Bahagi 3 — Sa Araw na Pinili Niya Siya, May Ibang Lalaking Pumili sa Akin
Bahagi 3 — Sa Araw na Pinili Niya Siya, May Ibang Lalaking Pumili sa Akin
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko siya sinampal.
Hindi ko inihagis ang baso sa dingding kahit iyon ang unang pumasok sa isip ko.
Mas masakit ang ginawa ko.
Umupo ako.
Kinuha ko ang calculator.
At isa-isang isinulat ang lahat.
₱600,000.
Deposit sa venue.
₱180,000.
Bridal atelier.
₱250,000.
Unang cancellation charge.
₱95,000.
Supplier retainers na hindi naibalik.
Sa isang papel lang, mahigit isang milyong piso ang nailabas ko sa isang kasal na dalawang taon niyang paulit-ulit ipinagpapaliban.
At ngayon, ginagamit niya ang natitirang deposit para sa birthday ng ibang babae.
“Lia,” sabi ni Adrian.
“I can explain.”
“Tama.”
Itinulak ko ang papel sa harap niya.
“Explain this.”
Napatingin siya sa mga numero.
“Hindi ko naman kinukuha ang pera mo.”
“Talaga?”
“I’m transferring the venue allocation.”
“Na ako ang nagbayad.”
“I would have reimbursed you.”
“Kailan?”
Hindi siya sumagot.
“Pagkatapos ng birthday niya?”
Tahimik.
“Pagkatapos ng susunod na panic episode?”
Sumikip ang panga niya.
“Don’t talk about her condition like that.”
“Hindi ko tinatawanan ang kondisyon niya.”
Tumayo ako.
“Ang tinatanong ko, bakit bawat kailangan ni Isabella ay automatic na obligasyon kong bayaran?”
“Hindi ko sinabing obligasyon mo.”
“Ginamit mo ang deposit ko nang walang pahintulot.”
“Because it was sitting there!”
Doon siya unang sumigaw.
Tumayo rin ako.
“Exactly.”
Tahimik ang buong opisina sa labas.
Nakita ko sa reflection ng glass wall ang ilang empleyadong mabilis umiwas ng tingin.
Huminga ako nang malalim.
“Lumabas ka.”
“Lia.”
“May trabaho ako.”
“Hindi tayo tapos.”
“Matagal na.”
Lumabas siya na malakas ang pagsara sa pinto.
Limang minuto ang lumipas bago ako muling nakahinga nang normal.
Pagkatapos ay tinawagan ko ang venue.
Humingi ako ng kopya ng authorization.
Makalipas ang dalawampung minuto, nasa email ko na.
Nakalagay doon ang electronic signature ni Adrian.
Sa notes:
Transfer remaining credit to Ms. Isabella Ramos 25th Birthday Celebration. Family authorization confirmed.
Family authorization.
Parang asawa ko siya.
Parang may karapatan siyang pamahalaan ang pera ko.
Tumawag ako sa accountant ko.
“Cancel everything under my name.”
“Ma’am?”
“Everything connected to the old Ramos wedding account.”
“Even the Tagaytay credit?”
“Yes.”
“Refundable pa po ang 60 percent.”
“Process it.”
May saglit na katahimikan.
“Copy, Ma’am.”
Iyon ang unang pagkakataon sa loob ng maraming taon na may iniligtas akong bagay mula sa relasyon namin.
Pera lang.
Pero nagsimula roon.
Kinagabihan, pumunta ako sa bridal atelier.
Hindi para makipag-away.
Gusto kong kunin ang original sketch ko at pormal na bawiin ang authorization.
Pero pagpasok ko sa fitting area, narinig ko ang tawa ni Isabella.
“Kuya, tingnan mo!”
Napatigil ako.
Bukas ang fitting room.
Lumabas si Isabella na nakasuot ng ivory gown.
Hindi eksaktong kapareho ng design ko.
Pero pareho ang neckline.
Pareho ang fitted waist.
Pareho ang pearl embroidery na ilang buwan naming inayos ng designer.
At sa likod niya—
si Adrian.
Nakaupo sa sofa.
May hawak na iced coffee.
Para silang magkasintahang naghahanda para sa kasal.
Unang nakakita sa akin ang stylist.
Namula ang mukha niya.
“Ms. Villanueva…”
Napalingon si Isabella.
Agad siyang napangiti.
“Ate Lia!”
Hinawakan niya ang skirt.
“Sorry ha. Sabi ni Kuya sayang daw kung hindi magagamit iyong slot.”
Lumapit ako.
Tiningnan ko ang gown.
Pagkatapos siya.
“Hubarin mo.”
Nawala ang ngiti niya.
“Ano?”
“Hindi iyo ang design.”
“Lia,” singit ni Adrian.
“Don’t make a scene.”
Hindi ko siya nilingon.
“Hindi ko kinakausap ikaw.”
Nangingilid ang luha ni Isabella.
“Ate, hindi ko naman alam na sobrang importante nito sa’yo.”
“Sinabi ng designer na para sa kasal ko iyan.”
“Akala ko canceled na.”
“Canceled ang kasal namin ni Adrian.”
Napalingon sa amin ang dalawang seamstress.
“At hindi ibig sabihin noon na libre na ang lahat ng binayaran ko.”
Lumapit si Adrian.
“I already told you I’d pay it back.”
“Good.”
Kinuha ko ang folder mula sa reception desk.
“In writing.”
“Ano?”
“In writing.”
Binuksan ko ang prepared acknowledgment na pinagawa ko sa accountant.
Nandoon ang exact amount.
Date.
Purpose.
At acknowledgment na ginamit ang funds without my prior consent.
Napangisi si Adrian.
“You brought paperwork?”
“Oo.”
“Sa tingin mo magnanakaw ako?”
“Kung hindi, walang problema pumirma.”
Namula ang mukha niya.
Si Isabella naman ay biglang humikbi.
“Kuya, alisin ko na lang.”
Hinawakan ni Adrian ang balikat niya.
“No.”
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Lia, grabe ka.”
Parang may lumagutok sa loob ko.
“Grabe ako?”
“Birthday lang niya.”
“Gown ko.”
“Venue credit ko.”
“Regalo ko.”
“Pera ko.”
“Oras ko.”
“Lahat na lang kapag gusto niya, kukunin mo sa akin at sasabihing huwag akong madamot?”
Tahimik siya.
Tumingin ako kay Isabella.
May luha sa pisngi.
Pero ang kamay niya ay mahigpit pa ring nakakapit sa pearl embroidery ng gown.
“Ate…”
Mahina siyang nagsalita.
“Hindi ko naman gustong agawin si Kuya sa’yo.”
Natawa ako.
“Hindi kita inaakusahan niyan.”
Biglang umangat ang tingin niya.
“Hindi mo kailangang agawin.”
Tumingin ako kay Adrian.
“Kusang loob ka niyang pinipili.”
Umalis ako.
Hindi ko na kinuha ang sketch.
Ayoko na.
Hayaan nilang isuot.
May sarili na akong gown.
May sarili na akong venue.
At higit sa lahat—
may sarili na akong buhay.
Naghihintay sa labas si Rafael.
Nakasandal siya sa dark gray na SUV habang may hawak na dalawang paper cup.
Pagkakita sa akin, hindi siya nagtanong agad.
Inabot lang niya ang isa.
“Hot chocolate.”
Kinuha ko.
“Hindi coffee?”
“Tatlong kape ka na today.”
Natawa ako nang mahina.
Si Rafael Santiago ay thirty-four.
Civil engineer.
Managing partner sa isang infrastructure consultancy na matagal nang supplier ng pamilya namin, pero hindi kami naging close noon.
Magkakilala lang.
Professional.
Polite.
Hanggang sa isang project sa Batangas kung saan halos anim na buwan kaming magkasamang nagtrabaho.
Noon ko nalaman na may mga lalaking marunong makinig nang hindi naghihintay ng pagkakataong magsalita.
May mga lalaking kapag sinabi mong pagod ka, hindi sasagot ng:
“Konting tiis.”
Sasabihin nilang:
“Anong puwede kong bawasan para gumaan?”
Tatlong buwan matapos kong pormal na tapusin ang relasyon ko kay Adrian, niyaya ako ni Rafael mag-dinner.
Tumanggi ako.
Pagkalipas ng dalawang linggo, niyaya niya ulit.
Tumanggi ulit ako.
Hindi siya nagtampo.
Hindi siya nag-pressure.
Pagkaraan ng isang buwan, ako ang nagyayang magkape.
Mabilis ba?
Siguro.
Pero hindi kami nagsimula sa estranghero.
Pitong taon ko na siyang kilala.
At sa pitong taon na iyon, minsan ko lang siyang nakitang mawalan ng pasensya.
Noong may contractor na gustong dayain ang structural inspection.
“Okay ka?” tanong niya.
Tumango ako.
“Huwag kang magsinungaling.”
“Hindi ako okay.”
“Better.”
Napatingin ako sa kanya.
“Better?”
“Mas madaling tumulong kapag totoo ang sagot.”
Natawa ako.
Sa loob ng sasakyan, sinabi ko sa kanya ang tungkol sa gown.
Hindi siya nagmura.
Hindi niya tinawag na tanga si Adrian.
Isang bagay lang ang sinabi niya.
“Do you want me to do anything?”
“Huwag.”
“Okay.”
“Hindi mo ako pipigilan?”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Dahil sinabi mong ayaw mo.”
Simple.
Napakasimple.
At marahil iyon ang dahilan kung bakit napakasakit isipin kung gaano katagal akong nasanay sa kabaligtaran.
Makalipas ang tatlong araw, dumating sa bahay namin ang mga Ramos.
Si Tito Ramon.
Si Tita Lourdes.
At si Adrian.
Wala si Isabella.
Nasa sala kami ng mga magulang ko.
Tahimik si Papa.
Si Mama naman ay matigas ang mukha.
Si Tita Lourdes ang unang nagsalita.
“Lia, hija, baka naman puwedeng ayusin ito nang tahimik.”
“Alin po?”
Napatingin siya kay Mama bago bumalik sa akin.
“Lahat.”
“Napakaliit na bagay nitong pinagmulan.”
Napakaliit.
Tumingin ako kay Adrian.
Hindi siya umiimik.
“Twenty years ang samahan ng dalawang pamilya,” pagpapatuloy niya.
“Hindi tama na masira dahil lang sa misunderstanding tungkol sa venue at gown.”
Mama finally spoke.
“Lourdes, hindi misunderstanding ang paggamit sa pera ng anak ko nang walang pahintulot.”
Namula ang mukha ni Tita Lourdes.
“I said we’ll reimburse it.”
Papa opened a brown folder.
“Then do it.”
Inilagay niya sa mesa ang itemized statement.
Tahimik si Tito Ramon.
Halatang hindi niya alam ang buong halaga.
“Adrian,” sabi niya.
“Ginamit mo ba talaga ang reservation credit?”
“Dad—”
“Yes or no?”
Tumahimik si Adrian.
Sapat na iyon.
Napapikit si Tito Ramon.
“Kailan mo balak sabihin sa amin?”
“Isabella wanted a special twenty-fifth birthday.”
“Then pay for it yourself!”
Unang beses kong narinig sigawan ni Tito Ramon ang anak niya.
Pero wala na akong naramdaman.
Pagod na ako.
Pagkatapos ng halos isang oras, nagkasundo ang matatanda sa refund.
Hindi relasyon ang pinagusapan.
Pera lang.
Dahil tungkol sa relasyon, malinaw na ako.
Bago sila umalis, tumayo si Adrian sa tapat ko.
“Cancel the wedding.”
Napatigil ako.
“What?”
“December fourteen.”
Napatawa si Mama sa sobrang gulat.
Pero seryoso si Adrian.
“Hindi ka puwedeng magpakasal sa lalaking halos kakasimula mo lang i-date.”
“Tapos na tayo.”
“Hindi ka ganito.”
“Hindi mo na ako kilala.”
“Lia.”
“Adrian.”
“Hindi mo siya mahal.”
Sumikip ang dibdib ko.
“Hindi mo puwedeng sabihin sa akin kung sino ang mahal ko.”
“Twenty years, Lia.”
“Tapos pinili mo pa rin akong gawing second place.”
“Hindi second place!”
“Then what am I?”
Wala siyang sagot.
Lumapit siya.
“Give me one month.”
Umiling ako.
“Two weeks.”
“Hindi.”
“Seven days.”
“Hindi negosyo ang buhay ko na puwede mong renegotiate kapag malapit nang mawala sa’yo.”
Nanginginig ang panga niya.
“Si Isabella ba?”
“Hindi.”
“Then ano?”
“Napagod akong makiusap para sa puwestong dapat hindi ko kailangang ipaglaban.”
Umalis ako sa sala.
Akala ko tapos na roon.
Hindi pala.
Kinabukasan, nag-post si Isabella ng larawan sa Instagram.
Suot niya ang pearl earrings na dapat sana ay regalo sa akin.
Caption:
Some people have everything and still get angry when someone else receives a little love. Healing quietly. Choosing peace. 🤍
Walang pangalan.
Pero alam ng lahat.
Makalipas ang dalawang oras, may comments na.
May pinsang nagtanong kung may away.
May kaibigan nilang nagparinig.
May nakarating sa office.
Hindi ako sumagot.
Sinabi ni Mama na idemanda ko.
Sabi ko huwag.
Hindi ako makikipag-away sa Instagram.
Pero kinagabihan, may screenshot na ipinadala sa akin ng isa naming mutual friend.
Private group chat iyon.
Kasama si Isabella at tatlo niyang kaibigan.
Isang message ang agad kong nakita.
Bella: Kapag sinabi kong nahihirapan ako, hindi matitiis ni Kuya Adrian. Sure ako ipu-postpone na naman niya.
Kasunod:
Friend: Hindi ka ba guilty kay Lia?
Sagot ni Isabella:
Bella: She’ll survive. Lagi naman siyang may everything. Once married sila, wala na akong say kay Kuya. Ngayon lang ako may chance.
Nanlamig ako.
Isa pang message.
Bella: Therapist never said bawal ang wedding. Sinabi lang na iwasan ko stressful fights. Si Kuya lang nag-assume, so hinayaan ko.
Hindi ako huminga nang ilang segundo.
Rafael, na nakaupo sa kabilang dulo ng dining table, nakita ang mukha ko.
“Ano iyon?”
Iniabot ko sa kanya ang phone.
Binasa niya.
Pagkatapos ay ibinalik.
“Anong gagawin mo?”
Tumingin ako sa screen.
“Wala.”
“Sure?”
“Oo.”
“Bakit?”
Dahan-dahan kong pinatay ang cellphone.
“Dahil hindi naman si Isabella ang pinakasalan ko sana.”
Naintindihan niya agad.
Ang maaaring magsinungaling ay si Isabella.
Pero ang paulit-ulit na naniwala, kumampi, nagbigay ng pera ko, oras ko, gamit ko, at kinabukasan ko nang hindi ako tinatanong—
si Adrian.
Hindi ko kailangan sirain si Isabella para patunayang mali siya.
Kailangan ko lang umalis sa lalaking kusang pumili sa kanya.
Lumipas ang tatlong linggo.
Dumating ang December.
Tahimik akong nagtrabaho.
Tinapos namin ang guest list.
Pinili ang flowers.
Final fitting.
Family dinner.
Marriage license.
Church requirements.
Lahat maayos.
Sa unang pagkakataon, wala akong kailangang kumbinsihing dumalo sa sarili niyang kasal.
Tatlong araw bago ang ceremony, ipinadala ng pamilya ko ang formal invitations sa mga matatandang kaibigan ng pamilya.
Kasama roon ang mga Ramos.
Hindi ko gustong ipadala.
Pero sabi ni Lola Cora:
“Ang mabuting asal, hindi dapat nawawala dahil masama ang asal ng iba.”
Kaya nagpadala kami.
Kinagabihan, sunod-sunod ang tawag ni Adrian.
Labing-apat.
Hindi ko sinagot.
May messages.
Rafael Santiago?
Iyong engineer?
Lia, pick up.
This isn’t funny.
He’s using you.
Call me.
Ang huling message:
I have proof.
Hindi ako sumagot.
Kinabukasan, rehearsal day.
Nasa private chapel kami sa Tagaytay.
Maulap.
Malamig ang hangin.
Nasa loob si Mama kasama ang coordinator.
Si Rafael ay nasa kabilang building kasama ang pamilya niya.
Ako naman ay papasok na sana sa bridal suite nang humabol sa akin ang venue manager.
“Ma’am Lia?”
“Yes?”
“May lalaki po sa gate.”
Naramdaman kong bumigat ang sikmura ko.
“Who?”
“Mr. Adrian Ramos.”
Napapikit ako.
“Sabihin mong umalis.”
“Ma’am…”
May kakaiba sa boses niya.
“Ano?”
“May dala po siyang folder.”
“At?”
“Sinabi niyang kailangan ninyo itong makita bago kayo magpakasal.”
Mula sa entrance, nakita kong nakatayo si Adrian sa ilalim ng mahinang ulan.
Basang-basa ang balikat ng polo niya.
Mahigpit ang hawak niya sa isang brown envelope.
At nang makita niya ako, sumigaw siya:
“LIA!”
Hindi ako gumalaw.
Lumapit siya hanggang pigilan siya ng security.
“Hindi mo siya kilala!”
Itinaas niya ang folder.
“May kontrata siya sa kumpanya ninyo!”
“May pera siyang makukuha kapag pinakasalan ka niya!”
“Ginagamit ka ni Rafael!”
Bumukas ang pinto ng chapel sa likod ko.
May mga kamag-anak nang lumalabas.
Narinig ko ang boses ni Mama.
“Ano na naman ito?”
Pero hindi ko inalis ang tingin kay Adrian.
Dahil sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon—
siya naman ang desperadong humahabol.
At nasa kamay niya raw ang ebidensyang kayang sirain ang kasal ko kinabukasan.
