NOONG GABING AKALA KO AKO NA ANG MAGIGING REYNA NG PAMILYANG DELA CRUZ, IPINAHIYA AKO NG “BEST FRIEND” NG FIANCÉ KO SA HARAP NG LAHAT…
Pero hindi nila alam na isang tawag lang mula sa akin ang kayang magpaguho sa buong imperyo ng pamilya nila sa Manila.

Sa buong high society ng Makati, lahat ay naiinggit sa akin.

Ako si Selena Navarro.
Isang dating scholar mula sa Quezon Province na ngayo’y ikakasal sa tagapagmana ng makapangyarihang pamilyang Dela Cruz.

Sa mata ng ibang tao, parang fairy tale ang buhay ko.

Pero ang totoo, mula pa lang sa simula, ramdam ko nang ayaw sa akin ni Bianca Villareal.

Best friend daw siya ni Marco mula pagkabata.
Anak ng isa pang mayamang pamilya.
Maganda, sosyal, at sanay makuha lahat ng gusto niya.

At malinaw na isa ako sa mga bagay na hindi niya matanggap na hindi napunta sa kanya.

Noong bridal yacht party namin sa Manila Bay, ngumiti siya habang kunwari’y inaayos ang designer swimsuit ko.

—Sis, parang medyo maluwag yata strap mo.

Paglingon ko, narinig ko agad ang mahihinang tawanan ng barkada niya.

Pagbaba ko ng tingin, halos putol na pala ang strap ng swimsuit ko sa likod.

Sinadya niya iyon.

Nanlamig ang buong katawan ko.

Alam kong hinihintay nilang mapahiya ako.

Pero imbes na mataranta, kumuha ako ng maliit na gunting mula sa sewing kit ng crew at mahinahong inayos ang tela.

Ilang minuto lang ang lumipas, lumabas ako suot ang eleganteng two-piece bikini na ako mismo ang nag-ayos.

Biglang tumahimik ang buong deck.

Huminto pati ang live band.

Lahat ng mata nakatingin sa akin.

Narinig ko pa ang bulungan ng ilang babae.

—Grabe… mas lalo siyang gumanda.

—Parang artista.

Namutla si Bianca.

At doon nagsimula ang totoong galit niya sa akin.

Mula noon, bawat family gathering sa Forbes Park, lagi niya akong pinupuntirya.

Minsan tinapon niya ang wine sa gown ko.
Minsan pinalitan niya ang pangalan ko sa seating chart at ginawang “guest.”
Minsan ipinakilala niya akong dating waitress kahit alam niyang finance director ako ng sarili kong kumpanya.

Pero ang pinakamasakit?

Walang ginagawa si Marco.

Palagi lang niyang sinasabi:

—Hayaan mo na. Ganyan lang talaga si Bianca.

Hanggang dumating ang gabing hindi ko kailanman makakalimutan.

Gabing dapat sana’y honeymoon celebration namin sa private resort sa Palawan.

Tahimik ang villa.
Tanging tunog lang ng alon sa labas ang naririnig ko habang nakababad ako sa bathtub na puno ng bula.

Pagod na pagod ako matapos ang buong araw ng kasal.

Akala ko magiging maayos na rin sa wakas ang lahat.

Hanggang sa may narinig akong mahinang kaluskos.

Paglingon ko—

May kung anong gumagapang palabas mula sa ilalim ng sink.

Isa.
Dalawa.
Sampu.

Mga ipis.

Malalaki.
Maiitim.
May lumilipad pa.

Napahiyaw ako agad.

Mula pagkabata, matindi na ang trauma ko sa ipis matapos akong ikulong noon sa lumang stockroom ng boarding school bilang parusa.

Alam iyon ni Marco.

Siya mismo ang yumayakap sa akin noon kapag inaatake ako ng panic attack.

Pero bago pa ako makatayo para kunin ang robe ko—

Biglang bumukas ang pinto.

At pumasok si Bianca kasama ang barkada nilang lalaki.

Humahalakhak silang lahat habang may hawak na cellphone.

—Tingnan n’yo mukha niya!

—Panalo ako! Sabi ko sa inyo iiyak siya!

—Send GCASH na!

Parang binuhusan ako ng nagyeyelong tubig.

Yumakap ako sa sarili ko sa ilalim ng bula habang pilit nagtatago.

Pero lalo silang lumapit.

May isang lalaking nakatitig sa katawan ko na parang hinuhubaran ako gamit lang ang tingin niya.

—Damn… sulit pala ’tong pustahan.

—Konti na lang lulubog na ’yung bula.

Nag-init ang tenga ko sa galit at kahihiyan.

—Marco!

Sigaw ko.

—Marco, please… palabasin mo sila!

Tahimik lang sa labas sa loob ng ilang segundo.

Pagkatapos, narinig ko ang malamig niyang boses.

—Ano bang arte mo?

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Dahan-dahan akong lumingon sa pinto.

Nakatayo roon si Marco.

Nakasandal sa frame ng pinto.
May hawak pang wine glass.

At wala man lang kahit kaunting awa sa mukha niya.

—Hindi ba gusto mo namang napapansin ka ng mga tao?

—Tingnan mo, ikaw sentro ng atensyon ngayon.

Nagtawanan ulit sila.

Pakiramdam ko nanginginig na ang buong katawan ko.

—Marco… natatakot ako…

Napailing lang siya.

—Selena, stop being dramatic.

Lumapit si Bianca at kumapit sa braso niya.

—Babe, hindi ka pwedeng maawa agad.

—May pustahan kami ni Enzo.

—Thirty minutes. Tingnan natin kung sino mas mahal mo.

Pagkasabi niya noon, marahang pinisil ni Marco ang pisngi niya.

Parang sanay na sanay.

Parang hindi ako ang asawa niya.

Biglang nagsalita ang isa nilang kaibigan habang tumatawa.

—Bro, sabihin mo na kasi.

—Hindi naman talaga legal ’yang kasal n’yo.

Parang tumigil ang oras.

—A-anong ibig sabihin niya?

Nanginginig ang boses ko.

Tiningnan ako ni Marco na parang sawang-sawa na siya.

—Totoo.

—Peke ang marriage papers.

Parang may sumabog sa tenga ko.

Hindi ako makahinga.

Tatlong taon.

Tatlong taon akong naniwalang mahal niya ako.

Tinulungan ko siyang ibangon ang kumpanya nila noong lubog sila sa utang.
Ako ang gumawa ng proposal na nagligtas sa negosyo nila.
Ako ang tumayo sa tabi niya laban sa mga kapatid niyang gustong agawin ang posisyon niya bilang tagapagmana.

At ngayon…

Ngumisi si Bianca habang nakahalukipkip.

—Girl, akala mo talaga bagay ka sa pamilya nila?

—Temporary entertainment ka lang.

Nagsimulang magdilim ang paningin ko.

Pero mas lumala pa.

Dahil biglang may isang ipis na lumipad papunta mismo sa bathtub.

Napahiyaw ako habang pilit umaatras.

At imbes na tulungan ako—

Mas lalo silang nagtawanan.

May nagsabi pa:

—I-video mo! Magva-viral ’to bukas!

Doon ko naramdaman na may tuluyang naputol sa loob ko.

Hindi na sakit.

Hindi na pagmamahal.

Kundi galit.

Mabagal akong yumuko.

Inabot ang waterproof phone na nakapatong malapit sa bathtub.

At kahit nanginginig ang kamay ko, tumawag ako.

Tahimik ang buong banyo habang hinihintay nilang magmakaawa ako.

Pero nang sumagot ang kabilang linya, malamig kong sinabi:

—Simulan n’yo na.

—I-freeze lahat ng bank accounts ng Dela Cruz Holdings.

—At ipadala rito ang mga tao natin.

Napakunot-noo si Marco.

—Ano na namang drama ’yan?

Dahan-dahan akong ngumiti habang nakatingin diretso sa kanya.

Ngiting unang beses niyang nakita.

Ngiting wala nang pagmamahal.

—Marco…

—Hindi mo ba naisip kung bakit kahit galit na galit sa akin ang buong elite circle ng Manila…

…wala ni isa sa kanila ang talagang naglakas-loob na galawin ako noon?

Biglang natahimik ang buong banyo.

Parang sabay-sabay na nawalan ng hangin ang lahat matapos marinig ang sinabi ko.

Si Bianca ang unang natawa.

—Wow ha. Feeling powerful na naman si ate girl.

Pero halata sa mukha niya ang bahagyang kaba.

Samantalang si Marco, nakakunot-noo pa ring nakatingin sa akin.

—Selena, tama na ang drama.

—Hindi na nakakatuwa.

Ngumiti lang ako.

Mabagal.

Malamig.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, ako na mismo ang tumingin sa kanya na parang wala siyang halaga.

Makalipas lamang ang ilang segundo, biglang tumunog ang cellphone ni Marco.

Napatingin siya rito.

Caller ID: CFO Office.

Napailing siya at sinagot agad ang tawag.

—What?

Ilang segundo lang ang lumipas, mabilis na nagbago ang kulay ng mukha niya.

—Anong ibig mong sabihin na naka-freeze ang corporate accounts?!

Napatingin agad sa kanya ang lahat.

Narinig pa naming sumigaw ang nasa kabilang linya kahit hindi naka-speaker.

“Sir, lahat po ng international transactions biglang nahinto! Hindi rin ma-access ang reserve funds!”

Natahimik si Marco.

Unti-unti siyang napatingin sa akin.

Pero bago pa siya makapagsalita, sunod-sunod nang tumunog ang cellphone ng mga kasama niya.

Si Bianca ang unang natataranta.

—Daddy?!

Bigla siyang namutla.

—What do you mean bumagsak ang stocks?!

May isa pang lalaking napamura.

—Bro, may nag-pull out daw ng investments!

—Impossible!

Sa loob lamang ng dalawang minuto, nagkagulo ang buong silid.

Kanina lang, nagtatawanan sila habang pinapahiya ako.

Ngayon, para silang mga nawawalang bata sa gitna ng bagyo.

Tahimik akong tumayo mula sa bathtub.

Agad akong nilapitan ng dalawang babaeng staff na bagong dating sa villa.

Nakasuot sila ng itim na blazer na may silver emblem.

Parehong yumuko sa akin.

—Miss Navarro.

—Nandito na po kami.

Biglang nanlaki ang mata ni Bianca.

Dahil kilala niya ang emblem na iyon.

Silver Crest Capital.

Isa sa pinakamakapangyarihang investment groups sa buong Southeast Asia.

Ang kumpanyang halos kayang kontrolin ang kalahati ng malalaking negosyo sa Manila.

At ang grupong iyon…

…ay pag-aari ng pamilya ko.

Tahimik ang buong banyo.

Parang walang makahinga.

Mabagal kong sinuot ang robe na iniabot sa akin ng assistant ko bago ako tuluyang humarap sa kanila.

Hindi na ako ang babaeng nanginginig sa bathtub ilang minuto lang ang nakalipas.

At ngayon lang nagsimulang maintindihan ni Marco kung gaano kalaki ang pagkakamali niya.

—S-Selena…

Ngayon nanginginig na ang boses niya.

—Ano’ng ibig sabihin nito?

Hindi ako sumagot agad.

Naglakad lang ako palapit sa kanya.

Pagkatapos, mahinahon kong inayos ang kwelyo ng polo niya.

Katulad ng ginagawa ko noon kapag inaasikaso ko siya bago ang board meetings.

Pero ngayon, wala nang lambing sa bawat galaw ko.

—Tatlong taon kitang tinulungan.

—Tatlong taon kitang iniligtas mula sa mga kapatid mong gustong sirain ka.

—At tatlong taon mong inisip na mahirap lang akong babaeng desperadong makapasok sa mundo mo.

Bahagyang namutla si Marco.

Unti-unti niyang naaalala ang lahat.

Lahat ng deal na biglang naging successful.

Lahat ng investor na kusa raw lumapit sa kanila.

Lahat ng problemang parang himalang nawawala.

Hindi iyon dahil magaling siya.

Kundi dahil nasa likod niya ako.

At ngayon… wala na ako.

Lumapit si Bianca habang pilit pa ring matapang.

—So what kung mayaman ka?!

—Hindi ibig sabihin no’n pwede mong sirain buhay namin!

Ngumiti ako.

—Bianca.

—Sinira mo ang sarili mong buhay noong gabing naisip mong pwede mo akong tratuhin na parang basura.

Tumunog muli ang cellphone niya.

At ngayong pagkakataon, halos mawalan siya ng lakas nang marinig ang balita.

“Bianca! Ano bang ginawa mo?!”

Sigaw iyon ng ama niya mula sa kabilang linya.

“Binawi ng Silver Crest ang partnership natin!”

“Tatlong bangko na ang umatras!”

“Bumagsak ang shares natin!”

Napaupo si Bianca sa sahig.

Namumutla.

Habang si Marco naman ay nakatitig lang sa akin na parang hindi pa rin makapaniwala.

—Bakit… bakit hindi mo sinabi?

Napatawa ako nang mahina.

Masakit.

Pagod.

—Sinubukan kong magmahal bilang simpleng Selena lang.

—Hindi bilang anak ng pamilyang Navarro.

—Hindi bilang tagapagmana ng Silver Crest.

—Pero ikaw mismo ang nagturo sa akin na sa mundo ninyo… hindi sapat ang pagmamahal.

Tahimik siya.

At sa unang pagkakataon, nakita kong natakot si Marco Dela Cruz.

Hindi dahil mawawala ako.

Kundi dahil ngayon niya lang narealize kung gaano kalaki ang nawala sa kanya.

Makalipas ang isang oras, kumalat na sa buong Manila ang balita.

Bumagsak ang Dela Cruz Holdings.

Nag-pull out ang investors.

Sinuspinde ng bangko ang emergency credit line nila.

At mas malala pa roon…

May lumabas na anonymous files tungkol sa tax fraud at money laundering ng pamilya nila.

Lahat ng media outlet pinag-uusapan iyon kinabukasan.

Samantalang ako?

Tahimik akong umalis ng Palawan sakay ng private jet ng pamilya namin.

Habang si Marco, naiwan sa resort na parang nawalan ng kaluluwa.

Pero hindi pa roon natapos ang lahat.

Dahil makalipas ang dalawang linggo, personal na pumunta si Marco sa headquarters ng Silver Crest sa BGC.

Basang-basa siya sa ulan.

Mukha nang ilang araw hindi natutulog.

Nagmamakaawa siyang makausap ako.

Ayaw sana siyang papasukin ng security.

Pero pinayagan ko rin.

Pagpasok niya sa opisina ko, matagal lang siyang nakatingin sa akin.

Marahil dahil ngayon niya lang nakita kung sino talaga ako.

Nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling windows ng penthouse office.

Nakasuot ng puting tailored suit.

Habang ang buong skyline ng Manila nasa likod ko.

Hindi na ako ang babaeng umiiyak sa bathtub.

At alam niyang hindi na niya ako kayang tapakan kailanman.

—Selena…

Basag ang boses niya.

—Please.

—Mahal kita.

Napapikit ako sandali.

Dahil minsan, naniwala talaga ako roon.

Pero minsan lang.

At tapos na iyon.

—No, Marco.

—Mahal mo lang ako noong akala mong kaya mo akong kontrolin.

Napaluha siya.

Sa unang pagkakataon, siya naman ang nagmukhang desperado.

—Please… isa pang pagkakataon.

Tahimik akong lumapit sa mesa.

Pagkatapos ay inilapag ko sa harap niya ang isang folder.

Nanginginig niyang binuksan iyon.

At doon tuluyang nawala ang kulay ng mukha niya.

Mga dokumento iyon ng acquisition.

Binili na ng Silver Crest ang malaking porsyento ng Dela Cruz Holdings.

Ibig sabihin…

Ako na ngayon ang may kontrol sa kumpanyang minsan niyang ipinagmalaki.

—Tapos na, Marco.

—At mula ngayon… empleyado ka na lang sa kumpanyang iniligtas ko noon.

Hindi siya makapagsalita.

Tahimik lang siyang umiiyak habang nakayuko.

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon…

Wala na akong naramdamang sakit habang tinitingnan siya.

Wala na talaga.

Makalipas ang anim na buwan, tuluyan nang nawala sa elite circle si Bianca.

Lumabas ang video ng ginawa nila sa akin sa resort.

Pero hindi ang version na gusto nilang i-upload.

Kundi ang full unedited footage.

Kasama ang pang-iinsulto nila.
Kasama ang fake marriage scheme.
Kasama ang pananahimik ni Marco habang pinapahiya ako.

Kinansela sila ng buong social circle ng Manila.

Maging ang pamilya ni Bianca, itinapon siya palabas para iligtas ang natitira nilang reputasyon.

Samantalang ako, nagsimula ulit.

Sa unang pagkakataon, hindi bilang girlfriend ng kahit sino.

Hindi bilang “future Mrs. Dela Cruz.”

Kundi bilang Selena Navarro.

At doon ko nakilala si Adrian Reyes.

Isang abogado na unang beses kong nakilala sa charity event ng kumpanya namin.

Hindi siya natakot sa pangalan ko.

Hindi rin siya nasilaw sa pera ko.

At higit sa lahat…

Hindi niya ako tinrato na parang tropeo.

Tahimik lang siyang nakinig noong ikinuwento ko ang lahat.

Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko at marahang sinabi:

—Hindi mo kailangang maging malakas palagi.

Doon ako unang umiyak ulit.

Hindi dahil sa sakit.

Kundi dahil ngayon ko lang naranasang mahalin nang tama.

Pagkaraan ng dalawang taon, muli akong bumalik sa Palawan.

Parehong resort.

Parehong dagat.

Pero ibang-iba na ang lahat.

Nakatayo ako sa tabing dagat habang hawak ang kamay ni Adrian.

At sa pagkakataong iyon, wala nang takot.

Wala nang galit.

Wala nang kahihiyan.

Tanging kapayapaan na lang.

Mahinang niyakap ako ni Adrian mula sa likod.

—Ready ka na ba?

Napangiti ako habang tumingin sa kanya.

Sa lalaking hindi ako pinaiyak para lang mapatunayan ang pagmamahal niya.

Sa lalaking pinili akong protektahan, hindi ipahiya.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat…

Buong puso akong sumagot.

—Oo. Ready na ako.