Tunay na Takot ni Bianca
PART 4: Ang Tunay na Takot ni Bianca
Hindi ako agad nakapagsalita.
Nakatayo si Bianca sa pinto ng dorm room, hawak ang medical folder ko na dapat ay nasa loob ng drawer ko. Ang folder na iyon ang naglalaman ng buong buhay kong pilit kong tinatago sa mga taong walang karapatang makialam.
Hospital records.
Surgery documents.
Rehabilitation notes.
Photos after the accident.
Mga pahinang nagpapatunay na hindi ako nagsisinungaling.
Mga pahinang nagpapaalala rin sa akin kung gaano kasakit mabuhay matapos ang isang araw na hindi ko piniling mangyari.
“Huwag mong hawakan ’yan,” sabi ko, pilit pinapatatag ang boses.
Ngumiti si Bianca.
“Bakit? Hindi ba ito ang gusto mong ipakita sa lahat? Para kaawaan ka nila?”
“Hindi ko kailangan ng awa.”
“Talaga?” Tumawa siya, pero basag ang tunog. “Buong buhay mo, lahat naaawa sa’yo. Professors, advisers, scholarship committee. Kahit hindi mo hingin, ibinibigay nila sa’yo.”
“Kaya mo ako sinira?”
“Sinira?” Lumapit siya ng isang hakbang. “Sofia, ikaw ang sumira sa akin.”
Napakunot ang noo ko.
“Ano’ng sinasabi mo?”
Biglang nagbago ang mukha niya. Hindi na siya mukhang nanalo. Mukha siyang taong matagal nang nilalamon ng galit.
“Alam mo ba kung gaano kahirap maging pangalawa? Kahit anong gawin ko, ikaw pa rin ang una. Kapag mataas score ko, mas mataas ang sa’yo. Kapag pinuri ako ng professor, may kasunod na, ‘Pero tingnan mo si Sofia, mas consistent.’ Kahit sa scholarship interview, ikaw ang bida.”
“Hindi ko kasalanan ’yon.”
“Madaling sabihin kasi ikaw ang nasa taas!”
Huminga siya nang malalim, nanginginig ang mga kamay.
“Akala mo ba ikaw lang ang may mahirap na buhay? Akala mo ba dahil may prosthetic leg ka, ikaw na ang pinakakawawa?”
Hindi ako sumagot.
Doon ko naintindihan.
Hindi lang scholarship ang gusto niya.
Gusto niyang agawin ang kwento ko.
Gusto niyang siya ang maging pinakaapi, pinaka-kawawa, pinaka-karapat-dapat.
At dahil hindi niya iyon makuha, mas pinili niyang gawing kasalanan ang pag-iral ko.
“Nasaan ka noong nahulog si Mariel?” tanong ko.
Natigilan siya.
“Wala kang karapatang tanungin ako.”
“Meron. Dahil hawak mo ang records ko. Dahil may message si Mariel sa phone mo. Dahil siya ang ginamit mo para tumakbo sa video.”
“Wala kang mapapatunayan.”
Inangat ko ang sobre na nakuha ko sa ilalim ng kama niya.
“Sigurado ka?”
Nawala ang dugo sa mukha niya.
“Saan mo nakuha ’yan?”
“Sa ilalim ng kama mo.”
“Magnanakaw ka pala.”
“At ikaw? Ano ang tawag sa taong gumagamit ng desperasyon ng isang freshman para sirain ang buhay ng iba?”
Pumangit ang mukha niya.
“Wala kang alam kay Mariel.”
“Kung ganoon, sabihin mo.”
Tumahimik siya.
Sa labas, muling bumuhos ang ulan. Malakas ang patak sa bintana, parang libong daliring kumakatok. Sa loob ng dorm room, kaming dalawa lang ang naroon. Ang dalawang roommate namin ay wala pa, marahil nasa administration building pa rin o natatakot bumalik.
Dahan-dahang inilapag ni Bianca ang folder ko sa mesa.
“Hindi ko siya pinatay.”
“Pero ikaw ang nagpasimula.”
“Hindi ko sinabing tumalon siya!”
“Tumingin ka sa akin, Bianca.”
Ayaw niya.
“Sinabi mo bang aamin siya?”
Hindi pa rin siya sumagot.
“Sinabi ba niya sa’yo na hindi na niya kaya?”
Bumilis ang paghinga niya.
“Tumigil ka.”
“Sinabi ba niyang aamin siya bukas?”
“Tumigil ka!”
“Anong ginawa mo pagkatapos?”
Bigla niyang hinablot ang folder sa mesa at ibinato sa akin. Kumalat sa sahig ang mga papel. Hospital photos. Medical certificates. Rehab records. Lahat nakabuyangyang.
Parang ako mismo ang hinubaran sa harap niya.
“Gusto mo ng totoo?” sigaw niya. “Oo, kinausap ko si Mariel. Oo, binayaran ko siya. Pero hindi para patayin siya. Para lang tumakbo. Para lang may video. Para lang mabuksan ang imbestigasyon!”
“Imbestigasyon na alam mong sisira sa akin.”
“Dapat lang!”
“Dahil mas mataas ang ranking ko?”
“Dahil hindi patas!”
Natawa ako sa sakit.
“Hindi patas na nawalan ako ng binti?”
Bigla siyang natahimik.
Lumapit ako, kahit nanginginig ang tuhod ko.
“Gusto mo bang makipagpalit, Bianca? Kunin mo ang scholarship ko. Kunin mo ang grades ko. Kunin mo pati exemption ko. Pero kunin mo rin ang gabi ng aksidente. Kunin mo ang amoy ng gasolina. Kunin mo ang tunog ng mga taong sumisigaw sa loob ng bus. Kunin mo ang paggising ko sa ospital na wala na ang parte ng katawan ko.”
Namutla siya.
Hindi ko na napigilan ang luha ko, pero hindi ako humina.
“Hindi mo alam ang buhay ko. Pero handa kang sirain ako dahil lang hindi mo matanggap na may taong mas mataas ang score kaysa sa’yo.”
Napaatras siya.
Sa sandaling iyon, biglang tumunog ang cellphone niya.
Pareho kaming napatingin.
Nasa mesa ang phone niya, isa pang device na hindi nakuha ng pulis. Marahil backup phone.
Isang unknown number.
Hindi niya sinagot.
Tumigil ang ring.
Pagkatapos, may dumating na message.
【Hindi mo sinabing may kopya siya ng video. Ayusin mo ’to, Bianca. Kung hindi, ilalabas ko ang buong usapan natin.】
Hindi si Mariel.
Hindi M.
Ibang tao.
Tumingin ako kay Bianca.
“Sino ’yan?”
Parang gumuho ang tapang niya.
“Wala.”
Kinuha ko ang phone, pero mabilis niya akong tinulak.
Dahil hindi matatag ang balanse ko, bumagsak ako sa gilid ng kama. Tumama ang tuhod ko sa sahig, sumiklab ang sakit sa buong katawan ko.
Sa isang segundo, nakita ko ang takot sa mukha ni Bianca.
Hindi siya natakot dahil nasaktan ako.
Natakot siya dahil may naiwan siyang ebidensya.
Mabilis niyang dinampot ang backup phone, pero bago siya makatakas, bumukas ang pinto.
Nandoon si Lieutenant Ramos.
Kasama niya si Carlo.
Mapula ang mata ni Carlo, pero diretso siyang tumingin kay Bianca.
“Tama na,” sabi niya. “Sinabi ko na sa kanila lahat.”
Bianca parang nasampal.
“Carlo…”
Inilabas ni Lieutenant Ramos ang isang papel.
“Nakuha namin ang statement niya. Nakuha rin namin ang chat screenshots. Bianca Salazar, kailangan mong sumama sa amin.”
Hindi gumalaw si Bianca.
Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, wala na ang pang-aasar sa mukha niya.
Galit na lang.
Puro galit.
“Akala mo panalo ka na?” bulong niya.
Hindi ako sumagot.
Ngumiti siya nang nakakatakot.
“Hindi mo pa alam kung sino ang totoong nag-utos.”
Nanlamig ang likod ko.
Bago siya tuluyang dalhin palabas, lumingon siya sa akin at sinabi ang pangalang hindi ko inaasahan.
“Tanungin mo ang adviser mo.”