Bahagi 3 — Habang Pinapalitan Nila ang Nakaraan, Unti-unting Naghinala ang Lalaking Walang Alaala
Bahagi 3 — Habang Pinapalitan Nila ang Nakaraan, Unti-unting Naghinala ang Lalaking Walang Alaala
Hindi ako agad sumagot.
Sa sala kami noon.
Nandoon si Adrian.
Si Bianca.
Si Doña Helena.
Pati dalawang kasambahay na halatang pinapunta roon para maging saksi sa kahihiyang inihanda para sa akin.
Nasa gitna ng coffee table ang isang bukas na jewelry box.
Walang laman.
“Diamond tennis bracelet,” sabi ni Bianca.
Mahina ang boses niya, pero maingat ang bawat salita.
“Regalo raw sa akin ni Tita Helena noong twenty-fifth birthday ko.”
Tumingin siya sa akin.
“Ayokong isipin na kinuha mo, Mara.”
Napangiti ako nang kaunti.
“Ako?”
Sumingit si Doña Helena.
“Ikaw lang ang nakita ng staff na pumasok sa guest room.”
“Dahil ako ang nagpalit ng towels.”
“Exactly.”
Tumingin ako kay Adrian.
Tahimik lang siya.
Ngunit hindi tulad ng dati, hindi neutral ang mukha niya.
May pagdududa.
Hindi ko lang alam kung kanino.
Sa akin ba?
O sa sarili niyang pamilya?
“Search my room,” sabi ko.
Nagulat si Bianca.
“Hindi naman kailangan—”
“Kailangan.”
Tumayo ako.
“Para matapos.”
Hindi natuwa si Doña Helena.
Pero wala siyang choice.
Tatlong staff ang sumama sa akin.
Pati si Adrian.
Nang buksan ko ang maliit na closet na ginagamit ko para sa natitirang damit ko, halos matawa ako sa sobrang predictable ng nangyari.
Nasa ilalim ng isang folded blouse ang bracelet.
Nagniningning.
Napakalinis.
Parang inilagay roon limang minuto bago kami pumasok.
Huminga nang malalim si Bianca.
“Oh my God.”
Si Doña Helena naman ay agad na nagsalita.
“Sabi ko na nga ba.”
Tumigil ako sa harap ng closet.
Hindi ko hinawakan ang bracelet.
“Sir Adrian.”
“O?”
“Puwede po bang huwag ninyong hayaang galawin muna iyan?”
Nakunot ang noo niya.
“Bakit?”
“May CCTV sa hallway.”
Biglang natigilan ang ina niya.
Muntik ko iyong ma-miss.
Maliit lang.
Pero nakita ko.
“Sira ang CCTV,” mabilis niyang sabi.
Lumingon sa kanya si Adrian.
“Bakit sira?”
“Matagal na.”
“Noong kailan?”
“Hindi ko alam.”
“House manager daw si Mara.”
Dahan-dahang lumipat ang tingin niya sa akin.
“Alam mo?”
“Opo.”
“Gumagana ba?”
Tumango ako.
“Lahat ng hallway cameras gumagana. Noong isang linggo lang pinapalitan ang storage drive.”
Biglang nag-iba ang kulay ng mukha ni Doña Helena.
Si Adrian mismo ang kumuha ng tablet mula sa security desk.
Hindi siya umasa sa staff.
Hindi rin niya binigay sa ina niya.
Pinaupo niya ako, si Bianca at si Doña Helena sa sala habang siya ang nag-check ng footage.
Limang minuto lang ang lumipas.
Pagbalik niya, hindi na siya kalmado.
“Mom.”
Hindi sumagot ang ina niya.
Ibinaba niya ang tablet sa mesa.
Sa screen, malinaw na makikita ang personal assistant ni Doña Helena na pumapasok sa maliit kong kuwarto habang nasa kusina ako.
May hawak siyang maliit na pouch.
Paglabas niya, wala na iyon sa kamay niya.
Hindi nagsalita si Bianca.
Namuti ang mukha niya.
“Explain.”
Naglunok si Doña Helena.
“Baka inutusan lang niyang ayusin ang gamit mo.”
“May bracelet siya sa kamay.”
“Hindi malinaw.”
“Malinaw.”
Iyon ang unang beses mula nang maaksidente si Adrian na tinaasan niya ng boses ang ina niya.
At doon nagsimulang magbago ang lahat.
Hindi na lang niya ako tinitingnan.
Nagsimula na siyang magtanong.
Bakit alam ko kung paano niya gusto ang kape?
Bakit kabisado ko ang password ng wine cellar?
Bakit ako ang nakakaalam na allergic siya sa isang brand ng pain reliever?
Bakit sa apat na sasakyan sa garahe, alam kong ayaw niyang ginagamit ng driver ang black sedan kapag umuulan dahil mahina ang wiper?
Bakit ang family dog na si Bruno ay natutulog sa labas ng kuwarto ko gabi-gabi?
“Matagal po akong nagtatrabaho rito,” palagi kong sagot.
Pero hindi na siya kuntento.
Isang gabi, naabutan niya akong nagluluto ng arroz caldo sa kitchen.
Tahimik ang bahay.
Nasa event si Doña Helena.
Si Bianca naman ay umuwi na.
Nakasuot lang si Adrian ng gray shirt at pajama pants.
“Hindi ka mukhang kasambahay.”
Napahinto ako.
“Sir?”
“Wala kang uniform.”
“House manager po ako, sabi nila.”
“Tama.”
Lumapit siya sa counter.
“At hindi mo ako tinatawag na Sir kapag nagugulat ka.”
Tumigil ang kutsara sa kamay ko.
“Anong tawag ko?”
Napansin kong nakatingin siya sa mukha ko.
“Hindi ko alam.”
Mahina ang boses niya.
“Pero minsan pakiramdam ko may ibang pangalan kang gustong sabihin.”
Tumalikod ako.
“Kailangan ninyong magpahinga.”
“Hindi ba kita kilala?”
Humigpit ang hawak ko sa sandok.
“Kilalang-kilala n’yo po lahat ng empleyado rito.”
“Mara.”
Unang beses niyang sinabi ang pangalan ko na hindi parang pangalan ng staff.
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
“Mara.”
Inulit niya.
“Kapag tinitingnan kita, bakit parang may mali?”
Hindi ako humarap.
“Baka epekto pa ng injury.”
“Mukha ba akong tanga?”
Napapikit ako.
Hindi.
Iyon nga ang problema.
Kahit nawala ang ilang taon ng alaala niya, hindi nawala ang ugali niyang magdugtong-dugtong ng detalye.
At lalo siyang naging mapanganib para sa kasinungalingan ng pamilya niya.
Kinabukasan, pinuntahan niya ang BGC condo na dati naming tinitirhan.
Hindi ko alam kung sino ang nagsabi sa kanya ng address.
Nalaman ko lang nang tumawag sa akin ang building administrator.
“Ma’am Mara?”
“Opo.”
“Nandito po si Sir Adrian.”
Nanlamig ako.
“Bakit?”
“Sabi niya may unit daw siya rito.”
Napahawak ako sa pader.
Unit iyon na pinili naming dalawa pagkatapos ng kasal.
Pareho kaming nasa title.
Hindi iyon madaling burahin.
Pagdating ko roon, nasa lobby si Adrian.
May hawak na temporary visitor pass.
At mukhang galit.
“Bakit ayaw nila akong papasukin sa sarili kong unit?”
Wala akong sagot.
Lumapit ang building administrator.
“Sir, hindi po namin kayo puwedeng bigyan ng access nang wala si Ma’am Mara dahil parehong pangalan ninyo ang nasa ownership file.”
Tahimik.
Parang huminto ang hangin sa lobby.
Dahan-dahang lumingon si Adrian sa akin.
“Ano?”
Mabilis akong nagsalita.
“Sir—”
“Pareho ang pangalan natin?”
Namutla ang administrator.
Mukhang saka lang niya napagtantong may hindi normal.
“Sir Adrian…”
“Show me.”
Hindi puwedeng basta ibigay ang original documents.
Pero ipinakita sa kanya ang system record.
ADRIAN L. MONTEVERDE.
MARA D. MONTEVERDE.
Relationship: SPOUSES.
Matagal siyang nakatingin.
Pagkatapos ay lumingon sa akin.
“Asawa?”
Wala akong nasabi.
Tumunog ang phone niya.
Si Doña Helena.
Hindi niya sinagot.
Tumawag ulit.
Tinanggihan niya.
Sa ikatlong tawag, pinatay niya ang phone.
“Buksan natin ang unit.”
Umiling ako.
“Adrian—”
Tumigil siya.
Iyon ang unang beses na tinawag ko siyang Adrian matapos ang aksidente.
Pareho naming narinig.
At pareho kaming natigilan.
“Ulitin mo.”
Hindi ko kaya.
“Sabihin mo ulit.”
“Hindi ngayon.”
“Bakit?”
Dahil baka maniwala ka sa akin ngayon pero makalimutan mo ulit bukas.
Dahil ayokong maging babae na kailangan mong mahalin dahil sinabi ng papel.
Dahil tatlong taon akong pinili mo.
At ngayon, gusto kong malaman kung pipiliin mo pa rin ako kapag wala kang maalala.
Pero wala akong nasabi sa mga iyon.
Binuksan namin ang condo.
Pagpasok pa lang, huminto siya.
Nandoon ang sapatos niya.
Ang lumang golf clubs.
Ang collection niya ng vinyl.
Dalawang toothbrush sa master bathroom.
Isang drawer na puno ng gamot na pareho naming ginagamit.
At sa refrigerator, isang maliit na magnetic photo strip na hindi napansin ng pamilya niya.
Apat na litrato.
Ako.
Si Adrian.
Magkatabi.
Nakangiti.
Sa pangalawang photo, nakasandal ang ulo ko sa balikat niya.
Sa pangatlo, nakayakap siya sa baywang ko.
Sa pang-apat, hinahalikan niya ako sa noo.
Kinuha niya ang photo strip.
Namumutla na siya.
“Mara.”
Hindi ako sumagot.
“Totoo ba ito?”
Tumulo ang unang luha ko.
Mula nang maaksidente siya, iyon ang unang pagkakataong umiyak ako sa harap niya.
“Oo.”
Parang nawalan siya ng lakas.
Umupo siya sa gilid ng sofa.
“Kasama kita rito?”
“Oo.”
“Gaano katagal?”
“Tatlong taon.”
“Bilang?”
Hindi ko kayang sabihin.
Pero hindi ko na kailangang sabihin.
Tiningnan niya ulit ang photo strip.
Pagkatapos ay tumingin sa singsing sa daliri ko.
“Asawa kita.”
Hindi tanong.
Pahayag.
Tumango ako.
Hindi siya nagsalita nang halos isang minuto.
Pagkatapos, tumawa siya nang walang saya.
“Lahat sila nagsinungaling.”
“Adrian…”
“Pati si Bianca?”
“Oo.”
“Bakit ka sumang-ayon?”
Mas masakit ang tanong na iyon kaysa sa inaasahan ko.
“Dahil gusto nila akong mawala.”
“At pumayag ka?”
“Pagod na ako.”
“Sa akin?”
“Sa pamilya mo.”
Nanahimik siya.
Pagkatapos ay bigla niyang tinanong,
“Bakit hindi mo ako nilabanan?”
Doon ako napatingin nang diretso sa kanya.
“Dahil hindi kita pag-aari.”
Nakunot ang noo niya.
“Hindi ko kailangang pilitin ang lalaking walang maalala na mahalin ako dahil asawa niya ako sa papel.”
Tumayo ako.
“Kung babalik ka sa akin, gusto kong ikaw ang pumili.”
Hindi siya nagsalita.
Bago ako makalayo, hinawakan niya ang pulso ko.
Hindi mahigpit.
Halos natatakot pa nga.
“May ibang ebidensya ba?”
Naalala ko ang nawawalang phone.
“Oo.”
“Nasaan?”
“Hindi ko alam.”
Nagbago ang mukha niya.
“Ano’ng laman?”
“Buong tatlong taon natin.”
Kinagabihan, bumalik kami sa Ayala Alabang.
Hindi ko alam kung ano ang plano niya.
Pero hindi siya nakipag-confront agad.
Kumain siya kasama ng pamilya na parang walang nangyari.
Nakipag-usap kay Bianca nang normal.
Tinanong ang ina niya tungkol sa gamot.
Ako naman ay nagkunwaring nagliligpit.
Hanggang alas-onse.
Nang halos tulog na ang bahay, nakatanggap ako ng message mula sa kanya.
“Old office. 11:30.”
Pagpasok ko roon, bukas na ang ilaw.
Nasa sahig si Adrian.
May screwdriver.
At sa harap niya, nakatanggal ang kahoy na panel sa ilalim ng built-in shelf.
Napatingin ako.
“Ano’ng ginagawa mo?”
Hindi siya sumagot agad.
May inilabas siyang maliit na fireproof pouch.
Nanikip ang dibdib ko.
Doon ko nakilala ang pouch.
Siya mismo ang bumili noon.
Binuksan niya.
Nasa loob ang graphite-colored phone.
Ang nawawalang telepono.
At sa ilalim nito ay may maliit na sobre.
Nakasulat sa sulat-kamay ni Adrian:
PARA KAY MARA, KUNG SAKALING MAGING TANGA AKO BALANG ARAW.
Napahawak ako sa bibig ko.
Si Adrian naman ay napatingin sa akin.
“Sulit bang buksan?”
Hindi ako nakasagot.
Pinindot niya ang power button.
May battery pa.
Lumabas ang lock screen.
Larawan ko.
Hindi ako nakaayos.
Natutulog ako sa passenger seat ng kotse.
At sa ibaba ng oras, may notification mula sa lumang voice recorder app.
1,286 FILES.
Napatingin siya sa akin.
Huminga nang malalim.
Pagkatapos ay binuksan niya ang unang video.
Bumungad sa screen ang sarili niyang mukha.
Masaya.
Malusog.
At malinaw ang boses.
“Kung pinapanood mo ito dahil may nangyari sa memorya mo, huwag kang magtiwala agad kay Mama.”
Pareho kaming natigilan.
Nagpatuloy ang lumang Adrian sa screen.
“Lalo na kapag sinabi niyang hindi mo asawa si Mara.”
Bago matapos ang video, biglang bumukas ang pinto ng office.
Nandoon si Doña Helena.
At sa unang pagkakataon, wala na ang malamig niyang kumpiyansa.
Takot na takot ang mukha niya.
“Adrian,” sabi niya.
“Ibigay mo sa akin ang teleponong iyan.”
