Perpektong asawa na inalagaan ako parang prinsesa sa loob ng maraming taon

Hanggang sa araw na nagpa-blood test ako… saka ko lang nalaman na bawat “vitamin” na ibinibigay niya ay unti-unting lason sa katawan ko

 

Limang taon kaming kasal, at akala ko ako na ang pinakamaswerteng babae sa Cebu City.

 

Ang asawa ko—si Adrian Cruz—hindi lang mayaman, kundi halos sambahin ako sa sobrang pag-aalaga.

 

Kahit tubig na iinumin ko, kailangan eksaktong 38 hanggang 40 degrees ang init.

Ang pagkain ko, dumadaan sa kung anu-anong “health check” bago ihain.

Bawat taon, dinadala niya ako sa isang pribadong klinika sa Makati para sa kumpletong medical exam.

 

Sabi ng lahat, parang prinsesa raw ang buhay ko.

 

Hanggang sa araw na bigla akong nawalan ng malay sa isang yoga studio.

 

Pagmulat ko ng mata, nasa emergency room na ako ng Cebu Doctors’ University Hospital.

 

Matagal akong tinitigan ng isang doktor bago siya nagsalita.

 

—May iniinom ka bang supplements?

 

Tumango ako.

 

—Oo po. Vitamins… para sa pagbubuntis. Binibigay ng asawa ko.

 

Dahan-dahan niyang ibinaba ang resulta ng test.

 

—Hindi ‘yan vitamins.

 

Parang may bumagsak sa loob ng dibdib ko.

 

—Nalalason ka… arsenic. Matagal na.

 

Nanlamig ang buong katawan ko.

 

—Hindi po posible… siya mismo ang nagbibigay—

 

Tumingin siya nang diretso sa akin.

 

—Kung sino man ang gumagawa niyan… alam niya kung paano ka papatayin nang dahan-dahan.

 

—Dalawang buwan pa… at babagsak na ang atay at puso mo.

 

Hindi ko na narinig ang iba pa.

 

Ang naalala ko lang—ang panginginig ng kamay ko habang binubuksan ang phone ko.

 

At ang chat na hindi ko akalaing magpapabago ng lahat.

 

Pangalan: Dr. Carla Mendoza.

 

“Huwag kalimutang ihanda ang insurance papers.”

“Pwede na tayong mag-claim sa susunod na buwan.”

“Kailangan ng anak natin ng tuition sa abroad.”

 

Nanigas ang mga daliri ko.

 

Ako…

 

isa lang palang plano.

 

Isang dahan-dahang kamatayan na maingat na inayos.

 

Gabi.

 

Tahimik ang penthouse namin sa Bonifacio Global City.

 

Si Adrian, nakatayo sa kusina, nakatalikod sa akin habang inilalagay ang tatlong kapsula sa palad niya.

 

—Gising ka na pala.

 

Ang boses niya, malambing pa rin.

 

—Oras na ng vitamins mo, love.

 

Tinitigan ko ang mga kapsulang pula at puti.

 

Araw-araw… ganito.

 

Siya mismo ang nagpapainom sa akin.

 

—Bakit tatlo na ngayon?

 

Mahinahon ang boses ko.

 

Ngumiti siya.

 

—Sabi ni Carla, kailangan dagdagan. Medyo nanghihina ka kasi.

 

Lumapit siya, inabot ang baso ng tubig.

 

Eksaktong 40 degrees.

 

Perpekto.

 

Hinaplos niya ang buhok ko—

gaya ng dati.

 

Tumingin ako sa kanya.

 

Ngumiti.

 

—Sige.

 

Kinuha ko ang kapsula… inilapit sa labi ko.

 

Pero sa mismong sandaling iyon—

 

nag-vibrate ang phone niya.

 

Isang notification ang nagliwanag sa screen.

 

Carla.

 

“Kita tayo mamaya sa Makati.”

“Dagdagan mo ang dose.”

“Huwag mo siyang hayaang mamatay agad.”

 

Tumigil ang mundo.

 

Hindi pa niya napapatay ang screen.

 

At ako—

 

nakita ko ang lahat.

 

Pero nilunok ko pa rin ang kapsula.

 

Dahan-dahan.

 

Parang wala lang.

 

Pagkatapos, tumingin ako sa kanya at ngumiti nang masuyo.

 

—Love…

 

Mahina ang boses ko.

 

—Pwede ba… sumama ako sa’yo mamaya?

 

Sandaling nag-freeze ang mukha niya.

 

Isang segundo lang.

 

Pero sapat na iyon para maintindihan ko—

 

hindi na ako ang biktima.

Paglabas ng ngiti ko, hindi na ako ang dating babaeng walang alam.

Sa loob ng dibdib ko, may malamig na apoy na unti-unting lumalaki—hindi na takot, kundi isang matinding determinasyon.

Sumulyap si Adrian sa akin, pilit na bumabalik sa dati niyang ekspresyon.

—Bakit naman gusto mong sumama, love?

—Matagal na rin akong hindi lumalabas sa gabi, gusto ko lang magpalamig ng ulo.

Sandali siyang natahimik, saka ngumiti.

—Sige, kung gusto mo.

Ngunit nakita ko ang bahagyang pagkibot ng panga niya. Alam niyang may mali. At alam kong ramdam niya—hindi na ako ang parehong babae na kayang paikutin.

Sa loob ng kotse papuntang Makati, tahimik kaming dalawa.

Ang ilaw ng lungsod ay dumadaloy sa salamin, parang mga aninong dumadaan sa pagitan namin.

Habang siya’y nagmamaneho, lihim kong hinawakan ang telepono ko sa bag at nagpadala ng mensahe.

Hindi sa kahit sino—kundi sa doktor na nagligtas sa akin kanina.

“Dok, susundin ko ang plano. Kailangan ko ng tulong.”

Mabilis ang sagot: “Mag-ingat ka. Huwag mong iinom ang kahit ano. May ipapadala ako.”

Hindi ko na muling tiningnan ang phone. Alam kong nagsimula na ang laban.

Pagdating namin sa isang high-end na restaurant sa Makati, agad kong nakita si Carla.

Nakasuot siya ng puting dress, elegante, parang walang bahid ng kasalanan.

Nang makita ako, halatang nabigla siya.

—Bakit siya nandito?

Ngumiti lang si Adrian, pilit na kalmado.

—Gusto niyang sumama.

Umupo kami.

Ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming tatlo. Parang may nakatagong baril sa mesa—kahit wala naman.

—Kumusta ang pakiramdam mo?

Ngumiti ako.

—Mas mabuti na. Salamat sa “vitamins” mo.

Sandali siyang napatigil. Ngunit mabilis din siyang bumawi.

—Buti naman. Kailangan lang talagang alagaan ang katawan.

Sa ilalim ng mesa, mariin kong hinawakan ang kamay ko para pigilan ang panginginig.

Sa isip ko, paulit-ulit kong inuulit—huwag kang magpakita ng kahit anong emosyon.

Habang kumakain, napansin kong inilapit ni Adrian ang isang baso ng juice sa akin.

—Inumin mo ‘to, fresh ‘yan.

Ngumiti ako at tumango.

—Mamaya na.

Hindi ko hinawakan. Sa halip, nagkunwari akong abala sa pagkain.

Ilang minuto pa, dumating ang waiter na may dalang dessert.

Ngunit hindi waiter ang tunay na pakay ko—kundi ang maliit na papel na inilagay niya sa ilalim ng plato ko.

Walang nakapansin.

Dahan-dahan ko itong kinuha at binasa sa ilalim ng mesa.

“May antidote sa bag mo. Inumin mo pag-uwi. May pulis na nakaabang. Huwag kang magpahalata.”

Bahagya akong napangiti. Sa wakas, hindi na ako nag-iisa.

Pagkatapos ng hapunan, nagpaalam ako na pupunta sa restroom.

Pagpasok ko, agad kong kinuha ang maliit na bote sa bag.

Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan iyon.

—Ito na…

Ininom ko ang laman, ramdam ang pait na dumaloy sa lalamunan ko.

Para akong muling nabuhay.

Pagbalik ko sa mesa, nagkunwari akong pagod.

—Love, uwi na tayo. Medyo nahihilo ako.

Nagkatinginan sina Adrian at Carla.

—Sige, ihahatid ka namin.

Ngunit sa mismong paglabas namin ng restaurant—biglang may lumapit na dalawang lalaki.

—Mr. Adrian Cruz?

Napatigil siya.

—Oo?

—May warrant po kami para sa inyo.

Nanigas ang buong katawan niya.

—Ano ‘to?

Sumunod na lumabas si Carla, halatang naguguluhan.

—Anong nangyayari?

Lumapit ang isa pang pulis.

—Dr. Carla Mendoza, kasama rin po kayo.

Biglang nagkagulo.

—Hindi!

—May ebidensya kami ng attempted murder at insurance fraud.

Tumalikod si Adrian sa akin, ang mukha niya puno ng galit at takot.

—Ikaw…

Ngumiti ako. Hindi na malambing. Hindi na mahina.

—Oo. Ako.

Lumapit ako ng isang hakbang.

—Akala mo hindi ko malalaman?

Tahimik ang paligid. Tanging mga ilaw ng lungsod ang saksi.

—Limang taon mo akong pinatay nang paunti-unti. Ngayon… ako naman.

Hindi siya nakapagsalita.

Hinawakan na siya ng pulis. Si Carla naman, halos bumagsak sa lupa.

Habang inilalagay ang posas sa kamay nila, naramdaman kong unti-unting nawawala ang bigat sa dibdib ko.

Hindi na ako ang babaeng niloloko.

Hindi na ako ang biktima.

Pagkalipas ng ilang buwan, nakatayo ako sa balkonahe ng isang bagong apartment sa Cebu.

Malamig ang hangin, at ang araw ay papalubog na.

Mahaba ang proseso ng paggaling—pisikal at emosyonal.

Ngunit buhay pa ako.

At iyon ang pinakamahalaga.

Tumunog ang phone ko.

—Hello, doc?

—Kumusta ka na?

—Mas okay na.

Ngumiti ako habang nakatingin sa malayo.

—Salamat… sa pagliligtas sa akin.

—Ikaw ang nagligtas sa sarili mo.

Pinatay ko ang tawag.

Sa unang pagkakataon matapos ang limang taon—malaya na ako.

At habang pinagmamasdan ko ang paglubog ng araw, alam kong hindi na ako muling magiging mahina.

Dahil minsan, ang pagiging “prinsesa”… ay isang kulungan.

Ngunit ang pagiging “mandirigma”… iyon ang tunay na kalayaan.