Bago pa ako makapasok sa kwarto, narinig ko na ang kaluskos.

Hindi iyon normal.

Dahan-dahan kong itinulak ang pinto—at doon ko siya nakita.

Nakatayo si Kira sa ibabaw ng upuan, nanginginig ang kamay habang inaabot ang maliit kong safety box sa ibabaw ng cabinet.

Pagkakita niya sa akin, napahinto siya.

At sa isang iglap, nahulog mula sa kamay niya ang diamond necklace ko—yung binili ko gamit ang unang milyon na kinita ko sa sariling negosyo.

Bumagsak iyon sa kama.

Tahimik. Mabigat.

“Te… tinitingnan ko lang naman…” nanginginig niyang sabi.

Hindi ko siya sinagot.

Lumapit ako.

Hinila ko ang buhok niya pababa.

“Pak!”

Tumama ang palad ko sa pisngi niya.

Hindi iyon malakas. Pero sapat para tumigil ang lahat.

Tumakbo sina Mama at Papa papasok.

Si Kira agad umiyak. “Ma! Pa! Sinaktan ako ni Ate!”

Tumingin si Mama sa kama. Sa kwintas.

Sa akin.

At sa susunod na segundo, pumunta siya sa may sapatosan, kinuha ang matigas na tsinelas—at ibinigay sa akin.

“Masakit na kamay mo, ‘no? Gamitin mo ‘to.”

Tahimik si Papa sa may pinto.

“Palo,” sabi niya. “Ngayon pa lang turuan mo na.”

Walang emosyon.

Walang awa.

Hinawakan ko ang tsinelas.

At walang pag-aalinlangan—

“Chak!”

Tumama sa likod ni Kira.

Sumigaw siya.

Gumulong sa sahig.

“Ma! Pa! Ayoko na!”

Tinapakan ko ang likod niya, pinigilan siyang tumayo.

“Saan ka nagkamali?” tanong ko.

“Sorry na! Hindi ko na gagalawin gamit mo!”

“Pak!”

Isa pa.

“Nagsisinungaling ka.”

Napangiwi siya.

“Sinabi mo may kaibigan kang nagsabi na madamot ako. Sino ‘yon?”

Hindi siya sumagot.

Dinagdagan ko ang diin ng paa ko.

Sumigaw siya.

“Si… si Manna…”

Tumigil ako.

“Anong sinabi niya?”

“May party daw siya… may mayamang pamilya… wala siyang maayos na alahas… mapapahiya siya…”

Napatawa ako.

Isang mapait na tawa.

“Ah. So kinuha mo yung kwintas ko para magmukha siyang mayaman?”

Umiyak siya. “Sabi niya… hindi naman daw mawawala… magkapatid tayo… parang kanya na rin yun…”

Lumapit si Mama sa cabinet niya.

Binuksan.

Walang laman.

“Nasaan mga damit mo?” sigaw ni Mama.

“Hiniram ni Manna…”

“Yung makeup na binili ko?”

“Nasa dorm… ginagamit ng lahat…”

Napailing ako.

Hindi na galit.

Sukang-suka na.

“Okay,” sabi ko.

Tumayo ako.

“Te… saan ka pupunta?” nanginginig niyang tanong.

Ngumiti ako.

Pero hindi iyon mainit.

“Tutulungan ko yung kaibigan mo.”

Huminto ako sa pinto.

“Para magbago ang buhay niya.”

Diretso akong nagmaneho papunta sa dormitoryo.

Gabi na. Pero buhay pa ang corridor—maingay, may nag-uusap, may tumatawa.

Hininto ko ang sasakyan.

Umakyat ako.

Room 304.

Isang sipa.

“BANG!”

Bumukas ang pinto.

Tatlong babae ang nasa loob.

Dalawa—nakahiga.

Yung isa—nakatayo sa harap ng salamin.

Suot ang itim na gown na ako mismo ang nagregalo kay Kira.

At sa mesa—lahat ng makeup.

Kilala ko na agad.

Si Manna.

Lumapit ako.

Hindi ako nagsalita.

Hinila ko ang buhok niya.

Bumagsak siya sa sahig.

Sumigaw.

Tinapakan ko ang likod niya.

“Kuya—sino ka ba?!” sigaw niya.

“Kuya?” bulong ko.

Ngumiti ako ng malamig.

“Ako ang Ate ni Kira.”

Tahimik ang kwarto.

“Tingin mo… may karapatan kang manghiram ng kwintas na nagkakahalaga ng halos dalawang milyong piso?”

Namumutla siya.

“Hiniram ko lang—”

“Pak!”

Tinamaan siya sa pisngi.

Napunit ang labi niya.

“Hindi mo hiningi sa akin.”

Umiyak siya.

Sumigaw sa mga kasama.

“Tawag kayo ng guard! Sinasaktan ako!”

May isa sa kanila, nanginginig, nagsabi:

“Ma’am… kusa naman pong pinahiram ni Kira…”

Lumapit ako.

Tumingin sa kanya.

“Alam mo bang pinilit niya si Kira magnakaw?”

Tahimik siya.

Namutla.

Bumalik ako kay Manna.

“Hubarin mo.”

Napatingin siya sa akin.

“Ano?”

“Yung suot mo.”

Nagyakap siya sa sarili niya.

“Hindi pwede! Bigay yan sa akin!”

Hindi na ako nagsalita.

Hinila ko ang tela—

“RRIP!”

Napunit ang gown.

Sumigaw siya.

Napaatras ang mga tao sa labas ng pinto.

May nagvi-video.

Mas lalong lumakas ang iyak niya.

“Tinapakan ako ng mayaman! Dahil lang mahirap ako!”

At doon ko napansin—

isang maliit na ngiti sa gilid ng labi niya.

Parang… inaasahan niya ito.

Parang may hinihintay siyang mas malaking eksena.

At sa sandaling iyon, may isang lalaking boses mula sa likod ng crowd—

“Manna… anong nangyayari dito?”

Dahan-dahan akong lumingon.

At nang makita ko kung sino ang nakatayo sa pintuan—

bigla akong natahimik.

part2…

Tumigil ang lahat.

Para bang huminto ang oras sa hallway.

Nakatayo sa pintuan ang isang lalaki—nakasuot ng simpleng polo, pero halatang hindi pangkaraniwan ang dating. May kasamang dalawang bodyguard sa likod.

Tahimik ang paligid.

“Manna,” ulit niya, mas mababa ang boses, mas malamig.

Agad nagbago ang mukha ni Manna.

Ang umiiyak, ang kawawa—nawala.

Pinalitan ng isang pamilyar na ekspresyon.

Kampante.

“Kuya…” mahina niyang sabi.

Kuya.

Napakunot ang noo ko.

Lumapit siya.

Hindi sa akin tumingin.

Diretso kay Manna.

“At bakit ka nakahiga sa sahig?” tanong niya.

Hindi sumagot si Manna.

Ngumiti lang.

“Sinaktan ako,” bulong niya.

Doon lang siya tumingin sa akin.

Mabagal.

Sinusuri ako mula ulo hanggang paa.

“At ikaw?”

Hindi ako umatras.

“Sinusundo ko lang ang ninakaw sa akin.”

Tumingin siya sa punit na gown.

Sa magulong kwarto.

Sa mga taong nagvi-video.

At saka—tumawa.

Isang maikling tawa.

“Interesting.”

Lumapit siya sa akin.

Napakalapit.

“Alam mo ba kung sino siya?”

“Tao na walang hiya,” sagot ko agad.

Ngumiti siya.

Pero hindi mainit.

“Siya ang kapatid ko.”

Tahimik ulit ang paligid.

At saka niya idinagdag—

“At ang pamilya namin… hindi nanghihiram.”

Napakunot ang noo ko.

“Diretso kaming kumukuha.”

Nanigas ang likod ko.

Ngunit hindi ako umatras.

“Magandang ugali pala,” sagot ko.

Mas lumawak ang ngiti niya.

“Pero mas maganda ang laro kapag may katapat.”

Tumingin siya kay Manna.

“At mukhang may kinalaban ka na hindi mo kayang talunin.”

Tahimik si Manna.

Hindi na umiiyak.

Hindi na nag-aarte.

Dahan-dahan siyang tumayo.

Tinanggal ang natitirang piraso ng gown.

Walang hiya.

Walang takot.

“At least… exciting.”

Napatingin ako sa kanya.

At doon ko naintindihan.

Hindi ito simpleng panghihiram.

Hindi ito simpleng panlalamang.

Sinubukan nila ako.

Sinubukan kung hanggang saan ako papalag.

At ngayon—

nasa harap ko na ang tunay na laban.

Ngumiti ako.

Mabagal.

“Good,” sabi ko.

“Kasi hindi ako marunong umatras.”

Kinuha ko ang cellphone ko.

Tumawag.

“Attorney, ihanda mo ang kaso. Theft, coercion, at identity misuse.”

Tahimik ang buong hallway.

Nawala ang ingay.

Nawala ang video.

“Bukod pa doon,” dagdag ko, “may CCTV ang condo at kwarto. May audio.”

Biglang nagbago ang mukha ni Manna.

Sa unang pagkakataon—

takot.

Tumingin siya sa kuya niya.

Ngunit hindi na siya sinalba.

Ngumiti lang ang lalaki.

Mas malamig na ngayon.

“Ah,” sabi niya.

“Hindi ka pala basta babae.”

“Tama,” sagot ko.

“Ako ang maling taong pinili ninyo.”

Tahimik.

At saka siya tumango.

“Then let’s play properly.”

Lumapit siya.

Bumaba ang boses.

“Pero tandaan mo—kapag sinimulan mo ang laban sa amin…”

Huminto siya.

Diretso sa mata ko.

“Walang atrasan.”

Ngumiti ako.

“Perfect.”

Lumiko ako.

Lumabas ng dorm.

Bitbit ang kwintas.

At sa likod ko—

unang beses kong narinig—

ang katahimikan ng mga taong sanay manalo…

na ngayon, unang beses—

natakot matalo.