ANG BOYFRIEND KO PALANG LINGGO-LINGGONG LUMILIPAD PAPUNTANG SINGAPORE PARA SA “BUSINESS TRIP”
Hanggang sa marinig ko ang recording sa sala
“Hintayin mo ako… lilipad ako papunta diyan ngayon din.”

Pareho kaming nakatira ng boyfriend ko sa Metro Manila.

Mula sa condo ko sa Quezon City hanggang sa opisina niya sa BGC, wala pang apatnapung minutong biyahe.

Pero halos isang taon na kaming mas madalang magkita kaysa sa mga magkatrabahong nasa iisang meeting room.

Tuwing tinatanong ko siya:

—Kailan ka magiging free?

Iisa lang lagi ang sagot niya:

—Busy ang resort lately. Kailangan kong pumunta ng Cebu tuwing weekend para tingnan ang branch.

Hanggang sa isang araw, aksidente kong nakita ang booking history ng flights niya sa email.

Limampu’t dalawang weekend.

Apatnapu’t siyam na flight.

At iisa lang lagi ang destinasyon.

Singapore.

Tuwing Sabado ng umaga aalis.

Linggo ng gabi babalik.

Walang palya.

Kahit noong may malakas na bagyo at halos kanselahin ang lahat ng domestic flights, naghanap pa rin siya ng connecting flight makapunta lang doon sa tamang oras.

Samantalang noong gabing halos apatnapung degree ang lagnat ko at tumawag ako para magpasundo sa ospital, sinabi niya lang:

—May meeting ako sa investors. Hindi ako makakapunta.

Matagal akong nakatingin sa computer screen.

Pagkatapos, tahimik akong pumirma ng transfer request papuntang Davao.

Walang away.

Walang tanong.

Walang iyak.

Dahil ang lalaking kayang bumiyahe ng higit tatlong libong kilometro bawat linggo para sa ibang babae…

Ay hindi naman talaga handang bumiyahe ng apatnapung minuto para makita ako.

……

—Ate Lia, business trip ka na naman ngayong weekend?

May bahagyang pagkainis sa boses ni Ethan sa telepono.

—Oo. Pinipressure kami ng partner company sa Singapore. Kailangan kong pumunta roon ng ilang araw.

Sa background, malinaw na maririnig ang announcement sa airport.

“Attention please, passengers bound for Singapore…”

Tahimik akong nakaupo sa opisina ng real estate agent habang nakatingin sa kontrata ng condo na kakapirma ko lang para ipa-transfer.

Bahagyang ngumiti ako.

—Nasa airport na rin ba nagtatrabaho ang partner company mo?

Tahimik siya nang dalawang segundo.

Pagkatapos ay pilit siyang tumawa.

—Ano bang iniisip mo? Sasakay na ako. Mamaya na tayo mag-usap.

Pinatay niya ang tawag.

Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone.

Nag-aalangan akong tiningnan ng ahente.

—Miss Reyes… malaking pera ang ginastos ng boyfriend mo para ipa-renovate ang condo na ito. Sigurado ka bang gusto mo talaga itong ipa-transfer agad?

—Oo.

—Alam ba niya?

—Hindi niya kailangang malaman.

Lumabas ako ng building.

Malamig ang hangin ng huling bahagi ng taon sa Manila.

Pagdating ko sa condo, binuksan ko ang pinto.

Nasa sofa pa rin ang jacket ni Ethan na hinubad niya noong nakaraang linggo.

Kinuha ko iyon para ilagay sana sa laundry basket.

Pero may mahinang amoy ng pabango ng babae sa kuwelyo.

Matamis na vanilla scent.

Paboritong pabango iyon ni Chloe Santos.

Natigilan ako ng ilang segundo.

Pagkatapos ay diretsahan kong itinapon ang jacket sa basurahan.

Habang naglalakad ako papunta sa TV shelf, sinindihan ko ang recording function ng smart camera sa sala.

Kagabi, umuwi sandali si Ethan para magpalit ng damit bago pumunta sa airport.

Mabilis na umalingawngaw ang boses niya mula sa speaker.

—Chloe, nilalagnat ka na naman ba?

Napakalambing ng boses ng babae sa kabilang linya.

—Okay lang ako, Kuya Ethan… nami-miss lang talaga kita.

Mahina siyang natawa.

Iyong klaseng lambing na sa tatlong taon naming relasyon, hindi ko kailanman naranasan.

—Hintayin mo ako. Lilipad ako papunta diyan ngayon din.

—Pero every weekend ka nang pumupunta rito… baka magalit si Ate Lia.

—Hindi iyon. Napaka-understanding niya.

Pinatay ko ang recording.

Bumalot ang katahimikan sa buong condo.

Understanding.

Iyon pala ang kailangan niya.

Isang girlfriend na sobrang understanding na hindi makikialam sa tunay niyang relasyon.

Hinila ko palabas ang maleta mula sa ilalim ng kama.

At nagsimulang mag-empake.

Sa drawer sa tabi ng kama, naroon pa rin ang passport ko.

Dalawang taon na ang nakalipas nang yakapin ako ni Ethan habang natutulog kami at bumulong:

—Sa birthday mo next year, dadalhin kita sa Japan para manood ng snow.

Kinabukasan, sobrang saya ko kaya agad akong nag-file ng leave para kumuha ng passport.

Pero hanggang ngayon…

Blangko pa rin iyon.

Wala ni isang immigration stamp.

Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.

Isang Instagram message mula kay Chloe Santos.

Bagong post.

Sa loob ng Marina Bay Sands.

Dalawang cocktail ang magkatabing nakapatong sa mesa.

Hindi kita ang mukha ng lalaking kaharap niya, pero iyong Rolex sa pulsuhan nito…

Iyon ang regalong pinag-ipunan ko nang walong buwan para kay Ethan.

Iisa lang ang caption:

“Hindi hadlang ang distansya kapag gusto ka talagang puntahan ng isang tao.”

Pagkatapos ay nagpadala pa siya ng private message.

“Huwag ka nang magselos, Ate. Kapatid lang talaga ang tingin sa akin ni Ethan.”

Kapatid.

Kapatid na linggo-linggong sinasadya sa hotel.

Tahimik kong tiningnan ang screen bago nag-reply.

“Don’t worry. Hindi ako nagseselos.”

“Pakisabi na lang kay Ethan na bayaran ang supplementary credit card niya. Malapit nang due date.”

Agad na lumabas ang “typing…”

Pagkatapos ay nawala rin.

Napangiti ako nang mapait.

At nagpatuloy sa pag-eempake.

Sa pinakailalim ng cabinet may isang itim na kahon.

Ang custom-made suit na balak kong ibigay kay Ethan sa promotion party niya sa susunod na buwan.

Ngayon…

Nakakatawa na lang isipin.

Bitbit ko ang kahon palabas.

At itinapon iyon kasama ng jacket na amoy vanilla.

Kinagabihan, mag-isa akong nakaupo sa sala.

Nakatingin sa couple mugs sa coffee table.

Cream ang akin.

Dark blue ang sa kanya.

Sa ilalim ng asul na mug, may maliit na letrang “C”.

Noong una, sinabi ni Ethan na mali lang daw ang ukit ng factory.

Tatlong taon ko iyong pinaniwalaan.

Pero ngayon…

Mukhang ako pala talaga ang sobrang tao.

Kinuha ko ang asul na mug.

At binitiwan.

“Crash!”

Nagkalat ang basag na porselana sa sahig.

Kasabay noon, nag-vibrate ang cellphone ko.

Message mula kay Ethan.

“Kakarating ko lang. Ang lakas ng ulan dito sa Singapore.”

“Matulog ka nang maaga ha.”

Matagal akong nakatingin sa screen.

Pagkatapos ay mahina akong nag-reply.

“Okay.”

“You too.”

……

Linggo ng gabi.

Lampas alas-onse nang marinig ko ang pagbukas ng pinto ng condo.

Pumasok si Ethan na mukhang pagod.

Kaswal niyang ibinaba ang maleta.

Pagkatapos ay may inilabas siyang maliit na gift box mula sa jacket niya.

—Pasalubong galing duty free.

Binuksan ko iyon.

Isang peach-colored lipstick.

Mahina akong natawa.

Iyang shade na iyan…

Iyon mismo ang lipstick na ipinost ni Chloe sa story niya kahapon.

—Bakit? Hindi mo gusto?

—Allergic ako diyan.

Natigilan siya habang naghuhubad ng necktie.

—Ah… nakalimutan ko.

Nakalimutan ba talaga?

O hindi lang talaga ako ang taong nasa isip niya?

Umupo siya sa sofa habang hinihimas ang sentido niya.

—Grabe, sobrang nakakapagod ang trip na ito. Ang hirap kausap ng partners.

Nilagyan ko siya ng tubig.

At mahina kong tinanong:

—Partners ba sa Singapore… o sa Marina Bay hotel?

Biglang humigpit ang hawak niya sa baso.

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata niya.

—Ano bang ibig mong sabihin?

Hindi pa ako nakakasagot…

Biglang umilaw ang cellphone niya sa mesa.

Malinaw na malinaw ang pangalan sa screen.

“Chloe ❤️”

Biglang nanigas ang hangin sa buong condo.

Namutla si Ethan at agad na dinampot ang cellphone.

Pero huli na.

Dahil sa mismong sandaling iyon…

May isa pang larawang pumasok sa screen.

Nakahiga si Chloe sa puting kama ng hotel habang suot ang polo shirt ni Ethan.

At may caption na:

“Kauuwi mo lang ba? Miss ko na agad ang amoy ng pabango mo…”

Nanginginig ang kamay ni Ethan habang nakatitig sa litrato sa screen.

Mabilis niyang pinatay ang cellphone.

—Lia… makinig ka muna—

Tahimik ko lang siyang tiningnan.

Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, wala na akong naramdamang sakit.

Pagod na lang.

Parang isang tao na matagal nang nalunod, tapos biglang napagod nang pumiglas.

—Hindi mo na kailangang magpaliwanag.

Tumayo ako at dahan-dahang inilabas ang isang brown envelope mula sa drawer ng mesa.

Inilapag ko iyon sa harap niya.

—Ano ’to?

—Kontrata ng condo transfer.

Bigla siyang namutla.

—Ano?

—Ibebenta ko na ang condo.

—Bakit?!

Napatawa ako nang mahina.

—Bakit pa natin kailangan ng bahay na ’to?

—Hindi ka naman umuuwi rito para sa akin.

Nanigas ang mukha niya.

—Lia… hindi gano’n—

—Kung hindi gano’n, ano?

Hindi siya agad nakasagot.

At sapat na iyon.

Kasi ang taong walang tinatago… hindi natutulala kapag tinanong ng diretso.

Dahan-dahan kong inilabas ang passport ko mula sa bag.

At inilapag sa tabi ng kontrata.

—Tatlong taon akong naghintay sa bawat “next time” mo.

—Next anniversary.

—Next vacation.

—Next free weekend.

Tumingin ako diretso sa mga mata niya.

—Pero para kay Chloe, walang “next time.”

—Kapag kailangan ka niya, lumilipad ka agad.

Humigpit ang panga niya.

—Hindi mo naiintindihan—

—Ano ang hindi ko naiintindihan? Na mahal mo siya?

Bigla siyang tumayo.

—Hindi ko sinabi ’yan!

—Pero ginawa mo.

Tahimik ang buong condo.

Naririnig lang ang mahinang tunog ng ulan sa labas.

Pagkatapos ng ilang segundo, napaupo siya sa sofa at hinawakan ang ulo niya.

Mukha siyang pagod.

Pero hindi na ako naaawa.

Dati, kahit overtime lang siya sa trabaho, ako pa ang bumibili ng gamot niya, naghahanda ng pagkain, nagmamasahe sa balikat niya.

Ngayon…

Pakiramdam ko estranghero na lang ang lalaking nasa harap ko.

Mahina siyang nagsalita.

—Lia… si Chloe kasi—

—Huwag mo nang banggitin pangalan niya sa bahay na ’to.

Tumigil siya.

Pagkatapos ay biglang nag-ring ulit ang cellphone niya.

“Chloe ❤️”

Paulit-ulit.

Paulit-ulit.

Hindi niya agad sinagot.

Ngumiti ako nang malamig.

—Sige. Baka nilalagnat ulit ang “kapatid” mo.

Bigla siyang napatingin sa akin.

At sa wakas, may bahid na ng hiya sa mukha niya.

Pero huli na.

Sobrang huli na.

Kinuha ko ang maleta ko at naglakad papunta sa kwarto.

Sumunod siya agad.

—Ano’ng ginagawa mo?

—Aalis na ako.

—Saan?

—Davao.

Parang binuhusan siya ng malamig na tubig.

—Ano?!

Hindi ko siya pinansin.

Patuloy lang akong naglagay ng mga natitirang gamit sa maleta.

Mabilis siyang lumapit at hinawakan ang kamay ko.

—Hindi ka puwedeng basta umalis!

Sa wakas, tinaas ko ang tingin ko.

At dahan-dahang tinanggal ang kamay niya.

—Nakaya mong mawala kada weekend nang hindi ako iniisip.

—Kaya ko ring umalis nang hindi nagpapaalam.

Namutla siya lalo.

—Lia… please…

First time kong narinig ang takot sa boses niya.

Pero hindi na iyon sapat.

Hindi na kayang ayusin ng takot ang tatlong taon ng pag-iisa.

Maya-maya, mahina akong nagsalita.

—Alam mo ba kung kailan ako unang napagod?

Tahimik lang siya.

—Noong birthday ko last year.

Bahagya siyang natigilan.

—Nag-book ako ng reservation sa restaurant na gusto natin.

—Tatlong linggo akong excited.

—Pero dalawang oras bago ang dinner, nag-message ka.

Ginaya ko ang malamig niyang tono noon.

—“Sorry babe, emergency meeting.”

Unti-unting namuo ang guilt sa mukha niya.

At ngumiti ako nang mapait.

—Kinabukasan, nakita kong nasa Singapore ka sa story ni Chloe.

Tuluyan siyang natahimik.

Kasi alam niyang wala na siyang maidadahilan.

Hindi ko na hinintay pa ang sagot niya.

Isinara ko ang maleta.

—Flight ko sa Wednesday.

—After noon, huwag mo na akong hanapin.

……

Kinabukasan, hindi umalis si Ethan.

First time sa loob ng halos isang taon na hindi siya pumasok sa opisina.

Tahimik lang siyang nakaupo sa sala habang pinapanood akong mag-impake.

Pero wala na kaming mapag-usapan.

Parang dalawang estrangherong pinilit lang magsama sa iisang bahay.

Bandang hapon, may kumatok sa pinto.

Pagbukas ko, bumungad si Chloe Santos.

Naka-white dress.

Mahabang buhok.

Mukhang inosente.

Pero sa mata pa lang niya, alam mong sanay siyang mang-agaw ng atensyon.

Nagulat siya nang makita ako.

Mukhang akala niya wala ako.

—A-Ate Lia…

Hindi ko siya pinapasok.

—May kailangan ka?

Biglang lumapit si Ethan mula sa likod ko.

Nanlaki ang mata niya.

—Chloe?! Bakit ka nandito rito?!

Namula agad ang mukha ng babae.

—Hindi ka kasi sumasagot… nag-aalala ako…

Pagkatapos ay bigla niyang napansin ang maleta ko sa loob.

At ang mga kahong nakakalat sa sala.

Unti-unting lumiwanag ang mukha niya.

Parang may biglang pag-asa.

—Ate… aalis ka na ba?

Napangiti ako nang malamig.

—Oo.

Hindi niya napigilang itago ang saya sa mga mata niya.

Pero bago pa siya makapagsalita—

Biglang nagsalita si Ethan.

Malamig.

Mariin.

At malinaw.

—Umalis ka na, Chloe.

Natigilan kaming dalawa.

—Ha?

—Narinig mo ’ko.

Namutla si Chloe.

—Ethan… anong ibig mong sabihin?

Mahigpit na nakatitig si Ethan sa kanya.

—Pagod na ako.

—Pagod na akong magsinungaling.

Unti-unting nawalan ng kulay ang mukha ni Chloe.

—Hindi mo puwedeng gawin ’to sa akin—

—Ginawa ko na kay Lia nang tatlong taon.

Tahimik ang buong hallway.

Nararamdaman ko ang mabilis na tibok ng puso ko.

Hindi dahil mahal ko pa siya.

Kundi dahil first time kong makita siyang harapin ang katotohanan.

Namumula ang mata ni Chloe.

—Pero sabi mo ako ang mahal mo!

Mariing napapikit si Ethan.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

At doon ko unang nakita ang pagsisisi na totoo.

—Akala ko ikaw.

—Pero noong sinabi ni Lia na aalis na siya…

Mahina siyang natawa sa sarili niya.

—Doon ko lang narealize na hindi ko kayang mawala siya.

Parang nabingi si Chloe.

—So… ako lang ang pampalipas-oras mo?!

Hindi sumagot si Ethan.

At iyon ang pinakamasakit na sagot.

Biglang napaluha si Chloe.

—Sinayang mo rin ang tatlong taon ko!

Pagkatapos ay galit niyang ibinato ang bag niya kay Ethan bago tumakbo palayo ng hallway.

Tahimik ulit.

Napakabigat ng katahimikan.

Pagkatapos ng ilang segundo, humarap sa akin si Ethan.

—Lia…

—Please.

—Bigyan mo pa ako ng isang pagkakataon.

Matagal ko siyang tinitigan.

Nakikita ko ang eyebags niya.

Ang pagod.

Ang takot.

At ang desperasyon.

Pero wala na iyong dating epekto sa akin.

Dahan-dahan akong umiling.

—Mahal kita noon, Ethan.

—Sobra.

—Pero habang paulit-ulit mong pinipiling lumipad papunta sa kanya…

—Unti-unti mo ring tinuruan ang puso kong mabuhay nang wala ka.

Namula ang mata niya.

At sa unang pagkakataon…

Umiiyak si Ethan Villareal.

Pero hindi na ako ang babaeng iiwan ang sarili para patahanin siya.

Lumapit ako.

Kinuha ang susi ng condo mula sa mesa.

At inilagay sa palad niya.

—Salamat sa tatlong taon.

—Pero hanggang dito na lang tayo.

……

Dalawang araw matapos noon, lumipad ako papuntang Davao.

Hindi dumating si Ethan sa airport.

Pero bago mag-boarding, may natanggap akong mensahe mula sa kanya.

“Ngayon lang ako umuwi sa condo at totoong naramdaman kung gaano ito kalungkot kapag wala ka.”

“Tama ka.”

“Hindi kita kayang mawala.”

“Tama ka rin sa isang bagay…”

“Hindi si Chloe ang naging tahanan ko.”

“Ikaw.”

Mahaba akong nakatingin sa message.

Pagkatapos ay pinatay ko ang cellphone.

At sumakay sa eroplano.

……

Anim na buwan ang lumipas.

Sa Davao, nagsimula akong muli.

Bagong trabaho.

Bagong apartment.

Bagong buhay.

Unti-unti kong natutunang matulog nang hindi naghihintay ng reply.

Unti-unti kong natutunang kumain nang hindi umaasang may darating.

At higit sa lahat…

Unti-unti kong natutunang mahalin ulit ang sarili ko.

Isang gabi, habang palabas ako ng opisina, biglang umulan nang malakas.

Napatigil ako sa lobby habang naghahanap ng payong.

Maya-maya, may isang lalaki ang tahimik na lumapit sa tabi ko.

Mahaba ang katawan.

Naka-eyeglasses.

At may hawak na dalawang kape.

—Miss Reyes?

Napalingon ako.

Bahagya siyang ngumiti.

—Mukhang pareho tayong walang payong.

Hindi ko napigilang matawa.

At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon…

Magaan na ulit ang pakiramdam ng puso ko.

Sa malayo, patuloy ang malakas na ulan sa Davao.

Pero ngayon…

Hindi na ako nagyeyelo.