Hindi ko inaasahang ang isang tawag ang halos sisira sa buhay ko—o baka magligtas din.

Nakita ko siya sa gilid ng kalsada, basang-basa sa pawis, nanginginig, at halos hindi na makahinga. Malaki ang tiyan niya, at sa isang tingin lang, alam kong hindi ito simpleng labor.

“Placental abruption…” bulong ko sa sarili.

Isa akong surgeon—o dati. Suspended. At sa araw na ‘yon, dapat nasa blind date ako na pinilit ng nanay ko.

Pero sa harap ko ngayon, may dalawang buhay na unti-unting nawawala.

Walang ambulance. Traffic sa EDSA, parang sementadong impiyerno. Wala akong oras.

Kinuha ko ang phone niya. Tinawagan ko ang naka-save na “Husband”.

“Hello? Ikaw ba ang ama ng bata?” diretso kong sabi.

Sandaling katahimikan.

“Ang asawa mo nasa akin. Malala ang kondisyon. Wala akong oras maghintay. Kung gusto mong mabuhay sila—magdala ka ng tao, gamit, at pera. Ngayon na.”

Pinatay ko agad ang tawag.

Pagtingin ko sa babae, takot na takot siya.

“Doktora ka ba…?” halos pabulong niyang tanong.

“Dati.”

Ngumiti ako ng pilit, habang pinupunit ang laylayan ng damit niya para masuri.

“Pero ngayon, kailangan mo lang magtiwala.”

Limang minuto.

Limang minuto lang.

At biglang—

Umingay ang langit.

Isang helicopter.

Dalawa.

Tatlo.

…hanggang sa hindi ko na mabilang.

Halos matumba ako sa lakas ng hangin habang sunod-sunod silang bumababa sa damuhan ng ospital na katapat ng kalsada.

Mga lalaking naka-itim, may armas, mabilis kumilos.

Para akong nasa pelikula.

“Anong klaseng pamilya ‘to…?” napabulong ako.

Pagbaba niya, naramdaman ko agad ang presensya.

Matangkad. Malamig ang aura. Parang hindi tao—parang batas.

Lumapit siya, mabagal pero mabigat bawat hakbang.

“Ano ang sinabi mong gagawin mo sa asawa ko?”

Bumaba ang tingin niya sa kamay ko—may hawak akong sterilized blade.

Hindi ako umatras.

“Kung gusto mong mabuhay siya, tumigil ka sa drama at pakalmahin mo ‘yang mga helicopter mo,” matigas kong sagot. “Baka ma-infect pa siya dahil sa alikabok.”

Sandaling katahimikan.

Nagulat siya.

Siguro hindi niya inaasahan na sasagot ako nang ganon.

Huminga ako nang malalim, mabilis ang galaw ng kamay ko.

“Full dilation na siya. Breech. Kung hindi natin gagalawin ngayon—patay silang dalawa.”

Napatingin siya sa asawa niya.

Hinawakan siya ng babae, mahina.

“Lucas… she’s helping me…”

Lucas.

Parang may sumabog sa utak ko.

Lucas Villareal.

Isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa Metro Manila. May koneksyon sa lahat—politics, negosyo… pati ilalim.

Napalunok ako.

Ayos.

Mukhang tinakot ko ang maling tao.

Pero sa halip na magalit—

“Dalhin siya sa chopper. Ngayon,” malamig niyang utos.

Biglang nagbago ang eksena.

Ang mga lalaking may armas—naging parang medical team.

Naipasok agad ang babae sa stretcher.

May mga totoong doktor na sumalo.

Napaluwag ang dibdib ko.

“Okay na,” bulong ko sa sarili.

Tumayo ako, pinunasan ang kamay ko sa damit ko.

“Alis na ako.”

Tumingin ako sa relo.

Sh*t.

Late na ako.

“Sandali.”

Bumalik ang boses niya.

Lumingon ako.

Tinitingnan niya ako—parang sinusuri kung anong klaseng tao ako.

“Yung sinabi mo sa telepono…”

“Panakot lang,” putol ko agad. “Kung hindi kita tinakot, darating ka ba agad?”

Tahimik siya.

Pagkatapos, naglabas siya ng business card—gold.

“I owe you.”

Hindi ko kinuha.

“Hindi kailangan. Pero kung gusto mong tumulong—ihatid mo ako sa Peninsula Café.”

Tumaas ang kilay niya.

“Blind date?”

Tumango ako.

Napangiti siya—ng kakaibang ngiti.

“Sumakay ka.”

Hindi ko alam kung bakit, pero sumakay ako.

Sa loob ng Rolls-Royce niya, tahimik kami.

Hanggang sa magsalita siya.

“Suspended ka?”

“Tama ka.”

Hindi na siya nagtanong pa.

Pagdating sa café, eksaktong oras.

“Salamat.”

Bumaba ako.

Bago ko isara ang pinto—

“If you ever need help,” sabi niya, “call me.”

Hindi ko na siya sinagot.

Pumasok ako sa café.

At doon ko nakita ang lalaking ka-date ko.

Nakatayo siya.

Ngumingiti.

At sa mesa niya… may nakalatag na pamilyar na business card.

Parehong-pareho ng hawak ko kanina.

Bigla siyang nagsalita—

“Ah, ikaw pala yung doktora na nagbanta sa kapatid ko kanina.”

…

Hindi ako agad nakagalaw.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.

Kapatid…?

Dahan-dahan akong umupo sa tapat niya.

Mas bata siya kaysa kay Lucas, pero pareho ang aura—yung tipong hindi mo gugustuhing kalabanin.

“Relax,” sabi niya, nakangiti. “Hindi ako kasing-init ng ulo niya.”

Hindi ako sumagot.

Pinagmasdan ko siya.

“Marco Villareal,” pakilala niya. “At mukhang interesting ka.”

Tumawa siya nang mahina.

“Hindi ko inaasahan na ang blind date ko… ay yung babaeng muntik nang magpa-emergency C-section sa damuhan.”

“Kung hindi ko ginawa ‘yon, patay na sila,” malamig kong sagot.

Sandaling tumahimik siya.

Pagkatapos, tumango.

“Exactly.”

Napansin kong nag-iba ang tingin niya.

Hindi na parang nanunuri—parang… interesado.

“Alam mo ba kung bakit ka suspended?”

Napakunot noo ko.

“Anong ibig mong sabihin?”

Sumandal siya.

“Kasi may nag-report sa’yo. Hindi dahil nagkamali ka—kundi dahil may naapakan kang tao.”

Tumigil ang mundo ko sandali.

“Kilala ko kung sino.”

Tumitig siya sa akin.

“At kaya kitang ibalik sa ospital.”

Napahigpit ang hawak ko sa baso.

“Bakit?”

Ngumiti siya.

“Dahil gusto kong malaman… hanggang saan ka aabot para magligtas ng tao.”

Tahimik akong tumingin sa kanya.

Hindi ito simpleng blind date.

Ito ay—

isang alok.

Isang pagsubok.

At posibleng… isang bitag.

“Anong kapalit?” diretso kong tanong.

Hindi siya nag-atubili.

“Sumama ka sa foundation namin.”

“Medical?”

“Hindi lang medical.”

Tumitig siya sa akin.

“May mga kaso na hindi kayang hawakan ng normal na ospital.”

Naramdaman ko ang bigat ng sinabi niya.

Mga kaso sa ilalim.

Mga taong walang access.

O… mga bagay na ayaw makita ng iba.

Huminga ako nang malalim.

“Delikado ‘yan.”

“Alam ko.”

“Bakit ako?”

Ngumiti siya, bahagya.

“Dahil ikaw yung tipong tatawag sa isang estranghero at sasabihing hiwain na ang tiyan ng asawa niya—para lang mabuhay sila.”

Tahimik ako.

Hindi ako nakasagot agad.

Sa isip ko, bumalik ang eksena kanina.

Yung babae.

Yung bata.

Yung limang minutong pagitan ng buhay at kamatayan.

“At kung tumanggi ako?” tanong ko.

Sumandal siya, kalmado.

“Then nothing changes. Mananatili kang suspended. At tuloy ang buhay mo… kahit alam mong kaya mong gumawa ng higit pa.”

Tumahimik ako.

Mahaba.

Mabigat.

Hanggang sa—

tumango ako.

“Fine.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Good.”

Tumayo siya.

“At by the way…”

Tumigil siya, tumingin sa akin.

“Hindi ‘to blind date.”

Napakunot noo ko.

“Ha?”

“Screening interview ‘to.”

Ngumiti siya—yung tipong may tinatagong plano.

“At pasado ka.”

Habang lumalabas siya ng café, napatingin ako sa mesa.

Nandoon pa rin ang business card ni Lucas.

Sa likod nito… may nakasulat.

“Welcome to the real world, Doktora.”

At doon ko lang na-realize—

ang tawag na ginawa ko kanina…

hindi lang nagligtas ng dalawang buhay.

Binago rin nito ang buong direksyon ng buhay ko.