Sa Reunion, Bumagsak sa 55 ang Pagmamahal ng Boyfriend Kong Apat na Taon—Pero ang Tahimik na Kaklase na Dumating Huli ay May 100 Para sa Akin Pa Rin
May sikreto akong hindi alam ng boyfriend kong apat na taon.
Nakikita ko kung gaano ako kagusto ng isang tao.
At sa loob ng apat na taon, hindi kailanman bumaba sa 100 ang numerong nakalutang sa ibabaw ng ulo ni Nico Villareal.
Hanggang sa nagsimulang magbago si Camille Rosales.
At isang gabi, bago ang college reunion namin sa BGC, nakita kong naging 59 ang pagmamahal ni Nico para sa akin.
Noong freshman kami sa isang unibersidad sa Quezon City, dalawang klase ang mga taong gustong makipagrelasyon.
May mga taong kapag may nagustuhan, lalapitan agad.
At may mga taong tahimik lang na naghihintay kung sino ang lalapit sa kanila.
Ako iyong una.
Dahil mayroon akong kakaibang kakayahan mula pagkabata.
Kapag may taong may romantikong damdamin sa akin, nakakakita ako ng numero sa ibabaw ng ulo niya.
Sampu.
Limampu.
Pitumpu.
O isang daan.
Hindi ko alam kung bakit.
Pero bihira itong magkamali.
Noong college, marami akong manliligaw.
May varsity player na may 78.
May campus journalist na 83.
May engineering student na 91.
Pero si Nico lang ang may 100.
Hindi iyon nagbago kahit isang beses.
Kaya nang ligawan niya ako, sinagot ko siya.
May isa lang problema.
Si Camille.
Matagal nang gusto ni Camille si Nico bago pa kami naging magkasintahan.
At kahit maging kami, hindi siya tumigil.
Apat na taon kaming nag-date.
Apat na taon din siyang laging nasa paligid ni Nico.
Noong una, natatawa lang ako.
Dahil tuwing lumalapit si Camille, nananatiling 100 ang numero ni Nico para sa akin.
Hanggang isang araw, habang kumakain kami sa condo namin sa Mandaluyong, biglang natawa si Nico habang hawak ang cellphone niya.
“Babe, alam mo ba? Nagpa-double eyelid procedure daw si Camille.”
Tumingala ako.
99.
Nawala ang isang punto.
Maliit lang.
Pero sa apat na taon naming magkasama, iyon ang unang beses na hindi ko nakita ang 100.
Makalipas ang ilang linggo—
“Pumayat si Camille. Grabe, parang ibang tao.”
96.
“Ang puti na niya ngayon. Nagpa-derma yata.”
91.
“May nanliligaw raw sa kanya sa office.”
85.
Hindi ko siya kinompronta.
Bawat beses kasi, sasabihin niyang tsismis lang iyon.
Pero bakit bawat balita tungkol kay Camille ay may kapalit na puntos mula sa pagmamahal niya sa akin?
Nang dumating ang araw ng college reunion namin, kakaiba ang excitement ni Nico.
“Sino kaya pinaka-nagbago sa batch natin?”
Pagkasabi niya noon—
59.
Napakagat ako sa labi.
Parang grade niya noong college.
Kulang sa passing.
Lumabas ako ng kuwarto suot ang isang simpleng sleeveless dress.
Napatingin siya.
“Wow. Ang ganda mo pa rin talaga, babe.”
60.
Isang puntos lang ang itinaas.
Napangiti ako nang mapait.
Noong college, ayaw na ayaw niyang nagsusuot ako ng manipis dahil mabilis akong lamigin.
Minsan, pinagalitan pa niya ako habang isinasabit sa balikat ko ang jacket niya.
“Hindi mo kailangang magtiis para maging maganda. Maganda ka na kahit balot na balot ka.”
Ngayon, parang nakalimutan na niya.
Nagpalit ako ng simpleng slacks at sweatshirt.
Samantala, kumuha siya mula sa aparador ng lumang black leather jacket.
Alam kong ayaw niya roon noon.
Minsan ko lang sinabi noong college na hindi bagay sa kanya, at hindi na niya sinuot ulit.
Pero may isang taong gustong-gusto ang ganung style.
Si Camille.
Minsan pa nga, niregaluhan siya nito ng halos kaparehong jacket.
Noon, tinawanan iyon ni Nico.
“Baduy. Mas gusto ko mga pinipili mo.”
Ngayon, isusuot niya iyon sa reunion.
Pagdating namin sa five-star hotel sa BGC, sabi ni Nico habang nasa labas kami ng private function room:
“Babe, parang sumakit tiyan ko. Mauna ka na.”
“Hintayin kita.”
“Huwag na. Baka matagalan ako.”
May kakaiba sa tingin niya.
Parang gusto talaga niyang pumasok akong mag-isa.
Pagbukas ko ng pinto, unang bumungad sa akin ang tawanan.
At si Camille.
Halos hindi ko siya nakilala.
Maayos ang buhok, flawless ang balat, at eleganteng violet dress ang suot.
“Hindi naman ako sobrang nagbago,” natatawa niyang sabi. “Hintayin n’yo lang si Mara. Siya pa rin naman beauty queen natin dati.”
Sabay-sabay silang napatingin sa akin.
At tumahimik.
May acne flare-up ako noon dahil sa hormonal condition at allergy. Namumula ang pisngi at noo ko, at pinagbawalan akong mag-makeup ng dermatologist.
“Mara?”
“Grabe… anong nangyari sa mukha mo?”
Kasabay noon, nakita kong bumagsak ang mga numerong dati kong nakikita sa ilan sa kanila.
70 naging 32.
65 naging 18.
80 naging 41.
Ngumiti lang ako.
“Allergy lang.”
Agad akong hinila ni Camille sa tabi niya.
“Kawawa ka naman. Masakit ba?”
Napaka-concerned ng boses niya.
Pero kitang-kita ko ang kasiyahan sa mga mata niya.
Nang pumasok si Nico, narinig niya ang isang dating kaklase namin na bumulong:
“Parang mahirap nang bumalik sa dati ang mukha niya.”
Sumimangot si Nico.
“Huwag kang magsalita nang ganyan tungkol sa babae.”
Sandaling uminit ang dibdib ko.
Pero sa halip na umupo sa tabi ko…
Dumiretso siya sa upuang kaharap ni Camille.
Napansin agad ni Camille ang jacket niya.
“Bagay sa’yo iyan, Nico.”
Ngumiti siya.
“At ikaw… sinuot mo talaga iyong violet na sinabi ko?”
Nagkatinginan sila.
55.
Limang puntos ang nawala.
Doon ko naintindihan.
Nag-usap na sila bago pa ang reunion.
Maya-maya, dumating ang lobster platter.
Tinulak iyon ni Camille papunta kay Nico.
“Special order. Alam kong favorite mo.”
Nag-ingay ang mga lalaki.
“Uy!”
“Special daw!”
Namula si Camille.
Samantalang tahimik kong tiningnan ang numero ni Nico.
45.
Napatawa ako nang mahina.
Isang lumang jacket—limang puntos.
Isang lobster—sampung puntos.
Baka bago matapos ang gabing ito, zero na.
Tinanong ako ni Camille maya-maya.
“Mara, may boyfriend ka ba ngayon?”
Halos mapalingon ako kay Nico.
Alam niyang kami pa rin.
Magkasama pa kaming umalis sa condo ilang oras lang ang nakalipas.
Pero bago ako makasagot, nagsalita si Nico.
“Hayaan mo na. Kumain na lang tayo. Huwag masyadong usisera.”
Parang pinoprotektahan niya ako sa kahihiyan.
Parang ako ang iniwan.
Parang matagal na kaming hiwalay.
At walang itinama si Nico.
Doon ko naisip na baka may sinasabi na pala siyang ibang kuwento tungkol sa amin kapag wala ako.
Tumingin ako sa paligid.
Iyong varsity player na dating 78 para sa akin?
22 na lang.
Iyong dating halos maiyak nang madapa ako sa intramurals?
Iyong minsang bumili ng pagkain para sa buong dorm namin para lang mabigyan ako ng regalo?
Napabuntong-hininga ako.
Mukhang hindi lang boyfriend ang mawawala sa akin ngayong gabi.
Pati backup plan, wala.
Hanggang sa bumukas ang pinto.
“Sorry. Na-late ako.”
Lahat napatingin.
Matangkad ang lalaki, naka-dark blue suit, maayos ang buhok, tahimik ang tindig.
May bumulong.
“Sino ’yan?”
Matagal bago may nakilala sa kanya.
“Wait… Elias Navarro?”
Tumango siya.
Si Elias.
Ang pinakatahimik na lalaki sa klase namin noon.
Laging nasa likod.
Halos walang kausap.
At halos walang nakakaalala.
Pero ako, hindi sa mukha niya nakatingin.
Kundi sa numerong nakalutang sa ibabaw ng ulo niya.
100.
Nanigas ako.
May tatlong bakanteng upuan sa mesa.
Akala ng lahat, uupo siya sa tabi ng mga lalaki.
Pero dumiretso siya sa bakanteng silya sa tabi ko.
“Mara.”
Ngumiti siya.
“Tagal na.”
May natitirang isang chicken wing sa serving plate.
Kinuha niya iyon gamit ang serving tongs at inilagay sa plato ko.
Wala nang iba.
Chicken wing lang.
Paborito ko iyon noong college.
Naalala niya.
Napatingin ako sa kanya.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Nico.
Tahimik ang buong mesa nang diretsahan niyang itanong—
“Mara… hiwalay na ba kayo ni Nico?”
PARTE2
Hindi ako agad nakasagot.
Dahil bago pa ako magsalita, si Nico na ang sumingit.
“Elias, personal na bagay ’yan.”
Napatingin ako sa kanya.
42.
Mula 45, bumaba na naman.
Ngumiti si Elias nang bahagya.
“I was asking Mara.”
Simple lang ang tono niya.
Pero biglang naging tensyonado ang mesa.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi pa.”
Nawala ang mga ngiti ng ilang kaklase namin.
Si Camille naman ay napatingin kay Nico.
“Hindi pa?”
Para bang siya mismo ay nagulat.
Doon ako kinabahan.
“Ano ang ibig mong sabihin sa ‘hindi pa’?” tanong ko.
Hindi agad sumagot si Camille.
Si Nico ang nagsalita.
“Mara, huwag dito.”
“Ano ang huwag dito?”
“Mag-usap tayo sa bahay.”
Napatawa ako.
“Bakit? Akala ba nila hiwalay na tayo?”
Walang sumagot.
Kahit iyong mga pinaka-maingay kanina, nakatingin lang sa plato.
Sa wakas, isang babae sa kabilang dulo ang mahina ang boses na nagsabi:
“Akala namin… matagal na kayong may problema.”
“Sinong nagsabi?”
Walang gustong tumingin sa akin.
At doon ko nakita ang mukha ni Nico.
Alam ko na.
“Sinabi mong hiwalay na tayo?”
“Hindi ko sinabi nang direkta.”
“Pero hinayaan mong isipin nila.”
“Mara—”
“Magkasama tayo sa condo.”
Tumahimik siya.
“Ako ang bumili ng groceries kahapon. Ako ang nagplantsa ng polo mo ngayong umaga. Bago tayo umalis, tinanong mo pa kung nasaan ang wallet mo.”
Napalunok ang ilan.
“Tapos pagdating natin dito, gusto mong mauna akong pumasok para magmukhang magkahiwalay tayong dumating?”
36.
Bumaba na naman ang numero.
Hindi na masakit.
Nakakatawa na.
Si Camille naman ay namutla.
“Nico, sabi mo sa akin… complicated na kayo.”
Hindi ko inaasahan iyon.
Napatingin ako sa kanya.
“Ano pa ang sinabi niya?”
“Camille,” mariing sabi ni Nico.
Pero tumayo na siya.
“No. Huwag mo akong patahimikin.”
Kinuha niya ang cellphone niya.
“Ilang buwan na niya akong kinakausap.”
Parang may humigop ng hangin sa buong kuwarto.
Ipinakita niya sa akin ang chat.
Hindi ko binasa lahat.
Hindi ko kailangan.
Sapat na ang ilang linya.
Hindi na kami tulad ng dati.
Parang roommate na lang kami.
Hindi ko lang alam paano makikipaghiwalay nang hindi siya masasaktan.
At isang message mula dalawang araw bago ang reunion:
Suotin mo iyong violet. Bagay sa’yo.
Kaya pala.
Hindi lang pala siya nagkukuwento sa akin tungkol sa pagbabago ni Camille.
Pinapanood niya ito.
Pinapansin.
At unti-unting lumalapit.
Pero ang pinakamasakit ay hindi ang chats.
Kundi ang huling sinabi niya kay Camille:
Sa reunion, makikita natin kung ano talaga ang nararamdaman ko.
Parang ginawa niya kaming dalawang produkto sa display shelf.
Titingnan niya kung sino ang mas magandang piliin kapag magkatabi na kami.
At dahil naka-allergy ako at si Camille ay nasa pinakamaganda niyang anyo…
Alam ko na ang resulta.
Tumingin ako sa numerong nasa ulo niya.
31.
Napatawa ako.
“Congratulations, Nico.”
“Ano?”
“Nakuha mo na ang sagot mo.”
Tumayo ako.
Agad din siyang tumayo.
“Mara, hindi ganito kasimple.”
“Tama.”
Tumango ako.
“Mas simple pa.”
Hinubad ko ang maliit na susi ng condo na nakakabit sa keychain ko at inilapag sa mesa.
“Four years tayo. Pero ilang buwan mo akong ginawang option nang hindi mo man lang sinasabi sa akin.”
“Mara, hindi naman kita niloko.”
“Hindi?”
“Wala kaming ginawa ni Camille.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kailangan ba talagang may halikan muna bago tawaging pagtataksil?”
Hindi siya nakasagot.
“Kapag sinasabi mo sa ibang babae na parang roommate na lang ang girlfriend mo, habang gabi-gabi mo pa rin akong niyayakap… ano iyon?”
Tahimik.
“Nang sabihin mong gusto mong makita kung ano mararamdaman mo kapag nakita mo kaming magkatabi, ginawa mo akong contestant sa relasyon nating dalawa.”
Namula ang mukha niya.
“Mara, confused lang ako.”
“Sige.”
Itinuro ko si Camille.
“Hindi mo na kailangang malito.”
Lumingon si Nico sa kanya.
Pero umatras si Camille.
“Huwag mo akong tingnan.”
Nagulat siya.
“Camille—”
“Akala ko totoo iyong sinasabi mong tapos na kayo emotionally.”
Napailing siya.
“Ayokong maging babae na pinili mo dahil nagkataong pangit ang araw ng girlfriend mo.”
Doon tuluyang nagbago ang ekspresyon ni Nico.
Parang ngayon lang niya naisip na maaaring wala siyang mapala sa huli.
“Camille, hindi ganoon—”
“Ganoon na ganoon.”
Kinuha niya ang bag niya.
“Four years kitang gusto, Nico. Oo. Pero hindi ibig sabihin noon gusto kong manalo dahil pinababa mo ang ibang babae.”
Lumabas siya ng kuwarto.
At sa unang pagkakataon, hindi ko siya kinamuhian.
Hindi siya inosente.
Alam niyang kami pa ni Nico.
Pero nang makita niya kung gaano kalayo ang ginawa ni Nico para gawing kumpetisyon ang dalawang babae, siya rin ay umatras.
Si Nico naman ay nakatayo sa gitna.
Napatingin ako sa numero niya.
18.
Minsan pala, hindi isang malaking pagtataksil ang pumapatay sa pagmamahal.
Minsan, sunod-sunod lang na maliliit na pagpili.
Isang tingin.
Isang sikreto.
Isang kasinungalingan.
Hanggang wala nang natitira.
Kinuha ko ang bag ko.
“Mara.”
Hinawakan ni Nico ang pulsuhan ko.
Bago pa ako makaalis, tumayo si Elias.
Hindi niya hinawakan si Nico.
Hindi siya nagbanta.
Tumingin lang siya sa kamay nitong nakahawak sa akin.
“Nico.”
Bumitaw si Nico.
“Hindi mo kailangang magpaka-hero,” sabi niya kay Elias.
“Hindi ako nagpapaka-hero.”
Sumagot si Elias nang kalmado.
“Halatang gusto niyang umalis.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Ihahatid ba kita?”
Tumingin ako sa numerong 100.
Dati, iyon lang sana ang kailangan ko para magsabi ng oo.
Pero matapos ang gabing iyon, may nagbago sa akin.
“Hindi.”
Saglit siyang natigilan.
Ngumiti ako.
“Pero puwede mo akong samahan hanggang lobby.”
Tumango siya.
“Okay.”
Naglakad kami palabas.
Hindi niya ako tinanong kung bakit pangit ang balat ko.
Hindi niya sinabi na maganda pa rin ako.
Hindi rin niya siniraan si Nico.
Pagdating sa lobby, umupo kami sa sofa habang naghihintay ako ng ride.
Doon ko siya tinanong.
“Elias.”
“Hmm?”
“Bakit alam mong gusto ko ng chicken wings?”
Sandaling natahimik siya.
Pagkatapos ay tumawa nang mahina.
“Noong college, tuwing may group lunch tayo, lagi mong kinukuha ang chicken wing bago ang kahit anong ulam.”
“Napansin mo?”
“Maraming bagay akong napansin.”
Tumingin ako sa kanya.
100 pa rin.
“Bakit hindi ka nanligaw noon?”
Huminga siya nang malalim.
“Gusto mo talaga ng sagot?”
“Oo.”
“Dahil nakita kong masaya ka kay Nico.”
Napakurap ako.
“Ganoon lang?”
“Hindi lang.”
Ngumiti siya nang nahihiya.
“Mahiyain ako. Wala akong confidence. At noong time na nag-ipon na ako ng lakas ng loob, kayo na.”
“Kaya tumigil ka?”
“Tinigil kong guluhin ka.”
Hindi niya sinabing tumigil siyang magkagusto.
Malinaw naman ang numerong nasa ibabaw ng ulo niya.
“Hindi mo ako in-unfollow.”
“Hindi.”
“Pero hindi ka rin nag-message.”
“Ayaw kong maging taong naghihintay ng pagkakataong masira kayo.”
Iyon ang unang pagkakataong kinailangan kong umiwas ng tingin.
Dahil sa buong gabi, siya lamang ang taong may 100 na hindi sinusubukang makakuha ng kahit ano mula sa akin.
Dumating ang sasakyan ko.
Bago ako sumakay, sinabi niya:
“Mara.”
Tumingin ako.
“Kung kailangan mo ng kausap, message mo lang ako.”
“Bilang ano?”
Ngumiti siya.
“Kaklaseng na-late sa reunion.”
Napatawa ako.
At umalis.
Kinabukasan, bumalik si Nico sa condo.
Nakaupo ako sa sala habang nakaayos na sa dalawang kahon ang mga gamit niya.
“Mara, four years iyon.”
“Alam ko.”
“Hindi ba ako pwedeng magkamali?”
“Pwede.”
Tumingin ako sa kanya.
“Pero pwede rin akong umalis pagkatapos mong magkamali.”
Lumuhod siya sa harap ko.
“Hindi ko naman mahal si Camille.”
Sa ibabaw ng ulo niya—
27.
Tumaas nang kaunti dahil natatakot siyang mawala ako.
Pero wala na akong naramdaman.
Doon ko tuluyang naintindihan ang kapangyarihan ko.
Matagal kong inakala na ang numero ang nagsasabi kung sino ang dapat kong mahalin.
Mali pala.
Ang numero ay damdamin lang.
Hindi prinsipyo.
Hindi respeto.
Hindi katapatan.
Kahit 100 pa ang pagmamahal ng isang tao ngayon, wala iyong halaga kung bukas ay handa ka niyang ipagpalit kapag may nakita siyang mas bago, mas makinis, o mas exciting.
“Nico.”
Napaluha siya.
“Ano?”
“Umalis ka na.”
At sa unang pagkakataon sa apat na taon, hindi ko na tiningnan ang numerong nasa ulo niya habang lumalabas siya sa pinto.
Tatlong buwan akong hindi nakipag-date.
Nagpagamot ako.
Bumuti ang balat ko.
Pero mas mahalaga, bumalik ang kumpiyansa ko kahit bago pa tuluyang mawala ang mga peklat.
Paminsan-minsan, nagme-message si Elias.
Hindi araw-araw.
Hindi mapilit.
Minsan tungkol sa trabaho.
Minsan tungkol sa bagong restaurant.
At minsan:
May chicken wings dito. 9/10. Baka gusto mong i-review personally.
Doon nagsimula ang una naming totoong date.
Hindi ko siya sinagot agad.
Anim na buwan bago ko siya tinawag na boyfriend.
At sa araw na iyon, 100 pa rin ang numero niya.
Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit ko siya pinili.
Pinili ko siya dahil noong masama ang itsura ko, pareho ang pakikitungo niya sa akin.
Dahil noong may pagkakataon siyang samantalahin ang sakit ko, hindi niya ginawa.
Dahil hindi niya ako ginawang premyo.
At higit sa lahat, dahil kapag may sinabi akong “hindi,” hindi niya iyon tinitingnan bilang hamon para pilitin akong magsabi ng “oo.”
Makalipas ang isang taon, dumaan kami sa parehong hotel kung saan ginanap ang reunion.
Napatawa ako.
“Alam mo, noong gabing iyon, akala ko kailangan kong humanap agad ng bagong boyfriend.”
“Talaga?”
“Oo.”
“Ang bilis mo naman.”
“May sistema kasi ako noon.”
“Ano?”
Tiningnan ko ang numerong 100 sa ibabaw ng ulo niya.
Pagkatapos ay ngumiti ako.
“Secret.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
At sa unang pagkakataon, wala akong pakialam kung 100 iyon kinabukasan.
Dahil natutunan ko na sa wakas:
Ang pagmamahal ay hindi dapat sinusukat sa kung gaano kalakas ang kilig ng isang tao sa’yo.
Mas mahalaga kung paano ka niya pinipili kapag walang audience, kapag hindi ka pinakamaganda, kapag hindi ka madali, at kapag may ibang taong mas bagong dumating.
Minsan, ang taong tunay na nagmamahal sa atin ay hindi iyong pinakamalakas manligaw o pinakamaraming sinasabi. Siya iyong nananatiling may respeto kahit wala siyang kasiguraduhang mapipili. At higit sa lahat, huwag nating gawing sukatan ng sariling halaga ang tingin ng ibang tao—dahil ang tamang pagmamahal ay hindi nagpapababa sa atin para lang may ibang taong umangat.
