Tunay na May-ari ng Lahat
Bahagi 2 – Ang Tunay na May-ari ng Lahat
Tahimik na napatingin ang lahat sa lalaking kararating lamang sa harap ng bahay. Nakasuot siya ng maayos na amerikana at may dalang makapal na sobre na puno ng mga dokumento. Hindi siya nagmamadali. Para bang alam niyang ilang segundo na lamang ay tuluyan nang magbabago ang takbo ng buhay ng pamilyang nasa loob ng bahay. Napalunok ang biyenan kong si Aling Teresa habang mahigpit na nakahawak sa sandalan ng upuan. Ang asawa kong si Daniel naman ay mabilis na lumapit sa lalaki.
— Sino ka? Ano’ng kailangan mo rito? Hindi ka namin kilala.
Mahinahon lamang na ngumiti ang lalaki.
— Magandang hapon. Ako ang legal na kinatawan ng may-ari ng bahay na ito. Nandito ako upang ipaalam na natapos na ang lahat ng kinakailangang proseso kaugnay ng mga ari-ariang nakalista sa mga dokumentong hawak ko.
Napatawa si Daniel na tila hindi makapaniwala.
— Ano’ng pinagsasasabi mo? Bahay namin ito. Dito kami nakatira nang ilang taon.
Kalmado pa ring sumagot ang lalaki.
— Ang paninirahan sa isang bahay ay hindi nangangahulugang kayo ang may-ari nito. Ang mahalaga ay kung sino ang may legal na karapatan ayon sa mga dokumento.
Biglang tumayo si Aling Teresa at malakas na hinampas ang mesa.
— Hindi maaari iyan! Bahay ito ng pamilya namin! Dinala kami rito ng manugang ko noong bagong kasal pa sila!
Tahimik akong tumayo mula sa kinauupuan ko. Hindi ako nagmamadali. Hindi rin ako nagpakita ng galit. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, pakiramdam ko ay napakagaan ng dibdib ko. Lumapit ako sa lalaki at tinanggap ang makapal na sobre. Dahan-dahan kong inilabas ang mga dokumento at isa-isang inilapag sa mesa. Kontrata. Mga resibo. Mga kasunduan. At ang huling dokumentong pirmado ng magkabilang panig. Namutla si Daniel nang makita ang pirma ko.
— Ano ito? Bakit may pirma mo?
Tumingin ako nang diretso sa kanya.
— Dahil ako ang may legal na karapatan sa lahat ng gamit na ako mismo ang bumili. At tungkol naman sa bahay… hindi kailanman naging pag-aari ng pamilya ninyo ang bahay na ito.
Parang huminto ang oras sa loob ng sala. Mahinang napatanong si Daniel.
— Ano’ng ibig mong sabihin?
Huminga ako nang malalim bago nagsalita.
— Noong ikinasal tayo, ang nanay ko ang bumili ng bahay na ito bilang regalo sa akin. Pinatira lang niya tayo rito. Hindi niya kailanman ipinangalan ang bahay sa atin dahil gusto niyang tiyaking may masasandalan ako kung dumating ang araw na kailangan kong magsimula muli.
Walang makapagsalita. Ipinagpatuloy ko ang lahat ng matagal ko nang kinimkim.
— Sa loob ng apat na taon, ako ang nagbayad ng halos lahat ng gastusin sa bahay. Ako ang namili ng pagkain. Ako ang nagbayad ng kuryente, tubig, internet at iba pang bayarin. Ako rin ang bumili ng mga gamit na ginagamit ninyo araw-araw.
Napayuko ang biyenan kong lalaki. Ang hipag ko naman ay hindi makatingin sa akin. Bigla siyang sumigaw.
— Hindi totoo iyan! Marami rin kaming naitulong!
Mahinahon ko siyang tiningnan.
— Talaga ba? Sabihin mo nga kung ano ang binili mo rito.
Hindi siya nakasagot. Kaya ako na ang nagpatuloy.
— Ang sofa, ako ang bumili.
— Ang telebisyon, ako rin.
— Ang refrigerator, ako.
— Ang washing machine, ako.
— Ang dining table, ako.
— Ang mga air conditioner sa bahay, ako rin.
— Pati ang laptop na ginagamit mo araw-araw, ako ang nagbayad.
Lalong namutla ang mukha niya. Sumingit si Aling Teresa.
— Pamilya tayo! Hindi ba puwedeng magbigayan?
Mapait akong ngumiti.
— Iyan din ang sinasabi ninyo sa tuwing ako ang naglalabas ng pera. Pero ngayong kayo na ang kailangang magbayad nang patas, bigla ninyong naalala ang salitang “pamilya.”
Tahimik na nagsimulang magtrabaho ang mga tauhang kasama ng kinatawan. Isa-isang kinuhanan ng larawan ang mga kagamitan ayon sa listahan. Lalong kinabahan ang buong pamilya habang nakikita nilang seryoso ang lahat ng proseso. Biglang humarang si Daniel.
— Sandali! Hindi ninyo puwedeng kunin ang mga gamit!
Mahinahong sumagot ang pinuno ng grupo.
— Kung nais ninyong manatili ang mga ito rito, maaari ninyo silang bilhin mula sa legal na may-ari. Narito ang kasalukuyang halaga ng bawat kagamitan.
Pagkabasa ni Daniel sa kabuuang halaga ay agad siyang napaatras. Halatang hindi niya inaasahang ganoon kalaki ang kabuuan ng lahat ng gamit sa bahay. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Ngayon lamang ako nakakita ng takot sa kanyang mga mata.
— Maaari ba tayong mag-usap?
Hindi ako sumagot. Muli siyang nagsalita.
— Alam kong nagkamali kami. Maaari pa nating ayusin ito.
Tahimik ko siyang tinitigan.
— Noong wala na akong matirang pera pagkatapos ng sweldo, pinakinggan mo ba ako?
Hindi siya sumagot.
— Noong sinabi kong pagod na akong ako lang ang gumagastos para sa buong pamilya, naniwala ka ba?
Nanatili siyang tahimik.
— Noong sinabi kong gusto kong mag-ipon tayo para sa magiging anak natin, ano ang isinagot mo?
Lalong yumuko si Daniel. Ako na mismo ang sumagot.
— Sinabi mong pamilya muna bago ako.
Huminga ako nang malalim.
— Kaya ngayon, ako naman ang pipili sa taong tunay na pamilya ko.
Eksaktong sandaling iyon ay bumukas ang gate. Isang sasakyan ang dahan-dahang pumasok sa bakuran. Pagkababa ng babaeng nasa loob ay agad akong napaluha. Nanay ko iyon. Mabilis siyang lumapit at mahigpit akong niyakap.
— Anak… sapat na ang pagtitiis mo.
Hindi ko napigilan ang pag-iyak. Hinaplos niya ang buhok ko.
— Hindi sukatan ng pagiging mabuting asawa ang pagpapabaya sa sarili.
Tahimik kong isinandal ang ulo ko sa kanyang balikat. Habang nangyayari iyon, inilabas ng kinatawan ang isa pang opisyal na dokumento at iniabot kay Aling Teresa. Nanginginig ang kamay niyang tinanggap iyon.
— Ano ito?
Magalang na sumagot ang kinatawan.
— Isa itong opisyal na abiso. Binibigyan namin kayo ng sapat na panahon upang mailipat ang inyong mga personal na gamit bago ipatupad ang susunod na hakbang ng kasunduang ito.
Namutla si Aling Teresa.
— Hindi… imposible ito…
Mahinahon siyang tiningnan ng kinatawan.
— Kumpleto po ang lahat ng legal na dokumento.
Tahimik na napaupo si Aling Teresa sa sofa na ilang sandali na lamang ay hindi na rin niya maaaring gamitin. Samantala, mahigpit kong hinawakan ang kamay ng nanay ko. Sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon, wala na akong naramdamang takot. Dahil alam kong ang pinakamatinding laban ay nalampasan ko na. At hindi alam ng pamilya ni Daniel na ang susunod na dokumentong bubuksan ng kinatawan ay siyang tuluyang babago sa kapalaran nilang lahat.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)