TINAGO AKO NG BOYFRIEND KO NANG TATLONG TAON, PERO SA HARAP NG LAHAT, ANG MATALIK KONG KAIBIGAN ANG PINILI NIYANG PAYUNGAN—KINABUKASAN, AKO NA ANG KLIYENTENG KAILANGAN NIYANG LUMUHODAN
“Dana, dito ka sa ilalim ng payong. Ihahatid na kita.”
Iyon ang sinabi ng boyfriend kong si Adrian sa matalik kong kaibigan habang nakatayo ako ilang hakbang lamang sa likuran nila, basang-basa at nanginginig sa ulan.
Nang madulas ako at tumama ang tuhod ko sa sementong kalsada, hindi man lang siya lumingon.
Mas abala siyang punasan ang basang buhok ni Dana mula sa pisngi nito.
Tatlong taon kaming lihim na magkasintahan.
At sa gabing iyon, sa wakas ay naunawaan kong hindi niya ako itinatago para protektahan ang relasyon namin.
Itinatago niya ako dahil hindi niya ako kayang ipagmalaki.
Katatapos lamang ng company anniversary dinner namin sa isang hotel sa Bonifacio Global City nang biglang bumuhos ang malakas na ulan.
Halos lahat ng empleyado ay nakasakay na sa kani-kanilang sasakyan. Sa labas ng lobby, isang payong na lamang ang natira sa umbrella stand.
Kasabay kong lumabas sina Adrian at Dana.
Si Adrian ang operations manager ng kompanya. Ako naman ang senior campaign strategist. Si Dana, ang matalik kong kaibigan mula pa noong kolehiyo, ay bagong marketing associate na ako mismo ang nagpasok sa kompanya anim na buwan na ang nakalipas.
Akala ko, ako ang tatawagin ni Adrian.
Magkasama kami sa inuupahang condominium sa Mandaluyong. Alam niyang wala akong dalang sasakyan dahil siya ang nagsabing sabay kaming uuwi pagkatapos ng event.
Ngunit dumaan lamang siya sa harap ko na para bang hindi niya ako kilala.
“Dana,” tawag niya. “Dito ka. Baka sipunin ka.”
Napalingon ang ilang kasamahan namin.
“Oooh! Special treatment!”
“Manager Adrian, akala namin ayaw mong may kasabay sa payong?”
Tumawa si Dana habang kunwari’y nahihiya.
“Tumigil nga kayo. Kaibigan ko lang si Sir Adrian.”
Ngunit hindi umurong si Adrian.
Sa halip, inilapit pa niya ang payong kay Dana. Halos buong katawan nito ang natatakpan, habang ang kanang balikat niya ay binabasa ng ulan.
May kumuha ng litrato sa kanila.
Makalipas ang ilang segundo, lumitaw iyon sa group chat ng opisina.
Hindi ba ayaw ni Sir Adrian ng dikit-dikit?
Tingnan n’yo naman, siya na ang nababasa para lang hindi mabasa si Dana.
Kapag instinctive ang pag-aalaga, mahirap itago.
Binasa ko ang mga mensahe habang naglalakad sa likuran nila.
Mula sa hotel entrance hanggang parking area ay wala pang isang daang metro. Ngunit sa lakas ng ulan, agad nabaha ang gilid ng daan.
Tinawag ko si Adrian.
“Adrian!”
Hindi siya lumingon.
Muli ko siyang tinawag, ngunit tinabunan ng kulog ang boses ko.
Nang tumapak ako sa madulas na bahagi ng bangketa, biglang dumulas ang sapatos ko.
Bumagsak ako.
Malakas na tumama ang tuhod ko sa semento. Napakapit ako sa gilid ng halamanan habang humahalo ang bahagyang dugo mula sa gasgas sa tubig-ulan.
Napatingin ang guwardiya mula sa malayo, ngunit hindi ako agad napuntahan dahil inaasikaso niya ang mga sasakyang lumalabas.
Si Adrian?
Hindi man lang huminto.
Nakita kong yumuko siya kay Dana at maingat na inalis ang ilang hibla ng buhok na dumikit sa mukha nito.
May sinabi si Dana.
Napangiti siya.
Sa sandaling iyon, may kung anong tuluyang naputol sa loob ko.
Naalala ko ang nangyari dalawang buwan na ang nakalipas.
Galing kami noon sa client presentation sa Makati nang abutan din kami ng ulan. Nang lumapit ako sa ilalim ng payong niya, agad siyang lumayo.
“Malapit lang ang office,” bulong niya. “Paano kapag may makakita sa atin?”
Ibinigay niya sa akin ang payong at tumakbo sa ulan.
Buong araw akong kinilig noon.
Akala ko, sakripisyo iyon.
Akala ko, pinoprotektahan niya ang reputasyon ko.
Ngayon ko naintindihan.
Hindi niya kinatatakutang may makakita sa kanyang may kasabay.
Ayaw lamang niyang makita silang kasama ako.
Dahan-dahan akong tumayo.
Masakit ang tuhod ko, ngunit mas mabigat ang pakiramdam sa dibdib ko.
Nang makarating sila sa parking area, binuksan ni Adrian ang pinto ng kotse para kay Dana.
Hindi pa rin siya lumingon.
Ilang minuto matapos umalis ang sasakyan, nag-vibrate ang cellphone ko.
Mensahe mula kay Adrian.
Mag-Grab ka na lang pauwi.
Sumunod ang isa pang mensahe.
Basang-basa si Dana at nilalamig. Ihahatid ko muna siya. Best friend mo naman siya. Huwag ka nang mag-isip ng kung ano.
Napangiti ako nang mapait.
“Huwag kang mag-isip ng kung ano.”
Iyon ang palagi niyang sagot.
Nang unang linggo ni Dana sa kompanya at nagkamali ito sa proposal na nagkakahalaga ng halos ₱8 milyon, si Adrian mismo ang nag-ayos ng buong presentation hanggang madaling-araw.
Huwag akong mag-isip ng kung ano.
Nang malasing si Dana sa team building sa Batangas, binuhat niya ito papunta sa sasakyan sa harap ng lahat.
Huwag akong mag-isip ng kung ano.
Nang bahain ang inuupahang apartment ni Dana, pumayag siyang tumira ito sa condominium namin nang halos dalawang buwan.
Tuwing nagseselos ako, ang sagot niya ay pareho.
Wala naman daw silang ginagawang masama.
Kaya ang sakit ko, wala raw dahilan.
Ang lungkot ko, drama lamang.
Ang mga tanong ko, kawalan ng tiwala.
Hindi ako sumagot sa mensahe niya.
Nag-book ako ng silid sa pinakamalapit na hotel.
Nang makita ako ng receptionist na basang-basa at hirap maglakad, agad niya akong binigyan ng tuwalya at first-aid kit.
Habang nililinis niya ang gasgas sa tuhod ko, napangiwi ako sa hapdi.
“Ma’am, wala po bang susundo sa inyo?” maingat niyang tanong. “Boyfriend n’yo po?”
Ilang segundo akong hindi nakasagot.
Pagkatapos ay sinabi ko ang unang katotohanang matagal ko nang iniiwasang harapin.
“Wala akong boyfriend.”
Hindi pala ganoon kasakit banggitin iyon.
Marahil dahil sa bawat pagkakataong itinanggi ni Adrian ang relasyon namin, unti-unti na rin niya akong iniwan.
Ngayon lamang ako tumigil sa paghabol.
Pagpasok ko sa kuwarto, binuksan ko ang laptop ko.
Una kong ginawa ang resignation letter.
Reason for leaving: Personal growth and career direction.
Pagkatapos, binuksan ko ang mensahe ni Marco Villanueva, brand director ng Meridian Retail Group.
Isang buwan na ang nakalipas nang alukin niya akong maging head of integrated campaigns ng kanilang bagong consumer division.
Tinanggihan ko noon.
Ang Meridian ang pinakamalaking kliyente ng kompanya namin. Kapag lumipat ako roon, magiging representative ako ng account na direktang hawak ni Adrian.
Ayaw kong pag-usapan siya sa office.
Ayaw kong masabing umaangat ako dahil boyfriend ko ang manager.
Higit sa lahat, ayaw kong mapahiya siya.
Ngunit sa gabing iyon, pinili ko namang isipin ang sarili ko.
Sir Marco, bukas pa ba ang offer ninyo?
Halos agad siyang sumagot.
Hindi kailanman isinara.
Kailangan namin ng taong kayang mamuno, hindi lamang sumunod.
Welcome to Meridian, Rina.
Tinitigan ko ang mensahe habang humahampas ang ulan sa bintana.
Sa unang pagkakataon, hindi ko kinamuhian ang bagyo.
Dahil kung hindi dahil dito, baka nagpatuloy pa akong kumbinsihin ang sarili kong sapat na ang mga mumunting lihim na sandaling ibinibigay sa akin ni Adrian.
Kinabukasan, alas-sais pa lamang ng umaga ay tumatawag na siya.
“Hindi ka umuwi kagabi?”
“Nag-hotel ako.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napatawa ako.
“Hinahanap mo ba ako?”
Natahimik siya.
Pagkatapos ng ilang segundo, saka lamang niya tila naalala ang iniwan niya sa ulan.
“Rina, sobrang lakas ng ulan. Hindi ko napansing hindi ka nakasunod. Nilagnat si Dana kaya kailangan ko siyang maihatid.”
“Okay.”
“Okay lang?”
“Oo.”
Mas lalo siyang hindi mapakali.
“Nasaan ka ngayon? Susunduin kita.”
“Hindi na kailangan.”
“Rina, huwag kang magdrama. May presentation tayo sa Meridian sa Lunes. Hindi ito tamang panahon para maging emosyonal.”
Tumingin ako sa resignation letter sa inbox ko.
“Alam ko,” sagot ko. “Kaya nga inayos ko na ang lahat.”
Pinatay ko ang tawag.
Pagsapit ng Lunes, dumating si Adrian sa pinakamalaking conference room ng Meridian kasama ang buong account team.
Kasunod niya si Dana, suot ang puting blazer na ako mismo ang tumulong pumili para sa unang malaking client meeting nito.
Habang hinihintay nila ang bagong head na mag-aapruba ng ₱120 milyong annual campaign contract, narinig kong nagyabang si Adrian sa mga kasama namin.
“Relax lang kayo. Kilala ko ang gumawa ng campaign framework. Hindi tayo babagsak dito.”
Bumukas ang pinto ng conference room.
Pumasok ako suot ang navy-blue suit, hawak ang evaluation folder ng kanilang account.
Biglang namutla si Adrian.
Tumayo si Marco sa tabi ko at ngumiti sa buong team.
“Good morning. Bago tayo magsimula, ipakikilala ko ang bagong Head of Integrated Campaigns ng Meridian.”
Itinuro niya ako.
“Simula ngayon, si Ms. Rina Salazar ang may final approval sa lahat ng proposals ninyo.”
Hindi gumalaw si Adrian.
Sa ilalim ng mesa, unti-unti niyang hinawakan ang cellphone niya.
At sa harap ng lahat, sabay-sabay na tumunog ang mga telepono sa conference room.
May bagong mensahe sa company group chat.
Isang larawan.
Larawan nina Adrian at Dana na magkahawak-kamay sa loob ng sasakyan noong gabing iniwan nila ako sa ulan.
At ang nagpadala nito ay hindi ko kilala.
PARTE2
Nakatitig si Adrian sa screen ng cellphone niya.
Mabilis niyang pinatay iyon, ngunit huli na.
Nakita na ng lahat ang larawan.
Malinaw ang kuha mula sa labas ng kotse. Nasa driver’s seat si Adrian. Nakaupo si Dana sa tabi niya. Magkahawak ang kanilang mga kamay sa ibabaw ng gear shift.
May kasunod pang mensahe mula sa anonymous account.
Kuha ito sa parking exit noong gabing iniwan nila sa ulan ang isa ninyong kasamahan. Baka gusto ninyong malaman kung sino talaga ang niloloko nila.
Nagsimula ang mahihinang bulungan sa conference room.
Napahawak si Dana sa braso ni Adrian.
“Sir, edited po iyan,” mabilis niyang sabi.
Ngunit sa halip na mapaniwala ang lahat, lalo lamang silang napatingin sa kamay niya.
Agad niya iyong binawi.
“Hindi ito tamang lugar para sa personal na isyu,” sabi ni Adrian, pilit ibinabalik ang boses ng isang manager. “Narito tayo para sa presentation.”
Tumango ako.
“Tama ka.”
Binuksan ko ang folder sa harap ko.
“Kaya magsimula tayo sa trabaho.”
Akala niya ay sisigawan ko siya.
Akala niya ay ilalabas ko sa harap ng lahat ang tatlong taon naming relasyon.
Ngunit hindi ko ginawa.
Ipinakita ko sa screen ang campaign proposal na inihanda ng team nila.
“Slide twelve,” sabi ko. “Saan nanggaling ang consumer behavior data?”
Sumagot si Dana.
“Internal study po namin.”
“May source file?”
Natahimik siya.
Tumingin siya kay Adrian.
Si Adrian ang sumagot.
“Hindi na namin isinama sa deck, pero validated iyan.”
“Validated kanino?”
Muli siyang natahimik.
Pinindot ko ang remote.
Lumabas sa screen ang orihinal na market research report ng isang Singapore-based consultancy.
Magkapareho ang mga numero.
Magkapareho ang mga graph.
Pati typo sa footnote, pareho.
“Ang problem,” sabi ko, “ay hindi lamang ninyo ginamit ang report nang walang permiso. Pinalitan ninyo rin ang pangalan ng source at ipinasa bilang sarili ninyong research.”
Namula si Dana.
“Hindi ko po alam na copyrighted—”
“Hindi mo alam?” mahinahon kong tanong.
Inilabas ko ang email thread.
Tatlong linggo bago ang presentation, pinadalhan ko si Dana ng listahan ng licensed references na puwede niyang gamitin.
Nag-reply siya.
Noted, Ate Rina. I’ll make sure na compliant.
Huminga nang malalim si Adrian.
“Rina, maaari nating ayusin ito pagkatapos ng meeting.”
“Ms. Salazar,” sabi ni Marco mula sa kabilang dulo ng mesa. “Please continue.”
Nakita kong kumuyom ang kamao ni Adrian.
Sa unang pagkakataon, wala siyang kapangyarihang utusan akong manahimik.
Ipinakita ko ang susunod na slide.
Hindi lamang plagiarized ang research. Mali rin ang projected sales numbers. Dinoble ni Dana ang conversion rate upang maging kahanga-hanga ang campaign.
At pinirmahan ni Adrian ang final approval.
“Nagkakahalaga ng ₱120 milyon ang kontratang ito,” sabi ko. “Kapag ginawa namin ang desisyon base sa maling datos, hindi simpleng pagkakamali iyon. Professional negligence iyon.”
“Bago pa lang si Dana,” sagot ni Adrian. “Ako ang may pananagutan.”
Napalingon si Dana sa kanya.
Marahil iyon ang gusto niyang marinig.
Na muling sasagipin siya ni Adrian.
Ngunit may idinagdag siya.
“Pero si Rina ang original strategist ng account. Siya ang gumawa ng framework bago siya nag-resign. Kaya kung may foundation ang proposal na ito, galing din sa kanya.”
Tumigil ang buong silid.
Hindi ko agad naramdaman ang sakit.
Mas nauna ang pagkagulat.
Sa harap ng kliyente at dating mga kasamahan ko, sinusubukan niyang idamay ako sa kasalanang hindi ko ginawa.
Tahimik kong kinuha ang isa pang folder.
“Salamat sa paglilinaw.”
Ipinakita ko ang version history ng project files.
Ang huling ginawa kong framework ay dalawang buwan bago ang submission. Kumpleto ang sources, conservative ang projections, at malinaw ang risk disclosures.
Pagkatapos kong alisin sa account, si Dana ang nag-edit ng karamihan sa data.
Si Adrian ang nag-approve ng lahat ng revision.
Lumabas sa screen ang digital timestamps.
Wala nang maisagot si Adrian.
Tumayo si Marco.
“Suspended ang vendor review. Hindi pipirmahan ng Meridian ang kontrata.”
Nagkagulo ang team.
“Sir Marco, maaari kaming mag-revise—”
“Hindi proposal ang problema,” sagot niya. “Integridad.”
Tumingin siya sa HR representative ng dati kong kompanya na kasama sa meeting.
“Magpapadala kami ng formal notice. Hangga’t walang independent investigation, frozen ang lahat ng kasalukuyang proyekto.”
Namutla ang account director nila.
Ang Meridian ang halos apatnapung porsiyento ng annual revenue ng kompanya.
Isang maling desisyon ni Adrian ang maaaring magpabagsak sa buong department.
Pagkatapos ng meeting, mabilis niya akong sinundan sa hallway.
“Rina!”
Hindi ako huminto.
Hinawakan niya ang braso ko, ngunit agad ko iyong inalis.
“Pakinggan mo ako.”
“Huwag mo akong hawakan.”
Napalunok siya.
“Hindi ko alam na tatanggapin mo ang offer.”
“Hindi mo rin alam na nasaktan ako sa ulan.”
“Humingi na ako ng sorry.”
“Hindi ka humingi ng sorry. Nagpaliwanag ka kung bakit mas importante si Dana.”
“Kaibigan mo siya!”
“Hindi mo kailangang hawakan ang kamay niya para ihatid siya.”
Nanigas ang mukha niya.
“Nakita mo ang litrato?”
“Nakita ng buong kompanya.”
“Walang ibig sabihin iyon.”
Napangiti ako.
Iyon na naman.
Walang ibig sabihin.
Huwag mag-isip ng kung ano.
Kaibigan lamang.
“May nangyari ba sa inyo?” direkta kong tanong.
“Wala.”
Mabilis ang sagot niya.
Masyadong mabilis.
Bago pa ako makapagsalita, lumabas si Dana mula sa conference room.
Namumugto ang mga mata niya.
“Ate Rina, puwede ba tayong mag-usap?”
Hindi ko siya pinansin.
Ngunit humarang siya sa harap ko.
“Hindi namin gustong saktan ka.”
Parang bumagsak ang buong hallway sa katahimikan.
Tumingin si Adrian sa kanya.
“Dana, tumahimik ka.”
Napatawa ako nang mahina.
“Hindi ninyo gustong saktan ako?”
Nagsimulang manginig ang labi niya.
“Isang beses lang.”
“Dana!”
“Isang beses lang talaga,” umiiyak niyang sabi. “Noong team building sa Batangas. Lasing ako. Nag-away kayo noon. Akala ko makikipaghiwalay na siya sa iyo.”
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Ang pag-amin niya.
O ang katotohanang matalik kong kaibigan ang gumamit sa pinakamasamang gabi ng relasyon namin para agawin ang taong alam niyang mahal ko.
“May nangyari sa inyo?” tanong ko kay Adrian.
Hindi siya makatingin sa akin.
Iyon na ang sagot.
Tatlong taon akong nagtago para sa kanya.
Tatlong taon kong tiniis na tawagin lamang na “close colleague” kahit magkasama kaming kumain, umuwi, magbayad ng renta, at mangarap ng hinaharap.
Samantalang isang gabing nalasing si Dana, kaya niyang kalimutan ang lahat.
“At pagkatapos noon?” tanong ko.
“Hindi na naulit,” sabi ni Adrian. “Pinagsisihan ko.”
“Pero patuloy mo siyang inalagaan.”
“Guilty ako.”
“Hindi guilt ang paghawak sa kamay niya.”
Wala siyang sagot.
Tumitig ako kay Dana.
“Alam mong kami.”
Tumango siya habang umiiyak.
“Ate, nagselos ako sa iyo.”
“Bakit?”
“Dahil kahit anong gawin ko, ikaw pa rin ang hinahanap niya. Pero ayaw ka naman niyang ipakita. Akala ko… baka puwede niya akong piliin sa harap ng lahat.”
Masakit, ngunit malinaw.
Ako ang babaeng inuuwian ni Adrian.
Si Dana ang babaeng kaya niyang ipakita.
At iyon ang dahilan kung bakit pareho nila akong ginamit.
Si Adrian, para magkaroon ng tahimik at maaasahang kasintahan sa likod ng mga saradong pinto.
Si Dana, para maramdaman niyang siya ang pinili.
“Kunin ninyo ang mga gamit ninyo sa condo ngayong araw,” sabi ko.
Napakunot-noo si Adrian.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Sa pangalan ko ang lease.”
“Naghahati tayo sa renta.”
“Tatlong buwan ka nang walang ambag.”
“Dahil nagbabayad ako ng kotse!”
“Kotse na ginagamit mong ihatid si Dana?”
Namula siya.
Ibinigay ko sa kanya ang susi na matagal nang nasa bulsa ko.
“Hanggang alas-sais kayo para kunin ang gamit ninyo. Pagkatapos noon, papalitan ang lock.”
“Rina, hindi mo puwedeng tapusin ang tatlong taon nang ganito.”
“Tama ka.”
Tiningnan ko siya sa mata.
“Dapat pala noon ko pa tinapos.”
Sa loob ng sumunod na dalawang linggo, mabilis na bumagsak ang mga bagay na matagal niyang inakalang kontrolado niya.
Lumabas sa internal audit na hindi lamang campaign data ang minanipula ni Adrian.
Tatlong beses niyang inaprubahan ang reimbursements ni Dana kahit walang kumpletong resibo.
May hotel expense mula sa Batangas team building na nakapangalan sa iisang kuwarto.
May parking records ding nagpapatunay na madalas niyang ihatid si Dana sa condominium nito kahit mga gabing sinabi niyang may overtime siya.
Hindi ko na kailangang maghiganti.
Ang katotohanan ang gumawa noon para sa akin.
Tinanggal si Adrian sa managerial position habang iniimbestigahan. Si Dana naman ay pinayagang mag-resign bago ang final disciplinary hearing.
Ilang araw bago siya umalis, nagpunta si Dana sa lobby ng Meridian.
May dala siyang maliit na kahon.
“Narito ang ilang gamit mo na naiwan sa condo namin,” sabi niya.
“Condo ninyo?”
Napayuko siya.
“Tumira muna si Adrian sa akin.”
Hindi ako nasaktan.
Hindi na.
“Masaya ka na?” tanong ko.
Umiling siya.
“Hindi pala ako ang pinili niya. Ikaw pa rin ang sinisisi niya sa lahat.”
Tumingin ako sa kanya nang matagal.
“Hindi mo ako niloko dahil mahal mo siya. Niloko mo ako dahil gusto mong patunayan na kaya mong kunin ang mayroon ako.”
Napaluha siya.
“Patawarin mo ako.”
“Darating siguro ang araw na hindi na ako galit.”
Umasa siyang may susunod pa akong sasabihin.
Ngunit wala.
Ang pagpapatawad ay hindi palaging pagbabalik.
Minsan, ang pagpapatawad ay ang pagpili na hindi na dalhin ang bigat ng ginawa nila habang patuloy kang lumalayo.
Makalipas ang tatlong buwan, inilunsad ng Meridian ang bago naming campaign.
Ang dating proposal na puno ng maling datos ay pinalitan namin ng programang nakatuon sa maliliit na negosyanteng Pilipino.
Lumampas ng tatlumpung porsiyento sa target ang unang quarter sales.
Sa launch event sa Makati, ipinakilala ako ni Marco bilang bagong vice president for brand strategy.
Pagkatapos ng programa, nakita ko si Adrian sa labas ng venue.
Mas payat siya.
Wala na ang dating kumpiyansa sa tindig niya.
“Congratulations,” sabi niya.
“Salamat.”
“May bago ka na bang kasama?”
Napatingin ako sa hawak kong payong.
Mahina lamang ang ambon.
“Hindi mo na kailangang malaman.”
“Rina, araw-araw kitang pinagsisisihan.”
“Hindi ako ang pinagsisisihan mo.”
Napakunot-noo siya.
“Ang pinagsisisihan mo ay nawala ang taong laging nag-aayos ng buhay mo. Ang nagtatakip sa mga pagkakamali mo. Ang naghihintay sa iyo kahit paulit-ulit mo siyang iniiwan.”
“Minahal kita.”
“Siguro.”
Binuksan ko ang payong.
“Pero hindi lahat ng pagmamahal ay sapat para manatili.”
Lumakad ako palayo.
Makalipas ang ilang hakbang, narinig ko siyang tawagin ang pangalan ko.
Sa loob ng tatlong taon, ako ang laging lumilingon.
Ako ang humahabol.
Ako ang naghahanap ng dahilan para patawarin siya.
Ngunit sa araw na iyon, hindi ako lumingon.
Hindi dahil galit pa ako.
Kundi dahil wala na akong kailangang makita sa likuran.
Ang buhay na pinili ko ay nasa harap ko na.
MENSAHE SA MGA MAMBABASA
Hindi lahat ng taong nagtatago sa iyo ay pinoprotektahan ka. Minsan, ginagawa ka lamang nilang lihim dahil gusto nilang tanggapin ang pagmamahal mo nang walang pananagutan. Huwag mong hintaying piliin ka ng taong paulit-ulit kang iniiwan sa ulan. May mga pintong kusang bumubukas kapag sa wakas ay pinili mong huwag nang kumatok sa pintong matagal ka nang ayaw papasukin.
