Pagkatapos kong makapagtapos ng master’s degree sa Australia, buong kumpiyansa akong umuwi sa Pilipinas.
BAHAGI 1
Pagkatapos kong makapagtapos ng master’s degree sa Australia, buong kumpiyansa akong umuwi sa Pilipinas.
Naniniwala akong sapat na ang diploma, karanasan, at sipag para makahanap ng magandang trabaho.
Sunod-sunod kong nalampasan ang online exam, technical assessment, at panel interview.
Isang hakbang na lang.
Final interview.
Nang buksan ko ang pinto ng conference room sa ika-35 palapag ng isang prestihiyosong kumpanya sa Bonifacio Global City, halos mawalan ako ng hininga.
Hindi dahil sa kaba.
Kundi dahil ang lalaking nakaupo sa pinakadulong upuan ay si Adrian Villanueva.
Ang lalaking minsan kong iniwan.
At ang taong hindi ko inaasahang makikita pang muli.
Mas matangkad siya kaysa dati.
Mas seryoso.
Mas malamig ang tingin.
Suot niya ang isang mamahaling navy suit habang tahimik na sinusuri ang resume ko.
Hindi man lang siya nagpakita ng kahit kaunting pagkagulat.
Parang hindi kami kailanman nagkakilala.
“Tell us about yourself, Ms. Reyes.”
Napakakalma ng boses niya.
Walang emosyon.
Para lang akong isa sa daan-daang aplikanteng dumaan sa opisina niya.
Samantalang ako…
Pakiramdam ko ay gusto ko nang maglaho sa kinauupuan ko.
Nagpilit akong ngumiti.
“Pwede po bang… i-skip na lang natin ang introduction?”
Napatingin ang ibang interviewers sa akin.
Tahimik na kumatok si Adrian ng dalawang beses sa mesa gamit ang kanyang ballpen.
Sapat na iyon para mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko.
“Ang posisyong ina-applyan mo ay may starting salary na isang daan at walumpung libong piso kada buwan. Hindi pa kasama ang performance bonus at housing allowance.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Sigurado ka bang gusto mong isuko ang pagkakataong ito?”
Napayuko ako.
Hindi ako ganoon kayaman para tumanggi.
Huminga ako nang malalim at sinimulan kong ipakilala ang sarili ko.
Mabuti na lang at naging maayos ang interview.
Nasagot ko ang lahat ng technical questions.
Halos makumbinsi ko ang sarili kong nakaligtas na ako.
Hanggang sa muli siyang nagsalita.
“Ms. Reyes.”
Tumigil ako.
“Nakita kong trenta anyos ka na.”
Tumango ako.
“Sa tingin mo, makakaapekto ba sa trabaho mo kung sakaling magdesisyon kang magpakasal o bumuo ng pamilya sa loob ng susunod na ilang taon?”
Natahimik ang buong silid.
Pakiramdam ko ay hindi iyon ordinaryong tanong.
Parang may ibang ibig sabihin.
“Wala po akong boyfriend sa ngayon,” mahinahon kong sagot.
“At sa totoo lang, wala pa sa plano ko ang magpakasal.”
Tahimik siyang tumingin sa akin nang ilang segundo.
Pagkatapos ay isinara niya ang folder.
“Mabuti.”
Sandali siyang huminto bago idinugtong ang isang linyang tumama nang diretso sa dibdib ko.
“May mga taong napakadaling talikuran ang mahahalagang bagay kapag may mas magandang oportunidad.”
Naramdaman kong parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
Alam kong hindi iyon tungkol sa trabaho.
Tungkol iyon sa nakaraan.
Bago pa ako makahanap ng maisasagot, tumayo siya.
“You passed.”
Napatingin sa kanya ang HR Director.
“Report to Human Resources on Monday, 8:30 a.m.”
Iyon lang.
Walang pagbati.
Walang personal na usapan.
Habang palabas ako ng conference room, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili kong tapos na ang lahat.
Limang taon na ang lumipas.
May kanya-kanya na kaming buhay.
At mas mabuti nang manatiling ganoon.
Pagkaraan ng dalawang linggo, unti-unti akong nasanay sa bago kong trabaho.
Magaganda ang mga katrabaho.
Mabait ang team leader.
Busy ang bawat araw.
Minsan naririnig ko rin ang mga tsismis tungkol sa CEO ng kumpanya.
May nagsasabing palaging tinatanggihan ni Adrian ang mga ipinapakilalang babae ng kanyang pamilya.
May iba namang nagsasabing baka raw wala talaga siyang balak mag-asawa.
May ilan pang biro nang biro na baka lalaki ang gusto niya.
Napatawa na lang ako sa unang pagkakataong narinig ko iyon.
Kung alam lang nila…
Minsan na siyang nagmahal nang sobra.
At ako ang taong sumira noon.
Hindi ko na kailanman sinabi sa kahit kanino ang nakaraan naming dalawa.
Ayokong maging paksa ng tsismis.
Mas lalo kong ayaw mawalan ng trabahong pinaghirapan kong makuha.
Akala ko, hanggang boss at empleyado na lang ang magiging relasyon namin.
Pero isang umaga…
Nagbago ang lahat.
Habang naghahanda akong pumasok, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang ospital sa Makati.
“Good morning. Kayo po ba si Bianca Reyes?”
“Opo.”
“May emergency po kaming kailangang kumpirmahin tungkol sa isang pasyente.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong pasyente?”
Nagkaroon ng maikling katahimikan.
Pagkatapos ay sinabi ng babae ang pangalang nagpahinto sa paghinga ko.
“Si Mr. Adrian Villanueva.”
Nanlamig ang buo kong katawan.
“Hindi po namin kayo mahanap sa emergency contact list…”
“Pero bago mawalan ng malay ang pasyente…”
“…iisa lang ang pangalan na paulit-ulit niyang binanggit.”
At ang pangalang iyon…
Ay pangalan ko.
BAHAGI 2 — ANG LIHIM NA HINDI KO KAILANMAN NALAMAN
Hindi ko na maalala kung paano ako nakarating sa Makati Medical Center.
Ang natatandaan ko lang, nanginginig ang mga kamay ko habang paulit-ulit kong iniisip ang huling sinabi ng nurse.
“Ikaw lang ang pangalan na binanggit niya.”
Pagdating ko sa emergency floor, sinalubong agad ako ng isang doktor.
“Ikaw po ba si Ms. Bianca Reyes?”
Tumango ako.
“Pwede po bang malaman kung ano ang relasyon ninyo sa pasyente?”
Natigilan ako.
Ano nga ba kami?
Dating magkasintahan?
Magkaibigan?
Boss at empleyado?
O dalawang estrangherong pilit lang iniiwasan ang nakaraan?
“Dati po… magkakilala kami.”
Napansin kong tila nagulat ang doktor.
“Mukhang hindi ‘yan ang kuwento niya.”
Bago pa ako makapagtanong, bumukas ang pinto ng ICU.
Naroon si Adrian.
May benda ang noo.
May sugat ang kaliwang braso.
Ngunit ang mas nakakagulat ay ang folder na hawak ng doktor.
“May aksidente po kaninang umaga.”
“May truck na nawalan ng preno.”
“Ligtas sana siya.”
“Pero bigla siyang bumalik sa kalsada.”
“Bakit?” mahina kong tanong.
Tahimik na inilapag ng doktor ang isang maliit na backpack sa mesa.
“May batang tumatawid.”
“Naiwas niya ang bata.”
“Siya ang nabangga.”
Parang may bumara sa lalamunan ko.
Hindi iyon ang Adrian na kilala ko noon.
Mas inuuna niya noon ang negosyo.
Ang trabaho.
Ang sarili.
Ngayon…
Handa siyang isugal ang buhay para sa isang batang hindi niya kilala.
Habang nakatingin ako sa kanya sa loob ng ICU, may lumapit na isang matandang babae.
Elegante.
Mahinhin.
Ngunit halatang ilang gabi nang hindi natutulog.
“Ako ang nanay ni Adrian.”
Napayuko ako bilang paggalang.
Akala ko sisigawan niya ako.
Sisisihin.
O palalayasin.
Sa halip…
Inabot niya sa akin ang isang lumang kahon.
“Matagal na niya itong ipinapahawak sa akin.”
Hindi ko agad binuksan.
“Para saan po ito?”
Napangiti siya nang mapait.
“Sinabi niyang ibigay ko lang kung sakaling dumating ang araw na muli kayong magkita.”
Nang buksan ko ang kahon, halos mawalan ako ng lakas.
Nasa loob ang lahat.
Ang unang sinehan na pinanood namin.
Ang keychain na binili ko sa Divisoria noong college.
Mga litrato naming dalawa.
Mga birthday card.
Mga bus ticket.
Pati ang tuyong sampaguitang isinabit ko noon sa notebook niya.
Hindi niya itinapon.
Ni isa.
May isang sobre rin.
Nakasulat sa harap.
“Kung sakaling bumalik ka.”
Dahan-dahan kong binuksan.
Isang sulat.
Hindi mahaba.
Pero bawat salita ay tila kutsilyong dahan-dahang tumatama sa puso ko.
Bianca,
Hindi ko alam kung bakit ka umalis.
Hindi ko rin alam kung may nagawa ba akong mali.
Pero araw-araw kitang hinintay.
Bawat tawag na hindi mo sinagot.
Bawat email na bumalik.
Bawat Pasko.
Bawat kaarawan.
Hindi ako tumigil.
Hanggang isang araw…
Tinanggap kong baka hindi ka na talaga babalik.
Pero kahit ganoon…
Hindi ko nagawang magmahal ng iba.
Kung masaya ka na…
Sapat na iyon.
— Adrian
Hindi ko napigilang umiyak.
Hindi dahil mahal ko pa siya.
Kundi dahil ngayon ko lang nalaman ang katotohanan.
Akala niya iniwan ko siya.
Samantalang ang alam ko…
Siya ang biglang nawala.
Limang taon na ang nakalipas.
Noong gabing dapat kaming magkita sa NAIA bago ako lumipad papuntang Melbourne, hindi siya dumating.
Naghintay ako nang halos apat na oras.
Hindi siya sumipot.
Hindi sumagot sa tawag.
Hindi nag-text.
Kinabukasan…
May litrato siyang kumalat sa social media.
Kasama ang isang babae.
Nagyayakapan.
May caption pang:
“Congratulations, future CEO.”
Iyon ang araw na isinumpa kong hindi na siya hahanapin.
Napansin ng kanyang ina ang gulat sa mukha ko.
“Ano’ng litrato?”
Ipinakita ko ang lumang screenshot na hanggang ngayon ay nasa cloud storage ko pa rin.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
“Hindi maaari…”
Mabilis niyang tinawagan ang personal assistant ni Adrian na mahigit limang taon nang kasama nito.
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang matandang lalaki.
Pagkakita pa lang sa larawan ay namutla na siya.
“Ma’am…”
“Naalala ko na.”
“Iyan ang araw na na-hack ang opisyal na account ni Sir Adrian.”
“Lumabas ang maraming pekeng larawan.”
“Isa rito ang larawan na ‘yan.”
“Ang babaeng nasa litrato ay pinsan niya.”
“Kinunan iyon sa family reunion.”
“May nag-edit ng caption.”
“Hindi namin alam na may nakakita.”
Parang tumigil ang mundo.
Ibig sabihin…
Hindi niya ako iniwan.
At hindi ko rin siya iniwan.
Pareho kaming niloko.
Pareho kaming naniwalang pinili ng isa ang lumayo.
Pareho naming isinakripisyo ang limang taon ng buhay dahil sa isang kasinungalingan.
Habang umiiyak ako, biglang nag-ingay ang monitor sa loob ng ICU.
Tumakbo ang mga doktor.
“Doctor!”
“Nagising ang pasyente!”
Agad akong napatayo.
Ngunit bago pa ako makapasok…
May isa pang lalaking humahangos na dumating.
Bitbit niya ang isang makapal na brown envelope.
“Nasaan si Mr. Adrian Villanueva?”
“Importante ito!”
“Ano ‘yan?” tanong ng nurse.
Huminga siya nang malalim.
“Galing ito sa National Bureau of Investigation.”
“Nahuli na namin ang taong nag-hack ng account niya limang taon na ang nakalipas.”
“At may isang pangalan siyang paulit-ulit na ibinibigay.”
Tumigil ang lahat.
“Sino?”
Dahan-dahang binuksan ng imbestigador ang envelope.
May mga larawan.
Mga bank transfer.
Mga email.
At isang confession.
Nang makita ko ang unang pahina…
Nalaglag ang hawak kong kahon.
Dahil ang taong nagplano ng lahat…
Ang taong sumira sa relasyon naming dalawa…
Ang taong nagpalipas sa amin ng limang taon sa maling paniniwala…
Ay isang taong pareho naming pinagkatiwalaan noon.
At sa sandaling iyon…
Dahan-dahang bumukas ang pinto ng ICU.
Narinig ko ang mahina ngunit pamilyar na boses.
“Bianca…”
Paglingon ko…
Gising na si Adrian.
At hawak niya ang isang singsing na limang taon niyang hindi kailanman binitiwan.
