BILYONARYONG NAGPANGGAP NA MEKANIKO, PINALAYAS NG DON AT BINATO NG PERA SA MUKHA — PERO NATULALA ANG LAHAT NANG BUMABA ANG KANYANG PRIVATE HELICOPTER SA HARDIN NILA

Ako si Jayden. Sa edad na 27, hawak ko ang Titan Empire, ang pinakamalaking conglomerate sa Asya na nagmamay-ari ng mga airline, shipping lines, at hotels. Isang pirma ko lang, kaya kong bumili ng isang isla. Pero sa likod ng bilyun-bilyong dolyar, iisa lang ang hinahanap ko: Tunay na Pag-ibig.

Pagod na ako sa mga babaeng habol lang ay ang apelyido ko at ang black card ko. Kaya nang makilala ko si Sophie, nagpanggap ako. Ang alam niya, isa akong simpleng mekaniko sa talyer na amoy grasa at langis araw-araw. Minahal niya ako. Tinanggap niya ako kahit ang akala niya ay kakarag-karag na motorsiklo lang ang kaya kong imaneho.

Ngayong araw, haharap ako sa ama niya—si Don Arturo. Kilala siya sa business world, hindi dahil magaling siya, kundi dahil matapobre siya at lubog sa utang ang kumpanya niya (bagaman pilit niyang tinatago ito sa publiko).

Para sa huling pagsubok, sinadya kong magmukhang kaawa-awa.

Nagsuot ako ng lumang t-shirt na may mantsa ng spaghetti sauce at langis. Ang pantalon ko ay kupas na maong na may punit sa tuhod. At ang dala ko? Isang lumang motorsiklo na kailangan pang sipain ng limang beses bago umandar.

ANG PAGHAMAK

Pagdating ko sa gate ng mansyon ni Don Arturo, hinarang agad ako ng security guard.

“Hoy! Bawal ang delivery boy dito! Doon ka sa likod!” sigaw ng guard.

Lumabas si Sophie, tumatakbo at nakangiti. “Manong Guard, bisita ko po siya. Boyfriend ko.”

Napangiwi ang guard pero pinapasok ako. Habang nagmamaneho ako papasok sa driveway, rinig na rinig ang Pugak! Pugak! Broom! ng luma kong motor. Ang usok nito ay bumalot sa mamahaling mga sasakyan na nakaparada—isang Mercedes at isang BMW.

Sa veranda, nakatayo si Don Arturo. Nakasuot siya ng silk na robe habang humihithit ng mamahaling tabako. Nang makita niya ako, para siyang nakaamoy ng dumi ng hayop.

Bumaba ako at nagmano. “Magandang hapon po, Don Arturo. Ako po si Jayden.”

Hindi niya tinanggap ang kamay ko. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

“Ito?” baling niya kay Sophie. Ang boses niya ay puno ng pandidiri. “Sophie, pinapunta mo ako dito para ipakilala sa… basura?”

“Papa!” naiiyak na saway ni Sophie. “Mabait si Jayden. Masipag siya. Mahal ko siya.”

Humalakhak nang malakas si Don Arturo. Yung tawang nakakainsulto.

“Mahal? Anong magagawa ng pagmamahal mo kapag nagugutom ka na? Tignan mo nga ang lalaking ‘yan! Ang dumi-dumi! Amoy araw! Jayden, ano ang trabaho mo?”

“Mekaniko po, Sir,” magalang kong sagot kahit nag-iinit na ang tenga ko. “Inaayos ko po ang mga nasirang makina.”

“Mekaniko,” ulit niya na parang lason sa dila niya ang salita. “Ang anak ko, ipapakasal ko sa anak ng Gobernador. Hindi sa isang hampaslupang katulad mo na siguro ay ni hindi kayang bumili ng bagong brief.”

Lumapit sa akin si Don Arturo. Inilabas niya ang kanyang wallet. Kumuha siya ng isang bundle ng pera—mga kulay ube na tig-iisang libo. Siguro ay nasa singkwenta mil iyon.

Akala ko iaabot niya sa akin. Pero hindi.

PLAK!

Hinampas niya ang pera sa mukha ko.

Nagliparan ang mga papel sa hangin. Nahulog ang iba sa putikan. Napapikit ako sa sakit at sa hiya, hindi para sa sarili ko, kundi para kay Sophie na humagulgol na sa iyak.

“Ayan!” sigaw ni Don Arturo. “Pulutin mo ‘yan! Malaking pera ‘yan para sa katulad mong patay-gutom. Bayad ko na ‘yan sa abala mo. Ngayon, lumayas ka sa pamamahay ko at huwag na huwag ka nang lalapit sa anak ko!”

Lumuhod si Sophie para pulutin ang pera. “Papa, tama na! Sobra na kayo!”

Hinawakan ko ang kamay ni Sophie at pinatayo siya. “Huwag, Sophie. Huwag mong pupulutin ‘yan. Hindi natin kailangan ang pera niya.”

Tumingin ako nang diretso sa mata ni Don Arturo. Wala akong galit sa mukha, kundi awa.

“Don Arturo,” seryoso kong sabi. “Darating ang araw, luluhod ka para pulutin ang perang ‘yan. Tandaan niyo ‘to: Hindi nasusukat ang pagkatao sa laman ng bulsa.”

“Aba’t sumasagot ka pa! Guards! Kaladkarin niyo palabas ang asong ito!” sigaw niya.

Palapit na sana ang mga guard nang biglang… nagbago ang ihip ng hangin.

ANG PAGBABAGO NG KAPALARAN

Mula sa tahimik na hapon, may narinig kaming tunog. Mahina sa simula, pero palakas nang palakas.

WUG-WUG-WUG-WUG-WUG.

Yumanig ang mga bintana ng mansyon. Ang tubig sa fountain ay nagsimulang tumalsik dahil sa lakas ng hangin. Ang mga perang binato ni Don Arturo sa akin ay tinangay ng hangin palayo, parang mga basurang nililipad.

“Ano ‘yan? Bagyo ba?!” sigaw ng guard.

Tumingala kaming lahat.

Sa itaas, bumababa ang isang dambuhalang sasakyang panghimpapawid. Isang AgustaWestland AW139 Private Helicopter. Kulay itim ito na makintab na makintab (Matte Black).

Sa gilid nito, nakatatak ang gintong logo na kilala ng lahat ng negosyante sa buong mundo:

TITAN EMPIRE – EXECUTIVE ONE

Nanlaki ang mata ni Don Arturo. Nalaglag ang tabako mula sa bibig niya.

“T-Titan Empire?” utal niya. “Bakit nandito ang helicopter ni Mr. J? Ang may-ari ng Titan?”

Dahan-dahang lumapag ang helicopter sa malawak na garden ni Don Arturo. Nasira ang mga mamahaling orchids niya dahil sa hangin, pero wala na siyang pakialam. Tulala siya.

Bumukas ang pinto ng helicopter.

Unang bumaba ang apat na bodyguard na naka-uniporme at may mga earpiece. Kasunod ang isang babaeng naka-business suit—si Ms. Kim, ang aking Executive Secretary.

Tumakbo sila palapit sa amin… hindi kay Don Arturo, kundi sa akin.

“Sir Jayden!” sigaw ni Ms. Kim habang inaabot sa akin ang isang basang bimpo at isang mamahaling Italian Suit jacket. “Sir, sorry we’re late. Ang board meeting sa Tokyo ay magsisimula na in 30 minutes. Hinihintay na po kayo ng Prime Minister ng Japan.”

Sa harap ng gulat na gulat na si Don Arturo, hinubad ko ang aking maruming t-shirt. Isinuot ko ang malinis na puting polo at ang coat na inabot ng secretary ko.

Sa isang iglap, ang “mekaniko” ay naglaho. Humarap sa kanila ang tunay na Jayden—ang Bilyonaryong kinatatakutan sa business world.

Napaluhod si Don Arturo. Nanginginig ang tuhod niya. Namumutla siya na parang aatakihin sa puso.

“J-Jayden?” bulong niya. “Ikaw si… CEO Jayden?”

Lumapit ako kay Don Arturo. Kalmado pa rin.

“Don Arturo,” sabi ko sa malamig na boses. “Yung kumpanya niyo, ang Arturo Constructions? Diba may utang kayong 500 million pesos na due na sa next week?”

“P-Paano mo nalaman?” pawisan niyang tanong.

“Kasi,” ngumiti ako nang tipid, “Ang bangko na pinagkakautangan niyo… binili ko na kaninang umaga. Ibig sabihin, ako na ang may-ari ng mansyon na ito, ng kotse mo, at ng kumpanya mo.”

Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Don Arturo. “Sir Jayden… parang awa niyo na. Huwag niyo kaming palayasin. Sorry sa nasabi ko kanina. Nagbibiro lang ako! Anak, Sophie! Sabihin mo sa boyfriend mo, tatay mo pa rin ako!”

Tumingin ako kay Sophie. Umiiyak siya, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa gulat at saya na ipinagtanggol ko siya.

“Sophie,” lahad ko ng kamay ko. “Sumama ka sa akin. Iwanan natin ang bahay na ito na puno ng panghuhusga. Ipapakita ko sa’yo ang mundo.”

Walang pag-aalinlangan, inabot ni Sophie ang kamay ko. “Sasama ako sa’yo, Jayden. Kahit sa motor, kahit sa helicopter.”

Iniwan namin si Don Arturo na nakaluhod sa damuhan, pilit na pinupulot ang mga perang binato niya sa akin na ngayon ay nagkalat na sa putikan.

Sumakay kami sa helicopter. Habang umaangat kami sa ere, nakita ko si Don Arturo na lumiliit sa paningin ko—kasing liit ng tingin niya sa kapwa niya tao.

Sa araw na iyon, natutunan niya ang leksyon: Huwag mong aapakan ang tao dahil sa kanyang pananamit. Baka ang inaapakan mo ay ang taong may-ari ng lupang tinatayuan mo.