Isang Buwan Akong Nawawala at Akala ng Pamilya Ko Nag-iinarte Lang Ako—Hanggang Ipinakita Ko ang 88 Tawag na Hindi Sinagot ng Fiancé Kong Kasama Noon ang Babaeng Lagi Niyang Ipinagtatanggol
Isang buwan akong nawawala.
Nang matagpuan ako ng pulis sa isang abandonadong bodega sa labas ng Bulacan, halos hindi ko na kayang tumayo nang mag-isa.
Pero ang pinakamasakit ay hindi ang nangyari sa loob ng bodegang iyon.
Ang pinakamasakit ay ang malaman kong narinig pala ng mga taong pinakamamahal ko ang paghingi ko ng tulong—at pinili nilang hindi maniwala.
Tatlong araw matapos akong mailigtas, nasa private room ako ng isang ospital sa Quezon City.
May benda ang kaliwang kamay ko. Sabi ng doktor, malaki ang posibilidad na hindi na bumalik nang buo ang lakas at kontrol nito.
Dati, interior designer ako.
Ang kamay na iyon ang ginagamit ko sa pag-sketch.
Sa pagpili ng materyales.
Sa paggawa ng mga detalyeng pinagkakakitaan ko mula pa noong dalawampu’t apat ako.
Ngayon, hirap akong humawak kahit kutsara.
“May kamag-anak po ba kayong puwedeng tawagan?” tanong ng doktor.
Tumingin ako sa kisame.
“Patay na po ang mga magulang ko.”
Nagsinungaling ako.
Buhay ang mga magulang ko.
May kuya rin ako.
At may fiancé akong sampung taon ko nang minamahal at tatlong taon nang nakatakdang pakasalan.
Pero noong panahong iyon, mas madaling isipin na wala na silang lahat.
Bandang alas-otso ng gabi, biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Sebastian Villareal.
Naka-charcoal suit siya, maayos pa rin ang buhok, at sinundan ng dalawang assistant na may dalang prutas, supplements at kung anu-anong imported na pagkain.
Thirty-six si Sebastian.
Executive vice president ng Villareal Development Group.
At sa loob ng sampung taon, siya ang sentro ng buhay ko.
Huminto ang tingin niya sa benda sa kamay ko.
“Camille.”
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin na nasa ospital ka?”
Tumingin ako sa kanya.
Sa mukha ng lalaking minsan ay kaya kong hintayin nang ilang oras sa restaurant dahil lang sinabi niyang may meeting siya.
Sa lalaking paulit-ulit kong pinatawad sa bawat dinner na kinansela niya.
Sa lalaking palaging nagsasabing masyado akong emotional.
“Paano kita tatawagan?” mahinahon kong tanong.
Kumunot ang noo niya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Hindi ba naka-block ako sa ’yo?”
Tumahimik ang buong silid.
May nakita akong bahagyang pagbabago sa mukha niya.
Para bang ngayon lang niya naalala.
Isang buwan bago ako mawala, mahigit sampung beses akong tumawag sa kanya sa isang gabi.
May nakita kasi akong litrato online.
Kasama niya si Danica Rosales, isang sikat na actress at childhood friend niya, sa private dining room ng isang hotel sa BGC.
Birthday ni Danica.
Hindi niya sinabi sa akin na pupunta siya.
Nang sa wakas ay sinagot niya ang tawag ko, iritado ang boses niya.
“Camille, puwede bang huwag kang gumawa ng eksena? Birthday lang ito. Pagod na akong laging ine-explain sa ’yo ang lahat.”
Pagkatapos noon, pinatay niya ang tawag.
Hindi ko alam na binlock pala niya ako.
Akala ko busy lang.
Hanggang sa gabing dinukot ako.
Napabuntong-hininga si Sebastian.
“Hindi ito ang oras para pag-usapan ’yan.”
“Talaga?”
“Kamusta ang kamay mo?”
Napatingin ako sa benda.
“Sabi ng doktor, baka hindi na bumalik nang buo ang gamit nito.”
Biglang nanigas ang mukha niya.
“Ano?”
“Possible permanent nerve damage.”
Lumapit siya agad.
“Magpapadala ako ng specialist mula Singapore. O Japan. Kahit saan. Ako ang bahala.”
“Hindi na kailangan.”
“Camille.”
“Ako na ang bahala sa gastos.”
Doon siya nainis.
“Anong ginagawa mo?”
Wala akong sinabi.
“Isang buwan kang nawawala. Hindi ka nagpaparamdam. Tapos bigla kang lalabas na ganito at ngayon ay para bang kasalanan ko lahat?”
Tinitigan ko siya.
Hindi ko alam kung tatawa ako o iiyak.
Sa loob ng isang buwan, hindi ko alam kung makakauwi pa ako.
Bawat gabing naririnig kong may sasakyang humihinto sa labas, umaasa akong pulis iyon.
Bawat pagkakataong nakakahawak ako ng telepono ng mga dumukot sa akin, sinusubukan kong tumawag.
Kay Sebastian.
Kay Mama.
Kay Papa.
Kay Kuya.
Paulit-ulit.
At ngayong nasa harap ko siya, ang tingin niya sa pagkawala ko ay—
pagpapapansin.
“Sebastian,” sabi ko.
“Ano?”
“Hindi na tayo magpapakasal.”
Nanigas siya.
“Ano?”
“I’m ending the engagement.”
Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita.
Pagkatapos ay natawa siya nang mapait.
“Camille, hindi ako makikipaglaro sa ’yo.”
“Hindi ito laro.”
“Galit ka lang dahil kay Danica.”
“Hindi na tungkol kay Danica.”
“Then what is this?”
“Pagod na ako.”
Nagdilim ang mukha niya.
“Kapag natapos mo na itong drama mo, tawagan mo ako.”
Tumalikod siya.
Bago lumabas, huminto siya sa pintuan.
“Hindi ka magiging okay kung wala ako.”
Dahan-dahan akong ngumiti.
“Sebastian…”
Lumingon siya.
“Isang buwan akong nabuhay nang wala ka.”
Hindi na siya sumagot.
Sumara ang pinto.
Kinuha ko ang lumang cellphone na ibinalik sa akin ng pulis.
Basag ang screen.
Mahina ang battery.
Binuksan ko ang call history.
At doon ko nakita ang mga numerong ilang linggo ko nang ayaw harapin.
88 outgoing calls kay Sebastian.
Lahat walang sagot.
Binuksan ko ang contact niya.
Block.
Pagkatapos, binlock ko rin siya.
Sinunod ko sina Mama, Papa at Kuya.
Kinabukasan, bandang alas-diyes ng umaga, dumating silang tatlo.
Si Mama ang unang pumasok.
“Camille!”
Namumula ang mga mata niya.
Agad niyang hinawakan ang kanang kamay ko.
“Saan ka ba pumunta? Isang buwan! Alam mo ba kung gaano kami nag-alala?”
Kasunod si Papa.
“Napakalaking eskandalo nito. Bakit hindi ka man lang nagparamdam?”
Si Kuya Adrian naman ay napabuntong-hininga.
“May problema ba kayo ni Sebastian? Camille, trenta’y dos ka na. Hindi puwedeng sa tuwing nag-aaway kayo ay nawawala ka nang isang buwan.”
Tiningnan ko silang tatlo.
Walang nagtatanong kung paano ako nakaligtas.
Walang nagtatanong kung natatakot ba akong matulog.
Walang nagtatanong kung bakit nanginginig ang kamay ko.
Si Mama pa ang nagsabi—
“Umuwi ka na. Nakakahiya na sa mga Villareal.”
Doon ako napangiti.
“Mama.”
“Ano?”
“Talaga bang nag-alala kayo?”
“Anong klaseng tanong ’yan? Anak kita!”
Tumango ako.
“Kung gano’n…”
Napatingin silang tatlo sa akin.
“…bakit noong tumawag ang mga dumukot sa akin at humingi ng ₱10 milyon, binabaan ninyo sila ng telepono?”
Nawala ang kulay sa mukha ni Mama.
Napakunot-noo si Papa.
At si Kuya—
biglang umiwas ng tingin.
“Anong sinasabi mo?” mabilis na tanong ni Mama.
“Tawag noong Agosto 12. Alas-tres kinse ng hapon.”
Walang gumalaw.
“Hinayaan nila akong magsalita.”
Huminga ako nang malalim.
“Narinig mo ang boses ko, Ma.”
Namutla siya.
“Sinabi ko, ‘Mama, tulungan mo ako.’”
“Camille—”
“Pero ang sagot mo…”
Tumingin ako diretso sa kanya.
“‘Camille, ano na namang drama ’yan?’”
Nanginig ang labi niya.
Humarap ako kay Papa.
“Limang minuto pagkatapos, ikaw naman ang tinawagan.”
Tahimik siya.
“Sinabi mong scam iyon. At binabaan mo sila.”
“Hindi namin alam—”
“Huling tinawagan si Kuya.”
Napatingin si Adrian sa akin.
At bago pa siya makapagsalita, sinabi ko ang eksaktong mga salitang hindi ko malilimutan habang buhay.
“Ang sabi mo sa akin—”
Huminto ako.
“‘Camille, tigilan mo na ’yan. Birthday ni Danica ngayon. Kasama niya si Sebastian. Huwag kang manggulo.’”
Namatay ang katahimikan sa loob ng silid.
At saka ko inilabas mula sa ilalim ng kumot ang isang maliit na plastic evidence bag.
Nasa loob noon ang cellphone na narekober ng pulis.
Kasama ang kopya ng call logs.
At isang recording.
“May isa pa kayong hindi alam,” sabi ko.
“Ano?” pabulong na tanong ni Kuya.
Pinindot ko ang play.
At mula sa speaker, malinaw na narinig ang boses ng isa sa mga dumukot sa akin—
kasunod ng boses ni Sebastian.
Hindi mula sa unanswered call.
Kundi mula sa isang tawag na talagang sinagot niya.
At ang sinabi niya sa lalaking humihingi ng ransom ay nagpatinginan kaming lahat.
“Kung tungkol na naman ito kay Camille, bahala na kayo sa kanya.”
PART2
Hindi huminga si Sebastian nang marinig niya ulit ang sarili niyang boses.
Dahil eksaktong alas-onse kinabukasan, bumalik siya sa ospital.
Tinawagan pala siya ni Kuya Adrian.
Hindi ko hiniling iyon.
Pero sa sandaling pumasok siya sa silid at nakita ang parents ko sa isang tabi, alam kong wala nang atrasan.
“Anong recording?” tanong niya.
Hindi ko siya sinagot.
Pinindot ko ulit ang play.
May ingay sa background.
Boses ng isang lalaki:
“Sir, nasa amin si Camille Mendoza. Kung gusto n’yo siyang makitang buhay, maghanda kayo ng sampung milyon.”
Sumunod ang ilang segundong katahimikan.
Pagkatapos, boses ni Sebastian.
Pagod.
Iritado.
Walang takot.
“Kung tungkol na naman ito kay Camille, bahala na kayo sa kanya. Hindi ako interesado sa drama niya ngayon.”
Naputol ang recording.
Walang nagsalita.
Si Sebastian ang unang gumalaw.
“Hindi ko alam na totoo ’yan.”
Tumango ako.
“Alam ko.”
“Akala ko prank. O isa na namang paraan mo para pauwiin ako.”
“Alam ko rin.”
“Camille—”
“Hindi kita inaakusahan na alam mong dinukot ako.”
Napahinto siya.
“Mas masakit nga iyon.”
Kumunot ang noo niya.
“Dahil?”
“Dahil narinig mo ang posibilidad na nasa panganib ako…”
Tiningnan ko siya.
“…pero mas pinili mong isipin na nagsisinungaling ako.”
Hindi siya nakasagot.
Sumingit si Mama.
“Anak, pare-pareho tayong nagkamali. Pero hindi natin sinasadya.”
“Ma.”
Huminto siya.
“Tatlong beses kayong tinawagan.”
Nanlamig ang mukha niya.
“Tatlong magkakaibang tao ang nagsabing nasa panganib ako.”
Napatingin ako kay Papa.
“Pero mas madaling paniwalaan ninyong spoiled akong anak kaysa isipin na baka kailangan ko talaga kayo.”
“Camille,” mariing sabi ni Papa, “wala kang karapatang magsalita sa amin nang ganyan. Kami ang nagpalaki sa ’yo.”
Napangiti ako.
Dati, kapag tumataas ang boses ni Papa, tumatahimik ako.
Dati.
Ngayon, wala na.
“Exactly.”
“Ano?”
“Kayo ang nagpalaki sa akin.”
Tumuwid ako sa kama.
“Kaya siguro nasanay akong isipin na kasalanan ko kapag nasasaktan ako.”
Napatigil siya.
“Kapag umiiyak ako, dramatic ako.”
“Kapag humihingi ako ng oras, demanding ako.”
“Kapag nagseselos ako, insecure ako.”
“Kapag may problema ako, maarte ako.”
“Hanggang sa araw na literal akong humingi ng tulong…”
Napatingin ako sa kanilang lahat.
“…at wala ni isa sa inyo ang naniwala.”
Napaupo si Mama sa sofa.
Umiiyak na siya.
“Sorry.”
Isang simpleng salita.
Dati, iyon lang siguro ang kailangan ko.
Pero may mga salitang dumarating nang huli.
At kapag sobrang huli na, hindi na sila susi.
Bulong na lang sila sa pintuang matagal nang nagsara.
“Camille,” sabi ni Sebastian, “bibitawan ko si Danica. Hindi na ako makikipagkita sa kanya.”
Napakurap ako.
Hanggang ngayon, hindi pa rin niya naiintindihan.
“Hindi mo kailangang bitawan si Danica.”
Napatingin siya sa akin.
“Hindi siya ang problema.”
“Then tell me what you want.”
“Wala.”
“Ano?”
“Wala na akong gusto mula sa ’yo.”
Parang iyon ang unang bagay na tunay na nakasakit sa kanya.
Lumapit siya.
“Ten years, Camille.”
“Oo.”
“Sampung taon tayo.”
“Alam ko.”
“Hindi mo puwedeng itapon lahat dahil sa isang maling tawag.”
Napangiti ako nang mapait.
“Hindi ko itinatapon ang sampung taon.”
Itinaas ko ang basag na cellphone.
“Tinanggap ko lang kung ano talaga ang ibig sabihin ng sampung taon na iyon.”
Wala siyang sinabi.
Ilang sandali pa, bumukas ang pinto.
Pumasok si Atty. Mariel Santos, kaibigan ko noong college at ngayo’y corporate lawyer sa Makati.
Siya ang una kong tinawagan matapos akong mailigtas.
Hindi ang pamilya ko.
Hindi si Sebastian.
Si Mariel.
May dala siyang folder.
“Sorry, traffic sa EDSA.”
Iniabot niya iyon sa akin.
Tiningnan ni Sebastian ang pangalan sa folder.
NOTICE OF CANCELLATION OF WEDDING CONTRACTS AND FINANCIAL DISENGAGEMENT.
Nanigas siya.
“Anong ibig sabihin nito?”
Sumagot si Mariel.
“Ibig sabihin, cancelled na ang wedding venue, suppliers, joint investment account, at lahat ng authorization ni Mr. Villareal sa properties ni Camille.”
Napalingon si Sebastian sa akin.
“Joint investment account?”
“Oo.”
Hindi niya alam na apat na taon na akong naglalagay ng malaking bahagi ng kita ko sa account na iyon.
Akala niya maliit lang ang design studio ko.
Hindi niya alam na sa nakaraang limang taon, nakapag-invest ako sa dalawang condominium development at tatlong commercial properties sa Pampanga at Laguna.
Mas mahalaga—
hindi rin niya alam na ako mismo ang bumili sa maliit na bahay sa Tagaytay na lagi niyang tinatawag na “future family home natin.”
Nasa pangalan ko iyon.
“Camille,” sabi niya, “puwede nating ayusin ito.”
Umiling ako.
“Hindi na.”
“Give me one chance.”
Napatingin ako sa kanya.
At sa unang pagkakataon, nakita ko sa mukha ni Sebastian ang takot.
Hindi takot na mawala ako.
Kundi takot na mawalan siya ng kontrol.
Doon ko lubos na naintindihan.
Hindi pala niya ako minahal dahil kailangan niya ako.
Minahal niya ang bersyon kong madaling kausapin, madaling patahimikin at madaling balikan.
Pero ang babaeng nasa harap niya ngayon?
Hindi na iyon ang Camille na iniwan niya isang buwan na ang nakaraan.
“Lumabas na kayo,” sabi ko.
Nagprotesta si Papa.
“Camille!”
Pinindot ko ang nurse call button.
“Please.”
Isa-isang tumayo ang pamilya ko.
Si Mama, umiiyak.
Si Papa, galit.
Si Kuya Adrian, hindi makatingin sa akin.
Si Sebastian ang huling umalis.
Bago niya isara ang pinto, sinabi niya—
“Babalik ka rin.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi.”
At sa pagkakataong iyon, naniwala siya.
Makalipas ang tatlong buwan, nasa rehabilitation center ako sa Pasig nang makatanggap ako ng tawag mula kay Detective Reyes.
Nahuli na ang huling miyembro ng grupong dumukot sa akin.
May koneksyon pala sila sa dating empleyado ng isang supplier na nakatrabaho ko sa isang malaking renovation project.
Hindi personal ang pagdukot.
Pera lang ang habol.
Wala silang koneksyon kay Danica.
Wala ring kinalaman si Sebastian sa plano.
Sa isang banda, nakahinga ako.
Hindi ko kailangan ng mas malaking conspiracy.
Sapat na ang katotohanan.
Hindi sila ang naglagay sa akin sa panganib.
Pero nang magkaroon sila ng pagkakataong paniwalaan ako—
pinili nilang hindi.
At iyon ang sugat na hindi kayang gamutin ng pulis.
O pera.
O apology.
Nagsimula akong bumalik sa trabaho makalipas ang limang buwan.
Hindi na kagaya ng dati ang kaliwang kamay ko.
May mga araw na nanginginig pa rin ito.
Hindi na ako makapag-sketch nang mabilis.
Kaya natuto akong gumamit ng tablet.
Voice commands.
Adaptive tools.
At higit sa lahat—
natuto akong humingi ng tulong nang hindi nahihiya.
Si Mariel ang tumulong sa akin sa legal side.
Isang occupational therapist na si Bea naman ang halos araw-araw akong pinapagalitan kapag sinusubukan kong gawin lahat mag-isa.
“Hindi weakness ang pagtanggap ng tulong,” sabi niya minsan.
Tumawa ako.
“Parang slogan sa mug.”
“Pero totoo.”
Totoo nga.
Isang taon matapos akong matagpuan, binuksan ko ulit ang design studio.
Mas maliit.
Mas tahimik.
Pero akin.
Tinawag ko itong Laya Studio.
Hindi dahil gusto kong kalimutan ang nakaraan.
Kundi dahil gusto kong tandaan kung ano ang pinili kong gawin pagkatapos nito.
Minsan, nagpapadala si Mama ng sulat.
Hindi ko sinasagot.
Si Kuya naman ay dalawang beses nang dumalaw sa studio, pero hindi ako humarap.
Kay Papa, wala akong balita.
At kay Sebastian?
Anim na buwan matapos kaming maghiwalay, nagkaroon siya ng engagement rumor kay Danica.
Hindi rin natuloy.
Hindi ko alam kung bakit.
Hindi ko na tinanong.
Isang beses ko lang siyang nakita ulit.
Sa isang charity gala sa Makati.
Magkalayo kami sa ballroom.
May kausap siyang investors.
Ako naman ay kasama ng dalawang bagong kliyente.
Nagtagpo ang mga mata namin.
Hindi siya ngumiti.
Hindi rin ako.
Pero bago ako tumalikod, lumapit siya.
“Camille.”
Huminto ako.
“Kamusta kamay mo?”
Tiningnan ko ang kaliwang kamay kong may hawak na champagne glass.
May kaunting panginginig.
Pero hawak ko.
“Mas mabuti.”
Tumango siya.
“Masaya ako.”
“Salamat.”
Matagal siyang nakatitig.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi—
“I’m sorry.”
Walang dahilan.
Walang depensa.
Walang “akala ko kasi.”
Isang simpleng sorry.
Siguro iyon ang unang tunay na apology na narinig ko mula sa kanya.
Tumango ako.
“Tinanggap ko.”
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Talaga?”
“Oo.”
May konting pag-asa sa mga mata niya.
Kaya idinagdag ko—
“Pero ang pagpapatawad ay hindi ibig sabihin na babalik ako.”
Namatay ang pag-asang iyon.
“Alam ko.”
Ngumiti ako.
“Goodbye, Sebastian.”
“Goodbye, Camille.”
At sa pagkakataong iyon, wala nang sakit.
Wala ring galit.
Para na lang siyang isang taong minsan kong nakilala sa isang buhay na hindi ko na tinitirhan.
Paglabas ko ng ballroom, malamig ang hangin ng Makati.
Itinaas ko ang kaliwang kamay ko.
Bahagya pa rin itong nanginginig.
Pero kaya ko nang hawakan ang susi ng sarili kong kotse.
Maliit na bagay iyon para sa ibang tao.
Para sa akin, iyon ang buong mundo.
Dahil minsan, akala ko kapag nawala si Sebastian, mawawala rin ako.
Akala ko kapag tinalikuran ako ng pamilya ko, wala na akong uuwian.
Nagkamali ako.
May tahanang hindi pala kayang kunin sa atin ng kahit sino.
Sarili natin.
At minsan, ang pinakamahalagang pagliligtas sa buhay natin ay hindi iyong sandaling may dumating para buksan ang pinto.
Kundi iyong sandaling tayo mismo ang nagdesisyong huwag nang bumalik sa kulungang matagal na nating tinatawag na pag-ibig.
MENSAHE SA MGA MAMBABASA:
Hindi lahat ng taong matagal nang nasa buhay natin ay may karapatang manatili rito habambuhay. May mga pagkakataong ang tunay na pagmamahal sa sarili ay nagsisimula sa paglayo sa mga taong paulit-ulit na minamaliit ang sakit, boses at halaga natin. Maaari tayong magpatawad nang hindi bumabalik. Maaari tayong magmahal nang hindi isinusuko ang dignidad. At kapag dumating ang araw na kailangan nating pumili sa pagitan ng kapayapaan natin at ng mga taong sanay na hindi tayo pakinggan—hindi kasalanang piliin ang sarili.
