Sa isang sikat at overlooking na restaurant sa Antipolo, nanginginig ang buong katawan ni Riz habang nakatanaw mula sa kanyang sasakyan.

Kitang-kita niya sa glass window ang kanyang asawang si Mark. Hindi ito nag-iisa. May kasama itong isang babae—bata, maputi, mahaba ang buhok, at nakasuot ng eleganteng damit.

Nakita ni Riz kung paano hinawakan ni Mark ang kamay ng babae sa ibabaw ng mesa. Nakita niya ang pagtawa nila. At ang pinakamasakit, nakita niya nang halikan ni Mark ang noo ng babae bago inabutan ng isang maliit na box ng regalo.

Ito na ang ebidensyang hinahanap niya.

Ilang buwan nang napapansin ni Riz na may tinatagong sekreto si Mark. Madalas itong umalis tuwing weekend, laging hawak ang cellphone, at nabawasan ang laman ng joint savings account nila ng malaking halaga.

Akala ni Riz, dahil hindi sila magkaanak, naghanap na ng iba si Mark. Isang mas bata. Isang mas sariwa.

Hindi na nakapagpigil si Riz. Ang sakit na kinikimkim niya ay naging purong galit. Bumaba siya ng sasakyan, padabog na isinara ang pinto, at sumugod papasok ng restaurant.

Hindi niya alintana ang tingin ng mga waiter at ibang customer. Ang nasa isip lang niya ay ang pagtaksil ng asawa niya.

Paglapit niya sa mesa, hindi na siya nag-atubili.

“Walang hiya kayo!” sigaw ni Riz sabay buhos ng tubig mula sa baso sa mukha ng dalagita.

Nagulat ang lahat. Napatayo si Mark.

“Riz! Ano ba?!”

“Anong ano ba?!” sigaw ni Riz, habang tumutulo ang luha. “Ito ba, Mark? Ito ba ang pinagkakagastusan mo ng pera natin? Ito ba ang dahilan kung bakit lagi kang wala? Ang kapal ng mukha mo! At ikaw naman babae ka, ang bata-bata mo pa, pumapatol ka sa may asawa!”

Akma niyang sasampalin ulit ang dalagita pero mabilis na hinarang ni Mark ang kanyang kamay.

“Riz, tama na! Hindi mo alam ang ginagawa mo!”

“Alam ko ang ginagawa ko! Huling-huli ko kayo!” Humagulgol si Riz, ang sakit ng pagtataksil ay parang punyal sa dibdib niya. “Alam mo naman na kaya hindi ko maibigay ang gusto mong pamilya dahil may sakit ako… pero bakit kailangan mong humanap ng iba? Bakit kailangan mong ipamukha sa akin na kulang ako?”

Tahimik lang ang dalagita. Basang-basa ito, pero hindi ito lumaban. Sa halip, nakatingin lang ito kay Riz na may halong awa at lungkot sa mga mata.

Dahan-dahang kinuha ng dalagita ang kanyang bag at may inilabas na isang lumang envelope.

“Ma’am Riz…” mahinang sabi ng dalagita. “Pakiusap po, tingnan niyo muna ito bago kayo magalit kay Sir Mark.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Inihagis ni Riz ang envelope.

“Ayoko ng pera niyo! Hindi ko kailangan ng bayad para manahimik!”

Pinulot ni Mark ang envelope. Siya na mismo ang nagbukas nito at sapilitang inilagay sa nanginginig na kamay ng asawa.

“Basahin mo, Riz. Parang awa mo na. Para sa’yo ang lahat ng ito.”

Dahil sa panginginig, napatingin si Riz sa laman ng envelope. Una niyang nakita ang isang luma at naninilaw na litrato. Litrato ng isang sanggol na babae na may suot na pink na bonnet.

Napasinghap si Riz. Kilalang-kilala niya ang litratong iyon. Iyon ang huling litrato na kinuha niya sa kanyang anak… ang anak na ipinamigay niya dalawampung taon na ang nakakaraan noong nasa kolehiyo pa siya dahil sa takot sa kanyang mga magulang at sa kawalan ng kakayahang bumuhay ng bata.

Isang sekreto itong itinago niya sa lahat, maging kay Mark.

Paano nakuha ni Mark ang litratong ito?

Sumunod niyang nakita ang Birth Certificate.

Pangalan: Bea Angela S. Cruz.
Pangalan ng Ina: Rizalda Santos.

Nanghina ang tuhod ni Riz. Napatingin siya sa dalagitang nasa harap niya. Tinitigan niya ang mga mata nito. Ang hugis ng ilong. Ang nunal sa pisngi. Kamukhang-kamukha niya noong kabataan niya.

“B-Bea?” bulong ni Riz.

Tumango ang dalagita, na ngayon ay umiiyak na rin.

“Hi… Mama.”

Napatakip ng bibig si Riz. Tumingin siya kay Mark, naguguluhan.

Hinawakan ni Mark ang balikat ni Riz.

“Noong isang taon, nung nalasing ka, nabanggit mo sa akin ang tungkol sa bata. Umiiyak ka noon, sinabi mong nagsisisi ka at kung pwede lang ibalik ang panahon. Hindi mo alam na narinig ko ’yun. Simula noon, Riz, hinanap ko siya. Ginastos ko ang ipon natin sa private investigators, sa paghahanap sa ampunan, sa pag-contact sa mga foster parents. Ilang buwan ko siyang sinuyo para makipagkita sa’yo. Yung box na inabot ko? Kwintas ’yun na may locket, litrato mo ang nasa loob. Birthday niya ngayon, Riz. Ito ang surprise ko sa’yo.”

Bumagsak si Riz sa sahig ng restaurant. Hindi dahil sa sakit, kundi sa sobrang bigat ng emosyon.

Ang asawang akala niya ay nagtataksil, ay ginawa ang imposible para hilumin ang pinakamalalim na sugat ng kanyang nakaraan. Ang asawang akala niya ay naghahanap ng ibang pamilya, ay binuo pala ang pamilyang akala ni Riz ay habambuhay ng wasak.

Agad siyang dinaluhan ni Bea at Mark. Niyakap ni Riz ang kanyang anak—ang anak na dalawampung taon niyang ipinagdasal na sana ay mapatawad siya.

“Anak ko… Bea… patawarin mo ako…” iyak ni Riz habang yakap ang dalagita.

“Matagal na kitang pinatawad, Ma,” bulong ni Bea habang yakap din ang kanyang ina. “Sabi ni Papa Mark, mahal na mahal mo ako, natakot ka lang noon. At naniwala ako sa kanya.”

Sa loob ng restaurant, ang mga taong kanina ay nangingilabot sa eskandalo ay ngayon ay nagpapahid ng luha.

Wala nang pakialam si Riz sa basang sahig, sa tingin ng iba, o sa kahihiyan. Ang mahalaga, nasa bisig niya ang kanyang anak, at nasa tabi niya ang asawang may pagmamahal na higit pa sa kayang sukatin ng kahit anong hinala.

Ang “kabit” na akala niya ay sisira sa kanila, ay siya palang kukumpleto sa kanila habambuhay.