang itim na velvet box.

At nang makita ko ang singsing sa loob…

Parang tumigil ang tibok ng puso ko.

Dahil iyon mismo ang engagement ring na isinusuot sa akin ni Elijah sa loob ng labinlimang taon.

Pero sa loob ng singsing…

Nakaukit ang pangalan na:

“Isla.”

Tumigil ang buong sala.

Maging si Sofia, na kanina pa palihim na kumakain ng chips habang nakikinig sa away ng matatanda, ay tuluyang napatayo.

“Ano ’yan…?” mahina kong tanong.

Tahimik na isinara ni Isla ang velvet box.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Elijah.

“At sabihin mo na rin sa kanya ang totoo.”

Nanigas ako.

Samantalang si Elijah naman ay tila lalong sumama ang timpla.

“Isla.”

“Hindi,” malamig nitong putol. “Pagod na akong akuin lahat para sa ’yo.”

Parang biglang bumigat ang hangin sa buong bahay.

Napakapit ako sa gilid ng mesa.

Hindi ko maintindihan kung bakit parang ako lang ang walang alam sa totoong nangyari labinlimang taon na ang nakakaraan.

Dahan-dahang humarap sa akin si Isla.

“Mali ang iniisip mo tungkol sa engagement n’yo.”

Napangiti ako nang mapait.

“Hindi ba?”

“Lahat naman ng tao alam na mahal ni Elijah si—”

“Ako?”

Bahagyang natawa si Isla.

“Hindi ako ang babaeng minahal niya nang gano’n.”

Parang may malakas na dagok na tumama sa dibdib ko.

“Anong ibig mong sabihin?”

Umupo si Isla sa sofa na parang pagod na pagod na siya.

“Mag-best friend kami ni Elijah simula bata pa.”

“Magkasama kami sa school, sa business events, sa lahat.”

“Dahil doon, akala ng buong Cebu na kami.”

“Pero never naging kami.”

Hindi ako makahinga.

“Impossible…”

Tahimik na naglabas si Isla ng isang lumang envelope mula sa bag niya.

“May isang tao kasing sobrang tanga.”

Tumingin siya kay Elijah.

“At hanggang ngayon, hindi pa rin marunong magsalita.”

Dahan-dahan niyang iniabot sa akin ang envelope.

Pagbukas ko pa lang…

Agad kong nakilala ang sulat-kamay.

Kay Elijah iyon.

Mahigit dalawampung sulat.

Lahat hindi naipadala.

Lahat para sa akin.

Nanginig ang mga kamay ko habang binabasa ang unang pahina.

“Kay Amara.

Ngayon sinuntok ko ’yung kaklase mong umiyak sa ’yo.

Hindi ko alam bakit sobrang nagalit ako.

Ayoko lang talagang may nagpapaiyak sa ’yo.”

Sunod na sulat.

“Kay Amara.

Natulog ka na naman sa library habang nag-aaral.

Tatlong oras kitang binantayan dahil baka mahulog ka sa upuan.”

Sunod pa.

“Kay Amara.

Graduation ngayon.

Ang ganda mo sa puting dress.

Hindi ko masabi sa ’yo.”

Parang unti-unting nabingi ako sa lakas ng tibok ng puso ko.

Lahat ng petsa…

Bago pa naging issue si Isla.

Bago pa kami ma-engage.

Bago pa ako mabuntis.

Matagal na pala…

Matagal na pala akong minamahal ni Elijah.

“N-No…”

Napailing ako.

“Pero… yung singsing…”

Bahagyang napapikit si Isla bago tumingin kay Elijah.

“Sabihin mo na.”

Tahimik ang lalaki sa loob ng ilang segundo.

Pagkatapos ay mabigat siyang huminga.

“Yung singsing…”

“Originally para sa ’yo talaga.”

Tuluyan akong natigilan.

“Pero bakit pangalan ni Isla ang nasa loob?”

Mapait na ngumiti si Isla.

“Kasi ako ang bumili no’n.”

“Ano?”

“Three months bago engagement ninyo, lasing na lasing si Elijah.”

“Halos mabaliw siya kakaisip kung paano siya magpo-propose sa ’yo.”

“Eh duwag siya.”

Agad sumimangot si Elijah.

“Isla.”

“Totoo naman ah.”

Napailing si Isla bago nagpatuloy.

“Wala siyang alam sa singsing. Kaya ako ang tumulong pumili.”

“Tapos pina-engrave ko pangalan ko sa loob bilang joke.”

“Tapos biglang nangyari ’yung scandal ninyong dalawa sa hotel.”

“Pinilit kayong magpakasal agad.”

“Hindi na napalitan ’yung engraving.”

Tahimik akong nakatingin sa singsing.

Pakiramdam ko guguho ang buong mundo ko.

Labinlimang taon.

Labinlimang taon akong naniwalang ako ang sagabal.

Na ako ang sumira sa love story nila.

Samantalang ang totoo…

Ako pala talaga.

Ako pala mula umpisa.

“Bakit…”

Namumuo ang luha sa mata ko.

“Bakit hindi mo sinabi?”

Tahimik na tumingin si Elijah sa akin.

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon…

Nakita kong nanginginig ang mga kamay niya.

“Kasi galit ka sa arranged marriage.”

“Kasi alam kong pakiramdam mo, kinulong ka ng pamilya mo.”

“Kaya naisip ko…”

Bahagya siyang natawa nang mapait.

“Kung mamahalin mo man ako balang araw, gusto kong piliin mo ako nang kusa.”

Tuluyan nang bumagsak ang luha ko.

Biglang sumingit si Sofia mula sa gilid.

“So basically…”

“Si Daddy pala ang biggest simp sa buong Pilipinas?”

“Sofia.”

“Sorry na.”

Pero halatang pinipigilan lang talaga ng anak namin ang kilig niya.

Bigla siyang umupo sa tabi ni Isla.

“Tita Isla, so hindi ka kabit?”

“Hoy!”

Natawa si Isla nang malakas sa unang pagkakataon.

“Hindi, hija.”

“Tita mo lang ako na pagod na maging third wheel sa love story ng parents mo.”

Natahimik ako.

Tapos bigla kong naalala.

“Pero bakit may articles online na babalik ka para pakasalan si Elijah?”

“PR stunt ng lolo ko.”

Umikot ang mata ni Isla.

“May merger kasi dapat sa pamilya namin.”

“Tapos itong si Elijah, ayaw pumayag.”

Tahimik na tumingin sa akin si Elijah.

“Hindi ko kayang pakasalan ibang babae.”

Muntik na namang huminto ang puso ko.

Agad namang sumigaw si Sofia.

“AYIIIIE.”

“Sofia,” sabay naming sigaw ni Elijah.

Pero huli na.

Nakavideo na pala ang bata.

“Guys,” sabi niya habang nakatutok camera sa amin. “Breaking news. Hindi pala kabit si Mommy. Delulu lang siya for fifteen years.”

“Sofia Villareal!”

Tumakbo ang anak namin paikot ng sala habang tumatawa.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon…

Narinig kong tumawa si Elijah nang totoo.

Hindi iyong pormal.

Hindi iyong pilit.

Kundi iyong tawa na parang bumalik siya sa pagiging binata.

Tahimik ko siyang tiningnan.

At biglang sumakit ang dibdib ko.

Dahil doon ko lang na-realize…

Kahit isang beses, hindi ko man lang tinanong kung mahal niya ba ako.

Dahil natakot akong marinig ang sagot.

Lumapit sa akin si Isla at marahang pinisil ang kamay ko.

“Alam mo,” mahina niyang sabi, “naiinggit ako sa ’yo noon.”

Nagulat ako.

“Ha?”

“Dahil kahit hindi marunong magsalita si Elijah…”

“Kapag ikaw ang kasama niya, ibang-iba mukha niya.”

Napalingon ako kay Elijah.

Eksakto namang nakatingin din siya sa akin.

Tahimik.

Mainit.

At puno ng emosyon na ngayon ko lang malinaw na nakita.

Parang may kung anong bumigay sa loob ko.

Mabagal akong lumapit sa kanya.

“Isa lang sasabihin ko.”

“Hmm?”

Kapag ipinagpaliban mo pa ulit ang kasal natin…”

Bahagyang nanlaki ang mata niya.

“…iiwan na talaga kita.”

Tatlong segundo siyang natulala.

Pagkatapos…

Bigla niya akong hinila papalapit at mahigpit na niyakap.

“Hindi na.”

Mahina ngunit buo ang boses niya.

“Hindi ko na ipagpapaliban pa.”

Tumawa si Sofia habang sumisigaw:

“FINALLY!”

At eksaktong sandaling iyon…

Biglang lumuhod si Elijah sa harap ko.

Sa harap ng anak namin.

Sa harap ni Isla.

Sa harap ng napakalakas na ulan sa labas ng BGC penthouse.

Muli niyang binuksan ang lumang velvet box.

At sa unang pagkakataon matapos ang labinlimang taon…

Direkta niya akong tiningnan sa mata.

“Amara Villareal.”

“Mahal na mahal kita.”

“Pakakasalan mo ba ako ulit? This time… hindi dahil napilitan tayo.”

Tuluyan na akong napaiyak.

Habang sa gilid, umiiyak na rin si Sofia kahit nakangisi.

At si Isla?

Tahimik lang siyang kumuha ng video habang umiiling.

“Finally,” natatawa niyang sabi. “Tapos na rin ang longest slow burn romance sa buong Pilipinas.”