Dahan-dahang huminto ang itim na luxury SUV sa harap ng napakalaking mansiyon ng pamilya Villareal sa Ayala Alabang.
Dahan-dahang huminto ang itim na luxury SUV sa harap ng napakalaking mansiyon ng pamilya Villareal sa Ayala Alabang.
Hindi ko pa man natatanggal ang seatbelt ko nang biglang bumukas ang pinto sa tabi ko.
Nakatayo roon si Rafael Villareal.
Naka-itim na polo siya, nakatiklop hanggang siko ang manggas, at napakalamig ng ekspresyon na para bang may atraso sa kanya ang buong Metro Manila.
Bago pa ako makapagsalita, yumuko siya.
Isang braso ang ipinalibot niya sa likod ko, ang isa naman ay inilagay sa ilalim ng aking mga tuhod.
At sa isang iglap—
binuhat niya ako palabas ng sasakyan.
“Hoy! Rafael! Ano ba?! Ibaba mo ako! Kaya kong maglakad!”
Napakapit ako sa leeg niya dahil sa gulat.
“Tumahimik ka.”
Kumunot ang noo niya.
“Tatlong oras ka lang nawala sa charity gala, nakauwi kang sugatan. Ano bang ginagawa ng utak mo buong araw? Display lang?”
Napanganga ako.
Talagang walang preno ang bibig ng lalaking ito.
“Gasgas lang naman sa sakong!”
“Gasgas?”
Tiningnan niya ako nang masama.
“Kanina halos hindi ka makatapak. Kung pababayaan kitang maglakad at madapa ka sa hagdan, ako na naman ang magdadala sa iyo sa emergency room.”
“Hindi ako ganoon kaaksidente!”
Tumaas ang isang kilay niya.
Noong nakaraang buwan, nabasag ko ang paborito niyang espresso machine.
Noong nakaraang linggo, naiwan ko ang cellphone ko sa refrigerator.
At dalawang araw na ang nakalipas, aksidente kong naipadala sa family group chat ang reklamo ko tungkol sa kanyang ina.
Sige.
Medyo may punto siya.
Pero hindi ko iyon aaminin.
“Basta ibaba mo ako!”
“Hindi.”
“Rafael!”
“Maingay.”
At parang wala akong timbang, binuhat niya ako papasok sa mansiyon.
Napansin kong napatingin ang dalawang kasambahay sa amin bago mabilis na yumuko upang itago ang kanilang mga ngiti.
Gusto kong maglaho sa kahihiyan.
“Ano’ng tinitingnan ninyo?” malamig na tanong ni Rafael.
Sabay na tumalikod ang dalawa.
Napangiti ako nang palihim.
Masama talaga ang ugali ng asawa ko.
Pero minsan, kapaki-pakinabang din.
Pagdating sa master bedroom sa ikalawang palapag, maingat niya akong inilapag sa gilid ng kama.
Akala ko aalis na siya.
Sa halip, kinuha niya ang first-aid kit mula sa cabinet.
Umupo siya sa harap ko at hinawakan ang bukung-bukong ko.
“Aray!”
“Hindi pa nga kita ginagalaw.”
“Masakit na agad!”
“Dramatic.”
“Wala kang puso.”
“Kung wala akong puso, iniwan na sana kita sa parking lot.”
Nilinis niya ang sugat sa sakong ko.
Napakatalim ng bibig niya, pero kabaligtaran noon ang kanyang mga kamay.
Maingat.
Mabagal.
Halos hindi niya hinahayaang dumikit nang mariin ang cotton sa sugat.
Nang mapangiwi ako sa hapdi, agad niyang hininaan ang paghawak.
“Masakit?”
Napatingin ako sa kanya.
Iyon yata ang pinakamalambing na dalawang salitang narinig ko mula kay Rafael Villareal sa buong taon.
“K-Konti.”
Napabuntong-hininga siya.
Pagkatapos ay yumuko siya at marahang hinipan ang sugat.
Napatigil ako.
Si Rafael Villareal—ang kinatatakutang CEO ng Villareal Holdings, ang lalaking kayang patahimikin ang isang buong boardroom sa isang tingin—ay nakaupo ngayon sa harap ko at hinihipan ang gasgas ko.
Biglang uminit ang mukha ko.
Pero makalipas lamang ang ilang segundo, bumalik na naman ang masamang bibig niya.
“Next time, tumingin ka sa nilalakaran mo.”
“Hindi ko kasalanan!”
“Lahat na lang hindi mo kasalanan.”
“Dahil si Bianca ang bumangga sa akin!”
“Pero ikaw ang nasugatan.”
“Ano’ng gusto mong gawin ko? Lumipad?”
“Kung kaya mo, mas mabuti.”
“Rafael!”
Bahagya siyang ngumiti.
Napakaliit.
Halos hindi ko nakita.
Pagkatapos niyang lagyan ng benda ang sakong ko, tumayo siya at kinuha ang laptop niya.
“Matulog ka.”
“Ikaw?”
“May trabaho pa ako.”
“Anong oras ka matatapos?”
Tumingin siya sa akin.
“Bakit? Hihintayin mo ako?”
Agad akong humiga at nagtalukbong.
“Hindi!”
Narinig ko ang mahinang tawa niya bago nagsara ang pinto.
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatulog.
Nagising ako bandang alas-dos ng madaling-araw dahil nauuhaw ako.
Tahimik ang buong bahay.
Naglakad ako palabas ng kuwarto at papunta sana sa kusina nang mapansin kong bukas pa ang ilaw sa study room ni Rafael.
Bahagyang nakabukas ang pinto.
Mula sa loob, narinig ko ang malamig niyang boses.
“Hindi malinaw ang sinabi ko, Marco?”
Napahinto ako.
Si Marco ang executive assistant niya.
May kausap si Rafael sa telepono.
“Putulin ninyo ang kontrata.”
Tahimik akong lumapit.
Hindi ko naman intensiyong makinig.
Pero narinig ko ang sumunod niyang sinabi.
“Wala akong pakialam kung umiyak siya.”
Nanigas ako.
“Napapagod na ako sa babaeng iyon. Maingay, spoiled, clumsy, at puro problema.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
Maingay.
Spoiled.
Clumsy.
Puro problema.
Eksaktong mga salitang ginagamit niya sa akin.
Napakapit ako sa dingding.
Nagpatuloy si Rafael.
“Sabihin mo sa pamilya niya na kung gusto nilang manatiling buhay ang negosyo nila, ilayo nila siya sa akin.”
Parang biglang nawala ang hangin sa hallway.
Pamilya?
Negosyo?
Ako ba ang pinag-uusapan niya?
Ang pamilya namin ay may maliit na real-estate company sa Quezon City.
Ilang taon na ang nakalipas, muntik na iyong malugi.
Si Rafael ang tumulong sa ama ko.
Kung babawiin niya ang suporta ng Villareal Holdings…
“May flight papuntang Davao bukas,” sabi niya.
Davao?!
Nanlaki ang mga mata ko.
“Hindi.”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay mas malamig niyang sinabi:
“Mas mabuti kung sa Siargao branch. Ilagay ninyo siya roon nang ilang buwan.”
Napahawak ako sa bibig ko.
Siargao?!
Ililipat niya ako sa isla?!
Hindi ko kayang mabuhay nang walang mall nang higit sa dalawang linggo!
At humidity pa lang, kalaban ko na!
“Siguraduhin mong hindi ko na siya makikita rito sa Manila.”
Bumagsak ang puso ko.
Iyon na.
Malinaw na malinaw.
Sawáng-sawa na sa akin ang asawa ko.
Ang pag-aalaga niya sa sugat ko kanina?
Awa lang iyon.
Ang pagbuhat niya sa akin?
Siguro gusto lang niyang tiyaking hindi ako mamamatay bago niya ako mapalayas.
At ngayon, ginagamit pa niya ang negosyo ng pamilya ko para pilitin silang ipadala ako sa malayo!
Napakasama mo, Rafael Villareal!
Hindi ako umiyak.
Okay.
Umiyak ako nang kaunti.
Pero pagkatapos ng limang minuto, pinunasan ko ang luha ko at bumalik sa bedroom.
Binuksan ko ang laptop.
Nag-search ako.
ANNULMENT PHILIPPINES.
Napakunot ang noo ko.
Masyadong komplikado.
Nag-search ulit ako.
HOW TO LEAVE YOUR BILLIONAIRE HUSBAND WITHOUT BECOMING POOR.
Mas useful.
Kinuha ko ang tatlong malalaking maleta ko.
Isinilid ko ang mga designer bag, sapatos, alahas, damit at lahat ng bagay na alam kong binili para sa akin ni Rafael.
Habang nag-iimpake, lalo akong nagagalit.
“Gusto mo akong mawala?”
Inihagis ko ang isang pares ng sapatos sa maleta.
“Fine!”
Isa pang handbag.
“Pero hindi ako aalis nang mahirap!”
Isa pang kahon ng alahas.
“Hindi mo ako ipapadala sa isla na parang unwanted package!”
Pagsapit ng alas-singko ng umaga, handa na ang tatlong maleta ko.
At may plano na rin ako.
Uuwi ako sa bahay ng mga magulang ko sa Quezon City.
Kakausapin ko ang abogado ng pamilya.
At hihiwalayan ko si Rafael bago pa niya ako mapalayas.
Kinabukasan.
Lumabas si Rafael mula sa walk-in closet habang inaayos ang relo niya.
Naka-charcoal suit siya at mukhang handang bumili ng kalahati ng Makati bago mag-almusal.
Pagkatapos ay nakita niya ang tatlong maleta.
Huminto siya.
Tumingin sa mga maleta.
Tumingin sa akin.
Bumalik sa mga maleta.
“Ano ito?”
“Maleta.”
“Nakikita ko.”
“Kung nakikita mo, bakit ka nagtatanong?”
Kumunot ang noo niya.
“Celeste.”
“Ano?”
“Bakit nakaimpake ang gamit mo?”
Tumayo ako nang tuwid.
“Dahil aalis ako.”
Nanigas ang mukha niya.
“Saan?”
“Hindi mo na kailangang malaman.”
Lumapit siya.
“Celeste.”
“Tumigil ka diyan.”
Itinaas ko ang kamay ko.
Pagkatapos ay inilapag ko sa mesa ang sobre na inihanda ko.
Nakasulat sa harap:
LEGAL SEPARATION CONSULTATION.
Bumaba ang tingin ni Rafael sa sobre.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong tuluyang nawala ang kulay sa mukha niya.
“Ano’ng kalokohan ito?”
“Hindi ito kalokohan!”
Nanginginig ang boses ko, pero pinilit kong huwag umatras.
“Alam ko na ang plano mo.”
“Ano raw?”
“Narinig kita kagabi!”
Biglang nagbago ang ekspresyon niya.
“Anong narinig mo?”
“Lahat!”
Itinuro ko siya.
“Sinabi mong maingay ako! Spoiled! Clumsy! Puro problema!”
Nanlaki nang bahagya ang mga mata niya.
“Celeste—”
“Hindi pa ako tapos!”
Halos mapasigaw ako.
“Gusto mong gamitin ang Villareal Holdings para pilitin ang pamilya ko na ilayo ako sa iyo!”
“Ha?”
“At ipapadala mo ako sa Siargao!”
Tuluyan siyang natigilan.
“Siargao?”
“Oo, Siargao!”
“Bakit kita ipapadala sa Siargao?”
“Dahil sawang-sawa ka na sa akin!”
Pinulot ko ang sobre at idinikit sa dibdib niya.
“Kaya eto na! Hindi mo na kailangang paalisin ako. Ako na mismo ang aalis!”
Tahimik siya nang ilang segundo.
Pagkatapos ay biglang pinikit ni Rafael ang mga mata niya at kinuskos ang pagitan ng kanyang mga kilay.
“Diyos ko.”
“Ano?!”
“Celeste…”
Binuksan niya ang mga mata niya.
“Hindi ikaw ang pinag-uusapan ko kagabi.”
Napatigil ako.
“Ano?”
“Hindi.”
“Sinungaling!”
“Hindi ikaw.”
“Parehong-pareho ang description!”
“Coincidence.”
“Anong klaseng coincidence iyon?!”
Bago pa siya makasagot, biglang tumunog ang cellphone niya.
Nakita ko ang pangalan sa screen.
MARCO SANTOS.
Agad itong sinagot ni Rafael at inilagay sa speaker.
“Sir,” mabilis na sabi ni Marco, “tapos na po. Na-cancel na ang partnership. Nakaalis na rin po siya sa Manila kaninang alas-sais.”
Napatingin ako kay Rafael.
Siya naman ay nakatitig sa akin.
“Sino?” tanong ko.
Tumahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay sumagot si Marco.
“Si Bianca Mendoza po.”
Parang may sumabog sa utak ko.
Bianca?
Ang babaeng bumangga sa akin kagabi?
“Bakit siya?”
Tanong ko.
Hindi sumagot si Rafael.
Pero nagsalita si Marco.
“Ma’am Celeste… hindi po ba sinabi sa inyo ni Sir?”
“Sinabi ang ano?”
Muling katahimikan.
Pagkatapos ay maingat na sinabi ni Marco:
“Si Ms. Mendoza po ang nagbayad sa waiter kagabi para palitan ang inumin ninyo.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Ano?”
Mabilis na kinuha ni Rafael ang telepono mula sa mesa.
“Marco.”
Pero huli na.
Nagpatuloy ang assistant.
“At hindi lang po iyon.”
“Marco, tumahimik ka.”
“Sir, kailangan na po niyang malaman.”
Napatitig ako sa asawa ko.
“Ano pa?”
Mahigpit ang panga ni Rafael.
Sa kabilang linya, huminga nang malalim si Marco.
“Ma’am Celeste… tatlong buwan na po naming iniimbestigahan si Bianca.”
“Bakit?”
“Dahil may ebidensiya kaming hindi aksidente ang pagkamatay ng dating fiancée ni Sir Rafael limang taon na ang nakalipas.”
Nanigas ako.
Hindi ko alam na may dating fiancée si Rafael.
Pero hindi pa roon natapos si Marco.
“Sir…”
“Marco.”
“May nakuha po kaming bagong CCTV footage kagabi.”
Biglang tumayo nang tuwid si Rafael.
“Ano’ng footage?”
Nagbago ang boses ni Marco.
“Sir… hindi po si Bianca ang nasa video.”
Tahimik ang buong kuwarto.
Pagkatapos ay sinabi niya ang pangalang nagpabago sa ekspresyon ni Rafael.
“Ang babaeng nakita naming nag-abot ng pera sa waiter…”
Huminto siya.
“…ay si Mrs. Elena Villareal.”
Napalunok ako.
Elena Villareal.
Ang ina ni Rafael.
At eksaktong sandaling iyon—
bumukas ang pinto ng bedroom.
Nakatayo sa labas ang biyenan ko.
Nakangiti.
At sa kanyang kamay ay may hawak siyang maliit na puting sobre.
“Good morning, Celeste,” malumanay niyang sabi.
Pagkatapos ay tumingin siya sa tatlong maleta ko.
“Perfect.”
Lumawak ang ngiti niya.
“Mukhang hindi ko na kailangang pilitin kang umalis.”
Nanigas ako sa kinatatayuan ko.
Nakatayo si Elena Villareal sa pintuan ng master bedroom na para bang wala siyang ginawang kakaiba.
Naka-cream silk dress siya, maayos ang buhok, may mamahaling perlas sa leeg, at ang ekspresyon niya ay kalmado gaya ng isang babaeng papunta lamang sa Sunday brunch.
Kung hindi ko lang narinig ang sinabi ni Marco ilang segundo ang nakalipas, baka ngumiti pa ako at bumati.
Pero ngayon, ang tingin ko sa kanya ay parang may estrangherang pumasok sa bahay namin.
“Perfect,” ulit niya habang tinitingnan ang tatlong maleta ko. “Mukhang hindi ko na kailangang pilitin kang umalis.”
Dahan-dahang ibinaba ni Rafael ang cellphone.
“Mom.”
Isang salita lang iyon.
Pero nagbago agad ang hangin sa buong kuwarto.
Hindi ko pa kailanman narinig si Rafael na magsalita sa kanyang ina nang ganoon.
Malamig.
Babala.
Mapanganib.
Ngunit si Elena ay ngumiti lamang.
“Bakit?” tanong niya. “Hindi ba iyon naman ang gusto niya?”
Tumingin siya sa akin.
“Celeste, matagal ko nang sinasabi sa iyo. Hindi bagay sa iyo ang buhay dito.”
Napakurap ako.
“Ano po?”
“Maganda ka. Masayahin. Mabait.”
Lumapit siya nang ilang hakbang.
“Pero hindi sapat iyon para maging asawa ng isang Villareal.”
Hindi ako agad nakasagot.
Sa tabi ko, gumalaw si Rafael.
“Lumabas ka.”
Tumingin sa kanya ang kanyang ina.
“Excuse me?”
“Lumabas ka sa kuwarto namin.”
“Rafael—”
“Ngayon.”
Sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti ni Elena.
Tahimik siyang tumingin sa anak niya bago itinaas ang puting sobre.
“Hindi mo ba muna gustong malaman kung ano ito?”
Walang sumagot.
Siya mismo ang nagbukas.
May inilabas siyang ilang litrato.
At ibinagsak iyon sa ibabaw ng mesa.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Apat.
Napatingin ako.
Pagkatapos ay nanlamig ang mga kamay ko.
Ako ang nasa mga litrato.
Ako, dalawang linggo bago ang kasal namin.
Nasa lobby ako ng isang hotel sa BGC.
Kasama ko ang isang lalaki.
Hawak niya ang braso ko.
Sa isang litrato, parang magkayakap kami.
Sa isa pa, tila hahalikan niya ako.
Napaawang ang bibig ko.
“Hindi…”
Napatingin ako kay Rafael.
Hindi siya tumingin sa mga litrato.
Sa halip, nakatitig lamang siya sa kanyang ina.
Sinabi ni Elena:
“May dahilan kung bakit ayaw kitang maging asawa ng anak ko.”
Tumingin siya sa akin.
“Tatlong araw bago ang kasal, natanggap ko ang mga litrato na iyan.”
Napalunok ako.
“Kilala ko siya.”
“Talaga?”
“Oo.”
Ang lalaki sa litrato ay si Enzo Ramirez.
Dating kaibigan ng kapatid ko.
Nang gabing iyon, nagkita kami dahil humingi siya ng tulong. Lasing siya at muntik nang bumagsak sa lobby. Inalalayan ko lamang siya papunta sa taxi.
Pero mula sa tamang anggulo…
Mukhang iba nga.
“Hindi kami—”
“Hindi mo kailangang magpaliwanag sa akin,” putol ni Elena. “Kay Rafael ka magpaliwanag.”
Napalingon ako sa asawa ko.
“Rafael, hindi talaga—”
“Alam ko.”
Natigil ako.
“Ano?”
“Alam ko ang totoong nangyari.”
Napatitig ako sa kanya.
Maging si Elena ay napakunot ang noo.
“Anong ibig mong sabihin?”
Sa wakas, kinuha ni Rafael ang mga litrato.
Isa-isa niya iyong tiningnan.
Pagkatapos ay malamig niyang inilapag muli.
“Dahil ako ang nagpa-check ng CCTV ng hotel noong araw na ipinadala mo sa akin ang mga ito.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Naipadala rin sa iyo?”
“Oo.”
Namutla si Elena.
“Rafael—”
“At nakita ko ang buong footage.”
Tahimik ang boses niya.
“Labing-isang minuto siyang nasa lobby. Tinulungan niyang makatayo ang lalaking lasing. Tumawag siya ng taxi. Pagkatapos ay umalis.”
Lumapit siya sa ina.
“Walang yakap.”
Isa pang hakbang.
“Walang halik.”
Isa pa.
“Walang pagtataksil.”
Hindi makapagsalita si Elena.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
“Kung alam mo…” mahina kong tanong, “bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Saglit siyang tumingin sa akin.
May kakaibang pagod sa mga mata niya.
“Dahil noong una, akala ko random blackmail lang.”
“Pero hindi?”
“Hindi.”
Ibinalik niya ang tingin sa ina.
“Dahil ang private investigator na kumuha ng litrato ay binayaran gamit ang account ng Villareal Foundation.”
Namutla ako.
Unti-unting nawala ang kulay sa mukha ni Elena.
“Hindi ko alam ang sinasabi mo.”
“Talaga?”
Lumapit si Rafael sa mesa at kinuha ang cellphone niya.
May pinindot siya.
Ilang segundo lamang, may tunog ng notification.
“Pinadala ko na sa phone mo,” sabi niya sa akin.
Binuksan ko ang message.
Bank transfer records.
Mga resibo.
Pangalan ng private investigation agency.
At sa ibaba—
ELENA VILLAREAL FOUNDATION.
Napasapo ako sa bibig.
Hindi na ngumiti si Elena.
“Ginawa ko iyon para protektahan ka.”
“Protektahan ako?”
Biglang tumaas ang boses ni Rafael.
“Sa asawa ko?”
“Hindi siya bagay sa iyo!”
“Ako ang nagpakasal sa kanya!”
“At ako ang ina mo!”
“Hindi ibig sabihin noon pagmamay-ari mo ang buhay ko!”
Kumalat sa buong kuwarto ang sigaw niya.
Napaatras ako.
Hindi dahil natakot ako.
Kundi dahil sa halos sampung taon kong pagkakakilala kay Rafael, hindi ko pa siya nakita na mawalan ng kontrol nang ganito.
Si Elena naman ay nanginginig na ngayon sa galit.
“Hindi mo naiintindihan.”
“Then explain.”
“Ano’ng gusto mong marinig?”
“Bakit si Bianca?”
Tahimik.
“Bakit mo binayaran ang waiter kagabi?”
Namutla lalo si Elena.
“Hindi ako—”
“May CCTV.”
Natigil siya.
“May footage mula sa service hallway.”
Matigas ang panga ni Rafael.
“Marco recovered it at 4:17 this morning.”
Naramdaman kong nanghina ang tuhod ko.
“Rafael…” bulong ko.
Tumingin siya sa akin.
“Celeste, umupo ka.”
“Anong inilagay nila sa drink ko?”
Walang sumagot.
“Rafael.”
Hindi siya makatingin sa akin nang diretso.
At doon ako mas natakot.
“Ano’ng inilagay nila?”
Sa wakas, nagsalita siya.
“Sedative.”
Parang bumagsak ang sahig.
Napaupo ako sa gilid ng kama.
“Sedative?”
“Hindi fatal dose.”
Mabilis niyang sinabi iyon.
“Pero sapat para mawalan ka ng malay nang ilang oras.”
“Bakit?”
Hindi sumagot si Elena.
Ako mismo ang tumingin sa kanya.
“Bakit ninyo ako gustong mawalan ng malay?”
Pumikit siya.
At nang muli niyang buksan ang mga mata niya, wala nang init.
“Dahil kailangang matapos na ito.”
“Ang alin?”
“Ang kasal ninyo.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
“Mom.”
“Hayaan mo akong magsalita!”
Sumabog na rin si Elena.
“Hindi mo alam kung anong klaseng mundo ang pinasok niya nang pakasalan ka!”
Itinuro niya ako.
“Ang babaeng iyan ang kahinaan mo!”
Napakurap ako.
“Kahinaan?”
“Oo!”
Napatawa siya nang mapait.
“Bago mo siya nakilala, wala kang pakialam sa kahit sino. Hindi ka madaling kontrolin, pero predictable ka. Business. Expansion. Power.”
Tumulo ang luha niya.
“Pagkatapos dumating siya.”
Tumingin siya sa akin na parang ako ang pinagmulan ng lahat ng problema sa buhay niya.
“Bigla kang umuuwi nang maaga.”
“Kinakansela mo ang meetings kapag may sakit siya.”
“Bumibili ka ng mga bagay na hindi mo kailangan dahil gusto niya.”
“Tumanggi kang pumirma sa Singapore merger dahil ayaw mong lumipat siya.”
Nanlaki ang mata ko.
Hindi ko alam iyon.
Nagpatuloy si Elena.
“Isang beses nagkasakit siya ng dengue, tatlong board meeting ang kinansela mo.”
Napatingin ako kay Rafael.
Umiiwas siya ng tingin.
“Hindi dengue,” bulong niya. “Food poisoning lang.”
“Rafael!”
“Ano?”
“Akala ko nasa business trip ka noon!”
Tahimik siya.
“Nasaan ka talaga?”
“Hospital parking.”
“Apat na araw?!”
“May laptop naman ako.”
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak.
Pero sumingit si Elena:
“Kita mo?”
“Lahat ng pinaghirapan ng pamilya natin, kaya niyang talikuran para sa babaeng iyan.”
Tumayo si Rafael.
“Hindi ko tinalikuran ang kumpanya.”
“Pero gagawin mo.”
“Hindi.”
“Gagawin mo!”
Napaatras si Elena.
“Dahil pareho ka ng ama mo.”
Tumahimik si Rafael.
Biglang nag-iba ang mukha niya.
At unang beses kong narinig siyang magsalita nang halos pabulong.
“Huwag mong idamay si Dad.”
“Bakit hindi?”
“Mom.”
“Iniwan din niya ang lahat dahil sa isang babae.”
Napatigil ako.
Hindi ko kailanman nakilala ang ama ni Rafael.
Ang alam ko lamang, namatay ito sa aksidente noong teenager pa siya.
Pero parang may ibang kuwento.
May mas malalim.
“Hindi siya namatay dahil sa aksidente,” sabi ni Elena.
Napatingin ako kay Rafael.
Nanigas siya.
“Ano?”
Tumingin sa akin si Elena.
“At hindi rin iyon ang unang beses na sinubukan kong alisin ang babaeng mahal ng isang Villareal.”
Nawala ang kulay sa mukha ni Rafael.
“Mom.”
Isang salita.
Pero ngayon, hindi na galit ang narinig ko.
Takot.
“Tumigil ka.”
Ngumiti si Elena nang mapait.
“Bakit? Akala ko gusto mo ng katotohanan.”
“Tumigil ka!”
“Ano’ng nangyari sa tatay mo?” tanong ko.
Walang sumagot.
“Rafael.”
“Celeste, huwag ngayon.”
“Anong ibig sabihin niya?”
Napatingin ako kay Elena.
“Ano’ng ginawa ninyo?”
Biglang tumawa siya.
Mahina.
Pagod.
“Wala akong gustong pumatay noon.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Pumatay?”
Napapikit si Rafael.
“Diyos ko.”
Patuloy si Elena.
“Gusto ko lang takutin ang babaeng iyon.”
“Anong babae?”
“Isabel.”
Napatingin ako kay Rafael.
Hindi siya humihinga nang maayos.
“Isabel Cruz,” sabi ni Elena. “Ang babaeng gustong iwan ng asawa ko ang pamilya para pakasalan.”
“Mom…”
“Sinundan ko sila.”
“Mom!”
“Gusto ko lang silang pigilan.”
Ngunit huli na.
Parang may pinto sa nakaraan na tuluyang nabuksan.
At wala nang makakapigil sa paglabas ng lahat.
“Umulan nang malakas noong gabing iyon,” sabi ni Elena. “Nag-away kami. Sumunod ako sa kotse nila.”
Nanginginig na ang kamay niya.
“Binilisan ng ama mo ang takbo.”
“Enough.”
“Hindi ko sila nabangga.”
“Enough!”
“Pero dahil sa akin kaya siya bumilis.”
Biglang nawala ang boses ni Rafael.
“Tumigil ka.”
“Lumiko ang sasakyan.”
“Mom…”
“Sumalpok sila sa barrier.”
Napahawak ako sa dibdib.
“Pareho silang namatay.”
Hindi gumalaw si Rafael.
Hindi siya umiyak.
Hindi siya sumigaw.
Mas masahol pa.
Para siyang naging bato.
At doon ko naintindihan.
Buong buhay niya, akala niya aksidente lamang ang pagkamatay ng ama niya.
Pero ang sarili niyang ina—
may kinalaman pala.
Lumapit ako sa kanya.
“Rafael…”
Hindi niya ako tiningnan.
Sa halip, sinabi niya nang mabagal:
“Get out.”
Napakurap si Elena.
“Anak—”
“Get out of my house.”
“Rafael, ginawa ko ang lahat para sa pamilya!”
“Hindi.”
Tumingin siya sa kanyang ina.
“Ginawa mo ang lahat para kontrolin ang pamilya.”
“Nagkamali lang ako noon.”
“At ngayon?”
Itinuro niya ang cellphone.
“Sedative?”
“Manipulated photos?”
“Bribed staff?”
“Threats?”
“Binayaran mong sundan ang asawa ko?”
Humigpit ang boses niya.
“Anong tawag mo roon?”
Tahimik si Elena.
Tapos bigla niyang sinabi:
“Hindi mo pa rin naiintindihan.”
“Then make me understand.”
“Hindi si Celeste ang tunay na target kagabi.”
Napatingin kaming dalawa sa kanya.
“Ano?”
Tumingin siya sa akin.
“Sapat lang ang sedative para mawalan ka ng malay.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa anak niya.
“Pero ang inumin na para sa iyo, Rafael…”
Nanlamig ang mukha niya.
“…iyon ang hindi dapat magkamali.”
Tumigil ang mundo ko.
“Ano’ng ibig sabihin noon?”
Hindi gumalaw si Rafael.
Ako ang sumigaw.
“Ano’ng nasa inumin niya?!”
Hindi sumagot si Elena.
Sa halip, dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin.
At doon ko nakita.
May maliit na leather bag sa tabi ng kanyang paa.
Hindi ko napansin kanina.
Biglang bumukas ang pinto sa likod niya.
“Sir!”
Pumasok si Marco kasama ang dalawang security personnel.
Humahangos siya.
“Sir Rafael, huwag ninyong hawakan ang bag!”
Napalingon si Rafael.
“Bakit?”
“May nakita kaming vial sa kotse ni Madam.”
Namutla si Elena.
“Nagpa-check po kami sa security clinic.”
Tumingin si Marco sa akin.
Pagkatapos kay Rafael.
“Hindi lang sedative ang dala niya.”
Mabigat ang katahimikan.
“Ano iyon?”
Huminga nang malalim si Marco.
“Concentrated heart medication.”
Napalunok ako.
“Kapag mali ang dosage…”
Hindi niya tinapos.
Hindi na niya kailangang tapusin.
Si Rafael ay dahan-dahang tumingin sa kanyang ina.
“Pinaplano mong patayin ako?”
“Hindi!”
Sumigaw si Elena.
“Hindi iyon para sa iyo!”
“Ano?”
Bigla siyang umiiyak.
“Para iyon kay Bianca!”
Napatigil kami.
“Ano?”
“Si Bianca ang problema!”
Tumatakbo na ang luha sa mukha niya.
“Siya ang nakakaalam ng tungkol sa tatay mo!”
Natigilan si Rafael.
“Paano?”
“Ang ama ni Bianca ang driver na sumunod sa amin noong gabing namatay ang ama mo!”
Biglang nagbago ang lahat.
“May dashcam sila.”
Napasapo ako sa bibig.
“May recording?”
Tumango si Elena.
“Matagal ko nang akala na nasira iyon.”
“Pero?”
“Natagpuan ni Bianca pagkatapos mamatay ang ama niya.”
Nanginginig siya.
“Tatlong buwan niya akong bina-blackmail.”
Napatingin ako kay Rafael.
Kaya pala iniimbestigahan niya si Bianca.
Kaya pala gusto niya itong ilayo.
Kaya pala napakaraming sikreto.
Pero may hindi pa rin tama.
“Kung bina-blackmail ka niya…” sabi ko, “bakit mo ako pinainom?”
Tumingin sa akin si Elena.
At sa tinging iyon, alam kong may huli pang sikreto.
“Dahil nakita niya kayo.”
“Sino?”
“Si Bianca.”
“Anong nakita niya?”
Tahimik si Elena.
Lumapit si Rafael.
“Mom.”
“Sabihin mo.”
Napapikit siya.
“Nakita niya ang laboratory report.”
“Ano’ng report?”
Hindi ko na alam kung ilan pang rebelasyon ang kaya kong tanggapin.
Pero wala akong pagpipilian.
Sinabi niya:
“Pregnancy test.”
Parang biglang namatay ang lahat ng tunog sa paligid.
Napakurap ako.
“Pregnancy…?”
Tumingin si Elena sa akin.
“Positive.”
Napatitig ako sa kanya.
Pagkatapos ay napalingon ako kay Rafael.
Si Rafael naman ay tuluyang nawalan ng kulay.
“Hindi.”
Mabilis akong tumayo.
“Mali iyan.”
“Hindi.”
“Impossible.”
“Hindi.”
“Wala akong test!”
“Meron.”
Kinuha ni Elena ang isang papel mula sa sobre.
“Routine blood work mo noong nagpa-checkup ka noong nakaraang linggo.”
Nanginginig ang kamay ko habang kinukuha iyon.
Patient:
CELESTE RAMIREZ VILLAREAL.
Beta hCG:
POSITIVE.
Hindi ako makahinga.
“Buntis ako?”
Walang sumagot.
Tumingin ako kay Rafael.
Hindi siya gumagalaw.
Parang natatakot siyang lumapit.
“Rafael…”
Doon lang siya gumalaw.
Isang hakbang.
Dalawa.
Pagkatapos ay lumuhod siya sa harap ko.
Hindi ko pa kailanman nakita si Rafael Villareal na lumuhod sa kahit kanino.
Pero ngayon, hawak niya ang kamay ko.
“Celeste.”
Basag ang boses niya.
“Hindi ko alam.”
“Ako rin.”
“Natatakot ka?”
“Oo.”
“Okay.”
Huminga siya nang malalim.
“Ako rin.”
Napatawa ako sa gitna ng luha.
“Tanga.”
“Alam ko.”
Mula sa likod namin, nagsalita si Elena.
“Iyon ang dahilan kung bakit kailangan ko kayong paghiwalayin.”
Napalingon kami.
“Anong koneksyon ng baby dito?”
“Lahat.”
Napatawa siya nang mapait.
“Hindi ko kayang panoorin ang kasaysayan na maulit.”
Tumingin siya sa anak niya.
“Ang ama mo ay handang iwan ang Villareal empire para sa babaeng mahal niya.”
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“At ngayong magkakaanak na kayo, alam kong gagawin mo rin iyon.”
Tahimik na tumayo si Rafael.
“Wrong.”
“Rafael—”
“Hindi ko iiwan ang kumpanya.”
“Hindi mo alam—”
“At hindi ko rin iiwan ang asawa ko.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“At lalo na ang anak namin.”
Lumapit ang security.
Nataranta si Elena.
“Rafael.”
Hindi sumagot ang anak niya.
“Anak.”
May unang security guard na marahang lumapit sa kanya.
“Elena Villareal,” sabi ni Rafael, “mula ngayon, suspended ang lahat ng authority mo sa Villareal Holdings.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Hindi mo magagawa iyon.”
“Ginawa ko na kagabi.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ha?”
“Hindi lang si Bianca ang iniimbestigahan ko.”
Tumigas ang mukha ni Rafael.
“Tatlong buwan na kitang iniimbestigahan, Mom.”
Namutla si Elena.
“What?”
“Mga unauthorized transfers.”
“Private investigators.”
“Bribes.”
“Blackmail payments.”
“Shell accounts.”
Isa-isa niyang binanggit.
“At noong isang linggo, lumabas ang pangalan ng foundation.”
Nanginginig na ang mga labi ni Elena.
“Hindi mo ako maaaring gawin ito.”
“Hindi ako.”
Tumingin si Rafael kay Marco.
“Ang board ang gumawa.”
May inilabas na folder si Marco.
“Effective 8:00 a.m. today, Madam, removed na po kayo as chairperson ng Villareal Foundation at frozen ang access ninyo sa corporate accounts pending investigation.”
Parang gumuho ang mukha ni Elena.
“Rafael…”
Ngunit hindi pa tapos si Marco.
“At may naghihintay pong mga pulis sa ibaba.”
Napatingin ako sa kanya.
“Police?”
Tumango siya.
“Dahil sa CCTV, sedatives, at vial.”
Biglang nanghina ang tuhod ni Elena.
“Hindi ko siya papatayin.”
“Sabihin ninyo iyon sa investigators,” malamig na sabi ni Rafael.
Dinala siya palabas.
Pero bago tuluyang lumabas, lumingon siya.
Hindi kay Rafael.
Sa akin.
“Celeste.”
Napahinto ako.
“Hindi kita kinamuhian dahil mahina ka.”
Tahimik ako.
“Kinamuhian kita dahil ikaw lang ang taong nakita kong kayang baguhin siya.”
Tumingin siya sa anak.
“Katulad ng pagbabago ni Isabel sa ama niya.”
Pagkatapos ay umalis siya.
Nagsara ang pinto.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang umagang iyon—
katahimikan.
Napaupo ako.
Limang segundo.
Sampu.
Pagkatapos ay bigla kong sinampal ang braso ni Rafael.
“Aray!”
“Kasalanan mo ito!”
“Ano na naman?!”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin na iniimbestigahan mo ang sarili mong nanay?!”
“Para protektahan ka.”
“Protect? Rafael, halos nakapag-book na ako ng Grab papuntang Quezon City!”
“Pero hindi ka naman naka-book.”
“Dahil hindi kasya ang tatlong maleta!”
Napahawak siya sa noo.
“Diyos ko.”
“At bakit pareho ang description mo kay Bianca at sa akin?!”
“Ano?”
“Maingay! Spoiled! Clumsy! Puro problema!”
Tumahimik siya.
“Tingnan mo!”
Itinuro ko siya.
“Pareho talaga!”
“Celeste.”
“Ano?!”
“Hindi ko sinabing spoiled si Bianca.”
Natigil ako.
“Ano?”
“Sinabi kong manipulative, reckless at dangerous.”
“But…”
“Maingay at clumsy?”
Bahagya siyang tumingin sa gilid.
“Okay. Iyon, pareho kayo.”
Binato ko siya ng unan.
“Rafael Villareal!”
Nahuli niya iyon.
At sa unang pagkakataon sa napakagulong umaga—
tumawa siya.
Hindi maliit na ngiti.
Hindi sarcastic na tawa.
Tunay na tawa.
Napatingin ako.
At nakalimutan kong galit ako.
Sandali lang.
Pagkatapos ay kinuha ko ang sobre.
“Hindi pa tapos.”
Nawala ang ngiti niya.
“Ano?”
“Separation.”
“Hindi.”
“Hindi pa nga kita tinatanong.”
“Hindi.”
“Rafael.”
“Hindi.”
“Kahit man lang basahin mo.”
“Hindi.”
“Napaka-bossy mo!”
“Oo.”
“Paano kung gusto ko talagang umalis?”
Tumigil siya.
At doon nagbago ang mukha niya.
Nawala ang yabang.
Nawala ang pang-aasar.
Nawala ang malamig na CEO.
Ang natira lang ay isang lalaki na mukhang tunay na natatakot.
“Talaga ba?”
Napahinto ako.
“Ano?”
“Gusto mo ba talagang umalis?”
Hindi ako agad sumagot.
Tumingin siya sa akin.
“Hindi dahil sa narinig mo kagabi.”
“Hindi dahil sa mom ko.”
“Hindi dahil sa galit.”
Humigpit ang hawak niya sa unan.
“Celeste, gusto mo ba talagang wala ako sa buhay mo?”
Hindi ko inaasahan ang tanong.
Lalo na hindi mula sa kanya.
Dahil si Rafael ay laging mukhang sigurado.
Sa kumpanya.
Sa pera.
Sa desisyon.
Sa lahat.
Pero ngayon—
parang nasa kamay ko ang sagot na kayang wasakin siya.
Napabuntong-hininga ako.
“Hindi.”
Nakatitig lang siya.
“Hindi ko gustong wala ka.”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang ulo.
Parang may mabigat na bagay na nawala sa dibdib niya.
“Pero…”
Agad siyang tumingala.
“May pero?”
“Oo.”
“Ano?”
“Bawal mo na akong tawaging nuisance.”
“Fine.”
“At clumsy.”
Tahimik.
“Rafael.”
“Subukan ko.”
“Subukan?!”
“Hindi ako sinungaling.”
Muntik ko na naman siyang batuhin.
“Isa pa.”
“Ano?”
“Kailangan mong matutong magsabi ng nararamdaman mo.”
Mukhang mas nahirapan siya roon kaysa sa pagbili ng kumpanya.
“Necessary ba?”
“Very.”
Napabuntong-hininga siya.
“Fine.”
“Ngayon.”
“What?”
“Sabihin mo.”
“Ano?”
“Anong nararamdaman mo.”
Nanlaki ang mga mata niya na parang pinapagawa ko siyang kumanta sa harap ng board meeting.
“Celeste…”
“Naghihintay ako.”
“Buntis ka. Huwag kang mang-pressure.”
“Baby excuse agad?”
Napapikit siya.
Pagkatapos ay biglang lumapit.
Hinawakan niya ang mukha ko.
At tahimik na sinabi:
“Mahal kita.”
Nawala ang lahat ng iritasyon ko.
Nakatitig lang ako sa kanya.
“Ulitin mo.”
“Hindi.”
“Rafael!”
“Isang beses lang.”
“Ang daya!”
“Celeste.”
“Ano?”
“Mahal kita.”
Mas mahina ngayon.
Mas totoo.
“Mas mahalaga ka sa akin kaysa sa kumpanya.”
Napakurap ako.
“Mas mahalaga ka kaysa sa pangalan ng pamilya.”
Naramdaman kong umiinit ang mata ko.
“At kung kailangan kong pumili…”
“Hindi kita pipiliin,” putol ko agad.
Kumunot ang noo niya.
“Ano?”
“Huwag mong iwan ang kumpanya dahil sa akin.”
Napatitig siya.
“Bakit?”
“Dahil gusto kong maging mayamang asawa.”
Tahimik.
“Seryoso ako.”
Napatawa siya.
“Napaka-romantic mo.”
“Ako na nga itong buntis, ako pa romantic?”
Lumapit siya at marahang hinalikan ang noo ko.
“Hindi ko iiwan ang kumpanya.”
“Good.”
“Pero babawasan ko ang trabaho.”
“Better.”
“At hindi ka na pupunta sa gala na walang flats sa bag.”
“Excuse me?”
“Non-negotiable.”
“Rafael!”
Ngunit hindi ko na naituloy.
Dahil niyakap niya ako.
Mahigpit.
Tahimik.
At sa yakap na iyon, naramdaman ko kung gaano siya nanginginig.
Hindi dahil sa galit.
Kundi sa takot na halos mawala ako.
Tatlong buwan ang lumipas.
Lumabas sa investigation ang buong katotohanan.
Si Bianca Mendoza ay hindi pala simpleng kontrabida.
Totoo, bina-blackmail niya si Elena.
Pero hindi dahil pera lang ang gusto niya.
Ang ama niya ang dating driver na nakasaksi sa gabing namatay ang ama ni Rafael at si Isabel.
Bago mamatay, iniwan niya ang dashcam recording sa isang locked storage box.
Nang matagpuan iyon ni Bianca, sinubukan niyang gamitin ang ebidensiya upang pilitin si Elena na aminin ang nangyari.
Pero imbes na umamin—
sinubukan siyang patahimikin ni Elena.
Doon nagsimula ang lahat.
Threats.
Payments.
Bribes.
At nang malaman ni Elena na iniimbestigahan na siya ni Rafael, desperado siyang gumawa ng paraan upang hatiin kaming dalawa.
Ako ang pinakamadaling target.
Dahil alam niyang mahal ako ni Rafael.
At alam din niyang napakadali kong mag-overthink.
Okay.
May punto siya roon.
Pero hindi ko pa rin siya mapapatawad.
Si Elena ay kinasuhan kaugnay ng pagtatangkang drugging, evidence tampering, financial misconduct at iba pang kasong lumabas sa investigation.
Hindi ko na siya muling nakita.
Hindi agad.
Si Rafael naman ay tuluyang nagbago ng governance structure ng Villareal Holdings.
Tinanggal niya ang kontrol ng pamilya sa ilang foundation accounts.
Naglagay ng independent audit committee.
At ang pinakamaganda—
pinutol niya ang financial leverage ng Villareal Group sa kumpanya ng ama ko.
“Ayokong magkaroon ka ng pakiramdam na utang ng pamilya mo ang kasal natin,” sabi niya.
Kaya binayaran ng ama ko ang natitirang loan sa bagong terms na patas.
Walang utang na loob.
Walang hostage.
Walang dahilan para isipin kong pag-aari ako ni Rafael.
Anim na buwan ang lumipas.
Nasa nursery ako nang marinig kong bumukas ang pinto.
“Celeste.”
“Ano?”
“Bakit pink lahat?”
Tumingin ako sa asawa ko.
“Dahil babae.”
“Sino’ng nagsabi?”
“Doctor.”
“Last week sinabi niyang eighty percent.”
“Eighty percent is basically one hundred.”
“Hindi ganoon gumagana ang statistics.”
“CEO ka ba o OB?”
Tahimik siya.
“Tama.”
“Exactly.”
Lumapit siya sa crib.
Pagkatapos ay may inilapag siyang maliit na kahon sa ibabaw ng changing table.
“Ano iyan?”
“Open it.”
Binuksan ko.
Isang pares ng napakaliit na white baby shoes.
At sa gilid, may nakasulat na maliit na initials.
C.V.
Napatingin ako sa kanya.
“Celeste Villareal?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Kaninong initials?”
“Clara Villareal.”
Napanganga ako.
“May pangalan ka na?!”
“Oo.”
“Hindi mo man lang ako tinanong!”
“Maganda naman.”
“Hindi iyon ang point!”
“Pwede mo namang tanggihan.”
“Hmmm.”
Tiningnan ko ulit ang sapatos.
“Clara.”
“Mm.”
“Actually…”
Nagtaas siya ng kilay.
“Maganda.”
Ngumiti siya.
“Ako ang pumili.”
“Lumalaki na naman ulo mo.”
“Late ka nang napansin.”
Sinara ko ang kahon.
Pagkatapos ay napansin ko ang isang papel sa ilalim.
“Ano ito?”
“Nothing.”
Kapag sinabi ni Rafael na nothing—
usually expensive iyon.
Kinuha ko.
Isang property title.
Nanlaki ang mga mata ko.
“Rafael.”
“Ano?”
“Bakit may property title dito?”
“Beach house.”
“Saan?”
“Siargao.”
Napatayo ako.
“RAFAEL!”
Tumawa siya nang malakas.
“Relax.”
“Akala ko napag-usapan na natin ang Siargao!”
“Vacation house.”
“Hindi exile?”
“Hindi exile.”
“Promise?”
“Promise.”
Napabuntong-hininga ako.
Pagkatapos ay tiningnan ko ang pangalan sa title.
OWNER:
CELESTE R. VILLAREAL.
Natigilan ako.
“Akin?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Para wala kang masabi.”
“Tungkol saan?”
“Na balak kitang ipadala sa Siargao nang walang ari-arian.”
Napatingin ako sa kanya.
“Napakasama talaga ng ugali mo.”
“Pero mahal mo.”
“Unfortunately.”
Lumapit siya.
Inilagay ang kamay sa bilog kong tiyan.
Agad na gumalaw ang baby.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Gumalaw.”
“Matagal nang gumagalaw.”
“Hindi ganiyan.”
Lumuhod siya.
Idinikit ang tainga sa tiyan ko na parang may maririnig siyang stock market report mula sa loob.
“Clara.”
“Hindi ka niya sasagutin.”
“Baby.”
“Ano?”
“Huwag kang magiging katulad ng mama mo.”
Sinampal ko ang balikat niya.
“Hoy!”
Ngumiti siya.
“Mahilig gumastos.”
“Rafael.”
“Clumsy.”
“Rafael Villareal.”
“Maingay.”
“Gusto mo bang matulog sa sofa?!”
Biglang gumalaw ulit ang baby.
Tumawa siya.
“Kita mo?”
“Ano?”
“Agree siya.”
“Lumayas ka!”
Pero bago ko pa siya maitulak, hinawakan niya ang kamay ko.
At tulad ng gabi ng kasal namin—
ang lalaking may pinakamasamang bibig sa buong Metro Manila ay tumingin sa akin na para bang ako ang pinakamahalagang bagay sa mundo.
“Celeste.”
“Ano?”
“Thank you.”
Napakunot ang noo ko.
“Saan?”
“For staying.”
Tahimik ako.
Pagkatapos ay ngumiti ako.
“Hindi libre.”
“Magkano?”
“Isang Birkin.”
“Celeste.”
“Dalawa?”
“Good night.”
Tumalikod siya.
Hinila ko ang likod ng polo niya.
“Joke lang!”
Hindi siya lumingon.
“Rafael!”
“Maingay.”
Napangiti ako.
At sa pagkakataong iyon—
hindi na masakit marinig ang salitang iyon.
Dahil alam ko na ang tunay na ibig sabihin kapag si Rafael Villareal ang nagsasabi nito.
Maingay ako.
Magulo ako.
Minsan clumsy.
Madalas impulsive.
At oo—
marami akong problema.
Pero sa lahat ng problema sa buhay ni Rafael Villareal…
ako ang nag-iisang problemang hindi niya kailanman gustong solusyunan.
Dahil ako rin ang nag-iisang problemang pinili niyang mahalin habambuhay.
WAKAS.
