Noong araw na nagpasya akong hiwalayan si Adrian Villamor, doon ko unang natutunang hindi pala kailangang umiyak para sabihing tapos na ang lahat.

Mas masakit pala iyong tahimik ka na.

Mas masakit pala iyong nasa tabi mo pa rin siya, pero sa puso mo, matagal mo na siyang inilibing.

Ako si Mira Santos, empleyado sa isang marketing firm sa BGC. Si Adrian naman ang CEO ng Villamor Holdings, isa sa pinakamalaking investment groups sa Pilipinas. Sa papel, mag-asawa kami. Sa totoong buhay, para kaming dalawang estrangherong napilitang tumira sa iisang bahay.

Kaya nang lapitan niya ako sa lobby ng kumpanya para hawakan ang kamay ko sa harap ng mga katrabaho ko, kusa akong umatras.

Nakita ko ang bahagyang pagtigas ng mukha niya.

“Mira,” mahina niyang tawag.

Nagkunwari akong may hinahanap sa bag ko. “May meeting pa ako.”

Pagkatapos ng trabaho, nakita ko ang itim niyang sasakyan sa tapat ng building. Nakabukas ang hazard lights, parang matagal na siyang naghihintay. Pero naglakad ako palayo, nagtaas ng kamay, at mabilis na sumakay sa taxi.

Hindi ko na nilingon kung nakita niya ba ako.

Sa airport, sinalubong ako ng kaibigan kong si Kaye. May dala akong maliit na maleta dahil galing ako sa Cebu para sa client presentation.

“Bakit hindi mo pinasundo kay Adrian?” tanong niya habang inaabot ang iced coffee. “Pagod ba siya? O baka naman masyado mo siyang mahal kaya ayaw mong abalahin?”

Napangiti ako nang mapait.

“Hindi ganoon.”

“Eh ano?”

Tumingin ako sa salamin ng airport wall. Kitang-kita ko ang mukha kong pagod, ang mga matang matagal nang hindi makatulog nang maayos.

“Hindi kami okay tulad ng iniisip ng lahat,” sabi ko. “Sa totoo lang, mas kampante pa akong kasama ang ibang tao kaysa kasama siya. Kami ni Adrian… parang pinakapamilyar na estranghero sa buhay ng isa’t isa.”

Natigilan si Kaye.

Bago pa siya makasagot, may narinig akong tunog ng maletang huminto sa likod namin.

Paglingon ko, nandoon si Adrian.

Nakasuot siya ng itim na suit, seryoso ang mukha, pero maputla siya. Nakatingin siya sa akin na parang may narinig siyang hindi niya kailanman inasahang maririnig.

Bumuka ang bibig ko, pero walang lumabas na salita.

Lumapit siya. Tahimik. Mabigat ang bawat hakbang.

Inabot niya ang handle ng maleta ko.

“Uuwi tayo.”

Hinawakan ko rin iyon. “Hindi na kailangan. Kaya ko.”

Bumaba ang tingin niya sa kamay kong mahigpit na nakakapit sa maleta, saka bumalik sa mukha ko.

“Mira,” malamig niyang sabi, “bitawan mo. O bubuhatin kita kasama ng maletang iyan.”

Napaso ako sa hiya at takot. Napabitaw ako, sabay atras.

May kung anong dumaan sa mata niya—sakit? Galit? Hindi ko alam. Masyado na akong sanay sa mukha niyang walang emosyon.

Dinala niya ako sa kotse. Pagkaupo ko sa passenger seat, agad kong sinabi, “Ihatid mo na lang ako sa office. Ayokong makita tayo ng mga kasamahan ko. Hindi convenient.”

Napatingin siya sa akin.

“Hindi convenient?” ulit niya. “Mag-asawa tayo, Mira. Ano ang nakakatakot kung makita nila?”

Napatungo ako.

Dati, pangarap kong sabihin niya iyon. Dati, gusto kong ipagmalaki niya ako. Gusto kong ipakilala niya ako hindi bilang empleyadong nagkataong kakilala niya, kundi bilang asawa.

Pero ngayon, malapit na kaming maghiwalay. Ang pag-amin sa amin ay hindi na pagmamahal. Gulo na lang.

Matagal nang may pader sa pagitan namin.

Si Adrian ang tipo ng lalaking may prinsipyo. Sa negosyo, hindi niya hinahalo ang personal na relasyon. Kahit asawa niya ako, hindi niya ako tutulungan sa trabaho.

Kaya kahit ilang buwan kong pinaghirapan ang project proposal namin, kahit inagaw iyon ni Bianca Ramos, senior manager naming mahilig magyabang na may koneksyon daw siya sa Villamor Holdings, hindi ako humingi ng tulong.

“May tiyuhin ako sa board ng Villamor,” minsan niyang sabi sa pantry habang nakangisi. “Ikaw, Mira, ano’ng laban mo? Sipag lang? Sa Pilipinas, hindi sapat ang sipag kung wala kang kapit.”

Noong gabing iyon, halos hindi ako makatulog.

Sa wakas, tinanong ko si Adrian habang nasa study room siya.

“Mag-i-invest ba talaga ang Villamor Holdings sa kumpanya namin?”

Hindi siya tumingala. “Pinag-aaralan pa.”

“Kung sakaling may nang-aapi sa akin doon,” maingat kong tanong, “kakampihan mo ba ako?”

Doon siya tumigil sa pagbabasa.

Tumingin siya sa akin. Hindi galit, pero parang hindi niya maintindihan kung bakit ko tinatanong iyon.

“Mira,” sabi niya, “investment decision iyon ng board. Hindi ako puwedeng makialam sa internal politics ng kumpanya ninyo.”

Tumango ako. “Gets ko.”

Hindi ko na itinuloy.

Akala ko hindi niya talaga kayang suwayin ang prinsipyo niya para sa kahit sino.

Hanggang dumating si Sofia Dizon.

Bagong lipat siya sa kumpanya namin bilang project head. Maganda, elegante, kalmado. At ang mas nakakagulat, pagdating niya, biglang naaprubahan ang investment mula sa Villamor Holdings.

Dumating mismo si Adrian sa office para sa signing.

Nagbulungan ang mga tao.

“May something sila ng CEO, no?”

“Baka siya ang secret wife.”

“Grabe, kaya pala ang lakas. Kakadating pa lang, may investment agad.”

May tumingin sa akin at tumawa. “Mira, ikaw kaya? Bet ka kaya ng ganitong lalaking bilyonaryo?”

Napangiti ako nang pilit. “May asawa na si Mr. Villamor.”

“Eh hindi pa naman nakikita ng kahit sino ang asawa niya,” sagot nila. “Baka nga si Ma’am Sofia iyon.”

Narinig iyon ni Sofia. Ngumiti siya nang banayad.

“Hindi ako asawa ni Adrian,” sabi niya. “Ex-girlfriend lang.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.

Ex-girlfriend.

Kaya pala.

Dalawang buwan bago iyon, may tumawag kay Adrian sa hatinggabi. Pagkatapos ng tawag, buong gabi siyang nanigarilyo sa balcony kahit matagal na siyang tumigil.

Kinabukasan, hindi siya pumasok sa importanteng board meeting. Si Adrian, ang lalaking inuuna ang trabaho kaysa sarili niyang katawan, bigla na lang nawala.

Mula noon, may mga tawag siyang sinasagot nang palihim. Laging parehong number. Laging lumalayo siya sa akin.

Minsan, sinundan ko siya.

Narinig ko ang boses ng babaeng umiiyak sa kabilang linya. At narinig ko si Adrian—malumanay, maingat, halos pakiusap ang tono.

“Kalma lang, Sofia. Nandito ako.”

Nang komprontahin ko siya sa basement parking, sumabog lahat ng kinikimkim ko.

“Si Sofia ba ang dahilan kung bakit wala ka na rito kahit nasa bahay ka? Mahal mo pa ba siya? O matagal na kayong nagkikita habang ako, asawa mo, nagmumukhang tanga?”

Nanlamig ang mukha niya.

Bago siya makasagot, ang assistant niyang si Marco ang nagsalita.

“Ma’am Mira, misunderstanding po. Every time na nagkikita si Sir Adrian at Ma’am Sofia, kasama po ako. May pinagdadaanan lang po si Ma’am Sofia. May problema sa pamilya niya at sa health niya—”

“Marco,” putol ni Adrian.

Tumahimik si Marco.

Tumingin sa akin si Adrian, matigas ang panga.

“Bago ka magsalita ng ganyan, nag-isip ka ba? Alam mo ba kung gaano karaming gulo ang puwedeng mangyari kapag may makarinig niyan?”

Hindi niya sinabing nasaktan siya.

Hindi niya sinabing mali ang hinala ko.

Ang sinabi niya lang, baka mapahamak si Sofia.

Doon ko naintindihan kung sino ang pinoprotektahan niya.

Pagkatapos noon, nag-cold war kami. Sinubukan kong mag-message.

Adrian, galit ka pa ba? Mali ang nasabi ko, pero kailangan nating mag-usap. Free ka ba bukas?

Ilang oras bago siya sumagot.

Hindi ako galit. May meeting ako sa Davao bukas. Pagbalik ko na lang. Matulog ka nang maaga.

Akala ko iyon na.

Pero kinagabihan, may tumawag sa akin mula sa hindi kilalang number.

Boses babae.

“Mrs. Villamor, kung gusto mong malaman kung bakit hindi ka kayang mahalin ng asawa mo nang buo, pumunta ka bukas ng alas-tres ng hapon sa Villamor Grand Hotel, Room 1708.”

Nanlamig ang kamay ko.

“Sinong nagsasalita?”

Tumawa siya nang mahina.

“Ang babaeng matagal nang alam ang sikreto ng asawa mo.”

Kinabukasan, pumunta ako.

At nang bumukas ang pinto ng Room 1708, nakita ko si Sofia sa loob—nakaputi, namumutla, hawak ang isang brown envelope.

Sa likod niya, naroon si Adrian.

At sa mesa sa pagitan nila, may nakapatong na dokumentong may salitang:

DNA TEST RESULT.

PARTE2

Napako ako sa kinatatayuan ko.

Parang biglang nawala ang ingay ng hallway. Wala akong narinig kundi ang sariling tibok ng puso ko.

DNA test result.

Si Sofia. Si Adrian. Isang hotel room.

Lahat ng pinilit kong hindi isipin, sabay-sabay na bumagsak sa harap ko.

Napatingin si Adrian sa akin. Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang nataranta.

“Mira?”

Napangiti ako, pero nanginginig ang labi ko.

“So ito pala ang meeting mo sa Davao?”

Bumukas ang bibig niya, ngunit walang lumabas.

Si Sofia ang unang kumilos. Hinila niya ang pinto nang mas maluwag.

“Pumasok ka, Mira. Kailangan mong marinig ang lahat.”

“Hindi.” Umatras ako. “Hindi ko kailangang makinig sa paliwanag ng dalawang taong ginawang biro ang kasal ko.”

“Mira, please,” sabi ni Adrian.

Please.

Ilang taon kaming kasal, pero bihira kong marinig sa kanya ang salitang iyon.

Dati siguro, bibigay ako. Dati, sapat na iyon para maniwala ako.

Pero hindi na ngayon.

“May dala akong divorce papers,” sabi ko. “Pipirmahan mo na lang.”

Bumaba ang tingin ni Adrian sa bag ko. Parang may kumurot sa mukha niya.

“Mira, hindi ito ang iniisip mo.”

Tumawa ako, maikli at basag.

“Lagi namang ganyan. Hindi ko raw naiintindihan. Hindi raw iyon ang iniisip ko. Pero kailan mo ba ako pinaupo at ipinaliwanag sa akin ang totoo?”

Tahimik siya.

Tinuro ko si Sofia.

“Noong umiiyak siya, nandiyan ka. Noong tumawag siya, sinagot mo. Noong kailangan niya ng proteksyon, lumabag ka sa prinsipyo mo. Pero noong ako ang tinapakan sa trabaho, sinabi mong hindi ka puwedeng makialam.”

Nanlambot ang mukha ni Adrian.

“Mira…”

“Hindi ako perpekto,” putol ko. “Nagselos ako. Nagduda ako. Nakapagsalita ako ng masama. Pero alam mo kung bakit? Kasi iniwan mo akong manghula sa sarili kong kasal.”

Napayuko si Sofia.

“Ako ang may kasalanan,” mahina niyang sabi.

Tiningnan ko siya.

“Kayo pareho.”

Lumakad ako papalayo, pero biglang nagsalita si Sofia.

“Hindi anak ni Adrian ang nasa DNA test.”

Natigil ako.

Dahan-dahan akong lumingon.

Puti ang mukha ni Sofia. Hawak niya ang envelope na parang mabigat iyon kaysa sa buong buhay niya.

“Hindi ko siya anak,” dagdag niya. “Kapatid ko siya.”

Nalukot ang noo ko.

Hindi ko naintindihan.

Si Adrian ang lumapit ng isang hakbang, pero huminto rin nang makita niyang umatras ako.

“Tatlong buwan na ang nakalipas,” paliwanag niya, mababa ang boses, “tumawag si Sofia dahil namatay ang nanay niya. Bago mamatay, may iniwan itong batang lalaki sa kanya. Sabi ng pamilya nila, anak daw iyon ng ama niya sa ibang babae.”

Huminga siya nang malalim.

“Pero may duda si Sofia. May mga dokumentong nagsasabing iba ang totoo. Kailangan niya ng legal help, medical help, at protection.”

“Protection mula kanino?” tanong ko, kahit ayaw kong magpakitang interesado.

Si Sofia ang sumagot.

“Mula sa stepfather ko.”

Nanginginig ang boses niya.

“Hindi ako bumalik sa Pilipinas para makipagbalikan kay Adrian. Bumalik ako dahil hinahabol ako ng pamilya ko. May minana akong shares sa isang logistics company sa Batangas. Kapag napatunayang hindi legitimate heir ang bata, mapupunta sa stepfather ko ang lahat. Kaya gusto niyang itago ang bata, palitan ang records, at palabasing baliw ako.”

Napatitig ako sa kanya.

“Bakit si Adrian?”

“Dahil noong college kami, siya lang ang nakakaalam kung gaano karahas ang pamilya ko,” sagot ni Sofia. “At dahil may hotel, lawyers, at security ang Villamor Holdings. Hindi ko alam kung sino pa ang lalapitan.”

Hindi ako agad naniwala.

Mas madaling maniwala sa sakit na matagal ko nang niyakap kaysa sa paliwanag na biglang dumating.

“Kung totoo iyan,” sabi ko kay Adrian, “bakit hindi mo sinabi?”

Sumikip ang panga niya.

“Because I promised confidentiality.”

Natawa ako ulit, pero may luha nang gustong lumabas.

“Confidentiality. Ang ganda pakinggan. Pero ang ibig sabihin noon, mas mahalaga ang pangako mo sa kanya kaysa sa tiwala ng asawa mo.”

Tinamaan siya roon.

Halata.

Nagbago ang tingin niya—hindi na CEO, hindi na lalaking laging kontrolado ang lahat. Isa na lang siyang asawang ngayon lang naintindihan kung gaano kalalim ang sugat na ginawa niya.

“Mali ako,” sabi niya.

Dalawang salita lang.

Pero parang iyon ang unang beses na narinig ko siyang umamin.

“Akala ko kapag hindi kita isinama, mapoprotektahan kita sa gulo. Akala ko kapag nanahimik ako, matatapos din ito. Hindi ko naisip na habang pinoprotektahan ko si Sofia, sinisira ko naman tayo.”

Napakapit ako sa strap ng bag ko.

“Matagal nang sira, Adrian.”

Umiling siya.

“Hindi para sa akin.”

Mas lalo akong nasaktan.

“Kasi hindi ikaw ang araw-araw na nagmumukhang walang lugar sa buhay mo.”

Tahimik ang kuwarto.

Sa mesa, may isa pang folder. Napansin kong may pangalan ng kumpanya namin.

“Kaya mo siya dinala sa office namin?” tanong ko. “Kaya biglang na-approve ang investment?”

Tumango si Adrian.

“May laundering trail sa kumpanya ninyo. Ginagamit ng stepfather ni Sofia ang ilang projects doon para ilipat ang pera. Kailangan namin ng taong makakapasok legally sa loob. Sofia volunteered.”

Nanlamig ako.

“Ang project na kinuha sa akin…”

“Hindi dapat iyon mapunta kay Bianca,” sabi ni Adrian. “Nalaman ko lang pagkatapos. Si Bianca ang contact ng stepfather ni Sofia sa company mo.”

Para akong sinampal.

Si Bianca, ang babaeng nagyabang ng koneksyon, ang babaeng tumapak sa akin, hindi pala simpleng bully lang. Bahagi siya ng mas malaking kasinungalingan.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” ulit ko.

Mas mabagal ang sagot ni Adrian ngayon.

“Dahil duwag ako.”

Napatingin ako sa kanya.

“Dahil alam kong kapag sinabi ko sa’yo ang lahat, tatanungin mo kung bakit mas mabilis akong kumilos para kay Sofia kaysa para sa’yo. At wala akong matinong sagot.”

Bumagsak ang unang luha ko.

Hindi malakas. Hindi madrama. Pero sapat para mapahinto siya.

“Hindi ko kailangan ng perfect na sagot,” sabi ko. “Kailangan ko lang maramdaman na asawa mo ako.”

Napapikit siya.

Sa sandaling iyon, tumunog ang phone ni Sofia.

Pagkasagot niya, nawala ang kulay sa mukha niya.

“Anong ibig mong sabihin nasa lobby siya?”

Tumayo si Adrian.

“Sino?”

“Si Ramon,” bulong ni Sofia. “Stepfather ko. Nandito siya.”

Bago pa kami makakilos, may kumatok sa pinto.

Tatlong mabibigat na katok.

Kumapit si Sofia sa envelope. Si Adrian agad na humarang sa harap namin.

“Mira, stay behind me.”

Dati, baka kinilig ako sa ganoong utos.

Ngayon, mas malinaw ang isip ko.

“Hindi,” sabi ko. “Hindi na ako tatayo sa likod mo habang wala akong alam.”

Lumapit ako sa mesa at kinuha ang folder ng kumpanya namin.

“Kung may gulo sa kumpanya ko, may karapatan akong malaman.”

Tumingin siya sa akin. May takot, pero may respeto rin.

Tumango siya.

Binuksan ni Marco ang pinto, kasama ang dalawang security. Sa labas, naroon ang isang lalaking nasa singkwenta, makinis ang suot na barong, pero malamig ang mga mata.

Si Ramon Alcantara.

Ngumiti siya kay Sofia.

“Anak, ang galing mong magtago.”

Hindi sumagot si Sofia.

Lumipat ang tingin niya sa akin.

“At ikaw siguro ang asawa. Kawawa ka naman. Ginagamit ka lang nila sa drama nila.”

Dati, baka tumagos iyon.

Pero pagod na akong maging babaeng madaling mabasag dahil sa salita ng iba.

“Mas kawawa ang taong kailangang manakot para lang maitago ang totoo,” sagot ko.

Nawala ang ngiti niya.

Si Adrian ang nagsalita. “The police are already on their way. We have the DNA result, financial trail, forged hospital records, and witness statements.”

Tumawa si Ramon.

“Akala mo sapat iyan?”

“Hindi,” sabi ko.

Lahat napatingin sa akin.

Binuksan ko ang folder at inilabas ang kopya ng project transfer approval. Nakita ko roon ang pirma ni Bianca at ang pangalan ng shell company na ilang linggo ko nang napapansin sa files pero hindi ko maintindihan.

“Pero baka makatulong ito.”

Lumapit si Adrian. Nang makita niya ang dokumento, nag-iba ang mukha niya.

“Mira, saan mo nakuha ito?”

“Ako ang gumawa ng original proposal. Noong kinuha nila sa akin, hindi nila alam na may access pa ako sa audit trail.”

Sa unang pagkakataon, hindi awa ang nakita ko sa mata ni Adrian.

Pride.

Parang ngayon lang niya ako tunay na nakita.

Dumating ang mga pulis makalipas ang ilang minuto. Hindi na nakangiti si Ramon nang kunin nila ang phone at bag niya. Si Bianca, ayon kay Marco, nahuli rin sa office habang binubura ang files.

Nang tuluyang humupa ang gulo, naiwan kami ni Adrian sa hallway ng hotel.

Si Sofia ay nasa kabilang dulo, kausap ang abogado. Bago siya umalis, lumapit siya sa akin.

“Mira,” sabi niya, “pasensya na. Hindi ko man intensyon, nasaktan kita.”

Tiningnan ko siya nang matagal.

“Hindi ikaw ang may pinakamalaking kasalanan,” sagot ko. “Pero sana alam mo, ang pagiging desperado ay hindi lisensya para pumasok sa buhay ng ibang tao nang hindi iniisip kung sino ang madudurog.”

Tumango siya, luhaan.

Nang kami na lang ni Adrian, inilabas ko mula sa bag ang divorce papers.

Nakatitig siya roon.

“Mira…”

“Pirmahan mo.”

Parang gumuho ang balikat niya.

“May chance pa ba?”

Hindi ako agad sumagot.

Mahal ko siya. Iyon ang pinakamasakit.

Mahal ko siya, pero hindi ibig sabihin noon kaya ko nang kalimutan lahat.

“Hindi ko alam,” tapat kong sabi. “Pero kung may chance man, hindi iyon magsisimula sa paghingi mo ng tawad habang hawak ko pa rin ang papel na ito. Magsisimula iyon kapag natutunan mong maging asawa, hindi lang tagaprotekta ng ibang tao.”

Kinuha niya ang papel.

Akala ko pipirmahan niya agad.

Pero inilapag niya iyon sa mesa sa hallway, kinuha ang pen, at nagsulat sa unang pahina.

Hindi pirma.

Isang pangungusap.

I will not ask you to stay because I am afraid to lose you. I will learn how to love you in a way that makes you feel safe, even if you still choose to leave.

Pagkatapos, saka siya pumirma.

Doon ako tuluyang umiyak.

Hindi dahil tapos na.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, hindi niya ako pinigilan. Hindi niya ako inutusan. Hindi niya ako itinago sa likod ng katahimikan niya.

Binigyan niya ako ng karapatang pumili.

Lumipas ang ilang buwan.

Umalis ako sa bahay namin at tumira muna sa condo ni Kaye sa Makati. Nag-resign ako sa kumpanya pagkatapos lumabas ang scandal nina Bianca at Ramon. Tinulungan ako ng ebidensyang hawak ko para makuha ang compensation at public apology na matagal kong ipinagkait sa sarili ko.

Si Sofia naman ay nanalo sa kaso. Ang batang nasa DNA test ay napatunayang kapatid niya sa ina, hindi anak ni Adrian, hindi tagapagmana ni Ramon, kundi biktima rin ng kasinungalingan ng matatanda.

Si Adrian?

Hindi siya nawala.

Pero hindi na rin siya nangulit.

Tuwing Linggo, may dumarating na pagkain sa condo. Hindi mamahalin, hindi engrande. Mga simpleng pagkaing alam niyang gusto ko: sinigang na hipon, ginataang kalabasa, turon na hindi masyadong matamis.

May kasamang note, palaging maikli.

No need to reply. Kumain ka sana.

Minsan, nakikita ko siya sa labas ng building, pero hindi siya umaakyat. Hindi siya nagpapapansin. Naghihintay lang siyang masigurong nakauwi ako nang ligtas.

Isang gabi, ako ang unang tumawag.

“Adrian.”

Sa kabilang linya, parang napahinto siya sa paghinga.

“Yes?”

“May oras ka bukas?”

“Para sa’yo?” mahina niyang sagot. “Lagi.”

Hindi pa kami nagkabalikan agad.

Hindi iyon pelikula.

Maraming gabing nag-usap kami at marami ring gabing nauwi sa iyakan. Natutunan niyang magsabi ng totoo kahit magulo. Natutunan kong hindi lahat ng pananahimik ay kawalan ng pagmamahal, pero hindi rin sapat ang pagmamahal kung hindi ito marunong magparamdam.

Pagkaraan ng isang taon, hindi na kami ang dating mag-asawang magkasama pero mag-isa.

Hindi na rin kami estranghero.

Sa harap ng maliit na simbahan sa Tagaytay, sa ikalawang beses naming pagharap sa isa’t isa, walang engrandeng bisita, walang media, walang negosyo.

Si Adrian lang, hawak ang kamay ko.

At ako, hindi na umatras.

Mensahe:
Minsan, hindi pagtataksil ang unang pumapatay sa isang relasyon, kundi katahimikan, pagmamataas, at kawalan ng paliwanag. Kung mahal mo ang isang tao, huwag mo siyang hayaang hulaan kung mahalaga ba siya. Dahil ang pusong laging pinaghihintay sa katotohanan, napapagod din—kahit gaano pa ito nagmamahal.