PITONG ARAW BAGO ANG ENTRANCE EXAM, TUMAWAG ANG SARILI KO MULA SA HINAHARAP—AT IBINUNYAG NIYA ANG PAGTATAKSIL NG LALAKING MINAHAL KO
Pitong araw bago ang pinakamahalagang college entrance exam ng buhay ko, nakatanggap ako ng video call mula sa sarili ko—sampung taon mula sa hinaharap.
Tatlong babala lamang ang sinabi niya.
Lalabas sa Math exam ang pinakamahirap na tanong tungkol sa recursive sequence.
Huwag akong sasama sa graduation trip papuntang Baguio.
At sa ilalim ng ikatlong punong akasya sa likod ng lumang science building, hinahalikan ng lalaking minahal ko nang labindalawang taon ang ibang babae.
Ako si Mikaela “Mika” Reyes, labingwalong taong gulang.
At noong gabing iyon, nagpaplano ako ng graduation trip kasama si Gabriel Villanueva, ang kababata kong matagal ko nang lihim na minamahal.
Nasa hotel booking page pa ang daliri ko nang biglang tumunog ang Messenger.
Ang pangalan ng tumatawag ay pangalan ko.
Ang profile picture ay litrato ko rin.
Inisip kong na-hack ang account ko kaya agad kong pinatay ang tawag.
Makalipas lamang ang ilang segundo, tumawag itong muli.
Sa pagkakataong iyon, sinagot ko.
Isang babaeng kahawig na kahawig ko ang lumitaw sa screen. Maikli ang buhok niya, maayos ang suot na blazer, at nakaupo siya sa loob ng isang mataas na opisina na tanaw ang mga ilaw ng Makati.
“Mika,” sabi niya. “Huwag kang pupunta sa Baguio.”
Nanigas ang kamay ko.
“Sino ka?”
“Ikaw. Sampung taon mula ngayon.”
Napatawa ako nang pilit.
“Ang pangit ng script ng scammer ngayon.”
Hindi siya nainis. Itinaas lamang niya ang kaliwang kamay niya.
May maliit na peklat na hugis gasuklay sa pagitan ng hinlalaki at hintuturo.
Awtomatiko kong tiningnan ang kamay ko.
Naroon din ang parehong peklat.
Nakuha ko iyon noong pitong taong gulang ako. Umakyat ako sa bakod para kunin ang bola ni Gabriel at nasabit sa lumang alambre.
Alam iyon ni Gabriel.
Kaya hindi pa rin sapat para maniwala ako.
Tahimik kong pinindot ang screen recording.
“Buksan mo ang pangalawang drawer ng study table mo,” sabi ng babae. “Sa ilalim ng lumang kopya ng The Little Prince, may papel na isinulat mo noong sweet sixteen mo.”
Binuksan ko ang drawer.
Nakita ko ang nakatiklop na papel.
Nakasulat doon:
Hiling ko na sana ako palagi ang unang piliin ni Gabriel.
Hindi ko iyon sinabi kahit kanino.
Kahit sa best friend kong si Trisha.
“Makinig kang mabuti,” seryosong sabi ng sarili ko mula sa hinaharap. “Tatlong bagay lang ang kaya kong sabihin bago maputol ang koneksyon.”
“Una, tungkol sa exam. Sa huling pahina ng Math reviewer mo, may problemang tiniklop mo ang sulok. Recursive sequence iyon. Hindi mo natapos. Aralin mo.”
Binuklat ko ang reviewer.
Nakita ko ang nakatiklop na pahina at ang malaking tandang pananong na iginuhit ko dahil tinamad akong tapusin ang solution.
“Pangalawa, sa July 22, bumili ka ng shares ng Asterion Health Technologies. Sa September 16, ibenta mo lahat. Kahit gaano pa kataas ang presyo, huwag kang maghintay ng isa pang araw.”
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
“Pangatlo, kapag nakapasok ka na sa unibersidad, hanapin mo si Adrian Sarmiento sa College of Information Technology. Magpapakita siya ng proyekto sa lumang gymnasium pero walang manonood.”
“Mag-invest ka sa proyekto niya. At tiyaking nakasulat sa kontrata na mayroon kang voting rights.”
Hindi na ako makatawa.
“Paano si Gabriel?” tanong ko. “Magkasama ba kami sampung taon mula ngayon?”
Nawala ang ngiti sa mukha niya.
“Hindi na bahagi ng hinaharap ang sagot diyan.”
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Nangyayari na ngayon.”
“Sa likod ng lumang science building. Ikatlong punong akasya.”
“Pumunta ka. May oras ka pang marinig ang katotohanan mula sa bibig niya.”
Biglang gumuhit ang static sa screen.
“Sandali!” sigaw ko. “Nagpakasal ba tayo ni Gabriel?”
Tinitigan niya ako nang matagal.
“Mika, labindalawang taon na ang ibinigay mo sa kanya.”
“Magbibigay ka pa ba ng sampung taon para lang patunayang hindi ka niya karapat-dapat?”
Namatay ang screen.
Nang tingnan ko ang call history, walang bakas ng video call.
Ang recording ko ay dalawang segundo lamang ng puting static.
Tatlong beses ko iyong pinanood.
Pagkatapos ay isinuot ko ang jacket ko at tumakbo palabas ng bahay.
Halos walang tao sa likod ng science building. Sarado ang kalahati ng lugar dahil sa renovation.
Isa-isa kong binilang ang mga puno.
Una.
Pangalawa.
Ikatlo.
Sa likod ng makapal na puno, nakita ko ang puting sapatos ni Gabriel.
Kasama niya si Samantha Cruz, ang transferee sa kabilang section.
Nakasandal si Samantha sa dibdib niya. Nakahawak ang isang kamay nito sa ID lace ni Gabriel.
“Kailan mo sasabihin kay Mika?” tanong ni Samantha.
“Pagkatapos ng entrance exam.”
“Iyan na naman ang sagot mo. Nakapag-book na siya ng hotel sa Baguio. Sasama ka pa rin ba sa kanya?”
“Gusto siya ng mga magulang ko. Bata pa lang kami, iniisip na nilang siya ang magiging asawa ko. Kapag sinabi ko ngayon, magkakagulo.”
“Kung gano’n, ano ako?”
Hinawakan ni Gabriel ang mukha niya.
“Ikaw ang mahal ko.”
“At si Mika?”
Napabuntong-hininga siya.
“Lumaki siyang umaasa sa akin. Hindi niya kayang mawala ako. Hindi ko naman siya puwedeng pabayaan bilang kaibigan.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Ang kapal.
Mahal niya si Samantha, pero gusto pa rin niyang manatili akong taga-review, tagaayos ng notes, taga-book ng biyahe, at reserbang mapapangasawa na aprubado ng pamilya niya.
Itinulak ko ang maliit na bakal na gate.
Gumalaw iyon nang may matinis na kalansing.
Sabay silang napalingon.
Namutla si Gabriel.
“Mika?”
Hindi ako sumagot.
Dahil sa mismong sandaling iyon, may pumasok na bagong mensahe sa cellphone ko.
Mula iyon sa account ng sarili ko sa hinaharap.
Isang linya lamang ang nakasulat:
“Huwag kang iiyak. Ang susunod niyang gagawin ang sisira sa buong kinabukasan mo.”
PARTE2
Tinitigan ko ang mensahe.
Nawala iyon makalipas ang tatlong segundo.
“Mika, bakit ka nandito?” tanong ni Gabriel habang mabilis na lumalayo kay Samantha.
Ibinaba ko ang cellphone ko.
“Pumunta ako para marinig kung bakit hindi raw ako kayang mabuhay nang wala ka.”
Lumapit siya.
“Huwag kang mag-isip ng masama. Bago lang si Samantha sa school. Nahihirapan siyang makibagay. Inaalo ko lang siya.”
“Totoo,” singit ni Samantha. “Napagkamalan mo lang—”
“Ginagamit na pala ngayon ang labi sa pag-aalo?”
Namula ang mukha niya.
Kumunot ang noo ni Gabriel.
“Huwag kang magsalita nang ganyan. Hindi mo kailangang bastusin siya.”
Binuksan ko ang audio recording na nakuha ko habang nakatago sa likod ng gate.
Umalingawngaw ang boses niya.
Ikaw ang mahal ko.
Hindi kayang mawala sa akin ni Mika.
Tuluyang tumahimik ang paligid.
Binuksan ko ang hotel booking para sa Baguio at kinansela iyon sa harapan nila.
Labindalawang libong piso ang reservation. Dalawang libo ang cancellation fee.
Masakit.
Ngunit kung ikukumpara sa sampung taong maaari ko sanang sayangin, napakamura ng dalawang libong piso.
“Mula ngayon,” sabi ko, “mahalin mo kung sino ang gusto mong mahalin. Ako naman, bubuhayin ko ang sarili kong buhay.”
Inabot ni Gabriel ang cellphone ko.
“Mika, burahin mo ang recording.”
Umatras ako at itinutok sa kanya ang camera.
“Sige. Hawakan mo ako.”
“Kapag ginawa mo iyon, bago tayo makauwi, nasa group chat na ng buong batch ang video. Isama na rin natin ang pagharang mo sa isang babaeng estudyante at pagtatangkang agawin ang cellphone niya.”
Natigil ang kamay niya sa ere.
Kumagat sa labi si Samantha.
“Mika, hindi mo puwedeng pilitin si Gabriel na mahalin ka dahil lang nauna kang makilala siya.”
“Tama ka.”
Nagulat siya.
“Walang nauuna o nahuhuli pagdating sa basura. Gusto mo siya? Iyo na.”
“Sumosobra ka na!” sigaw ni Gabriel.
Binuksan ko ang chat history namin.
Sa loob lamang ng tatlong buwan, ipinagawa niya sa akin ang Math notes niya, ipinabasa ang essays niya, ipinabili ang rubber shoes niya, at ipinasa pati ang application form niya sa dalawang unibersidad.
Binura ko ang shared reviewer folder.
Binura ko ang calendar reminders niya.
Binawi ko ang access niya sa online drive kung saan nakaayos ang lahat ng notes ko.
“Ang ayaw mong mawala ay hindi ako,” sabi ko. “Ayaw mong mawala ang libreng tutor, personal assistant, at babaeng tanggap na ng mga magulang mo.”
“Ngayon, wala ka nang kahit isa roon.”
Tinalikuran ko sila.
“Mika!” sigaw ni Gabriel. “Magsisisi ka!”
Hindi ako lumingon.
“Kung sino ang magsisi, siya ang pagong!”
Pagbalik ko sa bahay, umupo ako sa harap ng study table.
Gusto kong umiyak.
Labindalawang taon kong minahal si Gabriel.
Noong bata kami, siya ang kasama kong pumasok sa elementarya. Siya ang unang nag-abot ng panyo nang madapa ako. Siya rin ang dahilan kung bakit pinili kong mag-aral sa parehong senior high school.
Pero habang nakatitig ako sa nakatiklop na pahina ng Math reviewer, naalala ko ang malamig na mga mata ng sarili ko sa hinaharap.
Hindi siya mukhang babaeng nasira dahil iniwan siya ng isang lalaki.
Mukha siyang babaeng minsang nasira—pero pinili niyang buuin muli ang sarili niya.
Kinuha ko ang lapis.
Buong gabi kong inaral ang recursive sequence.
Kinabukasan, dumating si Gabriel sa bahay.
Kasama niya ang ina niyang si Tita Elena.
Nagulat si Mama nang makita sila.
“Ano’ng nangyari?” tanong niya.
“Kaunting tampuhan lang po,” mabilis na sabi ni Gabriel. “Stressed lang si Mika dahil malapit na ang exam.”
Parang walang nangyari.
Parang hindi ko siya nakitang nakikipaghalikan sa ibang babae.
Lumabas ako ng kuwarto dala ang isang malaking kahon.
Nasa loob ang mga gamit na iniwan niya sa akin sa loob ng maraming taon—lumang jersey, notebooks, medals, at isang kahon ng mga sulat na hindi ko na muling babasahin.
Iniabot ko iyon sa kanya.
“Ano ito?” tanong niya.
“Mga bagay na hindi na kailangan sa kuwarto ko.”
Nag-iba ang ekspresyon ni Tita Elena.
“Mika, anak, sigurado akong mapag-uusapan ninyo ito. Matagal na kayong magkaibigan. Hindi ninyo dapat sirain ang relasyon dahil sa maliit na hindi pagkakaunawaan.”
“Maliit po ba ang pagtataksil?”
Nanlaki ang mga mata niya.
Napayuko si Gabriel.
Doon niya nalaman ang buong katotohanan.
Sinampal niya ang braso ng anak niya.
“Gabriel! Ilang buwan na lang, maaaring maging girlfriend mo na si Mika! Bakit mo ginawa iyon?”
Napangiti ako nang mapait.
Hindi siya nagalit dahil niloko ako ng anak niya.
Nagalit siya dahil nasira ang plano niyang gawin akong manugang.
“Mika,” sabi ni Gabriel, “nagkamali ako. Pero hindi natin kailangang tapusin ang lahat. Hindi ko naman sinabi kay Samantha na pakakasalan ko siya.”
Iyon ang pinakamasamang paliwanag na maaari niyang ibigay.
Dahil malinaw na ang gusto niya ay pareho kaming manatili.
Si Samantha bilang minamahal.
Ako bilang siguradong kinabukasan.
“Lumabas kayo sa bahay namin,” sabi ko.
Hindi ko kailanman inakalang kaya kong sabihin iyon nang hindi nanginginig.
Pero nagawa ko.
At nang magsara ang pinto, hindi bumagsak ang mundo.
Patuloy pa ring umikot ang electric fan.
Kumulo pa rin ang tubig sa kusina.
At nakapaghintay pa rin sa akin ang hinaharap.
Sa sumunod na pitong araw, halos hindi ako humawak ng cellphone.
Inaral ko ang lahat ng mahihinang bahagi ko sa Math. Tinapos ko ang problemang may nakatiklop na sulok. Gumawa ako ng sampung kahalintulad na tanong hanggang sa kaya ko nang sagutan ang mga iyon nang nakapikit.
Dumating ang araw ng exam.
Nang buksan ko ang huling pahina ng Math section, sandali akong natigilan.
Recursive sequence.
Halos kapareho ng problemang nasa reviewer ko.
Hindi ko kinailangang manghula.
Tatlong minuto bago matapos ang oras, naisulat ko ang huling sagot.
Paglabas ko ng testing center, nakita ko si Gabriel sa ilalim ng waiting shed. Maputla siya at pawis na pawis.
“Hindi mo man lang ipinadala sa akin ang updated reviewer,” reklamo niya. “May lumabas na topic na hindi ko napag-aralan.”
Tinitigan ko siya.
Dati, marahil ay makokonsensya ako.
Ngayon, isa lamang ang naisip ko.
Hindi ko responsibilidad ang kinabukasan ng taong kusang itinapon ang tulong ko.
“Bakit ko ipapadala?” tanong ko. “May girlfriend ka naman. Siya ang hingan mo.”
Nilampasan ko siya at niyakap si Mama.
Pagkalipas ng ilang linggo, lumabas ang resulta.
Nakapasok ako sa isa sa pinakamagagandang state universities sa Maynila, may buong scholarship pa.
Hindi nakapasa si Gabriel sa una niyang piniling programa.
Nabalitaan kong si Samantha naman ay lilipat sa Cebu dahil sa trabaho ng ama niya.
Ang kanilang “tunay na pag-ibig” ay hindi man lang umabot sa enrollment.
Ngunit hindi na iyon mahalaga.
Noong July 22, ginamit ko ang perang naipon ko mula sa tutoring at graduation gifts upang bumili ng maliit na halaga ng shares sa Asterion Health Technologies.
Ayaw sana akong payagan ni Mama.
Kaya ipinakita ko sa kanya ang financial reports ng kumpanya at ipinaliwanag kong limitado lamang ang perang ilalagay ko.
Noong una, bahagya lang ang galaw ng presyo.
Pagdating ng Agosto, inanunsyo ng kumpanya ang matagumpay nitong murang diagnostic device para sa mga rural clinic.
Biglang tumaas ang stocks.
Pagsapit ng September 16, halos apat na beses na ang halaga ng investment ko.
Sinunod ko ang babala.
Ibinenta ko lahat bago magsara ang market.
Kinabukasan, iniulat na iniimbestigahan ang dalawang executive ng kumpanya dahil sa maling deklarasyon sa ilang kontrata.
Bumagsak ang presyo.
Nanginig ang mga kamay ko habang tinitingnan ang balita.
Ang kinita ko ay sapat para mabawasan ang utang ng pamilya namin at magkaroon ako ng maliit na puhunan.
Pero mayroon pa akong huling misyon.
Hanapin si Adrian Sarmiento.
Tatlong buwan pagkatapos magsimula ang klase, may nakita akong gusot na poster sa bulletin board.
Student Innovation Demo — Old University Gymnasium.
Tatlo lamang ang pangalan sa listahan.
Isa roon si Adrian Sarmiento.
Naalala ko ang sinabi ng sarili ko.
Pumunta ako sa lumang gym.
Umuulan noon. Tumutulo ang tubig mula sa bubong. Halos walang ilaw sa loob.
Sa gitna ng court, isang payat na binatang naka-salamin ang nag-aayos ng lumang laptop, dalawang router, at isang maliit na kahong puno ng wires.
Ako lang ang dumating.
“Cancelled yata,” sabi niya nang makita ako. “Hindi na rin sumipot ang judges.”
“Ano ang proyekto mo?”
Napatingin siya sa akin na parang hindi makapaniwalang may interesado.
“Emergency communication system. Kahit bumagsak ang cell towers pagkatapos ng bagyo o lindol, puwedeng magpadala ng maiikling mensahe gamit ang mesh network.”
Ipinakita niya sa akin ang prototype.
Magulo ang presentation niya.
Luma ang kagamitan.
Pero gumana.
Nagpadala siya ng mensahe mula sa kabilang dulo ng gym kahit walang mobile signal at internet.
Sa sandaling iyon, naalala ko ang video call mula sa hinaharap.
“Ano ang kailangan mo para mapalawak ito?” tanong ko.
“Puhunan,” sagot niya. “At taong marunong magplano. Hindi ako magaling humarap sa investors.”
“Magkano?”
Halos mahulog ang hawak niyang screwdriver.
Nag-invest ako gamit ang bahagi ng kinita ko sa stocks.
Pero bago ako pumirma, idinagdag ko ang kondisyon:
Mayroon akong board seat at voting rights sa lahat ng mahahalagang desisyon.
Nagulat si Adrian.
“Bakit mahalaga iyon sa iyo?”
“Dahil ayaw kong maging taong nagbibigay ng lahat pero walang boses.”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
“Fair.”
Mula roon, nagsimula ang pinakamahirap na bahagi ng buhay ko.
Nag-aral ako sa umaga, nag-tutor sa gabi, at tumulong kay Adrian tuwing weekend.
Ilang beses kaming tinanggihan.
Pinagtawanan ang prototype namin.
May propesor pang nagsabing masyadong ambisyoso ang proyekto para sa dalawang estudyante.
Pero pagkalipas ng dalawang taon, ginamit ang system namin sa isang bayang nawalan ng signal matapos ang malakas na bagyo.
Nakatulong itong mahanap ang daan-daang residenteng na-stranded.
Doon nagsimulang dumating ang mga investor.
Hindi lang pera ang ibinigay ko sa kumpanya.
Inayos ko ang contracts, pinrotektahan ang patents, nagbuo ng team, at tiniyak na hindi maagaw sa amin ang sariling teknolohiya.
Sa ikaapat na taon, naging opisyal kaming co-founders ni Adrian.
Sa ikaanim na taon, ginagamit na sa iba’t ibang probinsya ang emergency network namin.
At sa ikasampung taon, nakaupo ako sa isang mataas na opisina sa Makati.
Maikli na ang buhok ko.
Suot ko ang parehong blazer na nakita ko sa video call.
Sa labas ng floor-to-ceiling windows, kumikislap ang ilaw ng siyudad.
Hindi ko agad napansin ang petsa.
Hanggang sa pumasok si Adrian dala ang isang lumang device.
“Mika,” sabi niya, “may kakaibang signal ang prototype.”
Ang device na iyon ang unang bersyon ng communication system namin.
Matagal na naming itinago sa opisina bilang alaala.
Sa screen, lumitaw ang isang temporal error—isang uri ng data echo na lumilikha ng koneksyon sa lumang account gamit ang eksaktong digital signature ng user.
“Imposible,” bulong ni Adrian. “Mukhang nakakonekta ito sa server state mula sampung taon na ang nakaraan.”
Napatayo ako.
Biglang bumalik sa alaala ko ang gabing nakatanggap ako ng tawag.
Ang city lights.
Ang maikling buhok.
Ang blazer.
Ang posisyon ng mesa.
Lahat ay pareho.
“Ano’ng petsa ngayon?” tanong ko.
Sinabi niya.
Eksaktong gabi iyon—sampung taon mula nang tumawag sa akin ang sarili ko.
Nagsimulang magbilang pababa ang device.
Tatlong minuto.
Sa screen, lumitaw ang pangalan ko noong high school.
Napahawak ako sa bibig.
Hindi hinulaan ng hinaharap kong sarili ang mga mangyayari.
Ako mismo ang tumawag.
Ako ang nagbigay sa batang bersyon ko ng pagkakataong hindi ko sana natanggap kung pinili kong manatili kay Gabriel.
“Hindi natin alam ang magiging epekto nito,” babala ni Adrian. “Kapag nagpadala ka ng impormasyon, maaaring magbago ang lahat. Baka hindi na tayo magkakilala.”
Tumingin ako sa kanya.
Sa loob ng sampung taon, hindi niya ako kailanman ginawang reserba.
Hindi niya inangkin ang mga sakripisyo ko.
At sa bawat desisyon sa kumpanya, tinatanong niya kung ano ang opinyon ko.
Hindi kami nagsimulang magkasintahan.
Nagsimula kami bilang dalawang taong piniling maniwala sa ideya ng isa’t isa.
Tatlong taon bago ang gabing iyon, naging kami.
At sa bulsa ng blazer niya, kapansin-pansin ang maliit na kahong ilang araw na niyang pilit itinatago.
“Paano kung mawala ang lahat?” tanong niya.
Ngumiti ako.
“Hindi mawawala.”
“Dahil ang batang ako ang gumawa ng mga desisyong nagdala sa atin dito.”
Pinindot ko ang call button.
Lumabas sa screen ang labingwalong taong gulang kong sarili.
Mahaba ang buhok niya. Nakasuot ng lumang pambahay. Nasa hotel booking page ang kamay niya.
Pinatay niya ang tawag.
Napatawa ako habang nangingilid ang luha.
Makalipas ang ilang segundo, tumawag akong muli.
At sinabi ko ang unang linya:
“Mika, huwag kang pupunta sa Baguio.”
Tatlong babala ang ibinigay ko.
Tungkol sa exam.
Tungkol sa stocks.
Tungkol kay Adrian.
Hindi ko sinabi ang lahat dahil tatlong minuto lamang ang koneksyon.
Ngunit may isa pang dahilan.
Ayokong ibigay sa kanya ang buong sagot.
Gusto kong siya mismo ang pumili.
Bago maputol ang tawag, nakita kong tumakbo siya palabas ng bahay.
Makalipas ang ilang segundo, bumalik ang screen sa static.
Huminga nang malalim si Adrian.
“So… ako pala ang dahilan kung bakit mo ako nahanap?”
“Hindi,” sagot ko. “Ang proyekto mo ang dahilan. Nagkataon lang na kasama ka sa package.”
Napatawa siya.
Pagkatapos ay lumuhod siya sa harap ko at inilabas ang maliit na kahon.
“Mabuti na lang may voting rights ka,” sabi niya. “Dahil may proposal akong kailangan mong pagbotohan.”
Binuksan niya iyon.
Isang simpleng singsing ang kumislap sa ilalim ng ilaw.
“Pabor ka bang makasama ako habang-buhay?”
Tumawa ako habang umiiyak.
“May gusto akong amendment.”
Kinabahan siya.
“Magkasama tayo habang pareho nating pinipili ang isa’t isa. Walang reserba. Walang libreng sakripisyo. Walang isang taong nawawalan ng boses.”
Tumango siya.
“Approved.”
“Unanimous?”
“Unanimous.”
Nagpakasal kami makalipas ang isang taon.
Hindi dumalo si Gabriel.
Ngunit ilang linggo bago ang kasal, nagpadala siya ng mahabang mensahe.
Sinabi niyang matagal na niyang pinagsisisihan ang ginawa niya. Nabigo ang relasyon nila ni Samantha. Paulit-ulit niyang inalala ang mga panahong tinulungan ko siya at inamin niyang inakala niyang palagi lang akong naroon.
Hindi ako nagalit.
Hindi rin ako natuwa.
Sumagot ako ng isang linya:
Hindi mo ako nawala noong piliin mo ang ibang babae. Nawala mo ako noong inakala mong wala akong kakayahang piliin ang sarili ko.
Pagkatapos ay binura ko ang conversation.
Hindi lahat ng relasyon ay kailangang iligtas.
May mga ugnayang kailangang tuluyang putulin para mailigtas natin ang sarili nating buhay.
At sa tuwing may batang babaeng nagtatanong sa akin kung paano ako naging matagumpay, hindi ko sinasabing dahil iyon sa tawag mula sa hinaharap.
Sinasabi ko:
“Nagsimula ang lahat noong araw na tumigil akong maghabol sa taong hindi ako kayang piliin—at sa wakas, pinili ko ang sarili ko.”
Minsan, ang pinakamahalagang mensahe mula sa hinaharap ay hindi tungkol sa kung ano ang mangyayari. Paalala lamang iyon na ang isang maling pag-ibig ay hindi katapusan ng mundo. Kapag natuto tayong bumitaw sa taong nagpapaliit sa atin, nagkakaroon tayo ng dalawang malayang kamay upang buuin ang buhay na tunay nating nararapat.
