Lumabas ang Buong Katotohanan, Isa-isang Bumagsak ang mga Nagsinungaling
Bahagi 3: Nang Lumabas ang Buong Katotohanan, Isa-isang Bumagsak ang mga Nagsinungaling
Hindi na ako lumingon.
Iniwan ko sa likuran ang emergency room, ang dating direktor, si Doctor Robles, at si Clarissa na nananatiling nakaluhod sa malamig na sahig.
Ang bawat hakbang ko papunta sa intensive care unit ay tila mas mabigat kaysa dati.
Tatlong araw akong hindi halos natulog.
Tatlong araw akong nabuhay sa pagitan ng pag-asa at takot.
Pagdating ko sa ICU, nadatnan kong nakaupo sa labas ang kasambahay naming si Aling Rosa. Namumugto ang mga mata niya, ngunit nang makita niya ako ay bahagya siyang ngumiti.
— Doktora… nagising po sandali si Sir Arturo.
Hindi na ako nagsayang ng oras.
Pagpasok ko sa silid, nakita kong nakapikit muli ang tatay ko, ngunit mas maayos na ang paghinga niya kaysa noong una ko siyang nakita.
Napansin ng doktor na naka-duty ang pagdating ko.
— Mabuti at nakarating ka. Kanina lang ay nagkamalay siya ng ilang minuto. Una niyang hinanap ang anak niya.
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Tahimik kong hinawakan ang kamay ng tatay ko.
Mainit pa rin iyon.
Mahina kong sinabi,
— Tay… nandito na ako.
Bahagyang gumalaw ang mga daliri niya.
Napaluha ako.
Sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang lahat, naramdaman kong hindi pa huli ang lahat.
…
Kinabukasan, habang nagpapahinga ako sa maliit na lounge ng ospital, biglang lumapit sa akin si Doctor Santos.
May dala siyang tablet.
Hindi siya agad nagsalita.
Iniabot lang niya iyon sa akin.
Sa screen ay isang video na mabilis na kumakalat sa social media.
Hindi ang putol na video na ikinasira ko.
Kundi ang buong recording.
Malinaw na malinaw ang bawat pangyayari.
Makikita kung paano ako tumanggap ng tawag.
Maririnig ang sinabi kong,
— Huminto ang paghinga ng tatay ko…
Makikita ring sinuri ko muna ang anak ni Clarissa bago ko sinabi na hindi iyon emergency case.
Makikita kung paano niya ako paulit-ulit na sinigawan kahit nakikiusap na akong bigyan ako ng ilang minuto.
At higit sa lahat…
Makikita ang pagdating ni Doctor Robles.
Walang imbestigasyon.
Walang pagtatanong.
Wala pang limang minuto ay agad niya akong pinatigil sa trabaho.
Huminga nang malalim si Doctor Santos.
— Si Clarissa mismo ang nag-upload.
Nagulat ako.
— Siya?
Tumango siya.
— Kagabi, matapos mong sabihin na ilabas niya ang buong video, umuwi siya at ginawa niya iyon.
Binuksan ko ang comment section.
Libo-libong tao ang nanonood.
Daan-daang libong reactions ang dumarami bawat minuto.
Ngunit ang higit na ikinagulat ko ay ang pagbabago ng tono ng publiko.
“Putol pala ang unang video.”
“Pinaniwala tayo sa kalahating katotohanan.”
“Ang doktor ang totoong biktima.”
“Ang ospital ang dapat managot.”
Maya-maya ay tumunog ang cellphone ko.
Sunod-sunod ang tawag.
May mga dating pasyente.
May mga kasamahan sa medical conferences.
May mga taong hindi ko kilala.
Iisa ang sinasabi nila.
— Doktora, naniniwala kami sa inyo.
Tahimik kong ibinaba ang telepono.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil napagtanto kong napakadaling sirain ng kasinungalingan ang pangalan ng isang tao.
Ngunit napakahirap itong buuing muli.
…
Pagsapit ng hapon, isang balita ang kumalat.
Sinuspinde si Doctor Robles habang isinasagawa ang imbestigasyon.
Nagbitiw naman ang direktor ng dati kong ospital matapos lumabas ang mga dokumentong nagpapatunay na siya mismo ang nag-utos na agad akong tanggalin nang walang pormal na pagdinig.
Hindi pa roon natapos.
Isa-isang nagsimulang magsalita ang dati kong mga kasamahan.
Lumapit sa akin si Doctor Elisa, isa sa mga doktor na matagal ko nang kasama sa emergency department.
Halos hindi siya makatingin sa akin.
— Mariel…
— Pasensya ka na.
Tahimik lang akong nakinig.
— Alam naming mali ang ginawa nila.
— Pero natakot kaming magsalita.
— Baka kami ang sumunod na mawalan ng trabaho.
Naiintindihan ko ang takot niya.
Ngunit hindi nito nabura ang sakit.
— Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit? — tanong ko.
Umiling siya.
— Hindi ang mawalan ng trabaho.
— Hindi rin ang mapahiya sa buong bansa.
— Ang pinakamasakit ay ang makita ang mga taong alam ang katotohanan… pero piniling manahimik.
Napayuko siya.
Wala na siyang naisagot.
…
Samantala, mabilis namang bumubuti ang kondisyon ng anak ni Clarissa.
Matapos ang apatnapu’t walong oras sa ICU, unti-unti na siyang nagkamalay.
Nang unang beses niyang iminulat ang mga mata, napaiyak ang buong pamilya.
Makalipas ang ilang oras, kumatok si Clarissa sa opisina ko.
Hindi na siya ang babaeng mayabang na unang nakilala ko.
Simple na lang ang suot niya.
Wala ring makeup.
Halatang ilang gabi na siyang hindi nakakatulog.
Pagpasok niya ay hindi siya nagsalita agad.
May inilapag siyang isang makapal na folder sa mesa ko.
— Ano ito?
— Lahat ng ebidensiya.
Binuksan ko ang folder.
Nandoon ang orihinal na video.
Mga screenshot ng pag-uusap nila ng dating head doctor.
Mga mensaheng humihiling sa kanya na huwag nang ilabas ang buong recording.
Maging ang tawag na nag-alok sa kanya ng libreng medical assistance kapalit ng pananahimik.
Napatingin ako sa kanya.
— Bakit mo ibinibigay sa akin ang lahat ng ito?
Napaluha siya.
— Kasi ngayon ko lang naintindihan.
— Akala ko noon, kapag nagreklamo ang pasyente, laging tama ang pasyente.
— Hindi ko naisip na maaari rin palang makasakit ng inosenteng tao.
Tahimik ang silid.
Pagkaraan ng ilang sandali ay yumuko siya.
— Hindi ko hinihiling na patawarin mo ako.
— Gusto ko lang itama ang kaya ko pang itama.
Hindi ko agad sinagot.
Ang kapatawaran ay hindi isang salitang madaling ibigay.
Ngunit nakita ko sa mga mata niya ang pagsisising hindi na kayang itago.
…
Kinagabihan, tinawagan ako ni Doctor Santos.
— May meeting bukas ang board of directors.
— Gusto ka nilang gawing pinuno ng bagong Emergency and Critical Care Center.
Napangiti ako.
— Hindi pa ba masyadong maaga?
Ngumiti rin siya.
— Hindi nila pinili ang pangalan mo dahil sa nangyari.
— Pinili ka nila dahil sa nakita nilang ginawa mo habang nangyayari ang lahat.
Hindi ako nakasagot.
Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, may taong tumingin sa kakayahan ko bago sa tsismis.
…
Ngunit habang inaakala kong unti-unti nang matatapos ang lahat, biglang dumating ang isang hindi inaasahang bisita.
Isang lalaking nasa limampung taong gulang ang pumasok sa lobby ng ospital.
Nakaayos ang pananamit.
Kasama niya ang dalawang abogado.
Pagkakita niya sa akin, diretso siyang lumapit.
— Ikaw ba si Doktora Mariel?
Tumango ako.
Iniabot niya ang isang sobre.
— Ako ang kinatawan ng Medical Ethics Council.
Nabigla ako.
— Ano’ng mayroon?
Malalim siyang huminga bago sumagot.
— May natanggap kaming opisyal na reklamo.
Nanlamig ang pakiramdam ko.
— Reklamo?
Tumango siya.
— Oo.
— Ngunit hindi laban sa iyo.
Sandali siyang tumigil.
Pagkatapos ay ibinigay ang balitang hindi inaasahan ng sinuman.
— May mahigit tatlumpung doktor at nurse mula sa dati mong ospital ang sabay-sabay na nagsumite ng testimonya.
— Handa silang tumestigo sa lahat ng katiwaliang matagal nang itinatago ng kanilang pamunuan.
Natahimik ako.
Kung totoo ang sinasabi niya…
Hindi lang isang tao ang mananagot.
Buong sistemang matagal nang nanakot at nanahimik ang maaaring tuluyang mabuwag.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)