Tinanggap ko ang trabaho bilang “asawang peke” ng isang bulag na mayamang negosyante para lang mailigtas ang aking ina, pero nang makakita siyang muli, natuklasan niya ang lihim sa aking sinapupunan at ang sinabi niya pagkatapos ay nagpaguho sa mundo ko
Tinanggap ko ang trabaho bilang “asawang peke” ng isang bulag na mayamang negosyante para lang mailigtas ang aking ina, pero nang makakita siyang muli, natuklasan niya ang lihim sa aking sinapupunan at ang sinabi niya pagkatapos ay nagpaguho sa mundo ko
Bahagi 1
Akala ko noon, walang libreng bagay sa mundong ito.
Pero hindi ko inakala na darating ang araw na kailangan kong isuko ang sarili kong pagkatao para lang mabuhay ang taong pinakamahalaga sa akin.
Nang pumirma ako sa kontrata para maging “pansamantalang asawa” ng isang makapangyarihang lalaki sa loob ng anim na buwan, isang bagay lang ang nasa isip ko.
Kailangan kong makuha ang perang kailangan para sa gamutan ng aking ina.
Hindi ko alam na ang lalaking niloloko ko pala ang magiging unang taong magpaparamdam sa akin na mahalaga ako.
At higit sa lahat…
Hindi ko akalain na sa oras na malaman niya ang katotohanan, ako pala ang taong hindi na niya kayang pakawalan.
Ako si Mikaela Santos.
Dalawampu’t anim na taong gulang.
Wala akong mayamang pamilya.
Wala akong kilalang apelyido.
Matapos mawala ang aking ama, ako na ang nagtrabaho para buhayin ang sarili ko at alagaan ang aking inang matagal nang may sakit.
Sa bawat araw na lumilipas, lalo lang tumataas ang bayarin sa ospital.
Isang gabi, nakatayo ako sa harap ng billing counter habang hawak ang huling pera ko.
Hindi ko na alam kung saan ako hihingi ng tulong.
Hanggang sa may isang lalaking lumapit sa akin.
Maayos ang suot niya.
Tahimik ang kanyang kilos.
At ang unang sinabi niya ay isang bagay na hindi ko kailanman makakalimutan.
“Gusto ka naming kunin para magpanggap bilang asawa ng aming amo.”
Natigilan ako.
“Bakit ako?”
Inilapag niya sa mesa ang isang folder.
“Dahil ang boses mo… halos kapareho ng babaeng minahal niya noon.”
Ang babaeng iyon ay si Isabella Reyes.
Ang dating kasintahan ni Adrian Valdez.
Isang lalaking kilala sa mundo ng negosyo dahil sa kanyang yaman at kapangyarihan.
Minsan, si Isabella ang babaeng handang ipaglaban ni Adrian laban sa buong mundo.
Pero matapos ang isang malagim na aksidente…
Nawala ang paningin ni Adrian.
At sa mismong panahong kailangan niya ang taong pinakamamahal niya…
Iniwan siya ni Isabella.
Walang paliwanag.
Walang paalam.
Mula noon, nagbago si Adrian.
Naging malamig.
Naging tahimik.
At tumigil siyang maniwala na may taong mananatili sa kanya.
Ngunit ang matalik niyang kaibigan ay ayaw siyang tuluyang mawala.
Kaya ako ang pinili niya.
Ako ang magiging babaeng babalik sa buhay ni Adrian.
Ako ang magiging pekeng Isabella.
Alam kong delikado ang gagawin ko.
Niloloko ko ang isang lalaking minsan nang sinaktan ng taong pinagpapanggap ko.
At higit sa lahat…
Si Adrian Valdez ay hindi isang ordinaryong lalaki.
Maraming tao ang natatakot sa kanya.
Pero nang makita ko ang medical records ng aking ina…
Pinikit ko ang aking mga mata at pinirmahan ang kontrata.
Nang unang araw kong pumasok sa malaking bahay ni Adrian, nanginginig ang kamay ko.
Inisip kong magiging malamig siya.
Inisip kong tatanungin niya ako ng maraming bagay.
Pero hindi.
Nakaupo lang siya malapit sa bintana.
At nang marinig niya ang yapak ko, mahina siyang nagsalita.
“Bumalik ka na?”
Nanlaki ang mata ko.
Isang simpleng pangungusap lang iyon.
Pero hindi ko alam kung bakit parang may biglang kumurot sa puso ko.
Dahil hindi niya ako tinawag sa tunay kong pangalan.
“Mahal…”
Ang tawag niya ay para kay Isabella.
At sa araw na iyon, naalala ko…
Hindi ako si Mikaela sa bahay na ito.
Ako ang babaeng matagal niyang hinihintay.
Sa mga unang araw, takot na takot akong mabuking.
Pinag-aralan ko ang ugali ni Isabella.
Ang paborito niyang pagkain.
Ang paraan niya magsalita.
Ang mga alaala nilang hindi ko naman naranasan.
Pero ang hindi ko inaasahan…
Hindi pala katulad ng kwento ng ibang tao si Adrian.
Sa harap ng lahat, isa siyang malamig at mahigpit na negosyante.
Pero kapag kaming dalawa lang…
Para siyang lalaking natatakot maiwan muli.
Isang araw, aksidente kong nasugatan ang daliri ko habang naghahanda ng pagkain.
Agad siyang tumayo.
Kahit hindi siya nakakakita, sinundan niya ang tunog ng boses ko.
Hinawakan niya ang kamay ko.
At sa unang pagkakataon nakita ko ang takot sa kanyang mukha.
“Saan ka nasaktan?”
Napatingin ako sa kanya.
“Maliit lang naman ito.”
Nanahimik siya nang ilang segundo.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Hindi ko nakikita ang mga nangyayari sa paligid ko.”
“Kaya ang pinakakinatatakutan ko… ay ang hindi ko malaman kung nasasaktan ka na pala.”
Noong sandaling iyon…
Halos makalimutan kong nagpapanggap lang ako.
Lumipas ang mga araw.
Hindi ko namalayan na nasanay na pala ako sa presensya niya.
Nasaan na ako?
Nasanay akong tinatanong niya kung ano ang gusto kong kainin.
Nasanay akong naghihintay siyang makausap ako bago matulog.
Nasanay akong marinig ang boses niyang nagsasabi:
“Pwede bang manatili ka pa nang kaunti?”
Alam kong mali ang nararamdaman ko.
Dahil lahat ng lambing na ibinibigay niya…
Ay para sa ibang babae.
Hindi para sa akin.
Isang buwan bago ang operasyon sa kanyang mga mata, bigla siyang nagsabi:
“Pagkatapos kong makakita ulit, gusto kitang dalhin sa isang lugar.”
Napangiti ako nang pilit.
“Saan?”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Kahit saan.”
“Basta kasama kita.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Pero sinundan niya iyon ng isang pangungusap na nagpahinto sa ngiti ko.
“Gusto kong ikaw ang unang makita ng mga mata ko.”
Nanigas ako.
Dahil alam kong darating ang araw…
Na kapag nakita na niya ang lahat…
Mawawala rin ako.
Isang gabi bago ang kanyang operasyon…
Tumawag ang taong kumuha sa akin.
Mabilis at puno ng kaba ang boses niya.
“Kailangan mong umalis agad.”
Nagulat ako.
“Bakit?”
Sandaling natahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang nagpabago sa lahat.
“May bagay kang hindi alam.”
“Bumalik na si Isabella Reyes.”
Nanginig ang kamay ko.
“Ano?”
“At pumunta siya kay Adrian.”
Napatingin ako sa lalaking natutulog sa kabilang silid.
Ang lalaking ilang buwan nang nag-aalaga sa akin.
Ang lalaking pinaniwala kong ako ang babaeng mahal niya.
Pero hindi niya alam…
Hindi ako ang taong hinahanap niya.
Kinabukasan, tahimik akong nag-impake.
Wala akong kinuha na alahas.
Wala akong kinuha na mamahaling gamit.
Tanging pera lang para sa gamutan ng aking ina ang dala ko.
Bago ako umalis, nag-iwan ako ng sulat.
“Pasensya na.”
“Hindi ako ang babaeng iniisip mo.”
“Salamat dahil naging mabuti ka sa akin.”
Pagkabukas ko ng pinto…
May boses na nagmula sa likuran ko.
“Saan ka pupunta?”
Napatigil ako.
Dahan-dahan akong lumingon.
At doon…
Parang tumigil ang mundo ko.
Si Adrian Valdez ay nakatayo sa harap ko.
Pero ang mga mata niyang dati ay walang nakikita…
Ngayon ay nakatingin mismo sa akin.
Nakakita na siya.
Tagumpay ang operasyon.
At hawak niya ang lumang larawan ni Isabella.
Mahina niyang tinawag ang pangalan ko.
“Mikaela…”
Hindi ako makahinga.
Lumapit siya sa akin.
“Akala mo hindi ko alam?”
Namutla ako.
“Simula kailan mo nalaman?”
Huminto siya sa harapan ko.
At ang tingin niya ay hindi galit.
Kundi sakit.
“Simula pa noong unang araw.”
Nanlaki ang mata ko.
“Kung alam mo…”
“Bakit hinayaan mo akong manatili?”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Pagkatapos ay bumaba ang kanyang tingin sa tiyan ko.
Sa lihim na hindi ko pa kayang sabihin.
Mahina niyang tanong:
“Ang batang nasa sinapupunan mo…”
“Anak ko ba?”
At sa sandaling iyon…
Alam kong kapag nalaman niya ang buong katotohanan…
Baka tuluyan ko siyang mawala.
Bahagi 2
“Ang batang nasa sinapupunan mo…”
“Anak ko ba?”
Parang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ko.
Hindi ko alam kung ano ang mas kinatatakutan ko.
Ang galit niya?
Ang sakit sa kanyang mga mata?
O ang katotohanang sa wakas…
Hindi ko na kayang itago ang pinakamalaking lihim sa pagitan namin.
Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang gilid ng aking bag.
“Adrian…”
Unang beses kong tinawag ang tunay niyang pangalan nang hindi nagpapanggap.
Hindi bilang si Isabella.
Hindi bilang babaeng hinahanap niya.
Kundi bilang sarili ko.
“Mikaela ako.”
Tahimik siyang nakatingin sa akin.
Walang galit.
Walang sigaw.
At iyon ang mas nakakatakot.
Dahil ang isang taong nasaktan nang malalim ay minsan mas tahimik kaysa sa taong galit.
“Alam ko.”
Napatigil ako.
“Ano?”
Lumapit siya nang kaunti.
“Alam kong hindi ikaw si Isabella.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Pero… paano?”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil si Isabella ay hindi kailanman mag-aalala kung kumain na ako.”
“Hindi niya kabisado ang tunog ng paghinga ko kapag masama ang pakiramdam ko.”
“At hindi niya hahawakan ang kamay ko kapag natatakot ako na hindi na ako makakita muli.”
Napalunok ako.
Hindi ko alam kung paano sasagutin ang mga salitang iyon.
“Pero niloko kita…”
Mahina kong sinabi.
“Pinaniwala kitang ako ang taong minahal mo.”
Tumango siya.
“Oo.”
Isang salita lang.
Pero sapat para masaktan ako.
“Galit ka ba?”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Galit ako.”
Parang may malamig na kutsilyong tumusok sa dibdib ko.
Pero hindi pa siya tapos.
“Galit ako dahil pinilit mong dalhin mag-isa ang lahat ng sakit.”
“Galit ako dahil inisip mong kapag nalaman ko ang totoo, itatapon kita.”
Napatakip ako sa bibig ko.
Hindi ko napigilan ang luha.
“Adrian…”
Lumapit siya.
At sa unang pagkakataon matapos niyang makakita muli…
Hinawakan niya ang mukha ko.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin tungkol sa bata?”
Napayuko ako.
“Dahil akala ko…”
“Kapag nalaman mong hindi ako si Isabella, mawawala lahat.”
“Ang bahay.”
“Ang pera.”
“Ang kabutihan mo.”
“Lahat.”
Mahina akong ngumiti.
“Hindi naman ako ang babaeng hinihintay mo.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang bagay na hindi ko kailanman makakalimutan.
“Mikaela…”
“Ang babaeng hinihintay ko noon ay si Isabella.”
“Pero ang babaeng minahal ko ngayon…”
“Ikaw.”
Hindi ko alam kung ilang minuto kaming nanatiling ganoon.
Parehong umiiyak.
Parehong natatakot.
Pero sa unang pagkakataon…
Wala nang kasinungalingan sa pagitan namin.
Kinabukasan, sinabi niya sa akin ang buong katotohanan.
Noong unang araw pa lang na dumating ako sa bahay niya, alam na niyang hindi ako si Isabella.
Hindi dahil sa boses ko.
Hindi dahil sa sinabi ng iba.
Kundi dahil may mga bagay na hindi kayang itago ng puso.
“Kapag bulag ang isang tao,” sabi niya,
“natututo siyang makinig sa mga bagay na hindi nakikita.”
“Naririnig ko kung paano ka huminga kapag kinakabahan ka.”
“Nararamdaman ko kung paano ka nanginginig kapag nagsisinungaling ka.”
“Alam kong may tinatago ka.”
“Pero ayaw kong malaman.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
Ngumiti siya nang mahina.
“Dahil sa unang pagkakataon matapos ang aksidente…”
“May taong nanatili sa akin nang hindi dahil sa pangalan ko o pera ko.”
Ngunit hindi pa tapos ang lahat.
Dahil ilang araw matapos ang pag-amin namin…
Dumating si Isabella Reyes.
At dala niya ang isang balitang muling yumanig sa amin.
Bahagi 3
Nang makita ko si Isabella sa unang pagkakataon, naintindihan ko kung bakit siya minahal ni Adrian noon.
Maganda siya.
Eleganteng magsalita.
May kumpiyansang parang sanay siyang makuha ang lahat ng gusto niya.
Ngunit ang hindi ko inasahan…
Siya mismo ang unang lumapit sa akin.
“Mikaela, tama?”
Tumango ako.
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
Tumingin siya sa tiyan ko.
At bahagyang ngumiti.
“May anak ka sa kanya.”
Hindi iyon tanong.
Kundi isang katotohanan.
Naramdaman kong nanlamig ang katawan ko.
Pero bago pa ako makapagsalita, dumating si Adrian.
Agad siyang tumayo sa harapan ko.
Parang pinoprotektahan ako.
At doon ko nakita ang pagbabago.
Ang dating Adrian na naghihintay kay Isabella…
Ay wala na.
“Bakit ka nandito?”
Malamig niyang tanong.
Napatingin si Isabella sa kanya.
“Hindi mo ba gustong malaman ang dahilan kung bakit kita iniwan?”
Tahimik ang paligid.
Matagal na hinintay ni Adrian ang sagot na iyon.
Ang dahilan kung bakit siya iniwan ng taong pinakamamahal niya noong pinakamadilim na panahon ng buhay niya.
Huminga si Isabella.
“Noong araw ng aksidente…”
“Hindi ako umalis dahil ayaw ko sa iyo.”
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Kung ganoon bakit?”
Mabagal niyang sinabi:
“Dahil may nagbanta sa pamilya ko.”
“Sinabi nila na kapag nanatili ako sa tabi mo, ikaw ang mawawala.”
Natahimik kaming lahat.
“Akala ko noon, kung lalayo ako, mapoprotektahan kita.”
“Pero habang lumilipas ang panahon…”
“Natakot ako.”
“Hindi ako bumalik dahil nahiya ako.”
“Dahil alam kong may nasira na akong hindi na mababalik.”
Tahimik si Adrian.
Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman niya.
Sakit?
Galit?
O panghihinayang?
Pero ang sumunod na sinabi niya ang nagpahinto sa akin.
“Isabella.”
“Salamat sa sinabi mo.”
“Pero tapos na.”
Napatingin siya sa akin.
“At hindi na ako naghihintay sa nakaraan.”
Makalipas ang ilang buwan…
Ipinanganak ang anak namin.
Isang maliit na batang babae.
Nang unang hawakan ni Adrian ang kamay ng anak namin, umiiyak siya.
Ang lalaking minsang nawalan ng pag-asa.
Ang lalaking minsang akala niya ay wala nang makakakita sa kanya bilang isang tao…
Ngayon ay nakangiti habang hawak ang pinakamahalagang regalo ng buhay niya.
“Kamukha mo siya.”
Mahina kong sabi.
Umiling siya.
“Hindi.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kamukha niya ang pinakamagandang taong dumating sa buhay ko.”
Namula ako.
“Adrian…”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Alam mo ba kung kailan ako unang nahulog sa iyo?”
Umiling ako.
“Noong araw na akala mo niloloko mo ako.”
“Pero sa totoo lang…”
“Iyon ang araw na may taong unang nagpanggap para iligtas ang sarili niya…”
“Pero nauwi sa pagliligtas sa akin.”
Pagkalipas ng isang taon, nagpakasal kami.
Walang malaking seremonya.
Walang maraming bisita.
Tanging mga taong tunay na nagmamahal sa amin.
Bago ako lumakad papunta sa kanya, naalala ko ang unang araw na pumasok ako sa bahay niya.
Takot.
Hiya.
At pakiramdam na hindi ako sapat.
Pero ngayon…
Hawak niya ang kamay ko.
Hindi bilang kapalit ng ibang babae.
Hindi bilang isang pekeng asawa.
Kundi bilang babaeng pinili niya.
Minsan tinatanong ako ng mga tao:
“Hindi ka ba natatakot na baka balang araw hanapin pa rin niya si Isabella?”
Ngumingiti lang ako.
Dahil alam ko ang sagot.
May mga taong dumating sa buhay natin para maging alaala.
At may mga taong dumating para maging tahanan.
Si Isabella ang bahagi ng nakaraan ni Adrian.
Pero ako…
Ako ang taong kasama niya sa kinabukasan.
Isang gabi, habang natutulog ang anak namin, nakita ko si Adrian na nakatingin sa amin.
Ngayon, malinaw na ang kanyang mga mata.
Ngunit sinabi niya sa akin:
“Alam mo ba kung ano ang pinakanakakatakot sa pagiging bulag?”
Umiling ako.
“Ang hindi makita ang taong nasa harap mo.”
“Pero mas nakakatakot pala…”
“Ang makita ang lahat, pero hindi mo makilala ang taong tunay na nagmamahal sa iyo.”
Lumapit siya at hinalikan ang noo ko.
“At salamat…”
“Dahil kahit alam mong balang araw makikita kita…”
“Pinili mong manatili.”
Mahigpit kong hinawakan ang kamay niya.
At sa sandaling iyon…
Naalala ko ang babaeng pumasok sa bahay niya bilang isang kasinungalingan.
Ngunit umalis bilang isang bagay na hindi ko kailanman inakala.
Ang taong tunay niyang minahal.
At ang tahanang hindi na niya kailangang hanapin pa.
